Hoofdstuk XIX. Het jaar 2017.

Het jaar 2017.

Algemeen:

Het gehele jaar woonde ik in Haren, was ik bestuurslid van het Platform van Huurdersorganisaties van Woningcorporatie De Woonplaats te Enschede, was ik voorzitter van de huurdersorganisatie Bewonerscommissie van mijn wijkje,  had ik geen vaste relatie, ging ik regelmatig om met mijn broer Jan en minder frequent met mijn broer Arie, ging ik regelmatig om met mijn zoon en diens vrouw Kirsten, vooral door etentjes, veel minder frequent met mijn zoon Bart, af en toe met mijn verre achterneef Piet met zijn vrouw Riet van Leeuwen te Leusden, had ik als vaste vrienden Theo en Will uit De Meern, Gerard Laanen te Scheveningen, Paul Oomen te Naaldwijk, Hans Esveld te Zoetermeer en Tonnie van Mulken in Maastricht. Ik had als vaste leveranciers Main voor energie, KPN voor mijn internet, vaste telefoon en tv, had een internetabonnement op de New York Times en doneerde periodiek aan The Guardian. Ik was lid van de Genealogische Vereniging Ons Voorgeslacht te Delft, en de historische Vereniging Moerdregt te Moordrecht. Ik had een abonnement op het blad Archeologie. Uiteraard had ik frequente contacten met mijn medebewoners in de wijk en de bestuursleden van het huurdersplatform en de diverse functionarissen van De Woonplaats.

Op 1 januari 2017 woog ik 101,9 kilo.

Ik was dga van Invictus b.v. en Qatraze b.v., die beide nog actief waren, zij het op een laag pitje. Ik had een abonnement mobiele telefonie bij T-Mobile.

Ik reisde veel met openbaar vervoer, trein en bus, maar af en toe huurde ik ook een auto als ik erg vroeg van huis moest en anders haast midden in de nacht moest opstaan, vanwege de slechte verbinding met het openbaar vervoer.

Ik was het het hele jaar gezond en had (dus) nauwelijks ziektekosten.

Context: op 21 januari 2017 werd Donald Trump beëdigd als President van de V.S. ;

Vanaf begin februari bak ik mij eigen brood in een broodbakmachine. Aanvankelijk nog met suiker, zout en gist. Die bijlagen heb ik geleidelijk weggelaten, zodat uiteindelijk slechts volkorenmeel, gist en water overbleef.

Op 17 maart overleed mijn favoriete artiest uit de zestiger jaren Chuck Berry.

Op 15 maart waren er Tweede Kamerverkiezingen. Ik stemde met de grootste mogelijke twijfel FvD.

Op 27 maart diende de rechtszaak van de bewonerscommissie tegen de verhuurder Orange Rock, welke zaak we glansrijk zouden winnen.

In de eerste helft van 2017 hadden we nog een bijeenkomst van de drie broers met beide nichten uit respectievelijk Waddinxveen en Den Bosch. Kort hierna werd nicht Lida ziek, waardoor alle activiteiten van de broers/nichtenclub stilvielen. De beide nichten wilden immers, toen Jan niet meer meekon met de midweeks, alleen nog maar met zijn vieren afspraken en dan niet langer dan een dag in het westen des lands met etentje na afloop. Daar waren de drie broers het niet mee eens. Wat ons betreft konden we best nog wel met zijn vieren blijven uitgaan. Ook mijn argument dat in een gezelschap als met de leeftijden als de onze vroeg of laat er altijd eentje als eerste zal uitvallen en het vroeg of laat toch gaat gebeuren dat we niet meer met vijf zouden zijn, overtuigde de dames niet. Hun besluit stond vast: we gaan met zijn vijven of we gaan niet. Het zij zo. We konden en kunnen natuurlijk niemand dwingen om iets af te spreken met minder dan vijf. Hierdoor viel alles stil tussen ons toen later als eerste Lida uitviel, naar de wens van de nichten. Dat heet: respect tonen voor de opvatting van mensen.

In mei 2017 overleed Tiny Bergman, lid van mijn eetclub van vier personen, waardoor ook de regelmatige bijeenkomsten van deze eetclub stilvielen.

In mei kocht ik ook mijn nieuwe wandmeubel voor in de woonkamer. Het was ook de tijd dat ik de enorme opruimoperatie van mijn huis heb beeindigd, met de zoveelste propvolle huurauto meerdere keren naar de grootvuil-afvoer.

Op 12 juli 2017 is de Blog op deze website begonnen.

Op 26 juli had ik mijn laagste gewicht in 27 jaar: 89,4. Dat te vieren had ik mezelf getrakteerd op Boletje roggebrood met spek, als snack.  Toen ik de verpakking van het roggebrood thuis openmaakte, beeld deze te krioelen van de kleine beestjes en er kwam ook een vervelende geur vanaf. Ik heb mij dus hiermee gemeld bij de NVWA. In de melding mocht je nog een eigen opmerking plaatsen of vraag stellen en mijn vraag was dus: Moet ik het pakje voor u bewaren of moet ik het bijvoorbeeld terugbrengen naar de winkel. Daarop kwam een volautomatische reactie van de NVWA, dat ik ben zes tot twaalf weken antwoord op mijn vraag zou krijgen. Daarop heb ik pakje maar teruggebracht naar de winkel en kreeg een bosje bloemen mee en mijn geld terug. De volgende dag belde de inspecteur van de NVWA of ik het pakje ook bewaard had en ik vertelde haar dat ik pas over zes tot twaalf weken een antwoord mijn vraag had verwacht.

Augustus 2017.

Nauwelijks had ik mijn laagste gewicht in 27 jaar bereikt of de weegschaal begaf het. De cijfertjes bleven maar ronddraaien. Dus een nieuwe gekocht, maar de waarden van deze nieuwe, hoewel van hetzelfde merk en zoveel mogelijk ook type, weken toch fors af van de vorige, zodat vergeleek vanaf nu lastig werd. Ik woog me nog wel, maar de belangrijkste graadmeter werd toch de vraag hoe makkelijk of lastig het was om mijn broekriem in het laatste gaatje vast te zetten. Als ik te zwaar wordt gaat dat niet meer. Of bijzondere lastig.

Ik ontdekte in het Verkennen voor Jongens, toch een lijfboek van me, dankzij de Kerners, uitgave 1934 de volgende onderscheiding.

Ook deze maand kreeg ik van vriend Gerard Laanen onderstaande foto toegestuurd, uit 1975 met ons op de voorplecht van de Aurora, waar in 1917 de Russische Revolutie op uitbrak.

Afghaanse vrouwen in afwachting van een asielaanvraag. Ik heb hiermee zeker niet het portretrecht geschonden.

Ook haalde ik bij Jumbo de eerste door mij bij elkaar gespaarde nieuwe dekschalen op. De eetclub was in feite al opgeheven, al wist ik dat toen nog niet definitief, maar de keukenoutillage werd nog altijd aangevuld. Ik heb ze dus sindsdien nauwelijks gebruikt.

Mijn rechtervoet kreeg een röntgenfoto:

September 2017.

Op 3 september had ik weer een persoonlijk record met wandelen: 21,0 kilometer. De tocht voerde onder andere langs Zuidlaren, onder andere bekend van Berend Botje.

Op 16 september was eindelijk de isolatie van mijn woning geheel voltooid.

Tenslotte nog de door mij deze maand gebakken appeltaart: 

3 oktober 2017. Het boek, waaraan ik vandaag begin is Kroniek van het Klooster Bloemhof te Wittewierum. In 1213 werd dit klooster gesticht en begint het verhaal en het eindigt in 1296 met de derde auteur. Wittewierum ligt in de provincie Groningen en je moet toch iets weten van de geschiedenis van je streek, nietwaar? Ik zag dit werk voor het eerst in de plaatselijke boekwinkel in een versie in het Gronings. Nu is mijn kennis van het Gronings niet je dat, zelfs nog slechter dan van het Italiaans waarschijnlijk. Ik weet zelfs niet eens wat een primusprikkertje in het Gronings is, kun je nagaan. Daar heb ik toch maar even geïnformeerd of er ook een versie in hedendaags Nederlands van was, en dat bleek het geval te zijn. Want het 13e-eeuwse Nederlands is toch ook geen specialiteit van mij. De versie die nu voor me ligt, met 510 bladzijden, is in hedendaags Nederlands aan de rechterkant van elke opengeslagen bladzijde, terwijl aan de linkerkant de oorspronkelijke Latijnse tekst staat.

Woensdag 4 oktober 2017.

Het model New York van Blokker. Weer even bij de Blokker, vanmorgen. Dit keer wilde ik vormpjes voor de koekjes die ik vanavond wil serveren. In de buurt van de keukenspullen kwam ik een splinternieuwe medewerkster tegen die ik nooit eerder had gezien. En het klikte ook meteen tussen ons. Kunt u mij ook zeggen waar ik vormpjes kan vinden voor het bakken van koekjes? Jazeker, zei de jongedame. We stonden er vlakbij. Ze nam eerst een metalen ring uit het rek, waar een stuk of tien vormpjes omheen bungelden. Niet praktisch om op te bergen, dacht ik meteen. Zit er ook een hartje bij, want zonder hartje kan het natuurlijk niet? Ze glimlachte en zei: jazeker en ze wees het hartje aan. Daarnaast stond een platte doos met, volgens het opschrift, niet minder dan 24 vormpjes. Die is een stuk makkelijker op te bergen in een la of zo. Ze nam het initiatief en ging direct zoeken of er hier ook een hartje bij zat. En inderdaad, er was ook in de doos een hartje bij. We keken vrolijk naar elkaar. Een minuut later stond ik bij de kassa om af te rekenen. Dezelfde jongedame kwam me helpen. Wilt u er ook de bon bij? Jazeker, zei ik, voor de garantie natuurlijk! Binnen een seconde schoot ze in de lach. Je moet toch altijd even schakelen bij zo’n opmerking van mij. Bij zo’n artikel is er natuurlijk helemaal geen garantie. Wat kan er nou fout gaan? Natuurlijk kan het wel fout gaan, maar dan ligt het toch echt aan de kok, niet aan zo’n vormpje. Maar daarvoor krijg je uiteraard geen garantie, met of zonder bon. Dus dat ik de bon wilde voor de garantie is wel een heel zotte reden. Volgens mijn voormalige collega, de huidige professor psychologie Paul Jansen, is intelligentie snapsnelheid. Verreweg de meeste winkelbediendes kijken maar wat glazig voor zich uit, ongeacht wie je bent of wat je zegt. Ook als je een serieuze vraag stelt moet je hem vrijwel altijd nog een keer herhalen. Het is de eerste keer gewoon niet tot ze doorgedrongen. Maar deze medewerkster, hoorde en verstond me niet alleen direct, ze schakelde binnen een seconde precies in de juiste versnelling. Deze moet dus intelligent zijn. En bovendien vond ik haar leuk.

Donderdag 5 oktober 2017.

Een familielid van mij heeft een akelige ziekte gekregen, afgekort GBS. Tussen de 150 – en 300 mensen (jaarlijks?) in Nederland lijden daaraan en dan is het dus bepaald een zeldzaam voorkomende ziekte. Daarom hebben we in dit land dan ook maar twee expertisecentra voor deze ziekte: in Amsterdam en in Rotterdam. Dat is niet zo goed over het land verspreid, dus ik verwacht dan ook dat er binnenkort ook nog een derde en vierde expertisecentrum zullen worden geopend. Over geldverspilling gesproken…….

Zondag 8 oktober 2017.

Ik bood ons bestuur aan om dan op het ochtendgedeelte van de algemene ledenvergadering van komende woensdag een presentatie te geven over de consequenties voor huurders van de bepalingen in het komende regeerakkoord (2017- 2021), waarvan publicatie dinsdag in de vroege middag werd verwacht. Dat voorstel werd aanvaard. Wandelen vandaag: 15,2 kilometer.

Woensdag 11 oktober 2017.

De Algemene Ledenvergadering van het huurdersplatform De Woonplaats te Aalten. Ik was mooi op tijd en ik kon ook mooi op tijd met mijn presentatie beginnen. Het liep heel goed, met meerdere vragen en na afloop kreeg ik van velen complimenten. Onder andere ook van Commissaris Fongers die vroeg of hij het ook aan zijn medecommissarissen mocht doorzenden. Uiteraard was ik akkoord. Het middagdeel ging dan over de gebruikelijke bestuurlijke aangelegenheden. Na afloop weer per trein naar huis met een heel goed gevoel. Ik had weer iets nuttigs gedaan voor de mensheid.

Zaterdag 14 oktober 2017.

Vandaag mijn persoonlijke dagrecord aan wandelkilometers verbeterd met 23, 1 kilometer. En nog steeds ben ik dan niet uitgeput. Het kan nog beter. In de avond met Jeroen en Kirsten uit eten geweest in restaurant Giovanni. Niet verkeerd. Deze avond is hier de traditie geboren om voortaan elk jaar met Kerstavond met elkaar uit eten te gaan, met aansluitende overnachting. Uiteraard aan Kirsten nog de fijne kneepjes uitgelegd van haar positie, nu ze aanstaande maandag haar arbeidsvoorwaardengesprek heeft voor haar eerste echte baan.

Nu had ik toch gedacht dat ik wel alle dt-regels van het Nederlands kende, maar dankzij een Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck kom ik erachter dat dat niet waar is. Volgens haar moet je vervoegingen met ‘gij’ ook in de verleden tijd met dt schrijven. Dus bijvoorbeeld ‘gij hadt’.  Verbazingwekkend. Ze kreeg uiteraard talloze boze brieven en e-mails dat zij de dt-regels niet kende en zoveel fouten maakte. Maar nee, ze hield stug vol.

“Ze krijgt de ene brief na de andere van lezers die haar wijzen op dt-fouten in haar nieuwe roman, maar Griet Op de Beeck houdt vol: “Er staan géén dt-fouten in. Beetje jammer dat mensen het niet even opzoeken.”

Taaladviseur van de VRT Ruud Hendrickx geeft Op de Beeck gelijk in een reactie aan VRT NWS: “Zo zit de Nederlandse taal nu eenmaal ineen. Denk aan de zinsnede ‘gij waart’. Ook daar komt een extra ‘t’ bij kijken.”

Tjonge. Een mens is nooit te oud om te leren.

Vandaag ook de knoop doorgehakt dat we rond de Kerst gaan dineren bij de Jufferen Lunsingh te Eext of Westervelde.

28 oktober 2019.  Intussen heb ik de Bloemhof uit. Verbazingwekkend is wel hoeveel oorlogen er wel in de dertiende eeuw in het Groningse hebben gewoed. Elke ‘(sub)streek in deze regio ging wel eens op de vuist met de naastgelegen (sub)streek. Het was blijkbaar zo gewoon, dat vaak niet eens gemeld werd waar de oorlog eigenlijk over ging. Ik kon soms niet eens plaatsen om welke tegenwoordige gebieden het eigenlijk wel ging, ook niet nadat ik het probeerde op te zoeken. Er ging eens een oorlog om het bezit van Rottum. Soms waren er ook ‘buitenlandse’ partijen bij betrokken, zoals diverse bisschoppen uit de wijde omgeving, of de graven van Holland, Gelre en/of Brabant. De stad Groningen werd diverse keren belegerd, eenmaal ook door de Drenten. Na nog een ander beleg was de prijs die de Stad moest betalen de afbraak van de bemuring, die er blijkbaar in de dertiende eeuw nog was, maar waarvan noch de auteur (die in voetnoten van alles toelicht) niet wist of kon achterhalen, en ook niemand me kon vertellen, waar die dan moet zijn geweest. Er valt dus daar nog iets op te graven. Af en toe waren er ook godsdienstige redenen voor een oorlog. Dan was er een illegale bisschop benoemd of hield men zich ter plaatse niet aan de kerkregels. Ook werd er diverse keren geld ingezameld of gerekruteerd voor een van de kruistochten. Religieuze conflicten werden regelmatig tot op het niveau van ‘de heer paus’ uitgevochten. Een compliment nog voor de vertalers. Het is een leesbaar geheel geworden in goed hedendaags Nederlands. Dat kost vandaag blijkbaar veel woorden, want het originele Latijn, steeds aan de linkerkant is op elke pagina een heel stuk korter dan het hedendaagse Nederlands, soms wel de helft.

Maandag 30 oktober 2017.

Zaterdag al vroeg vertrokken, met eerste stop in Den Haag Centraal. Er reden dit weekend geen treinen tussen Utrecht en Amersfoort, dus alle treinverkeer tussen de Randstad en Groningen liep via de polders. Aangezien ik al enkele dagen weinig had gewandeld, nam ik de gelegenheid te baat om weer eens een flinke wandeling door het Haagse te maken. Voor een 15 kilometer of liever nog meer, heb je dan zowat heel Den Haag en omgeving nodig, om uiteindelijk te landen op de Havenkade bij Gerard. Eerst dus maar eens van Den Haag CS naar de begraafplaats Oud-Rijswijk aan de Sir Winston Churchilllaan. Het graf van de familie Jacobs zag er nog precies zo uit als enkele maanden geleden. Het mandje met de totaal vergane phloxplant stond er nog, met dat verschil dat de meeste verdorring nu weg was, met in de plaats wat vers gras en enig onkruid. Omdat hij er duidelijk wat groener uitzag dan de vorige keer dacht ik nog heel even dat het een verse phloxplant was, maar met uitsluitend gras en ander onkruid te zien, moest het toch om dezelfde plant gaan van alweer een jaar geleden.

Woensdag 1 november 2017.

Dagje Enschede en terug een enorm avontuur om via veel wandelen en Hardenberg weer naar huis te gaan. Uiteindelijk stond ik thuis om 01.30 uur enkele boterhammen en een potje soep klaar te maken, omdat ik nergens onderweg vanaf de vroege avond iets te eten had kunnen krijgen.

Vrijdag 3 november 2017. Weer eens een flinke pan ouderwetse snert gemaakt.

Zaterdag 4 november 2017. Dagje Leer. Voor mijn jaarlijkse boekje Fischer Welt Almanach.

Woensdag 8 november 2017 kreeg ik het eerste paar schoenen met een verhoogde ‘schoorsteen’. Het waren nog proefschoenen, dus ik kon er niet echt veel mee naar buiten. Het voelde meteen goed.  Op een paar heel kleine puntjes na kon ik een week later melden dat we zo op de goede weg zijn. Dit gaan de best schoenen worden die ik mijn hele leven heb gehad.

Vrijdag 17 november 2017 ontdekte ik voor het eerst dat mijn nieuwe hoge schoenen het effect op mijn stijve rechterbeen hebben, dat bij een stap naar voren van dat been de druk op de kuit flink toeneemt en als het andere been naar voren gaat de druk op het scheenbeen rechts toeneemt. Zodanig zelfs dat ik mijn rechterknie ga voelen. Dat heb ik sinds de breuk in 2007 niet meer gehad en daarvóór sinds mijn kindertijd. Dat kwam vooral omdat ik deze dag op mijn nieuwe schoenen een flink eind heb gewandeld. Van de Duitse grens bij Nieuweschans naar Bunde in Duitsland (5,6 km) en weer terug (ongeveer even lang). Het was hier opvallend dat het met de taalgrens hier anders aan toe gaat dan in andere grensgebieden met Duitsland, zoals in Gelderland, Overijssel en Limburg. Bij die andere grenzen merk je al kilometers van tevoren dat je Duitsland nadert, doordat er vele reclames in etalages en langs de weg (ook) in het Duits zijn. Niet in Groningen. Tot aan de grens vond ik geen enkel Duits woord. Zelfs een bord met verklaring van de streek dat een meter van de grens nog in Nederland staat is 100% in het Nederlands. Aan de andere kant van de grens in Duitsland staat een soortgelijk bord en dat is wel tweetalig: Nederlands en Duits. Heel apart allemaal. Zodra je in Duitsland bent valt meteen de enorme leegte op. In geen velden of wegen is een huis of andere bebouwing te bekennen.  Met een volle boodschappentas kwam ik weer thuis. Dit was de eerste van vele latere bezoeken aan zowel Bunde als aan Weener en eenmaal per jaar aan Leer.

Zaterdag 18 november 2017 komt Sinterklaas weer in het land, dit keer komt hij in Dokkum aan. Tijd van de zwartepietprotesten. In Dokkum viel het erg mee. In Haren heb ik in deze tijd geen andere Piet gezien dan de echte: de zwarte.

Maandag 20 november 2017. Afgelopen nacht is Charles Manson, de beruchte cultleider en moordenaar uit de zestiger jaren in de gevangenis overleden. Ik heb die periode, bewust meegemaakt, evenals de rechtszaak tegen hem en een rijtje van zijn vrouwelijke en ook mannelijke volgelingen. Het boek Helter Skelter, geschreven door de Officier van Justitie, over deze geschiedenis heb ik en heb ik ook gelezen. Die mannen kwamen er relatief goed vanaf, maar een aantal van de vrouwen die die moorden uitvoerden, zitten nog altijd in de gevangenis: Leslie van Houten, nu 68 jaar en aan wie nu 21 keer vervroegde vrijlating is geweigerd, Patricia Krenwinkel nu 69 jaar en aan wie inmiddels 14 keer vervroegde vrijlating is geweigerd en Susan Atkins die overleed in 2009 en aan wie 13 maal vervroegde vrijlating was geweigerd. Ik heb in mijn geschiedenis ook vrouwen meegemaakt die ook wel een blinde volgeling leken of zelfs waren van een gewetenloze schurk: Peter Jacobs. Niet van het niveau van Charles Manson, uiteraard, maar nog altijd erg genoeg voor hen die zijn slachtoffer waren. Ik durf er een eed op te doen dat die vrouwen dachten dat na het overlijden van Peter hun probleem was opgelost. Maar ik heb dat altijd anders gezien. Niet alleen de schurk was een crimineel, maar die kritiekloos volgende vrouwen net zo goed. Even goed waren dat gewetenloze mensen, die er geen enkel probleem van maakten om een ander schade te berokkenen, in opdracht van die schurk, of zelfs, in het geval van de volgelingen van Charles Manson, ze te vermoorden. Patricia Krenwinkel en Leslie van Houten zijn er allebei in de loop van de afgelopen decennia in de gevangenis wel achter gekomen hoe fout ze zijn geweest. Met name Leslie van Houten zou al vele jaren een modelgevangene zijn die volgens de beoordelingscommissie al meerdere malen vrij had mogen komen, maar waarbij de gouverneur van California ondanks de positieve adviezen, haar vrijlating steeds heeft geblokkeerd.  Een volgend voor haar positief advies ligt op dit moment ter beoordeling opnieuw bij gouverneur Brown. Ook volgeling Tex Watson deed mee aan de moorden. Hij is nu 71 jaar en zit ook nog steeds gevangen. Hij heeft 17 verzoeken tot voorlopige invrijheidstelling gedaan en ook hem werden ze alle 17 keer geweigerd. De laatste keer in 2016. Hij mag in 2021 een volgend verzoek doen. Wie weet zal een volgende gouverneur ze wel vrijlaten. De beoordelingscommissie adviseert voor sommigen al jaren positief over hun vrijlating.

Woensdag 22 november 2017.

Bij het lezen van Masters of the Air, over de belevenissen van Eighth Air Force in de Tweede Wereldoorlog ben ik nu op ongeveer negentig procent van het boek. Tot nu toe is het boek redelijk, maar ook weer niet helemaal consequent, chronologisch ingedeeld. Elke keer als er een nieuw verhaal begint grijpt de schrijver terug naar de ontstaansgeschiedenis van het verhaal en dat ligt dan soms voor en soms aan het begin van die oorlog. Zodoende staan er nogal wat verhalen schijnbaar door elkaar in de tijd. Ik kwam toe aan The Great Escape, de ontsnappingspoging uit een Duits gevangenenkamp van een 76-tal vliegers, verfilmd in 1963. Slechts drie van hen kwamen in bevrijd gebied terecht, de meesten werden doodgeschoten. Het verhaal meldt direct aan het begin dat de ontsnapping plaatsvond in de nacht van 24 op 25 maart, zonder vermelding van het jaar. Vele pagina’s ervoor en erna wordt ook geen enkel jaar gemeld, zodat het gissen wordt in welk jaar deze ontsnapping nu plaats vond. Het was zeker niet in maart 1942  want toen waren er nog helemaal geen Amerikaanse bombardementen op Duitsland geweest. De eerste mogelijkheid is dan maart 1943, maar gegeven het feit dat ik al op negentig procent van het boek was, is maart 1944 waarschijnlijker, maar maart 1945 kon natuurlijk ook nog wel. Ik kan niet goed hebben dat ik niet weet in wat voor jaar het was, dus ik ga eerst even naar het fameuze Google en tik The Great Escape in en kies bij Wikipedia voor de Nederlandse variant.  Wie schetst mijn verbazing dat daar wel het hele verhaal wordt verteld, maar ook geen jaartal wordt gemeld. Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen? Dan ga ik maar naar de engelstalige variant, die veel uitgebreider is dan de Nederlandstalige, maar ook hier kon ik na eindeloos scrollen geen jaartal vinden, wel weer de data zonder jaartal.  De laatste poging was dan om naar de Duitse Wikipedia te gaan en daar trof ik vrijwel direct aan het begin aan dat het gebeurde in 1944 plaatsvond.  Is het nou zo vanzelfsprekend (zowel volgens het boek, als meerdere Wikpediatalen) dat The Great Escape in 1944 plaatsvond en dat iedereen dat dus wel weet, behalve ik?

Ook vandaag kreeg ik van neef Piet de overige afstammelingen van Gerrit van Leeuwen, mijn overgrootvader en heb ze ook op deze website geplaatst.

Vrijdag 24 november had ik te Utrecht, samen met een medecommissielid uit mijn wijkje een cursusdag van De Woonbond te Utrecht. Leerzaam.

Zaterdag 25 november werd ik ‘vriend’ van het CBG, waardoor ik meer inzagerechten kreeg en kortingen.

Zondag 26 november de vogeltaart ontdekt:

Gisteren liep ik in MijnTafel tegen een voor mij volkomen onbekend fenomeen aan: de vogeltaart. Er stonden een aantal lekker uitziende exemplaren uitgestald, maar ik had geen idee, wat nu toch het bijzondere aan deze taarten was, waardoor zij ‘vogeltaart’ werden genoemd. Enkele voorbeelden: 

Voor hen die het nog niet hebben begrepen: deze taarten zijn bestemd voor vogels. Je kunt ze in de tuin zetten, liefst op een plateautje natuurlijk, want ik weet niet of katten, vossen en wolven (en wie weet ook wel sommige mensen) en wat er allemaal nog meer tegenwoordig in de vrije natuur rondloopt dit ook lusten.

Maandag 27 november 2017.

Het artikel uit de Haagsche Courant uit 1938 ontdekt. Over mijn oom Dirk hem mijn Opa die een illegale jeneverstokerij hadden.

Op 9 december 2017 woog ik 80,9 kilo, maar ik ben niet zo zeer of dit een betrouwbaar cijfer is.

11 december 2017:

Op 15 december 2017 was mijn verjaardagsmaal: captains’ dinner met raasdonders.

Zaterdag 24 en zondag 25 december 2017.

Het bezoek aan De Jufferen Lunsingh in Westervelde, van mij met zoon en schoondochter zit er weer op. Ook een prima gelegenheid, maar iets minder verfijnd dan Onder De Linden vorig jaar, maar nog altijd heerlijk. Het oude gebouw beviel me wel heel goed, beter dan vorig jaar. Weliswaar met vele opstapjes en zo meer, maar dat hoort nu eenmaal bij een oud gebouw. Netjes heb ik ze weer teruggebracht in de gehuurde Volkswagen Passat, waarna Jeroen en Kirsten er samen met de auto vandoor gingen. Morgen tussen de middag verwacht ik ze weer terug en dan gaan we via Leiderdorp naar Maassluis. Voor de tweede kerstmaaltijd.

Maandag 26 december 2017.

Tweede Kerstmaaltijd met mijn beide broers bij de Lantaern in Maassluis.

Zaterdag 31 december 2017.

Oudejaarsavond thuis met een bezoekje aan enkel buren. Zelfgebakken oliebollen en appelflappen en bietensalade. Het traditionele Oud- en Nieuw-eten.

Laatst bijgewerkt op 6 mei 2019.