Hoofdstuk XX, vierde kwartaal 2018.

Maandag 1 oktober 2018.

Om misverstanden te voorkomen: mijn leesgedrag dat ik gisteren meldde, gold alleen de iPhone. Het grootste deel van mijn internetleeswerk doe ik uiteraard op de pc. En dan verschijnt er een totaal ander staatje, waarin HLN zelfs helemaal niet voorkomt. Dan zullen ongetwijfeld de New York Times en de Guardian ruim bovenaan staan, onder andere gevolgd door the Times of Israel en Asharq-al-Awsat en daarna nog een rijtje andere media.

September 2018 gaf opnieuw een stijging te zien van het bezoek aan deze website, volgens het 12-maandelijks gemiddelde. Zie voor details de betreffende pagina op deze website, die inmiddels is bijgewerkt.

Verder heb ik gisteren voor het eerst sinds mei weer de kachel aan gehad. Het werd me toch te kil, zeker met de maximaal 12 graden die voor vandaag zijn voorspeld in het vooruitzicht. Ik vermoed dat het toch ook komt door het stookgedrag van de buren, waarvan ik natuurlijk ook profiteer, net zoals zij – sinds gisteren – ook van mij.

Verder zit ik weer in een rustiger periode. Die periodes zijn bij mij altijd maar tijdelijk dus die gaan ook zo weer over.

Dinsdag 2 oktober 2018.

De zaak Kavanaugh krijgt inmiddels nog meerdere staartjes. Ze doen mij natuurlijk aan mijn persoonlijke verleden, alsook aan mijn professionele verleden, in het bijzonder op het gebied van werving en selectie, denken. Er komen steeds meer paralellen. In de eerste plaats ben ik ervan overtuigd dat zonden in een ver verleden, zoals ik ondervonden heb en ook waar Kavanaugh zich aan schuldig lijkt te hebben gemaakt, vrijwel nooit op zichzelf staan. Het is doorgaans slechts een kwestie van tijd voordat er steeds meer incidenten opduiken. Ik werd al in 1968, deze week precies vijftig jaar (!) geleden, voor het eerst bedrogen door het gezelschap: Jacobs, van de Craats en de Combe. Dat kon daarna zo lang doorgaan, omdat ik niet en niemand doorhad wat er nu echt gebeurde. Als het eerder was uitgekomen, was het ook eerder gestopt. Het stopte met mij (en anderen) nu pas vanaf 2011 en definitief pas in 2015, toen ik alle relaties met deze onmensen verbrak. Bij Kavanaugh, als het gebeurd is zoals we nu vermoeden, stopte het niet omdat het uitkwam, maar omdat hij zelf begon in te zien dat hij met dergelijk gedrag geen carrière zou maken. Hij woog gewoon het ene eigenbelang af tegen het andere eigenbelang. En precies volgens mijn verwachting kwamen er na Dr. Blaisey Ford inmiddels nog twee vrouwen met soortgelijke ervaringen, overigens ook uit de tachtiger jaren. De genoemde ongein met vrouwen, is inmiddels ook gevolgd door geheel andere beschuldigingen, dit keer van een man, een zekere Chad Ludlington.  Een slecht karakter en dus slecht gedrag blijft – naar mijn overtuiging – niet beperkt tot een enkel feit of tot een enkel en bepaald soort gedrag. Het ging en gaat bij mijn beroepsmatige selecties ook altijd om selectie op karakter, niet op kennis en zeker niet op ervaring. En met een fout karakter blijven wandaden niet beperkt in de tijd en ook niet tot een bepaald soort fout gedrag. Genoemde Ludlington zegt geen probleem te hebben met een eenmalig begane jeugdzonde, die dan volgens hem niet altijd definitief hoeft te leiden tot een ‘berufsverbot’. Daar kan ik hem niet alleen in volgen, ik ben dat ook met hem eens. Ludlington heeft er wel een onoverkomelijk probleem mee, dat Kavanaugh bij zijn getuigenis voor de Senaat, in september 2018 dus, loog. Ludlington was een studiegenoot van Kavanaugh en het is volgens Ludlington gewoon niet waar dat Kavanaugh een matige drinker was, die nooit bewusteloos is geraakt van het drinken en ook nooit iets anders dronk dan af en toe een biertje, zoals hij voor de Senaatscommissie getuigde. Volgens Ludlington was Kavanaugh juist een van de zwaarste drinkers, die juist meerdere keren buiten westen raakte van het vele drinken en bovendien alles dronk waar maar alcohol in zat. Kavanaugh vertelde – volgens Ludlington – leugens en hij is er inmiddels mee naar de FBI gestapt. Liegen tegen de FBI en liegen tegen de Senaat zijn in Amerika strafbare feiten. Ludlington zegt er onoverkomelijke problemen mee te hebben dat een opperrechter bekend zou staan om zijn vele leugens. Weer anderen, studenten van Kavanaugh bij Harvard, zeggen nu juist dat bij de getuigenis voor de Senaat bleek dat hij partijdig is. Hij was daar zeer anti-democraten en beschuldigde niet alleen de Democraten in het algemeen, maar ook de Clintons persoonlijk van zijn huidige problemen. Ik heb zijn getuigenis ook gezien en het heeft mij inderdaad ook erg verbaasd dat hij zich zo partijdig opstelde. Een opperrechter moet toch juist – zelfs bij uitstek – onpartijdig zijn?  Intussen mag hij voorlopig niet meer optreden voor studenten. Als eerste bij Yale waar hij zelf is afgestudeerd, en nu ook niet meer, eveneens voorlopig dan, bij Harvard is hij buitengesloten. Georgetown was zijn derde universiteit en van hen heb ik nog niets gehoord. Het blijft een boeiende zaak en wordt ongetwijfeld vervolgd.

Woensdag 3 oktober 2018.

Gisteren kreeg ik dan een begroetings-e-mail van Anne Wojcicki, de CEO van 23andme. Dat moet dan de echtgenote zijn van de heer Wojcicki, de CEO van Google. Om tikfouten en uitspraakproblemen en dus ook misverstanden te voorkomen, noem ik ze verder toch maar – met alle benodigde respect – de heer en mevrouw Google – 23andme. Het kon onmogelijk al de bevestiging van de aankomst van mijn DNA in Mountain View, Californië zijn, want ik heb het pakje pas maandag op de bus gedaan en het gaat dan toch eerst nog via een adres in Schiedam, Nederland, waar deze pakjes wekelijks worden verzameld en dan als totaalpakket naar de V.S. worden gestuurd. Dus het duurt nog even voordat mijn DNA in Mountain View aankomt.  Maar in elk geval hebben ze wel mijn e-mailadres goed en kunnen ze me vinden.

In de laatste decade van september 2018 ging het bezoek op mijn websites ineens vrij scherp omhoog en dat verschijnsel heeft zich inmiddels in de eerste dagen van oktober voortgezet. Ik heb uiteraard geen idee waar dat door komt en waartoe dat nog gaat leiden. Afwachten is het enige dat er op zit.

Ook het energieverbruik is in september 2018 weer verder fors gedaald. Al maanden vroeg ik me af hoe het toch zou komen dat niet alleen het gasverbruik daalt, dat begreep ik, omdat de huizen zijn geïsoleerd, maar dat ook het elektriciteitsverbruik al maanden achtereen met sprongen achteruit gaat. Ik heb toch echt niet minder stroom gebruikt dan een jaar geleden. Ik heb niet minder lampen aan, ik ben niet korter bezig op de pc of met de tv, ik doe de was niet minder vaak en gebruik ook de oven niet minder. Waar zit hem dat dan in? En ineens, zoals zo vaak bij mij, was ik er uit. Ook het steeds lagere elektriciteitsgebruik is een gevolg van de isolatie en vooral van het mindere gasverbruik. Want de cv-ketel verbruikt niet alleen minder gas, maar ook veel minder stroom. Het water in de centrale verwarming moet immers steeds worden rondgepompt. En dat gaat op elektriciteit en niet op gas. De cv-ketel kost zelfs vrij veel stroom, heb ik nu gemerkt. Anders zou het stroomverbruik niet met tientallen procenten dalen. Weer iets geleerd, dat ik ook weer bij mijn ‘werk’ voor de woningcorporatie kan gebruiken

Donderdag 4 oktober 2018.

Na mijn bijdrage van gisteren ben ik toch eens in de wederwaardigheden van de familie Wojcicki gedoken en dan blijkt het toch anders in elkaar te zitten dan ik had aangenomen. Kwestie van klok en klepel, verkeerd onthouden, verkeerd citeren of nog meer van dit soort euvel.

Bij de familie Wojcicki blijkt het te gaan om drie zussen. Hun vader Stanley Wojcicki was in 1937 geboren in Warschau in Polen en hij heeft dus nog als peuter, hopelijk niet bewust, de intocht van de Duitsers in september 1939 meegemaakt. Waarschijnlijk bewuster heeft hij dan in 1944 – als 7-jarige jongen – de ‘bevrijding’ door de Russen meegemaakt. Van de regen in de drup, zeggen ze dan. Zijn ouders besloten in 1949 – toen de Sovjets het communisme in Polen hadden ingevoerd of zouden gaan invoeren – te emigreren. Eerst  naar Zweden en daarna naar Amerika. Hij was toen dus 12. Het is in mijn ervaring dat 12 jaar precies nog de leeftijd is waarop je nog vlekkeloos een nieuwe taal uit leren. Enkele jaren later lukt dat de meesten niet meer. Zelfs na 30 jaar in Groningen te wonen, beheers ik nog altijd het Gronings niet. Al probeer ik het nog zo goed en vaak, bij het eerste woord al hoort iedere geboren en getogen Groninger dat ik een buitenstaander ben.

Nu is Stanley, zover ik weet, geen typisch Poolse voornaam, en hoe hij bij geboorte heette vermelden de bronnen niet. Stanislav is wel een veel voorkomende Poolse naam. Ik vermoed dus dat hij na aankomst om de V.S. zijn voornaam verengelst heeft. Hij trouwde met een Amerikaanse, oorspronkelijk luisterend naar de naam Hochmann. Het paar kreeg drie dochters, in volgorde: Susan (1968), Janet (1970) en Anne (1973). Susan was werkzaam bij Google. Het eerste kantoor van Google was in haar woonhuis en ze werd er lid van de Raad van Bestuur. Tegenwoordig is ze CEO van YouTube, een dochter van Google. Janet werd hoogleraar, in antropologie en epidemiologie en jongste zus Anne is dan tegenwoordig (mede-oprichter en) CEO van 23andme, waar ik nu mijn DNA-onderzoek laat doen, met inmiddels ook al enkele miljoenen klanten.

Kortom: een verbazingwekkende familiegeschiedenis.

Zaterdag 6 oktober 2018.

Toevoeging van 17.00 uur.

Er is inmiddels maar weer één blog, deze. En voor het overige is alle informatie tot en met 30 september 2018 van de vorige blog nu verhuisd naar Hoofdstuk XX, derde kwartaal 2018. Morgenochtend zal ik de gebeurtenissen van de afgelopen twee dagen nog even vermelden, voor zover ik natuurlijk denk dat het voor de lezer interessant is of kan zijn.

Het was weer eens zover. Na maandenlang vlekkeloos functioneren, hield het website-systeem, althans wat de blogpagina betreft,  er gisteren weer eens mee op. En ondanks dat ik het idee had dat ik tegenwoordig betere WordPress-hulp heb, lukte het ook deze hulp niet, de blogpagina weer aan de praat te krijgen. Het kon er ook aan liggen dat de hulp op vrijdagmiddag er gewoon mee stopt, totdat het weer maandag is. Het betekende, net als de vorige keer, niet dat pagina niet meer zichtbaar was, maar dat ik hem niet meer kon veranderen. Waarschijnlijk heb ik de pagina te lang laten worden. Dus heb ik alle bijdragen op die blogpagina tot en met 30 september over moeten brengen naar een andere pagina, in dit geval Hoofdstuk XX, derde kwartaal 2018. En een nieuwe blogpagina te starten: deze. Vervolgens moest ik dan de oktoberbijdragen overbrengen naar deze blogpagina en dan de vastgelopen blogpagina verwijderen. En dan kunnen we weer verder waar we gebleven waren. Als maandag de hulp komt is het allemaal weer achter de rug.

Zondag 7 oktober 2018.

Eerst even de afgelopen dagen. Deze stonden eerst in het teken van wat zich precies 50 jaar geleden, in het weekend van 5 op 6 oktober 1968 in Vught heeft afgespeeld. Dat was het begin van tientallen jaren van mijn leven waarin ik, en met mij veel anderen,  talloze malen bedrogen en belogen werden door een crimineel gezelschap: de familie Jacobs en hun medeplichtigen. Het is nog steeds onvoorstelbaar dat ik zo ontzettend lang – tot ergens tussen maart 2011 en november 2015 – zo onnozel ben geweest, terwijl de alarmbellen er die hele tijd volop waren. Ik heb ervan geleerd en ik hoop ook anderen, om nu veel eerder alarmbellen die afgaan waar te nemen.  En daar ook gevolgen aan te verbinden. Dat heeft helaas ook tot gevolg dat ik wellicht wel eens een alarmbel meen te horen, die er in werkelijkheid helemaal niet is. Jammer dan. Het alternatief om ze steeds te negeren kan veel ergere gevolgen hebben. Dat heb ik ervan geleerd. Hopelijk kom ik hierbij op deze geschiedenis verder nooit meer terug, en kan ik verder steeds blijven kijken naar nieuwe horizonnen.

Door de webproblemen van de afgelopen dagen hebt u ook nog niet meegekregen dat een buurvrouw in Italië een ongeval is overkomen, waardoor ze in een Milanees ziekenhuis moest worden opgenomen. Inmiddels is ze weer terug in ons land en onze provincie en opgenomen in een ziekenhuis. De precieze diagnose heb ik nog niet en ook ken ik nog geen prognose. Waarschijnlijk zijzelf ook niet. Intussen blijf ik haar woning uiteraard verzorgen, tot ik nader bericht van haar krijg. Gelukkig is ze nog wel bij de tijd. Dat merk ik aan alle communicatie die we af en toe hebben. Dat is volgens mij al de helft van het herstelproces.

Een leuk verhaal van een andere buurvrouw kreeg ik gisteren. Mevrouw is halverwege de negentig en heeft, zoals bijna iedereen op die leeftijd, regelmatig allerlei hulpverleners over de vloer. Eén zo’n hulpverleenster vertelde haar dat ze niet steeds zo gebogen moest lopen, maar rechtop. Daarop reageerde ze fel, want bij de tijd en assertief is deze buurvrouw zeker: “Nooit van mijn leven. Ik wil van elke stap die ik zet precies weten waar mijn voet terecht komt. Zodra ik daarmee op zou houden en voor me uit ga kijken, val ik onherroepelijk over de eerste de beste oneffenheid, met ernstige gevolgen op mijn leeftijd.” Sinds mijn val, waarbij ik mijn been brak, in 2007, kijk ik ook steeds uit waar ik elke voet steeds neerzet, zelfs ook als ik in mijn eigen huis loop. Als anderen daar een probleem mee hebben is dat hun probleem. Ik vraag me dan meteen af, wat die hulpverleenster voor opleiding heeft gehad en wat die mensen dan op die opleiding leren. Ik neem toch aan dat die mensen goed zijn opgeleid. Ik zie dan voor me dat de wereldvreemde docent, aan de even wereldvreemde leerling uitlegt wat ze aan hun toekomstige wereldwijze klanten/patiënten moet vertellen.

Maandag 8 oktober 2018.

Door de webperikelen vergat ik ook nog te vermelden, dat we al begin van deze week meer bezoekers op deze site hebben gehad dan in het hele jaar 2017. Het is natuurlijk nog vroeg in de maand oktober, maar het moet wel heel raar lopen als we aan het eind van deze maand niet opnieuw een behoorlijke groei van het 12-maandelijks gemiddelde hebben gehad.

Een van mijn favoriete programma’s is Homicide Hunter,  de herinneringen van een succesvolle detective, Kenda,  uit Colorado Springs. Elke keer verrast hij me weer met opmerkelijke uitspraken. Zo komt hij op zekere dag bij een moordonderzoek, terecht op de kamer van een 20-jarige student. En Kenda vertelt: ” Al zijn kleren lagen op de plek waarop elke 20-jarige student al zijn kleren heeft: op de vloer.”. Ik heb een aantal van zijn uitspraken opgeschreven, anders vergeet ik ze weer, dus ik zal er af en toe wel eens eentje citeren. Ik moest aan de bovenstaande uitspraak van Kenda denken, toen ik de afgelopen dagen weer eens mijn kleren ordende. Al eerder heb ik huisgehouden in mijn kostuums, overhemden en stropdassen, die ik vrijwel nooit meer draag, behalve dan bij heel bijzondere plechtigheden. Zelfs op de recepties waar ik kom zijn kostuums en stropdassen geheel afgeschaft, heb ik al eerder in deze rubriek gemeld. Die opruiming schepte of schiep uiteraard ook weer nieuwe ruimte. Ik heb nog steeds 5 kostuums en makkelijk tien overhemden en tien stropdassen, maar ik zie dus nog aankomen dat ik ook dit aantal verder ga terugbrengen. In plaats daarvan draag ik bijna altijd vrijetijdsbroeken, een enkele keer nog een ‘nette’ broek, en tevens poloshirts met daaroverheen doorgaans nog een trui of vest. De afgelopen dagen heb ik weer eens alle broeken en truien en vesten geordend. Eerst heb ik ze in ploegen allemaal gewassen. En vervolgens moest ik ze uiteraard drogen en weghangen of -bergen. Vervolgens stelde ik vast dat ik nu toch weer klerenhangers tekort kwam, die ik nou net drie maanden geleden massaal had weggegooid, wegens overtolligheid. De conclusie was onvermijdelijk: ik heb niet steeds alle truien en vesten elke dag keurig netjes opgehangen, maar inderdaad af en toe over een stoel gegooid, aan de kapstok bevestigd of in de verpakking gelaten. Niet op de vloer gestort, want ik ben zowel geen twintig meer, als geen student. Hoewel ik van dat laatste nog niet zo zeker ben.

Dat laatste doet me denken aan een weer heel ander avontuur. Toen op een zondagavond de trein wegens een of andere calamiteit niet verder ging dan Zwolle zette de NS bussen in voor het vervoer naar Meppel.  Als de NS bij een onverwachte stremming bussen belooft duurt het meestal wel een tijdje, soms wel de nodige uren, voordat die bussen er dan werkelijk zijn. Zo ook in dit geval. De gewone streekbus van Zwolle naar Meppel rijdt op zondag niet vanwege het moeten passeren van plaatsen, Staphorst en Rouveen bijvoorbeeld, waar men de zondagsrust in acht neemt en dat ook van anderen verwacht. Dus dat werd lang wachten. Gelukkig was het droog en niet te koud. Ik stond tussen een aantal studentes, van rond de twintig jaar, en zij wisselden met elkaar en uiteindelijk ik ook met hen boodschappen uit. Zo had ik gevonden dat er niet alleen geen treinverkeer was tussen Zwolle en Meppel, maar dat er bovendien een file op de weg A28 stond, hetgeen volgens mij verklaarde waarom we zo lang moesten wachten: de vervangende bussen stonden in de file. Hilariteit. Die vrouwen bespraken vervolgens allerlei apps die ze al dan niet gebruikten, en kwamen daarbij ook op Tinder. Die gebruikten ze ook, maar alleen voor de seks. Ik was en keek uiteraard ook zeer verrast. Dit had ik nou nooit verwacht dat ze dat deden, ze leken me zulke nette vrouwen, en dat bovendien vertelden waar ik met mijn neus bovenop stond. De woordvoerster keek me aan, zag mijn verbazing (ik had geen woord gezegd) en zei voor mij duidelijk hoorbaar “maar alleen voor studenten”. Mogelijk om te voorkomen dat ik ongepast gebruik van hun opmerkingen zou maken. Dat was ik totaal niet van plan, want ik was gewoon oprecht verbaasd. Maar na haar opmerking ” alleen voor studenten” kon ik het toch niet laten om te zeggen: “Ik ga toch nog maar eens kijken of ik nog niet eens iets kan gaan studeren.”. Een gelach brak uit. Gelukkig kwam de bus er toen aan, zodat hier het gesprek stopte.

Dinsdag 9 oktober 2018.

Vanmorgen dus de laatste kleren met zomergoed gewassen, maar het is de vraag of dat nou verstandig was. Ik zag daarna pas dat op de langetermijnverwachting, het weer warm wordt en met name zaterdag wel eens nieuwe hitterecords gebroken kunnen worden. Ik ga er maar vanuit dat het een laatste oprisping zal zijn. Van zomerse temperaturen in november in Nederland heeft nog nooit iemand gehoord en als het wel zo zou zijn, dan zien we dat later dan wel weer. Ik heb immers ook alweer mijn eerste oliebol van het seizoen op, dankzij een buurvrouw van wie ik haar wekker heb ‘hersteld’.

Gisteren eens op verzoek de energieperikelen van een ‘klant’ in de Achterhoek bestudeerd, aan de hand van een flink dossier dat mij werd overhandigd. Hoewel het best indrukwekkend veel papier was, dat ik had gekregen, bleken er al snel diverse stukken aan te ontbreken. Dat maakt het trekken van een conclusie natuurlijk al lastig. Het getover met getallen dat het ingeschakelde adviesbureau daarbij heeft gepresenteerd, is voor mij van het soort dat je met statistiek bijna alles kunt bewijzen. Ik heb mij uiteindelijk maar beperkt tot het feitelijke energiegebruik van betrokkene aan de hand van de jaarafrekening. En daaruit moest ik dan toch opmaken dat betrokkene geen extreem hoge kosten maakt. Zelfs duidelijk onder het gemiddelde kwam van wat het NIBUD als ‘gemiddeld’ had aangemerkt. Doordat ik nu ook eens andere vergelijkingscijfers erbij moest hanteren, gaf me dat nog meer inzicht in mijn eigen energiegebruik, sinds de isolering van eind vorig jaar. En omgekeerd: ook mijn eigen recente ervaring kon ik goed gebruiken om iets te vinden van het energiegebruik van iemand anders.

Nog een citaat van detective Kenda: ” Sommige criminelen en gevangenen worden religieus, want dat doet het goed bij de reclassering.” En bij de jury of de rechter, zou ik eraan toe willen voegen. Nadat ik dat een keer gelezen heb let ik er wat beter op, voorzover dat door een journalist wordt begrepen en gemeld, of ik daar ook in Nederland voorbeelden van zie. En jawel, maar ik zou terug moeten zoeken om daar een voorbeeld van te kunnen noemen. Ik zal het wel een keer vermelden, met bron dan, als ik het een keertje lees over een Nederlandse situatie.

Woensdag 10 oktober 2018.

Verreweg het belangrijkste nieuws van het afgelopen etmaal was wel de aankondiging van het vertrek van Nikki Haley (46), de Amerikaanse vertegenwoordiger bij de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Bij de Telegraaf natuurlijk meteen weer misspeld als Nikki Hailey. Daar mag blijkbaar de jongste bediende zich bezighouden met internationale politiek, zonder dat iemand diens schrijfsels eerst nog een keer naleest voordat het geplaatst wordt.

Maar goed. Nikki Haley is mij al vanaf haar start als VS-Ambassadeur in januari 2017, direct na het aantreden van Trump,  opgevallen. Dit is nu een uitstekende combinatie van intelligentie, interpersoonlijke effectiviteit en stevigheid, zoals uitvoerig beschreven is op mijn website www.invictusbv.nl, over mijn tijd bij KPN met het zoeken naar toptalent. Dat wil overigens helemaal niet zeggen dat je het ook inhoudelijk met alles dat ze vindt ook eens moet zijn. Dat ben ik zelf ook niet. Zij is ook weer een fraai voorbeeld dat ervaring veel minder belangrijk is dan talent. Ze had immers geen dag buitenlandervaring en is desondanks zeer succesvol geweest in meteen maar de topdiplomatieke functie van de V.S. Ze diende iedereen op nette en zelfbewuste wijze van repliek. Russen, Chinezen, Iranezen of van welke afkomst ook.  Zelfs de Chinezen hebben nu voor hun doen positieve woorden over haar. Ze was tegelijk een van de weinigen in de Trumpregering die het tegen Trump durfde op te nemen, en die desondanks met haar wegloopt. Onder andere bij het splitsen van gezinnen met kinderen aan de grens en met het idee van Trump om Venezuela gewapend te ‘verlossen’. Pas achteraf, het afgelopen etmaal dus, nu ik alsnog enkele artikelen over haar heb bijgelezen, kom ik zaken over haar te weten. Bij haar benoeming in januari 2017 moest ook zij de zegen meekrijgen van de – al decennia lang hopeloos verdeelde – Amerikaanse Senaat. Haar benoeming werd aangenomen met 96 stemmen vóór en 4 tegen. Ze lag blijkbaar ook bij de Democraten erg goed. Ook nu pas las ik haar eerste rede voor de Veiligheidsraad, ook in januari 2017. Met daarin de zin: “There is a new sheriff in town.” Ze doelde waarschijnlijk op Trump, maar mogelijk ook op zichzelf.  Ik heb al snel gesteld, ook in deze rubriek, dat we hier wel eens met de volgende Amerikaanse President te maken kunnen hebben. En ze doet precies alles wat ze daarvoor zou moeten doen. 1. Een presidentskandidaat moet buitenlandervaring hebben. Dat had ze totaal niet. Dat heeft ze nu dus wel en ook nog eens succesvol. 2. Halverwege haar benoeming opzeggen. Na drie jaar opzeggen, zou gezien kunnen worden als het zinkende schip verlaten. Nu kan ze t.z.t. ook voldoende afstand van Trump nemen, zonder medeverantwoordelijkheid te dragen voor alles dat hij na haar vertrek nog doet. 3. Een trouwe Republikein zijn. Dat heeft ze intussen ook bewezen. 4. Zeggen dat je niet beschikbaar bent voor het presidentschap in 2020. Heeft ze inmiddels ook gedaan. Als ze het nu al zou aankondigen zou dat voortdurend vuur trekken met alle risico’s van dien. Integendeel. Ze verklaarde zelfs te willen meewerken aan de herverkiezing van Trump. Dat zegt een trouwe Republikein ook en dat leidt alle aandacht voorlopig van haar af. Ik ben een fan van haar. Ik ben het zeker niet met alles van haar eens, maar ze is een stuk evenwichtiger en slimmer dan haar nog huidige baas. En kan ook vrienden maken bij de Democraten. Als de V.S. dan toch een Republikeinse president gaan krijgen, dan liever deze.

Donderdag 11 oktober 2018.

Gisteren dan weer een Algemene Ledenvergadering van de club in het Oosten waarvan ik bestuurslid ben. Die vergaderingen zijn sinds kort doorgaans ’s avonds, omdat veel mensen met deze hobby tegenwoordig overdag een baan hebben, terwijl het eerder vooral om 65+- ers ging. Het was een druk bezochte en ook geanimeerde bijeenkomst. Enig nadeel voor mij is dan dat ik dan laat thuis ben. In dit geval even over half één.

Als klant bij de Woeste Grond in Musselkanaal, de slagerij met het meukvrije vlees, had ik ook zeer met deze mensen te doen toen hun zaak onlangs tot de grond toe afbrandde. Ik heb uiteraard een blijk van medeleven gestuurd en heb daar ook een aardige reactie van commercieel medewerkster Eugénie Brenda op gekregen. En kreeg ook daarbij meteen het begrijpelijke verzoek om te blijven bestellen. Nu had ik net fors ingeslagen en mijn vriezer was dus nog flink vol, dus die moest toch eerst even wat afslanken.  Korte tijd later stuurde ik nog een e-mail naar Eugénie, uiteraard op haar zakelijke e-mailadres, omdat ik een ander adres van haar niet heb, maar die bleef onbeantwoord ……….. Een toegezegde nieuwsbrief van en over deze firma, met de gevolgen van de brand, blijft ook al wekenlang uit. Merkwaardig allemaal. Dus heb ik vanmorgen nog maar eens de website van de Woeste Grond opgezocht, maar die was toch ook al een tijd niet meer bijgehouden. Vervolgens de Facebookaccount van Eugénie Brenda opgezocht, maar die kon ik niet meer vinden. Die heeft ze blijkbaar verwijderd. Daarna de Facebookpagina van slager Leon opgezocht, en daarop stond wel een filmpje van toch alweer een week geleden, waarbij Leon een sleutel in zijn hand hield die hij blijkbaar net gekregen had voor hun nieuwe tijdelijke onderkomen, aan de overkant van het water op Marktkade 101 te Musselkanaal. Je kunt op dat filmpje inderdaad een nieuwe ruimte zien, met een kantoortje en iets dat op een keukentje lijkt. In de uitgesproken tekst wordt ook gerept dat er ook weer een ‘stamtafel’ is, en ‘iedereen’ wordt uitgenodigd om een kop koffie te komen drinken, maar op de film was die stamtafel niet te zien, evenmin trouwens iets dat leek op een slagerij. Ook Eugénie is op het filmpje niet te bekennen. Dus er is mogelijk iets loos. Eugénie had zich op Facebook voorgesteld als mede-eigenaar van de Woeste Grond, maar die bijdrage is nu verwijderd, terwijl Leon zich ‘beheerder’ van de Woeste Grond noemde en noemt en die pagina bestaat dus nog en wordt wel bijgehouden. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

In uitgerekend The Times of Israel (TOI) zag ik een uitstekende analyse van de vier mogelijke redenen, waarom Nikki Haley ontslag heeft genomen als V.S.-Ambassadeur bij de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.  Een analyse die in de The New York Times of The Washington Post niet zou misstaan, maar die ik daar niet in gevonden heb. En ook in TOI wordt als eerste mogelijke reden genoemd: haar ambitie om President van Amerika te worden. Maar zij vulden dit, anders dan ik al had bedacht nog aan, dat het wel eens voor de verkiezingen van 2024 zou kunnen zijn. Ze is immers nog pas 46. Dan gaat ze inderdaad Trump helpen bij de verkiezingen van 2020 en of dat nou slaagt of mislukt doet er voor haar niet zoveel toe, want dan wordt zij in 2024 de republikeinse presidentskandidaat.  Helemaal niet zo’n raar scenario. Als het Mülleronderzoek er toe leidt dat hij zich niet kan of wil kandideren voor 2020, dan staat zij al zijn 2020 alsnog voor de republikeinen vooraan. Met relatief schone handen ook.

Vanmorgen dan weer een reactie op deze website, van opnieuw een totaal andere bron dan ik ooit zou verwachten. Deze keer heeft een redacteur van een nieuw educatief boekje over Drenthe voor basisschoolleerlingen 8 – 11 jaar, haar oog laten vallen op mijn foto van Berend Botje in Zuidlaren, die ik in september 2017 aldaar heb gemaakt en toen op deze site heb opgenomen. Ze vroeg die foto voor dat doel te mogen gebruiken. Ik was vereerd, dat kunt u zich wel voorstellen. Berend Botje, wie kent hem niet, is zo ongeveer de grootste Drentse volksheld. Op Nederlands niveau te vergelijken met Admiraal de Ruyter of de beroemde Jan Pieterszoon Coen. Ik was en ben dus zeer vereerd. Uiteraard was ik akkoord. Wel als men in kleine lettertjes mijn naam als fotograaf wil vermelden. Mijn naam wordt dan voor vele jaren verbonden aan niemand minder dan Berend Botje en komt bij talloze Drentse kinderen  en hun ouders over de vloer. Het gaat toch, naar mijn inschatting, om circa 25.000 kinderen en hun ouders. Wellicht is het dus ook de start van een geheel nieuwe carrière. Te zijner tijd moet ik ook nog wel even dat boekje op de kop tikken. Inmiddels heb ik de toezegging dat ik het als pdf krijg toegestuurd. Dat kan nog wel enige maanden duren, begreep ik.

Vrijdag 12 oktober 2018.

Gisteravond om 22.14 uur kreeg ik dan het bericht dat mijn speeksel voor het derde DNA-onderzoek in goede orde in Mountain View, Sillicon Valley, de V.S. is aangekomen. Dan gaat het nu de procedure in, net als bij de vorige onderzoekingen. Een procedure met allerlei tussenstappen, die mij helemaal niets zeggen, maar waardoor je wel kunt zien of en hoe het proces voortgaat. Deze keer krijg ik behalve mijn afstammingsgegevens, van een recentere periode dan de beide andere onderzoeken, ook van meer dan veertig erfelijke ziektes en aandoeningen of ik daar lijder aan ben of kan worden, of ‘slechts’ drager.  En van meer dan 90 andere factoren een opgave welke erfelijke factoren bij mij al dan niet passen. Bijvoorbeeld de kans op kaalhoofdigheid en dan nog negentig andere ‘kwaliteiten’. Dat zal in mijn geval  bij kaalhoofdigheid geen probleem opleveren. Als dat toch voor de korte termijn voorspeld wordt dan kun je gaan twijfelen aan het hele onderzoek. Het resultaat van dit onderzoek zou toch ergens in de maand november beschikbaar moeten zijn. Die gegevens zijn natuurlijk ontzettend privé, de priveeste gegevens zelfs die iemand kan hebben (als priveeste de overtreffende trap is van privé), maar ik kan me tegelijk niet voorstellen dat ik daar hier niet iets over zal gaan vertellen. Misschien wel alles. Ik kan maar niet bedenken waarom mensen niet zouden mogen weten hoe groot mijn kans op kaalhoofdigheid is. Alle fabrikanten die mij  ongevraagd zaken of e-mails sturen zet ik sowieso meteen op mijn zwarte lijst, samen met alle producten die ik in een winkel zie en herken van de reclame. Reclame, zeker tv-reclame, beschouw ik sowieso als een waarschuwing: het gaat hier om een product dat ze blijkbaar op een gewone manier, door mond-op-mond-reclame bijvoorbeeld, aan de straatstenen niet kwijt kunnen. Voor de reclame ervan, moet je natuurlijk ook nog eens extra en vooral veel betalen, want die kosten moeten er natuurlijk uit. Hoe meer reclame ik van een product waarneem, hoe argwanender ik word. Oral B bijvoorbeeld, waarmee je bij vrijwel elke uitzending wordt doodgegooid, met eersteklas presentatrices, kan volgens mij onmogelijk een goed product zijn.

Na de ontdekking van gisteren nog even bij het Kadaster de gegevens van het tijdelijke pand van de Woeste Grond opgezocht. Het blijkt een pand te zijn van 30 m2. Inderdaad groot genoeg voor een kantoortje, zodat je kunt e-mailen en dingen kunt gaan organiseren, maar te klein voor een slagerij met winkel en opslag, zoals ik al op grond van het filmpje vermoedde. Ik hoop toch echt dat deze firma op de een of andere manier weer snel aan de bak kan zijn, want ze hadden eersteklasproducten en een eersteklasformule.

Zaterdag 13 oktober 2018.

Vanmorgen las ik een artikeltje in de New York Times meen ik, dat het DNA-onderzoek nu zo ver op weg is, dat je met het DNA van slechts 2% van de populatie (van de V.S., neem ik aan) van 90% van de bevolking kunt vaststellen bij welke familie het ergens aangetroffen DNA van een onbekende hoort. Dat geeft aan de ene kant mooie vooruitzichten voor de misdaadbestrijding, want het verwantenonderzoek, zoals we dat onlangs hebben gehad bij de zaak Nicky Verstappen, zou dan niet meer nodig zijn. Aan de andere kant zou het risico’s kunnen inhouden voor de privacy. Dat laatste wordt dan niet uitgelegd, maar ik geloof wel dat de ontwikkelingen nu heel snel gaan en dat de wetgeving daar geen rekening mee houdt. Voor mezelf en mijn omgeving kan ik het bezwaar maar niet bedenken, want ik zou aan elk DNA-onderzoek mee doen. Ik heb niets op mijn geweten. Mijn DNA zal op geen enkele plaats delict voorkomen en al zeker niet op een slachtoffer van een misdrijf.

Vandaag zou het dan de warmste oktoberdag in vele jaren moeten gaan worden. Misschien wel de warmste oktoberdag aller tijden. Op dit moment is het nog pas 18,6 en de hoogste temperatuur 19,9 in Limburg, maar het is ook pas 10.00 uur. Het wordt nog een stuk warmer.

Tenslotte het nieuws dat Bram Moskovitch, de voormalige advocaat, bezig is een strijd te beginnen over de smaad die zijn vader zou zijn aangedaan, dat deze een slaatje zou hebben geslagen uit zijn slachtofferrol ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Nu heb ik, bij mijn vele genealogische werk, al eerder begrepen dat de privacy van een persoon ophoudt op het moment van zijn of haar overlijden en dat je een dode ook niet kunt beledigen. De diverse grafstenensites die er zijn geven aan nabestaanden – geheel onverplicht begreep ik – de mogelijkheid de grafsteen nog enige tijd, een jaar meen ik, buiten de publiciteit te houden, maar echt nodig is dat niet. De enige reden waarom ze dat toch doen is uit mededogen, piëteit, met de nabestaanden die recent een geliefde hebben verloren. Men zou toch denken dat ook Bram Moskovitch wel zou weten dat je een dode niet kunt beledigen of kwetsen. En dat zelfs overwegingen van piëteit na een aantal jaren toch ook geen opgeld meer kunnen doen. Ofwel hij kent de wet en de jurisprudentie op dit punt niet, en dat zou me bij hem niet echt verbazen, of hij weet iets dat ik niet weet. En dat laatste zou ook heel goed kunnen. Ik ben dus benieuwd hoe dit uitpakt.

Zondag 14 oktober 2018.

Inderdaad was er gisteren een landelijk warmterecord. En er komen nog zeker drie dagen met temperaturen van 20 graden of meer. Zelfs ik begin nu toch te geloven dat er inderdaad iets met het klimaat aan de hand is. Ik ga echt pas om als we opnieuw een zeer zachte winter krijgen. Ik houd het er nog steeds op dat we nog altijd evengoed een volgende elfstedentocht tegemoet kunnen gaan.

Vannacht weer eens uitstekend geslapen. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik ook steeds verder tot mijn rust kom. De lange slaapnachten volgen elkaar in steeds hoger tempo op. Ik pieker ook lang niet meer zoveel als een jaar of enkele jaren geleden. Ik kan het ook iedereen aanraden: breek met een relatie of zelfs met alle relaties, die je veel reden tot zorg, ruzie, het moeten ondergaan van leugen en bedrog of piekeren in het algemeen geven. Het is één van mijn leefregels geworden (zie aldaar op deze website) en het is eigenlijk alleen maar jammer dat ik dat in veel gevallen niet eerder heb gedaan. Hoewel ik ook wel eens een relatie heel snel na de ontdekking dat het – om bovenstaande redenen – niet goed zat heb gebroken, zoals met de moeder van mijn kinderen. Daar staan andere foute relaties tegenover met wie ik het maar liefst 47 jaar (van 1968 – 2015, met flinke langjarige pauzes daarin) heb volgehouden, terwijl ik al direct in 1968 wist dat betrokkenen niet te vertrouwen waren. Met de kennis en de wijsheid van nu had ik alle contacten met deze mensen al direct in 1968 moeten beëindigen. Dat had mezelf en anderen een hoop leed bespaard. Maar goed, dat is nu allemaal gelukkig voorbij en het enige dat me nu nog te doen staat is me niet meer overhaast in een volgende relatie storten. Ook al betekent dat dat ik verder alleen zal blijven. Daar zie ik ook totaal niet tegenop.

Intussen verzorg ik steeds meer buren van allerlei goede diensten. Van het op tijd wegzetten van afvalcontainers, tot het verzorgen van de post, het herstellen van allerlei kleine apparaten en gisteren het rondzenden van een circulaire voor alle 56 bewoners, om aan te geven dat de traditionele oudpapier-verzamelaar niet op maandag maar voortaan op dinsdag zal komen. Ik word er vast niet overspannen van, want het is allemaal nog goed te overzien.

Een volgend inzicht is van de afgelopen dagen, toen ik eens de accounts op een aantal sociale media van naasten en bekenden opzocht en daar allerlei verrassende nieuwe inzichten van kreeg.  Daar moet ik toch ook eens wat systematischer werk van maken. Ik ben er nog niet uit hoe dan. Zeker niet dagelijks of wekelijks, maar per kwartaal, half jaar of jaarlijks.

Maandag 15 oktober 2018.

En opnieuw was er vanmorgen een absoluut laagterecord van de Rijn bij Lobith: 6,76 meter. Het vorige was 6,82 meter. Deze keer is de verwachting dat de Rijn nog verder zal gaan dalen: tot 6,65 meter aanstaande vrijdag. Volgens een deskundige kan het daarna nog verder omlaag gaan, tot wel 6,50. Het viel me op dat hij nu ook in Keulen historisch laag staat met verdere daling. Dat was de vorige keer nog niet zo. Nu komen er toch echt over de hele lengte van de Rijn steeds meer zaken boven water die vele honderden jaren of misschien nog wel langer onder water hebben gelegen. Dat was bij de vorige laagtestand bij Keulen ook zo.

De zaak Khashoggi, de journalist die in Istanboel zou zijn verdwenen. Hij was/is columnist van de Washington Post. Toch niet de minste krant. Tegelijk verbaas ik me er zeer over dat vooral de Turken moord en brand schreeuwen over zijn lot, en daarbij geen snipper bewijs tonen. Het ene gerucht volgt het andere op. Maar feiten: ho maar. Dat vooral de Turken zoveel kabaal maken is zowel verbazingwekkend als zeer verdacht. Turkije heeft het afgelopen jaar vele duizenden journalisten (en rechters, militairen, politiemensen etc. etc. ) gevangen gezet, van wier lot we helemaal niks weten. Dus vraag ik me af: wie was of is Khashoggi? Daar is bijna niets over te vinden. Zelfs niet in de Washington Post.  Eerst zag ik het commentaar hierover van een favoriete columnist van mij: Irina Tzukerman in The Times of Israel. Zij stelt precies dezelfde vragen als ik: wie was of is Khashoggi? Waarom vraagt niemand zich dit af? Wat hebben de Saoediërs tegen die man, waardoor ze hem willen vermoorden en waarom schreeuwen uitgerekend de Turken daar nou zo over, zonder enig bewijs te leveren?  Blijkbaar wist en weet Tzukerman dit – net als ik – ook niet. Vervolgens verschijnt dan vanmorgen – eindelijk – in de New York Times een artikel over wie de heer Khashoggi nu was of is. Hij heeft een gevarieerd leven achter de rug volgens de NYT. Zo leg ik het vriendelijk uit. Hij was bij perioden zowel sympathisant of zelfs lid van de Moslim Broederschap (gehaat door de Saoediërs) als voorstander van de Arabische lente vanaf 2011. Dat laatste zegt me dan niets. Immers een resultaat van de Arabische Lente, was  het aan de macht komen van Moslim Broeder Morsi in Egypte, die later werd afgezet door de huidige president, Al-Sissi. Als de tirannen van Libië, Egypte, Irak en nog meer landen worden vervangen voor Moslim Broeders dan is een aanhanger van de Moslim Broeders daar natuurlijk wel blij mee. Maar ook na het lezen van het NYT-artikel over Khashoggi weet ik nu wel iets meer, maar nog altijd niet waarom hij zou moeten worden vermoord en waarom uitgerekend de Turken zo schreeuwen.  Intussen blijft de Washington Post, zijn werkgever, zwijgen over wie Khashoggi was. Ook al zo vreemd.

Tenslotte voor vandaag de aankomst en ontvangst op Schiphol van de Chinese premier Li Keqiang en zijn echtgenote. Hij wordt er ontvangen door twee blonde dames, maar ik kan maar niet plaatsen wie dit zijn. Hij komt praten met premier Rutte en onze Koning. Zoals gebruikelijk krijgen we in Nederlandse media hier weer geen letter van mee. Foto van XINHUANET. Wie zijn die twee blonde dames?

Dinsdag 16 oktober 2018.

Wat me maar hoogst zelden overkomt, overkomt me sinds enkele dagen: ik heb een heel lichte keelontsteking of zoiets. Voortdurend de neiging om even te hoesten, om de keel weer schoon te maken. Het zal wel weer overgaan, voordat Pasen en Pinksteren op dezelfde dag vallen.

Gisteren deed ik een nieuw eet- en drinkexperiment. Ik had al vaker gelezen over het intermitterend diëten. De nieuwste variant is dan dat je de hele dag helemaal niets eet of drinkt, behalve dan water, koffie of thee (uiteraard zonder de toevoegingen). Pas in de avond neem je dan een lichte broodmaaltijd. Dat doe je dan twee keer per week. Op alle andere dagen eet en drink je ‘normaal’. Het idee is dat je je lichaam, op deze manier regelmatig de tijd gunt om even helemaal te ‘ontgiften’. Ik moest ook wel iets nieuws verzinnen, omdat ik de dagen vóór gisteren voor mijn doen flink uit de band ben gesprongen.  Zo had ik een avondmaaltijd van pannenkoeken met spek en stroop en daarvóór krabbetjes (zelf gemarineerd) met allerlei bonen en patat. Niet normaal dus.  Gisteren dus de hele dag vasten. En het ging me heel goed af. Ik kreeg geen moment onbedwingbare eetneigingen. Ik had ook totaal geen honger- of trekgevoel. Ik heb genoeg dagen dat ik dit kan doen, zonder op straat flauw te kunnen vallen. Dus deze aanpak is voor herhaling vatbaar.

Nog altijd ben ik op zoek, of liever nogmaals, naar een bedrijfje dat me kan bijstaan bij het onderhoud van deze website(s). Ik dacht er eentje gevonden te hebben, maar ook bij deze moet ik vaak lang wachten op een antwoord, laatstelijk precies een week. En als ik dan een antwoord krijg is het weer niet wat ik bedoelde. In computer- en internetland spreken deskundigen en klanten vaak nog totaal verschillende talen. Ik twijfel dan niet aan mezelf. Mijn vragen zijn doodgewoon en in 100% normaal Nederlands gesteld. Daarop komt dan een reactie doorspekt met vaktermen, waarbij ik aan het eind niet snap wat de ander nou bedoelde en het volgens mij zeker geen antwoord was op de vraag die ik had gesteld. Het kan ook anders. De service van Apple toen ik vorige week nog met enkele voor mij onoplosbare computerproblemen zat was voortreffelijk. Altijd krijg je bij alle dienstverleners die eeuwige wachttijd en het vreselijke fenomeen van die eindeloze keuzemenu’s. Bij Apple heb je gratis contact, telefoonkosten zijn voor hun rekening, je krijgt geen of nauwelijks een keuzemenu, je hoeft geen seconde te wachten en je krijgt meteen een echt persoon aan de lijn. Die kan meekijken met een pijltje naar wat je precies bedoelt. En binnen de kortste keren was het probleem opgelost. Apple-producten zijn dan wel duur, maar de service is ongeëvenaard. Daarna contact met T-Mobile, om mijn abonnement op mobiele telefonie te vernieuwen. Inderdaad krijg je dan eerst een uitgebreid keuzemenu en word je na het afwerken daarvan eerst in de wachtstand gezet, met de mededeling “de wachttijden zijn op het ogenblik langer dan u van ons gewend bent”. Ik ben helemaal geen wachttijden gewend, want ik probeer juist zoveel mogelijk dit soort contacten te vermijden. De laatste keer dat ik ze belde moet vrijwel precies twee jaar geleden zijn geweest. En toen kreeg ik dezelfde mededeling over wat ik gewend was. Maar ere wie ere toekomt: eenmaal een levend persoon aan de lijn heeft hij mijn vragen voortreffelijk opgelost. Nu nog even afwachten hoe het in het echt gaat uitpakken.

Woensdag 17 oktober 2018.

Over het afgelopen etmaal heb ik niet zoveel spannends te vertellen. Zijn gangetje, heet dat. Boodschappen, schoonmaken enzovoorts. Wel weer enkele CBG-aanvragen gedaan, ter vervolmaking van de stamboom.

Nog even een Chinese foto. Premier Li, samen met mevrouw Broekers-Knol en mevrouw Ahrib (voorzitter van respectievelijk onze  Eerste en Tweede Kamer.) Merkwaardig vond ik de afspraak om, zoals China die meldde, maar in geen Nederlands medium te lezen is, dat beide landen willen gaan leren van elkaars wetgevingsproces. Wat kunnen wij nou van het Chinese wetgevingsproces leren? Ik heb daar geen ander idee bij dan dat de partijleider, tevens President, in dit geval Xi, bepaalt wat er moet gebeuren en hun zogenaamde volksvertegenwoordiging daarmee daarna dan instemt. Is dat nou voor Nederland een idee om ook in te voeren? De afspraak levert natuurlijk wel enkele leuke toeristische reisjes voor een aantal Kamerleden op. Dat wel uiteraard.

Donderdag 18 oktober 2018.

Dat was weer een dagje Enschede. Twee afspraken. Bij beide was ik mooi op tijd en ze liepen ook naar wens. Al onderweg van station Enschede naar mijn eerste afspraak voelde ik me knap slapjes worden. Vooral met een lichte keelpijn. En moeten hoesten, uiteraard. Op de terugweg naar huis aan het eind van de middag begon ook mijn neus te lopen. Gelukkig heb ik dan even geen zakelijke afspraken meer. Hoewel….. Al vanaf de start van mijn werkzame leven, in mei 1967, heb ik tot op heden slechts twee werkdagen mijn werk verzuimd. Beide keren was dat omdat ik de avond tevoren in een restaurant iets verkeerds had gegeten. Maar met een etmaal in de ziekenboeg was dat weer voorbij. Ik ben ook wel verkouden of grieperig geweest, al was dat niet vaak, maar op magische wijze wist ik altijd het dieptepunt in het weekend te organiseren, zodat ik vrijdag nog op mijn werk was en de volgende maandag opnieuw. Deze keer lijkt het dieptepunt, voor zover dat tevoren is in te schatten, op donderdag en/of vrijdag te gaan vallen. Vandaag en/of morgen dus. Het lichaam is dus van slag. Het had natuurlijk 48 uur later moeten gebeuren. Gisteren ben ik dus met een hoogsluitende kraag en met een borrel in de buurt, op de bank onder een dekbed gedoken. En vervolgens vroeg naar bed gegaan. Alsof ik het aan voelde komen heb ik bij de Jumbo kort geleden eens naar de hoestdrankjes gekeken. En ik ben me lam geschrokken van wat ze daarvoor durven te rekenen, voor een klein flesje dat je met maximaal twee flinke slokken leeg hebt. Prijzen van 9,95 tot wel 15,95 voor een klein flesje!!! En dan te bedenken dat geen enkele van deze drankjes ook maar een sikkepit helpt. Het is 100% geldklopperij ofwel oplichting. Je kunt onderzoek naar de werkzaamheid van deze drankjes bij zulke uiteenlopende websites vinden als van de Consumentenbond, RADAR, de Libelle en allerlei gezondheidswebsites en allemaal zeggen ze hetzelfde: alle hoestdrankjes zijn totaal zinloos. Het enige dat de hoestprikkel wegneemt is codeïne. Dat is echter een opiaat en mag alleen door de (huis)arts voorgeschreven worden. Maar het hoesten heeft uiteraard een functie en die functie neem je dan meteen ook weg. Bovendien is codeïne verslavend. Verrassend vond ik nog wel dat tussen al die peperdure hoestdrankjes, een buitenbeentje stond.  Het betreft doosjes met als opschrift: Jumbo hoesttabletten. En de prijs was 1 euro zoveel voor een doosje. Ook deze tabletten zullen niet helpen, maar als je dan toch belazerd wil worden, dan liever voor een kleine 2 euro per doosje dan voor 16 euro per flesje.

Vandaag zal ik dan toch nog de deur uit moeten. Voor een bezoekje aan het UMCG voor mijn voeten/schoenen. Een routinezaak. Ik ben waarschijnlijk binnen 5 minuten weer op de terugweg. Op die terugweg dan nog wel even fruit en ander gezonds bij Jumbo of Albert Heijn meenemen.  Dan ben ik weer blij als ik weer languit op de bank kan gaan liggen onder een dekbed.

Vrijdag 19 oktober 2018.

Gisteravond kreeg ik dan per e-mail de uitslag van mijn genenonderzoek van 23andme. Dat is precies een week nadat ze mijn buisje met speeksel hebben ontvangen, terwijl ze hadden gemeld dat ik daar zes tot acht weken op zou moeten afwachten. Van de 43 genetische afwijkingen die ze hebben getest, blijk ik bij geen van alle drager van het gen te zijn. Dat is mooi. Er is ook een onderzoek gedaan naar de vraag of en zo ja welke erfelijke ziektes ik al heb of onder de leden heb, zodat ik die nog kan krijgen. Daar zit dan op het eerste gezicht geen Alzheimer of Parkinson bij, evenmin als Coeliakie. Je krijgt ontzettend veel materiaal van die jongens. Een veelvoud van wat de vorige onderzoekers, National Geographic en MyHeritage hadden geleverd. Dus ik ben er voorlopig nog niet helemaal doorheen. Berichten daarover meld ik hier in de komende dagen.

Zaterdag 20 oktober 2018.

Met de gezondheid gaat het nog niet echt beter. Ik wou dat ik het zeggen kon, maar dat is helaas nog niet zo. Vandaar dat ik maar op ongeveer halve kracht vaar. Ik blijk toch een 28% kans op Alzheimer te hebben, en toch stond deze ziekte niet bij mijn ‘health risks’.  De werkelijke kans heeft ook alles te maken met leefstijl (o.a. breinwerk) en vooral ook met wie er nog meer in de naaste familie dit heeft (gehad). Opmerkelijk weer dat dit systeem van breinwerk meteen weer breiwerk maakt. Met veel breien voorkom of vertraag je volgens mij geen Alzheimer. Voor je het weet had ik weer een misverstand opgeroepen. En in mijn familie komt Alzheimer niet voor, bij het weten van mijzelf en verder van iedereen die ik daarover heb geraadpleegd. Dus de werkelijke kans op Alzheimer moet dan volgens mij veel lager liggen dan 28% of wellicht wel gewoon nul zijn. Verder heb ik blijkbaar een verhoogde kans op “Age Related Macular Degeneration.” , een oogafwijking, waarvan ik iemand ken die het ook heeft en die zich jaarlijks laat nakijken. En dan nog Alpha-1 Antitrypsin Deficiency, waarvan je long- en/of leverziekte kan krijgen, hoewel de kans daarop erg klein wordt ingeschat. Toch maar voor alle zekerheid maar even naar de huisarts. Er is een hele batterij ziektes, ongeveer 50, waaraan ik dus niet lijd of kan gaan lijden, zoals o.a. Parkinson, trombose en coeliakie.

Dan ga ik nu dus gedurende enkele dagen regelmatig de deur uit. Wandelplannen, onder andere. Ik heb immers mijn volgende paar schoenen gekregen en moet ze proberen. Wellicht komt daardoor deze rubriek af en toe wat in de knel, maar ik zal mijn best blijven doen.

Maandag 22 oktober 2018.

In de nacht van zaterdag op zondag sloeg dan de keelontsteking, want dat moet het toch zijn, krachtig toe. Urenlang in de nacht liggen hoesten. Bij het opzoeken van ‘keelontsteking’ op de diverse medische websites, die allemaal van elkaar verschillen, blijk ik weer eens geheel buiten de normale regels te vallen. Dat wist ik eigenlijk al voordat ik de eerste regel raadpleegde. Zonder  de ambitie om compleet te zijn meld ik dat keelontsteking zich kenmerkt zich door 1. keelpijn. 2. koorts 3. pijn bij het slikken. 4. heesheid 5. huiduitslag en 6. hoesten. Ze raden allemaal aan de eerste tien dagen te wachten, met het huisartsbezoek, omdat het doorgaans in die periode vanzelf overgaat. Behalve natuurlijk als je echt niet meer kunt slikken of zo. Ik heb het nou zes dagen. Keelpijn is er wel, maar zeker niet de zwaarste factor. Koorts zal er zeker ook zijn, maar het zal niet erg veel zijn. Pijn bij het slikken valt erg mee. Ik eet nog alles wat ik eerder ook at, zonder problemen.  Ik praat inderdaad iets anders, maar ‘heesheid’ zou ik het toch niet noemen. Huiduitslag heb ik niet. Hoesten moet ik wel. De hele dag door af en toe, maar vooral ’s nachts. En vooral daardoor voel ik me de hele dag door zo slap als een vaatdoek. Bij mij is het gebrek aan slaap dus. Ik kom overdag tot bijna niets meer. Maar mijn variant komt dus in geen enkele beschrijving voor. Dus breek ik toch maar de regel van de ‘deskundigen’ en ga al binnen de tien dagen toch maar naar de huisarts, ook al kan ik nog alles eten en drinken. Codeïne: de hoestprikkel wegnemen, had ik zelf bedacht. Dan slaap ik tenminste weer en dan moet de kwaal al binnen een dag of vier (??????) over zijn. En de huisarts, zonder dat ik het woord had laten vallen, kwam toen zelf met dit medicijn. Ik ben het weer eens helemaal met de dokter eens. Dat gebeurt toch niet vaak.

Dinsdag 23 oktober 2018.

Het ophalen van het medicijn gaf, zoals vanouds bij mij, bij de apotheker weer de nodige problemen. De oudere medewerkster die mij hielp, zei meteen op bestraffende toon toen ik even moest hoesten: “Dit is geen droge hoest, meneer, die ik hoor. Terwijl het voorgeschreven codeïne alleen bedoeld is voor droge hoest.” Daar gaan we weer.  Dus ik: “De voorgeschreven codeïne is  bedoeld om ’s nachts te kunnen slapen, mevrouw. Direct vanaf wakker worden ga ik weer vrolijk verder met hoesten tot middernacht als ik opnieuw tussen de lakens kruip en ik het volgende tabletje neem.  Voor mij en de codeïne maakt het namelijk niet uit of ik een droge of een natte hoest heb, als de hoestprikkel maar stopt zo lang ik slaap.” Ze bleef ook daarna maar mokken en overhandigde me met zichtbare tegenzin het doosje, na uitleg over het gebruik. Ik vind het – althans voor mij – geen verbetering sinds de apotheker uitlegt hoe het medicijn gebruikt moet worden en daarvoor ook een tarief mag rekenen. Er zullen ongetwijfeld veel mensen zijn die niet goed luisteren naar de dokter en daarna ook de moeite niet nemen om de bijsluiter te lezen. En dus een extra uitleg van de apotheker wel kunnen gebruiken. Bij mij werkt het alleen averechts.

De vorige keer, bij de apotheker, bij het afhalen van een tube eczeemzalfje dat ik al jaren gebruik. Met zo’n tube doe ik makkelijk een jaar of twee, dus ik gebruik het maar erg weinig. De apotheker: ” Weet u wel dat dit het zwaarste eczeemmiddel is dat we in huis hebben, wat nogal vreemd is voor zulk gering gebruik?” Ik: “Ja dat weet ik en dat is ook precies de bedoeling van zowel de dokter als van mij. Lichtere middelen helpen namelijk niet.”.  Weer een mokkende medewerkster tegenover mij, over zoveel domheid van zowel de patiënt als de dokter.

Bij codeïne kan ik me nog voorstellen dat ze uitkijken. Codeïne is namelijk een opiaat en verslavend. Als je het gebruik van codeïne opzoekt in Google krijg je tal van ‘recepten’ hoe je codeïne het beste kunt mengen met andere pijnstillers, cocaïne, heroïne en nog meer van deze viespeukerij.  Ik stond slechts voor de keus: één of twee tabletjes voor het slapengaan. En ik koos dus voor één tabletje. Als het niet goed genoeg is, kan ik nog altijd twee tabletjes nemen. Om middernacht, meteen voor het slapen gaan. Het werkt binnen 15 tot 30 minuten. En ik heb daarna geslapen als een roos. Bij het wakker worden om een uur of zeven, toen de codeïne was uitgewerkt, kreeg ik uiteraard eerst een enorme hoestaanval. Alle achterstallige hoesten moest natuurlijk eerst nog worden ingehaald. Om een uur of negen was dat ook weer voorbij. Nu voel ik pas goed dat ik toch ook nog wel ziek ben, maar wel een stuk uitgeruster. Voortaan elke avond dus – voorlopig – één tabletje codeïne. Twee is op dit moment niet nodig en zou dan ook gewoon te veel zijn voor mij. De apothekersassistente zag me mogelijk aan voor een junkie, hetgeen de dokter dan volgens haar niet door had gehad.

Woensdag 24 oktober 2018.

De afgelopen nacht was toch weer niet helemaal jofel. Stukken met slaap werden toch weer afgewisseld door stukken met onbedwingbare hoest. Ik moet dus de komende nacht toch maar naar een hogere en voor mij ook maximale dosering. Alhoewel ik tabletten genoeg over heb, ga ik zeker niet over de maximaal geadviseerde dosering heen. Liever nog enkele slechte nachten dan een verslaving of andere bijwerking. Wat me sinds vanmorgen wel enorm opviel was dat het slijm uit de luchtwegen nu duidelijk loskomt. Dagenlang wisselde ik ‘natte’ met ‘droge’ hoestpartijen af, maar vanaf de afgelopen uren  komt er nu bij vrijwel elk hoestje het nodige los. Dat zou het teken moeten zijn dat het nu beter met me zal moeten gaan, maar ik voel dat verder toch helemaal nog niet zo. Ik blijf maar het bekende dweilgevoel houden, af en toe afgewisseld met momenten dat het gevoel overheerst dat ik de wereld weer aan kan.

Donderdag 25 oktober 2018.

Na de dubbele dosering codeïne (20 mg) heb ik vannacht weer uitstekend geslapen. Sterker nog: het hoesten stopte ook nog zeker twee uur na het wakker worden. Een totale werkingsduur van een uur of acht tegen zes uur volgens de bijsluiter. En geen of nauwelijks een inhaalhoest. Ik voel me op dit moment ook best goed, maar ik voel ook wel dat het nog niet over is.

Het was opnieuw een heel etmaal thuis. Dat lijkt me toch nog altijd de beste manier om er het snelst vanaf te zijn. Hoewel ik ook wel weet dat frisse lucht ook goed is. Ik zal, zeker in de komende dagen, toch wel aan mijn programma moeten beginnen en mijn afspraken moeten gaan nakomen.  De wereld staat niet stil. Gelukkig heb ik daarbij ook nog een bezoek aan mijn huisarts gepland, zodat die straks nog alle gelegenheid krijgt mij – indien nodig – tot de orde te roepen.

Gisteren merkte ik weer een typisch verschil tussen Apple en Microsoft. Bij Apple heb ik de laatste weken meerdere keren onmiddellijk persoonlijk contact met een hulpverlener gekregen. Die me ook meteen hielp. Behalve vragen over mijn identificatie, wat me logisch en ook vanzelfsprekend lijkt, want gelukkig ken ik mezelf vrij goed, kreeg ik geen technische of administratieve vragen vooraf. Nu had ik Microsoft nodig over mijn abonnement op Office. Het eerste probleem waar ik dan tegenopliep was dat er verschillende helpdesken van Microsoft (Nederland) zijn, om te beginnen één voor zakelijke en één voor particuliere klanten.  Wat ben ik van Microsoft? Ik ben immers mogelijk beide. Ik heb onderneminkjes, maar ik doe ook zaken als privé-persoon. Je hebt nu 50% kans dat je de goede keus maakt, maar ook niet is uitgesloten dat ik ze allebei moet hebben, maar mij is niet bekend in welke volgorde dan. Ik koos ervoor, na enig dubben, om eerst het nummer voor de zakelijke dienstverlening van Microsoft te kiezen. 50% kans dat dat goed is. Maar in de wetenschap dat ik, ongeacht mijn keus, met 100% zekerheid de verkeerde keus blijkt te hebben gemaakt. En dat was ook zo, maar daar waren de hulpverlener en ik ook niet meteen achter. Ik moest eerst allerlei accountnamen en -nummers opgeven, die ik niet paraat had. Ik gebruik ze immers nooit. Dus na ruim gedoe, waarbij ik zowaar aan het eind ook nog de gelegenheid kreeg te vertellen wat mijn probleem nou eigenlijk was, want daar waren we nog niet aan toegekomen, bleek na een half uurtje inderdaad dat ik het verkeerde telefoonnummer had gekozen. Uiteraard. Het hele circus moet dus nog een keer over met een andere hulpverlener van Microsoft. Ik loop dan ook nog het risico dat deze tweede hulpverlener straks tot de conclusie gaat komen dat ik toch echt zijn collega moet hebben. Of ook nog moet hebben. Wat een verschil met Apple. Daar is het nooit gegaan over zakelijk of privé en we hebben ook geen enkele accountnaam of -nummer uitgewisseld. Ik zal ze ook daar ongetwijfeld hebben, maar ik weet ze ook nu nog niet. Na identificatie meteen de koe bij de horens vatten en waar het achteraf precies intern moet worden geboekt is niet mijn probleem maar dat van Apple. Dat vinden we allebei. Alles werd meteen opgelost zonder verwijzing naar een collega en zonder rekening. Dit verhaal krijgt dus nog een vervolg bij de tweede poging met Microsoft.

Vrijdag 26 oktober 2018.

De verkoudheid of keelontsteking, wat het ook precies is dat ik heb, is nog altijd niet voorbij. Als ik iets doe dan doe ik het goed, zoals bekend. Dan maak ik me ergens niet erg makkelijk vanaf. Dat blijkt ook hierbij weer. Opnieuw de codeïne genomen en opnieuw vrij goed geslapen. Met opnieuw vrij weinig hoesten. Vanaf vandaag moet toch mijn ‘normale’ programma weer ingaan. Dat begint weer aan het eind van de middag. Goed inpakken en matig met alcohol en bijtijds naar bed. Dat soort dingen. Dus vanaf nu komen er hier ook weer inhoudelijke berichten. van me. Zolang het natuurlijk steeds beter met me blijft gaan.

Zaterdag 27 oktober 2018.

Gisteravond met zoon en schoondochter uit eten. Bij restaurant Alice. Een jaar geleden had dit restaurant zich kort hierbij gevestigd en kreeg de naam mee dat vader van eigenaar en naamgever Alice, dochter was van een wereldberoemde restauranthouder in Italië, die vaak bovenaan de wereldlijstjes van beste restaurant ter wereld prijkt. Dat had een enorme stormloop tot gevolg en moest je zeker drie maanden tevoren reserveren. Nu, een jaar later, probeerde ik het nogmaals. Mogelijk was de hitte van de reserveringswoede er nu toch wat vanaf. Ik kreeg – een dag of veertien geleden – een accentloos Nederlands sprekende medewerkster aan de telefoon, die me uitlegde dat je tegenwoordig op een vrijdagavond gewoon kon binnenlopen en dat er dan altijd wel een tafeltje voor drie personen vrij was. Ik wilde natuurlijk geen risico lopen dus ik reserveerde toch maar voor gisteravond. Bij binnenkomst gisteravond bleek er echter geen reservering voor ons te zijn. De medewerkster had het blijkbaar toch maar onzin gevonden te laten reserveren. Dat gaf meteen een probleem. Maar met nogal wat heen- en weer gepalaver werd toch nog een tafeltje voor drie personen voor ons gereed gemaakt. De vlekkeloos sprekende Nederlands sprekende dame was er echter niet. Alle bedieners die wij spraken waren in elk geval geen geboren en getogen Nederlanders, maar hadden allemaal een accent. Waarschijnlijk Italiaans. De medewerkster van de telefoon had dus inderdaad gelijk gehad: reserveren was tegenwoordig niet meer nodig. Van het gekozen vijfgangendiner was er één gang, de tweede, zonder meer voortreffelijk. Top. Alle andere gangen waren dus minder. Niet verkeerd, zelfs heel behoorlijk, maar toch zeker geen top. Voor de prijs had ik een hogere kwaliteit verwacht. Ik hoef hier niet meer terug te komen. En dit keer ook los van de kwaliteit van de organisatie en de bediening.

Zondag 28 oktober 2018.

Gisteren weer een lange dag. Al vroeg op de trein en om half één in Maastricht voor een lunch met een vriendin. Het verliep allemaal precies volgens plan, hoewel  tussen Weert en Roermond er beperkt treinverkeer was wegens koperdiefstal in de voorafgaande nacht. De eerste melding was dat het om het middaguur weer klaar zou zijn, maar later verscheen het bericht dat het half zes zou worden. Op het vertragingsstuk, waar de trein stapvoets reed, zag ik wel enorme zakken met zand of ander vulspul en andere kennelijk net aangevoerde materialen, met de opdruk Prorail, maar verder was er geen levende ziel te bekennen. Blijkbaar is eerst het probleem dat er de juiste materialen moeten worden aangevoerd en vervolgens een reparatieploeg, maar dat had men ’s morgens blijkbaar nog niet door. De vertraging was overigens amper vijf minuten. De lunch was lekker en gezellig. Om drie uur de trein terug. De verwarring begon direct al bij het vertrek van de trein uit Maastricht om 15.02. Op de borden stond dat de trein niet verder zou gaan dan Eindhoven, terwijl je dan op de app kon vinden dat je daar dan moest overstappen op de trein naar Utrecht, waar ik heen wilde voor een diner met vrienden. Dat gaf geen vertraging, dus dat was prima. Direct bij vertrek werd echter in de trein omgeroepen dat de trein, anders dan elders vermeld, wel degelijk na Eindhoven gewoon verder zou rijden naar Utrecht en verder naar Wormerveer. Ook goed natuurlijk, want dat was alleen maar makkelijker. Bij het vertragingsstuk voorbij Roermond, kwam er echter meer vertraging dan er op de heenweg geweest was. En zo arriveerde de trein 10 minuten te laat in Eindhoven. Maar weer vertrekken deed hij vervolgens niet. Op het display in de trein verscheen de mededeling: vertrektijd 16.27 uur. Dat was dus twintig minuten later dan gepland. In de trein zelf: geen enkele mededeling. In de app bestond mijn trein inmiddels helemaal niet meer. Ook in de andere Ov-Apps die ik heb was hij verdwenen. 16.27 uur kwam en ging ook weer voorbij zonder enig bericht, waar dan ook en ook zonder dat de trein bewogen had. En ik zat ook nog steeds in een trein die niet bestond. Het was duidelijk dat we weer aan een ouderwetse NS-chaos ten prooi waren gevallen. Het is altijd hetzelfde liedje bij de NS. Zolang het volgens plan en dienstregeling gaat, is de treinenloop heel goed, loopt gesmeerd en wordt het publiek ook goed geïnformeerd. Dat is bij ruim meer dan 9 van de 10 reizen zo. Misschien zelfs wel in 98 van de 100 gevallen. Maar zodra de normale planning niet meer kan worden gehaald krijg je als reiziger geen seconde het gevoel dat iemand bij NS verantwoordelijk voor iets is, en al helemaal niemand dan bij NS verantwoordelijk is voor de informatie aan de passagiers. Er gebeurt dan gewoon helemaal niets meer waarneembaars en voorzover je iets kunt waarnemen spreken berichten elkaar voortdurend tegen. De volgende mededeling kwam op het display in de trein: de vertrektijd was nu gepland om 16.37 uur. Precies een half uur vertraging dus. In de diverse apps bestonden we nog steeds niet. Dat had o.a. tot gevolg dat we niet wisten hoe laat de geplande aankomsttijd in Utrecht zou zijn, zodat ik mijn gastheer- en vrouw netjes kon informeren. In de trein werd niets omgeroepen en ik heb me maar niet afgevraagd wat er op het bord op het perron zou staan of wat er op het station werd omgeroepen. Ik weet namelijk uit ervaring dat die ‘informatie’ het geheel alleen maar nog chaotischer maakt. In zo’n situatie melden de diverse informatiebronnen namelijk bij voorkeur allemaal iets anders. Nauwelijks was de klok 16.37 uur voorbij of de trein kwam warempel in beweging. Iemand bij NS moet dan toch geweten heb wat de bedoeling was met deze trein, al was het de machinist maar.  Een andere vaste ervaring bij NS in dit soort situaties is dat de gehele tijd er geen enkele conducteur te zien is geweest. En dat was ook dit keer niet het geval. De enige verklaring die ik hiervoor kan bedenken is dat de conducteur dan zelf ook niet geïnformeerd is en wordt over wat nu de bedoeling is. Als hij zich dan tussen de passagiers gaat begeven, moet hij op al die vragen die hij dan krijgt antwoorden dat hij het ook niet weet, totdat de trein ook volgens zijn verrassing dan ineens begint te rijden.

Nauwelijks vertrokken uit Eindhoven kwam er een NS-enquetrice langs met de vraag of we mee wilden doen aan een enquete over de dienstverlening van de NS.  Nu hadden de meeste passagiers in mijn coupe geen enkele last gehad. Die waren in Eindhoven gewoon in de trein van 16.37 uur gestapt die voor hun gevoel ook netjes op tijd vertrokken was. Het enige ‘probleem’ dat ze konden hebben gehad, is dat de trein wel erg vroeg gearriveerd was en al klaar stond, als dat al iemand is opgevallen. Ik heb mijn waardering tegenover deze enquêtrice uitgesproken, over dat ze juist  in deze trein gingen enquêteren. Ze had duidelijk niet meegekregen wat er gebeurd was. Binnen 24 uur aldus de mededeling, zouden we een e-mail krijgen met de enquete. Het was gisteren 16.38 uur toen we deze mededeling kregen en we hebben hiervan nu al ruim 19 uur van gehad. Het kan dus nog.

Het dinertje bij vrienden was verrukkelijk. Die kunnen pas koken. Daar kan menige beroepskok – en ook ikzelf – nog een puntje aan zuigen.  De terugweg naar het Noorden liep vervolgens geheel volgens plan. Wegens werkzaamheden was station Groningen onbereikbaar en dat had tot gevolg dat de dienstregeling op plekken al veel eerder in het traject was aangepast. Op zodanige wijze echter dat alle drie voor mij aansluitende bussen (die te Assen, de NS-vervangende bus en de reguliere ov-bus te Groningen), alle drie tussen 1 en 3 minuten voor aankomst van de trein waren vertrokken. Gevolg was dus een extra wachttijd van 36 minuten op een totaal uitgestorven en ijskoud station Assen. Bij de planning van werkzaamheden wordt in mijn ervaring ook nooit goed rekening gehouden met aansluitend openbaar vervoer, zelfs niet met het vervangende vervoer van NS zelf.

Het hoesten is nog altijd niet over, terwijl 36 minuten op een ijskoud station wachten de zaak natuurlijk ook geen goed heeft gedaan. Vanmorgen vroeg had ik bij mijn ochtendhoest voor het eerst echter de overtuiging dat het geheel nu toch echt wel goed los was gekomen. Ik overweeg zelfs om vannacht niet meer de codeïne te nemen. Ik heb nog voor twee dagen en dinsdag zie ik mijn huisarts. Maar als ik verantwoord eerder kan stoppen doe ik dat.

Maandag 29 oktober 2018.

En inderdaad, zoals ik gisteren al vooruit heb gezien, heb ik het door de NS beloofde enquêteformulier niet op mijn e-mail zien verschijnen. Welke organisatie gaat er dan ook over de tevredenheid van klanten enquêteren, als die klanten zojuist zonder enige informatie met een kluitje het riet zijn ingestuurd? Zelfs bij de NS zijn ze niet zo dom, hoewel het er wel eventjes op leek, toen ik eergisteren de vraag kreeg of ik niet aan een klanttevredenheidsenquête wilde meedoen in een trein die al een half uur stilstond zonder dat de passagiers welke informatie dan ook hadden gekregen. Maar ik ben ruimdenkend. Wie weet neemt de NS de zondagsrust (van sommige van zijn klanten) in acht en bedoelen ze wel met ’24 uur’ exclusief de zondag. Dus ik wacht nog tot vanmiddag 16.37 uur. Dan hebben we inmiddels precies 48 uur. En dan volgt er een klachtenbrief naar de NS. Ik wil namelijk graag alsnog mijn mening over deze reis kwijt, al wordt deze blijkbaar inmiddels niet meer op prijs gesteld.

Verder ben ik nog altijd niet van die kleine verkoudheid, dat keelontstekinkje of wat het ook nog verder kan zijn af. Het is allemaal niet dramatisch, maar het hoort er gewoon na 10 dagen niet meer te zitten en het zit er toch nog steeds. Vandaag maken we namelijk de dertiende dag rond, en morgen zijn we met de veertiende dag bezig, terwijl je pas na tien dagen de dokter moet raadplegen. Gelukkig heb ik morgen een afspraak met haar, onder andere ook over mijn genenonderzoek. Dan neem ik dit meteen maar even mee. We zijn er dan toch.

Voor het overige heb ik gisteren gewerkt aan mijn diverse genealogische sites en heb ik een keus gemaakt en met iedereen vastgelegd voor het traditionele Kerstdiner met zoon en schoondochter. Toch ook allemaal nuttige zaken.

Dinsdag 30 oktober 2018.

18.00 uur:

Wonder boven wonder heb ik dan toch van NS het enquêteformulier van mijn reis van afgelopen zaterdag gekregen. Na 72 uur in plaats van de beloofde 24 uur. Een vertraging van 48 uur dus. Stel je voor dat elke trein maximaal 48 uur vertraging zou hebben. Ik heb alles naar eer en geweten ingevuld. Maar wat nu telkens opnieuw het echte probleem van NS is (chaos als er iets onverwachts gebeurt, met geen enkele informatie aan de passagiers) kon ik nergens kwijt. Wel in de score, maar zonder toelichting begrijpt niemand waarom mijn score daar nu zo laag is. Met als gevolg dat er niets verandert. In het algemene blokje heb ik dat alsnog geprobeerd te vertellen. De volgende keer gaat het weer precies op dezelfde manier verkeerd. Dat is alvast mijn voorspelling.

De NS had ook na 48 uur het voor binnen 24 uur beloofde enquêteformulier niet toegestuurd. Dat wordt dan dus een spontane reactie. Ook vanmorgen moet ik weer vroeg de deur uit en ik ben dus blij dat het enorme regengebied zojuist gepasseerd is. Dat wordt dus weer een droge dag, tenzij ik natuurlijk, als ik dicht langs het kanaal loop, struikel. Dan zien we dat dan wel weer. Verder valt er over gisteren nog niet veel te zeggen. Ik ben ook nog niet voor 100% op stoom, al gaat het elke dag nu weer een stukje beter. Benieuwd wat de dokter vandaag nog te melden heeft.

Wel heb ik mijn kansen op dementie eens wat beter bestudeerd. Ten eerste bleek me dat de beide aangetroffen varianten van zowel mijn vader als mijn moeder gekomen zijn. De in de samenvatting terecht gekomen 28% kans, geldt voor de leeftijd van 75 jaar. Dat ben ik nog niet. Maar voor de leeftijd van 85 jaar geldt zelfs een kans van 51%. Het blijft zo dat de werkelijke kans op dementie ook afhangt van de vraag hoeveel verwanten dementie hebben gehad (bij mijn weten geen enkele) en van het verrichten van ‘intellectuele arbeid’. Wat dat ook precies mag zijn. Ik verbeeld me dat ik aan beide beperkende voorwaarden ruimschoots voldoe, zodat ik me totaal geen zorgen maak over mijn kans om dementie (Alzheimer) te krijgen. Van beide andere genetische afwijkingen ben ik iets minder zeker, maar toch zeker ook niet in paniek. Ik ga gewoon vrolijk verder met waar ik mee bezig was.

Woensdag 31 oktober 2018.

Gisteren waren er verbazingwekkend veel bezoekers op mijn websites, en dat betekent dat de maand oktober 2018 nu zeker gaat afsluiten als recordmaand, na het jaar 2000. Het zou een dubbeltje op zijn kant worden of dit drukste maand zou gaan worden, maar daar is nu geen enkele twijfel meer over mogelijk. Morgen uiteraard de definitieve cijfers, want de maand is nog niet helemaal voorbij.

Het bezoek aan de dokter leverde vooral de verrassing op dat mijn kans op dementie (Alzheimer) toch behoorlijk groot is. 28% op 75-jarige leeftijd en 51% op 85-jarige leeftijd is toch wel heftig. De dokter schrok er toch wel een beetje van. Dus toch maar met het hoofd bezig blijven, want in mijn familie komt het bij mijn weten niet voor. Dan keek ik eigenlijk steeds naar familie van zowel vaders- als van moederskant apart. Dan klopt het wel dat van elk van die kanten er maar één epsilon4 variant is aangeleverd en dat ze juist bij het samenkomen van vaders- en moederskant bij mij en mijn broers, we ineens wel met een dubbele epsilon4 variant zitten, met een veel grotere kans op Alzheimer dan onze voorouders ooit hadden. Ze had dit genenonderzoek – met een praktijk van 5000 patiënten – nog niet eerder meegemaakt. Ze had ook nog nooit van 23andme gehoord. “Hoeveel kostte dit wel niet? Als ik dit allemaal voor een patiënt zou willen laten onderzoeken, gaat dat gauw in de duizenden euro’s lopen.” Aldus de huisarts. De prijs is 149 euro, als je tenminste even de moeite neemt het meerdere malen te proberen, voordat je toehapt, want dan zul je merken dat de prijs dan gaat dalen. Tot 149 euro dus. Ik heb haar en de aanwezige arts-in-opleiding, die helemaal niets heeft gezegd, zo verbaasd was ze kennelijk, mijn inlogcodes maar gegeven. Dan kunnen ze beter alle details bestuderen en er ook hun voordeel mee doen bij hun andere patiënten. Zo heb ik de mensheid weer een beetje geholpen.

De derde ontdekking van de dag is gegaan naar Jan Leenderts van Leeuwen (1632 – 1714), de oudst bekende ‘stamvader’ waar we nog vrij veel van weten. Ik ontdekte dat hij voor de derde keer getrouwd moet zijn geweest. Eerst vond ik te Moordrecht de begrafenis van ‘de vrouw van Jan van Leeuwen’ en ik kwam tot de conclusie dat het echt om ‘onze’ Jan Leenderts van Leeuwen moet zijn gegaan. Aangezien we van deze Jan nog een rij kinderen kennen van na het overlijden van deze vrouw, moet hij wel een volgende keer getrouwd zijn. En dat was ook zo. Achterneef Piet, die heel veel tijd in deze voorouder en zijn nageslacht  heeft gestoken was toch ook verrast. Deze website is bij Generatie X inmiddels wel ten dele al aangepast, maar moet nog verder worden vervolmaakt met meer kinderen van Jan Leenderts, maar vandaag lukt dat zeker niet meer.

Donderdag 1 november 2018.

Zoals ik al had aangekondigd is inderdaad het bezoek op mijn websites in oktober 2018 verder gestegen, zowel in absolute aantallen als in het voortschrijdend 12maandelijks gemiddelde. Het nieuw te breken record is nu 722 bezoekers in een maand tijd. Het is niet te voorspellen of en wanneer dat gaat lukken. De statistiekpagina is intussen ook alweer aangepast.

Ook gisteren was weer een redelijk succesvolle dag. Wel verbaasde me de opvatting van onze nieuwe adviseur, dat ze op heel veel plaatsen meemaakt dat de directeur deel uitmaakt van de selectiecommissie, als adviseur dan uiteraard, en bij ons niet. Omdat de directeur immers veel mensen in de omgeving kent en hij goed kan adviseren over kandidaten. Na haar volgende pleidooi over hetzelfde schoot ik toch wat uit mijn slof. Dat is precies een belangrijke reden waarom de parlementaire enquete over woningcorporaties is gehouden. De directeur zit er als adviseur bij, zodat hij – als het een dominant persoon is – zelf kan bepalen wie er wel en wie er niet commissaris wordt. Hij houdt de geschikte commissaris liefst buiten de deur, ‘want hij maakt met iedereen ruzie’, bedoeld: ‘met mij’. En de kandidaat van wie hij niets te vrezen heeft wordt dan juist wel commissaris. Dat gaat bij ons niet gebeuren, wat mij betreft. Ik begrijp tot op zekere hoogte wel de opvatting van deze adviseur. Van de directeur heeft zij immers meer opdrachten te verwachten, als zij gehandeld heeft zoals hij graag wilde,  en van commissarissen en huurders niet. Dat het volgens haar op zoveel plaatsen wel gebeurt, zegt veel over de woningcorporatiesector. Men wil het gewoon niet leren.

Vrijdag 2 november 2018.

Behalve een nieuw maandrecord van bezoekers is inmiddels ook een nieuw jaarrecord – in de moderne tijd dan – gerealiseerd met meer dan 5000 bezoekers. Het jaar is dan nog lang niet om, zodat we vast ook nog wel ergens boven de 6000 bezoekers in 2018 uit zullen komen, maar 7000 bezoekers in dit jaar is toch echt nog wel te hoog gegrepen. Het is dus ook niet te verwachten dat het aantal van het jaar 2000: 7069 bezoekers in 2018 al zal worden overschreden. Wellicht is dat nog een mooi doel voor volgend jaar. In het jaar 2001, met veel radioreclame, hadden we dan 33.473 bezoekers en dat getal is hoogstwaarschijnlijk voor altijd buiten bereik. Alle overige jaren zijn we nu wel definitief voorbij en hoogstwaarschijnlijk eindigt 2018 dus als derde jaar na 2001 en 2000.

Dan zijn we nu weer in een wat rustiger periode aangekomen. Dat is altijd maar heel tijdelijk, weet ik uit ervaring. Niet dat ik me in zo’n periode dan verveel, want er is nog genoeg te doen, en dat gaat ook gewoon door. Zo moet ik deze maand nog zowel naar Leer (D) voor het volgende deeltje van de Fischer Welt Almanach,  en naar Weener of Bunde voor aanvulling van mijn koffie, fijne soepjes en keukenpapier. Alsmede voor de Nivea Soft. Hetzelfde potje dat je hier kunt kopen vanaf 4,50 tot boven de 7 euro (met af en toe een actie ‘tweede gratis’) is in een Duitse super te koop voor ongeveer 2,50 per potje. Ik betaal liever een gewone prijs, dan een absurd hoog opgeschroefde prijs met ‘tweede gratis’. Hoewel ik ook wel weet dat de reis ernaartoe natuurlijk ook geld kost. Maar zo krijgt in elk ieder eerlijk wat hem toekomt.

Gisteren een persoon aan de deur met een schitterende en forse brochure over het vele dierenleed dat er in Nederland heerst. Ze begon met een heel verhaal, maar ik ken de uitkomst al: ik zal er geen stuiver aan geven. Dus ik onderbrak haar, want anders had ik er nog geruime tijd gestaan met dezelfde uitkomst, met de melding dat ik haar veel succes wenste, maar dat ik niets wilde bijdragen. Ze leek hoogst verontwaardigd. Ik kan het aan deze mensen nooit uitleggen dat er in Nederland ongeveer 17 miljoen goede doelen zijn en dat een mens, als hij wat wil schenken, dan een keus zal moeten maken. En die keus heb ik al gemaakt. Het is ook niet doenlijk om ieder van die goede doelen zelfs maar één cent te geven, want dat zou me nog altijd 170.000 euro gaan kosten en zoveel geld heb ik bij lange na niet. En wat heeft een goed doel aan één losse cent van mij? Bovendien is een volgend probleem dat ik nooit weet hoeveel van mijn schenking er aan de strijkstok van de overheadkosten blijft hangen. En hoeveel er dus werkelijk voor het eigenlijke doel beschikbaar komt. Ze verklaren bij zo’n vraag dan natuurlijk om strijd dat bij hún doel alles of vrijwel alles naar het doel gaat. Maar dat is voor de simpele gever nooit te controleren. Voor andere goede doelen is het algemeen bekend dat veel geld gaat naar de overhead, in het bijzonder naar de directie. Nu op steeds meer plekken de mogelijkheden worden beperkt om grote salarissen uit te delen, moeten de graaiers toch ergens naartoe? Dan zijn de goede doelen een mooi en eerzaam alternatief. Hier kun je nog geruisloos met tonnen naar huis, en kun je ook nog in een fraaiere auto rijden, omdat er altijd mensen genoeg zijn die geld voor goede doelen geven. Als het geld naar het buitenland gaat dan weet je al helemaal niet wat er met je geld wordt gedaan. Het geld gaat dan veel te vaak naar allerlei ongure machthebbers die zichzelf verrijken of er wapens van kopen, of het gaat naar mensenhandelaren die ervoor zorgen dat talloze gelukszoekers naar onze landen komen, met behulp van deze ‘menslievende’ organisaties. Zo importeren we onze eigen problemen. Zeker draag ik wel mijn steentje bij aan een betere samenleving. In de eerste plaats natuurlijk door het betalen van belasting, waarmee de regering met steun van de meerderheid van de volksvertegenwoordiging, dezelfde goede doelen al steunt. En daarnaast doe ik liever goed aan mijn medemensen op een plek waar ik het kan overzien: dichtbij huis. Zoals bij de woningcorporatie. Dan kan ik zien wat er van mijn inspanningen terecht komt. Er is voor iedereen van goede wil meer dan genoeg te doen om een steentje bij te dragen aan het levensgeluk van anderen.

Zaterdag 3 november 2018.

Volgens Piet Paulusma krijgen we nu een strenge winter. In december krijgen we veel sneeuw, dan een kwakkelperiode in januari en de winter gaat pas echt los in februari met langdurige vorst. Met veel anderen vraag ik me ook af of we nu echt aan een klimaatverandering bezig zijn. Door de eeuwen heeft het weer sowieso heel veel forse schommelingen en uitschieters gekend, denk bijvoorbeeld maar aan de diverse ijstijden, zonder dat ik ooit gelezen heb hoe dat dan gekomen is. Daar had de invloed van mensen in elk geval niets mee te maken. Maar het is inderdaad wel frappant dat het de laatste jaren zo warm is. Afwachten maar weer.

Nog steeds een rustige periode. Weinig beweging. Geeft ook wat meer gelegenheid om weer verder aan mijn genealogie/kwartierstaat te werken. Daar moet je – met wijsheid achteraf – inderdaad bij vaststellen dat je daar best af en toe een pauze in kunt nemen. In die pauze worden er weer heel veel gegevens op het internet gezet en dan kun je weer verder. In de tweede plaats hou ik me in een periode zoals deze weer eens bezig met de huishoudelijke taken. Gisteren weer de slaapkamer en een groot deel van de keuken een grote beurt gegeven.  Vanmorgen zag ik onder de douche dat ook de badkamer weer een poetsbeurt kan gebruiken.

Zondag 4 november 2018.

Dat was dus nog een rustig dagje. En het bevalt me ook prima. Ik vermoed dat toch ook een van mijn levenswijsheden is om me niet meer zo druk te maken over van alles en nog wat. Meestal schiet je daar geen bal mee op en heeft het alleen maar nadelen voor jezelf en vaak ook nog voor anderen. Dus ik geloof het steeds vaker wel. Je mag dan natuurlijk ook niet doorschieten in totale onverschilligheid. Dat hoop ik ook niet te doen. Het is meer soort doortrekken van wat zeker mijn levensinstelling is: verbeter de wereld, maar begin bij jezelf. Als ik mijn stukje van de wereld en de omgeving eromheen die ik kan overzien goed heb verzorgd, dan kan niets me meer deren. Dat onderhouden van jezelf en je omgeving kost overigens nog best moeite. Niets gaat vanzelf. En het kost ook heel wat oefenen om je niet meer overal druk over te maken. Toch heb ik het idee dat dat me toch steeds beter lukt. Maar ook zal ik vast nog wel een keer ergens echt over in opstand komen. Tot zover de zondagse filosofie.

De komende week zal zeker in het teken staan van de Amerikaanse verkiezingen. Dat zal vast wel de nodige uurtjes tv en het lezen van kranten gaan kosten. Verder heb ik ontdekt dat ik precies een jaar geleden naar Leer ben gegaan om mijn boekje te kopen. Dus dat moet ik de komende week al gaan doen. Dinsdag lijkt me daarvoor de perfecte dag, omdat dan geen druppel regen wordt verwacht. Op de terugweg stop ik dan nog in Weener om mijn Duitse boodschappen aan te vullen. De ervaring leert dat als ik na de koffie en overig ochtendritueel vertrek ik gemakkelijk voor het diner weer terug kan zijn. Wat de echte dag gaat worden beslis ik pas op het laatste ogenblijk, zoals altijd.

Maandag 5 november 2018.

Had ik toch geheel per ongeluk een vegetarische maaltijdsalade bij AH gekocht. Daar heb ik dus maar even een biefstukje, nog van de Woeste Grond, bij gebakken. Werd het toch nog lekker. Achteraf bezien verwacht ik dat op vegetarische producten een duidelijk woord VEGA of soortgelijk vermeld staat, zodat de vegetariër maar ook de niet-vegetariër meteen weet wat voor vlees hij in de kuip heeft. Blijkbaar moet je bij AH eerst de gehele ingrediëntenlijst bestuderen om te kunnen beoordelen of je het product juist wel of juist niet wilt kopen. Merkwaardig. Of een vergissing.

Door een ‘automatische’ reactie van een of andere robot, kom ik er achter dat op deze website ook nog een proefpagina te vinden is, die ik blijkbaar in mei 2016 als beginnetje heb geproduceerd. Die moet natuurlijk nog weg, maar het waren wel 23 kantjes tekst. Dus moet ik ook nog even checken of ik de hele tekst wel heb overgenomen op de afzonderlijke pagina’s. Dat is ongetwijfeld ook nog een lastig en vooral ook tijdrovend klusje. Gelukkig heb ik er de komende dagen nog wel even de tijd voor.

Verder heb ik het nageslacht van ‘stamvader ‘ Jan Leenderts van Leeuwen inmiddels veel beter in beeld en Generatie X daarop ook aangepast. Het werk is nog niet af, want ik mis nog tenminste één kind en misschien nog wel meer. Die zijn niet rechtstreeks in de doopboeken van Moordrecht te vinden, omdat die lang niet altijd de ouders van de dopeling vermelden en wel de naam. Via de begrafenisboeken van Moordrecht en wellicht ook de huwelijksregistraties van Moordrecht en mogelijk ook Zevenhuizen, kunnen we de ontbrekende kinderen misschien toch nog een plek geven. Het is nog een enorme uitzoekerij in elk geval.

Dinsdag 6 november 2018.

Dat was alweer een superrustig dagje. Achterneef Piet heeft niet minder dan 18 kinderen van onze stamvader Jan Leenderts gevonden, terwijl ik er ‘maar’ 9 kon vinden. Zoals ik gisteren al schreef weet ik vrijwel zeker dat ik er nog enkele mis, vanwege de incomplete doopregisters van Moordrecht uit die periode. Maar 9 missers heb ik vermoedelijk toch ook weer niet. Zoals zo vaak in het leven, zal het echte aantal wel ergens in het midden liggen.

Vandaag zou dan weer een mogelijk ‘extreem’ warme dag moeten worden, voor de tijd van het jaar dan. Ben benieuwd.

Doordat ik tegenwoordig nogal eens een maaltijdsalade neem, afwisselend van AH en Jumbo, in plaats van aardappels, groente en vlees, krijg ik ook de overtuiging dat ik hiermee ook beter afval. De hoeveelheid aardappel of pasta in zo’n maaltijd is werkelijk minimaal, je kunt het op één of twee lepels leggen, en verder is het vooral veel rauwkost met vermoedelijk minder dan een ons vlees of vis. Zolang je daar maar niet bij gaat snoepen, móet je daar wel van afvallen en dat gebeurt dus ook. Het lijkt me ook nog eens supergezond, want de toegevoegde chemicaliën, waar de voedselmaffia altijd zo rijkelijk mee ons eten bestrooid, is hierin niet of nauwelijks te vinden. Bovendien ben ik ook meer fruit gaan eten. Kortom: het gaat goed met Koos.

Woensdag 7 november 2018.

Dat was dus mijn dagje Duitsland. Even over tien uur ging ik de deur uit. Ik kocht een kaartje Groningen – Leer, heen-en-weer, want ik wil geen gedoe met palen onderweg met daarop volgende spraakmisverstanden. Dit keer ging ik met de trein tot Weener (D), omdat het me een jaar geleden met de bustocht Groningen – Leer niet goed was bevallen. In die zogenaamde luxe-touringcars, is namelijk genoeg beenruimte voor de gemiddelde kleuter, maar die leeftijd en lengte ben ik nu toch echt wel ontgroeid. Daardoor kwam ik toen – na een rit van een uur – compleet verkrampt uit die bus. Je kunt dus ook met de trein naar Weener en vervolgens in een Duitse streekbus, met genoeg staanplaatsen, dus ook met veel beenruimte. Verrassend vond ik wel dat de mensen die uit de trein kwamen in de aansluitende bus hun vervoersbewijs, als dat een OV-chipkaart was, ook moesten laten zien. De chauffeur van die bus kon alleen niet checken of er ook mee was ingecheckt. Met mijn treinkaartje zat ik natuurlijk meteen wel helemaal goed. Later bedacht ik me dat de apparaten die alle conducteurs in Nederland bij zich hebben het in Duitsland gewoon niet zullen doen. Duitsland heeft namelijk geen internet op heel veel plaatsen en ook geen Wifi. Wat wij WiFi noemen noemen ze daar WLAN. Dat is een combinatie van een term die wij in Nederland twintig of meer jaren geleden kort hebben gebruikt. LAN stond dan voor Local Area Network en WAN voor Wide Area Network. In Duitsland combineren ze dat dat tot WLAN en voeren daar een teken bij dat lijkt op ons WIFI-teken, maar niet hetzelfde is. Bij de Duitsers staat er namelijk onder de boogjes nog een dikke punt. Dat is voor de duidelijkheid dat het iets heel anders is dan wat wij onder WiFi verstaan en in elk geval veel minder goed werkt. In Leer zelf, toch een stad met dik 30.000 inwoners, doet het gewone netwerk (E, 3G of 4G) het ook niet. Duitsland was en blijft een internetwoestijn. Duitsers zie je ook niet, zoals hier, op straat massaal met hun mobieltje spelen. Het heeft daar namelijk niet zoveel zin. De jeugd doet dat wel wat meer, maar bij stiekem over de schouder heenkijken in de bus, bleek me dat zij dan eigenlijk allemaal computerspelletjes doen en ook niet op het internet zitten. Dat gaat daar namelijk niet. Die techniek is daar nog niet uitgevonden.

In Leer zelf heb ik vrij snel mijn jaarlijkse Fischer Welt Almanach gekocht, die weer overal in grote stapels volop verkrijgbaar was. Gelukkig was het lekker weer, maar ik geef natuurlijk toe dat ik dat er ook speciaal voor had uitgezocht. Na nog enkele winkels te hebben bezocht, ging ik weer terug naar het station van Leer voor de bus terug naar Weener. Onderweg wat vertraging bij de brug over de Ems, waarbij de chauffeuse na een kwartiertje in de bus omriep “Wil er nog iemand de trein halen?”, maar dan uiteraard in het Duits. Ik had geen haast dus ik kon makkelijk een trein missen en ik wou ook nog boodschappen doen in de Combimarkt. Ik vroeg me wel af waarom ze dat nou omriep. Als ik of iemand anders ‘Ja, ich” had geroepen wat had ze dan gedaan? Was ze dan gaan vliegen, of via de rivier gaan varen? Of had ze dan geadviseerd om maar te gaan lopen, hetgeen op dat moment nog zo’n dikke negen kilometer was?   Na misschien wel een klein halfuurtje wachten ging de bus dan toch weer verder. Bijna voor de deur van de Combimarkt (ik ken er inmiddels de weg een beetje, hetgeen in mijn geval toch wel bijzonder is) stapte ik uit. Ik deed er mijn boodschappen, onder andere koffie, lekkere soepjes, geïllustreerd keukenpapier en enkele potten Nivea Soft, die in Nederland wel een euro of zes kosten (met soms ‘tweede gratis’) maar hier 2,45 euro per pot. Kortom: voorlopig ben ik weer onder de pannen qua Duitse boodschappen.

Om een uur of vijf was ik weer terug in huis.

Donderdag 8 november 2018.

Gisteren dan eindelijk de proef op de som. Volgens diverse onderzoekingen, o.a. van de Consumentenbond, is XS4All de meest klantvriendelijke internetprovider, met de beste service. Sinds nog niet zo lang doen ze ook aan het hosten van websites. Maar eens proberen wat ze me te bieden hebben, want daar ben ik naar op zoek voor mijn vier websites, waarvan drie zakelijk en eentje, deze dus, privé. Mijn vraag past op geen enkel formuliertje, dus eerst maar even telefonisch contact zoeken.

Hun website leverde meteen al een probleem op. Ze hebben twee telefoonnummers voor klanten: eentje voor zakelijke klanten en eentje voor particuliere klanten. Welk nummer moet ik nou hebben? Ik ben namelijk allebei. Dat is meteen het eerste verschil met mijn totnutoe meest favoriete dienstverlener: Apple. Bij Apple is er maar één klantennummer en je krijg binnen enkele seconden meteen contact met een persoon met wie je ‘alles’ kunt bespreken en oplossen. Bij XS4All begin ik dus maar met het bovenste nummer: voor particulieren klanten. Bij XS4All krijg je dan meteen een keuzemenu. Die menu’s haat ik zo, omdat ik altijd verschillende vragen tegelijk beantwoord wil hebben (of geen van alle) en ik nooit weet wat ik dan moet kiezen. Ik kies dan altijd het verkeerde nummertje en wordt daarna dan eindeloos doorverbonden. Na gisteren meerdere van die hatelijke keuzemenu’s te hebben afgewerkt, volgt een bandje met de tekst: “Al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft.” Dat is dus precies hetzelfde als bij al die ander wanpresterende internetproviders, als het om service gaat. Het kan natuurlijk nog helemaal goed komen, als je dan toch binnen korte tijd wordt doorverbonden met iemand die je ook meteen goed helpt. Maar nee. Dat was niet het geval.  Na precies 26 keer de mededeling gehoord te hebben “Al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft”, kreeg ik na 13 minuten een medewerker aan de telefoon. Deze begon meteen zijn excuses aan te bieden voor de lange wachttijd. Ik heb natuurlijk 100 keer liever meteen contact met een deskundige medewerker, dan 13 minuten wachten met excuses. Maar goed, hij was dan tenminste nog persoonlijk wel attent. Na uitgelegd te hebben wat ik precies wilde zei hij eerst dat ik een en ander net zo goed met zijn nummer als met het zakelijke nummer kon bespreken, maar hij kwam uiteindelijk wel met het definitieve bericht dat hij het antwoord op mijn vragen toch schuldig moest blijven. Hij moest me daarvoor toch doorverbinden met een collega. Het is niet anders, ik wist het van tevoren al.

En hij voegde de daad bij het woord. Vervolgens kwam ik bij een volgende automaat terecht die deze keer 32 keer achter elkaar de zin uitsprak: “Al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft.” Het duurde dus deze keer 16 minuten voordat een levend persoon opnam. Deze persoon, van wie ik aannam dat hij dan ook, net als zijn voorganger, moet hebben gezien hoe lang ik al wachtte, gaf geen excuses. Ook aan hem moest ik dan het hele verhaal nog een keer vertellen. Ik moet helaas bekennen dat hij meteen met vaktermen begon te smijten, waardoor ik niet meer goed begreep wat hij bedoelde. Bij herhaling probeerde ik hem vragen te stellen in gewoon Nederlands, maar hij was niet echt bij machte naar mijn niveau af te dalen: hij bleef maar vaktermen terugroepen. Voor zover ik hem dus begrepen heb, moest ik de conclusie trekken dat wat ik wilde – de instellingen van de WP-software bij alle websites hetzelfde – bij XS4All niet kon. Ik moest maar bij Google gaan kijken of er een firma was die dat kon leveren. Ze wilden wel hosten, dus mijn website in beheer nemen, maar ik mocht er geen vragen bij stellen. Ik had er zeker vrede mee gehad als ze mijn vraag dan hadden uitbesteed, of me naar een firma hadden verwezen die dat wel kon. Het ging me er ook niet om dat het gratis moest. Ik wilde daar best voor betalen. Maar het kon allemaal niet. Ze willen wel hosten, maar je mocht geen vragen stellen en ik moest de oplossing maar gaan Googelen.

Drie kwartier na de start begreep ik er echt geen jota van hoe het komt dat XS4All zo hoog scoort op dienstverlening. Niet eens omdat ze geen oplossing hadden, maar de combinatie van alles. Niet weten welk nummer je moet bellen. Die vreselijke keuzemenu’s  die je alleen maar verder het moeras in helpen. Het lange wachten om doorverbonden te worden. Tot twee keer toe zelfs. Het vele liegen. Iedereen met enige verantwoordelijkheid bij XS4All moet toch weten dat de wachttijden geen ‘ogenblik’ zijn. Dat is gewoon niet waar. En toch gaan ze schaamteloos door met over de wachttijden te liegen. En dat dan in mijn geval bij elkaar wel 58 keer. Mensen, of dan tenminste één, die er overduidelijk niet op geselecteerd zijn om te kunnen afdalen naar het niveau van de klant. En die zelf zonder enige uitleg met vaktermen beginnen die in het gesprek nog niet waren gebruikt. Dat is vragen om communicatiestoornissen.

Onbegrijpelijk dat deze firma zo hoog eindigt en dat al jarenlang. Hoe slecht moeten de anderen dan niet presteren? Of zou het geld kosten om zo hoog te eindigen?

Vrijdag 9 november 2018.

Gisteren ben ik dan toch weer een stukje verder gekomen met de kinderen van Jan Leenderts van Leeuwen (1632 – 1714). Ik heb nu toch de begrafenis van zijn eerste vrouw gevonden, een maand of acht voordat hij zijn tweede vrouw trouwde en dat was toen een nette tussenperiode. Dat beperkt meteen de mogelijkheden voor kinderen. Vervolgens ben ik alle mogelijke zonen gaan opschrijven die in Moordrecht zijn gedoopt, zonder dat de ouders vermeld werden, in de periodes die voor mij relevant zijn. Dat bleken er wel een stuk of vijftig te zijn. Goede raad is duur. Het is onbegonnen werk om van vijftig te Moordrecht geboren mensen stuk voor stuk na te gaan wat er van ze geworden is. Vooral ook omdat tegelijk bij een overlijden van een kind meestal wel de vader wordt gemeld, maar niet hoe het kind heet. Om het aantal van vijftig drastisch in te perken heb ik maar verondersteld dat bij dit echtpaar (bij heel veel echtparen daar in die tijd trouwens) het gebruikelijk was om tussen twee geboortes (ruim) twee jaar te laten. Dat bleek wel uit de gegevens van dit gezin van latere jaren, waar inderdaad steeds ruim twee jaar tussen geboortes zat. Dat bracht inderdaad het hoge getal van vijftig drastisch terug. Er bleven toen nog een stuk of vijf kinderen over. Sommigen van deze vijf dopen zitten dan nog zo dicht bij elkaar dat het aantal nog verder terug kon naar drie, als we een keus konden maken uit de namen die zo dicht bij elkaar zaten. Ik maakte vervolgens de volgende veronderstelling. Bij de eerste geboortes van zoons, zijn er eigenlijk maar twee naammogelijkheden, of in dit geval drie, volgens de vernoemingsregels. Namelijk de roepnaam van de vader van de vader en de roepnaam van de vader van de moeder. Aangezien Jan Leenderts twee keer trouwde gaat het dus om drie namen, te weten Adriaan, Leendert en Cornelis. Bij alle volgende zoons was de vernoeming veel vrijer en velen konden de verleiding niet weerstaan om ook een kind te vernoemen naar de vader zelf. In dit geval dus Jan. Je ziet het ook aan de latere kinderen van onze Jan Leenderts. Daar komen namen in voor als Loth en Abraham, die verder nergens in de familie voorkomen. Al hebben we in de twintigste eeuw nog een Charlotte van Leeuwen, maar dat is uiteraard geheel toevallig. Als ik mij beperkte tot de vier genoemd namen, pasten die precies in de overgebleven gaten. Zo beredeneerd kan ik vrijwel exact aanwijzen welke zoon op de tussenliggende plekken moet komen en wanneer ze dan geboren zijn. De redenatie is uiteraard niet waterdicht. Dus nu moeten we nog de begrafenissen van die kinderen opzoeken en eventueel ook nog de huwelijken. Zoals u merkt: het is een enorm gepuzzel om een gezin uit de 17e eeuw te reconstrueren, vooral als de registraties zo incompleet zijn als ze toen in Moordrecht waren.

Verder was het opnieuw een rustig dagje. Huishoudelijk werk was een hoofdzaak en ook de dienstverlening aan diverse buren. Wel allemaal noodzakelijk, maar niet zo spannend dus.

Zaterdag 10 november 2018.

Gisteren kreeg ik het ineens op mijn heupen, dankzij een bekende die iets op mijn vaste voice-mail had ingesproken waarop ik niet reageerde. Ik reageer daar inderdaad nooit op. De meeste van mijn relaties weten dat wel, dus het gebeurt maar weinig, dat er iets wordt ingesproken. Het zou – volgens haar – heel simpel zijn om via KPN, mijn vaste provider, het doorschakelen naar de voicemail te blokkeren. Om een heel andere reden voelde ik daar wel voor. Elke keer dat de vaste telefoon gaat, schakelt hij na drie of vier keren overgaan automatisch door naar de voicemail. Dat heeft dus tot gevolg dat ik elke keer een benenbrekerige sprint moet trekken om de telefoon op tijd op te kunnen nemen. Het leek me dus wel wat als de telefoon gewoon zou overgaan totdat ik hem al dan niet opneem, zonder voicemail. Tegelijk wist ik ook wel dat zo’n simpel lijkende handeling bij mij in de praktijk op schier onoverkomelijke ellende zou gaan stuiten. Dit gaat een hoop gedoe, tijd en ergernis kosten, wist ik al. Eerst maar eens de website van KPN bezocht. En, nee maar, er staat een wel heel simpele handleiding in, hoe je het uitschakelen van je voicemail kunt bereiken. Dan moet je een bepaald nummer bellen en dan de aanwijzingen volgen. Het viel me wel meteen op dat dat hetzelfde nummer was waarmee je ook de voicemail kunt inschakelen. Ik werd al een beetje argwanend. Als dat maar goed gaat. Ik belde het opgegeven nummer en van een automatische mevrouw moest ik eerst een code maken. OK. Dat moet dan maar. Na succesvol de code te hebben ingevoerd vroeg dezelfde automatische dame om een keuze te maken uit drie mogelijkheden om een welkomstboodschap in te spreken. Maar dat wou ik uiteraard niet. Ik wil juist van die voicemail af. Dan is het toch een beetje onzin om eerst een welkomstboodschap te moeten inspreken, die je meteen daarna weer moet verwijderen. Wat ik ook probeerde, ook toen ik het helemaal opnieuw deed, ik bleef stranden op de noodzaak een boodschap in te moeten spreken. Ik wist wel dat het niet zo simpel was wat ik wilde: ergens vanaf komen.

Vervolgens maar het algemene servicenummer van KPN gebeld. Dan moet je je natuurlijk door enkele keuzemenu’s worstelen, waar niet de mogelijkheid tussenstond wat ik wilde: ik wil van mijn voicemail af. De meneer die ik kreeg kon me ook niet uitleggen wat ik dan verkeerd had gedaan, maar daarom niet getreurd, want hij kon het zelf – uiteraard na verificatie van mijn klantgegevens – wel voor mij uitschakelen. Prima dus. Ik moest even aan de lijn blijven, want dat was zo gepiept. Maar na geruime tijd wachten kwam deze medewerker van KPN weer bij me terug aan de telefoon en vertelde me dat het hem niet was gelukt om mijn voicemail uit te schakelen. Zoals gebruikelijk: dat lukte bij iedereen anders altijd wel, en ik ben het enige uitzonderlijke geval op de wereld waarbij het niet lukte. Wie gelooft dat nog? Maar nu nog steeds niet getreurd, want er was ook nog een derde methode om mijn voicemail uit te schakelen. Daartoe moest ik achter mijn computer plaatsnemen. Zo gezegd zo gedaan. Hij moest dan mijn computer overnemen en ik deed precies wat hij me voorschreef. Maar op het moment suprême ging de overname en dus het uitschakelen toch nog verkeerd. Na diverse herhaalde pogingen lukte dus ook de derde methode niet. Gelukkig was er ook nog een vierde manier. Hiertoe moest ik een account openen voor MijnKPN en dan kon ik het makkelijk zelf. Hij stuurde me een e-mail met alle aanwijzingen. Die heb ik vervolgens braaf opgevolgd, en – het wonder geschiedde – inderdaad kon ik nu de voicemail uitschakelen. Je moet dan natuurlijk eerst wel toestemming geven en aan de voorwaarden voldoen, die zoals bij allemaal, totaal onleesbaar zijn. Bij dit soort toestemmingen wil ik dan altijd nog wel uitschakelen om allerlei ‘aanbiedingen’ en andere reclame te ontvangen, maar de knop hiervoor kon ik niet vinden. Dat wordt dan de prijs die ik voor het uitschakelen van de voicemail moet betalen, vrees ik: een lawine aan reclamefolders per e-mail en per post en zelfs telefonische aanbiedingen, waar ik geen enkele belangstelling voor heb. De volgende operatie wordt dan om deze papierstroom uit te schakelen. Daar zullen vast ook wel weer meerdere manieren voor zijn, maar dat zien we dan wel weer. Het is het zoveelste bewijs: wat een supersimpele handeling lijkt te zijn is bij mij altijd een urenlange martelgang langs allerlei bureaucratieën met vele totaal zinloze handelingen.

Na een uurtje heb ik nog even gecheckt of hij nou echt onbeperkt overging, zonder naar wie of wat dan ook door te schakelen en dat was ook zo. Operatie geslaagd. Nu komt de volgende operatie.

Zondag 11 november 2018.

Ook een etmaal later heb ik nog geen reclame-e-mail van KPN ontvangen, maar het is natuurlijk weekend en via de post, telefonisch en persoonlijk bezoek aan de deur is het echt nog te vroeg. Maandag wordt er geen post bezorgd, dus vanaf dinsdag moet ik me zeker gaan schrap zetten.

Intussen is het dus opnieuw Sint Maarten geworden. Het was op 11 november 1989 voor het eerst dat ik dat hier meemaakte en het was dus dit jaar voor de dertigste keer. In Den Haag, Maassluis en Bodegraven werd dat niet gevierd, en hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet. Ik heb namelijk onlangs gelezen dat de denkbeeldige lijn door Nederland waarboven het gevierd wordt en waar beneden het niet gevierd wordt de laatste jaren geleidelijk naar het zuiden schuift. Zo zou het in Haarlem al jaren gevierd worden, maar in Leiden (nog) niet. Dus ik ben er niet zeker van wanneer het feest achtereenvolgens Bodegraven, Den Haag en Maassluis zal bereiken. Maassluis is dan ongetwijfeld als laatste van deze drie aan de beurt. Dat kan nog even duren.

Gisteren realiseerde ik me ineens dat Sint Maarten eigenlijk net zo’n kindervriend was als Sint Nicolaas. En tegenwoordig weten we dat veel meer Rooms-Katholieke prelaten kindervrienden zijn en dat zal dus hoogstwaarschijnlijk in vorige eeuwen ook het geval geweest zijn, alleen wisten de mensen toen niet wat het zijn van kindervriend in die kringen allemaal inhield of in kon houden.

Het bereiken van die mijlpaal betekent dus ook dat ik komend jaar ook het moment ga bereiken, op 1 november 2019 om precies te zijn, dat ik al dertig jaar in het Noorden des Lands woon. En nog altijd niet met tegenzin. Ik wijd wel eens een gedachte aan verhuizen. Maar verhuizen naar het Westen des Lands komt dan sowieso niet in aanmerking. Het is uitgesloten dat ik ergens in het Westen een net zo’n mooi gelegen en inmiddels ook zuinig huisje kan huren voor dezelfde prijs. Het zal dus, als ik daarheen zou gaan verhuizen, heel veel meer geld gaan kosten (los van de kosten van de verhuizing zelf) en ik zal er daarbij qua woongenot en omgeving bovendien fors op achteruit gaan. En zonder dat ik ooit aanspraak op subsidie zal maken. Dus waarom zou ik dat nou doen? Een grotere kans is dan weggelegd voor een andere ‘uithoek’ van het land, zoals Twente of de Achterhoek, of misschien wel Zeeland. Het kost me alleen moeite om te bedenken wat voor voordelen dat nu voor mij zou gaan bieden. Ik woon dan iets dichter bij mijn familiekring en mijn meeste relaties. Maar om al die sores alleen daarom over mij heen te gaan halen…………..

Maandag 12 november 2018.

Sint Maarten hebben we dit jaar dus ook zonder kleerscheuren overleefd. Dit jaar was dan extra spannend, omdat deze dag eigenlijk op een zondag viel en mensen die de zondagsrust in acht willen nemen het dan op zaterdagavond vieren. Dus dat was twee avonden opletten. Ik heb weer eens niemand teleurgesteld en vooral geen kind teleurgesteld.

Gisteren en eergisteren waren er dan op de VRT twee wedstrijden veldrijden te zien. Een internationale sport, maar toch vooral beoefend door Belgen (Vlamingen dan, want Walen heb ik in deze sport nog niet gezien) en Nederlanders. Die samen altijd zeker acht van de eerste tien plaatsen veroveren. Met af en toe een verdwaalde Tsjech, Engelsman of Amerikaan daartussen. Ik begon me wel ineens af te vragen waarom ik toch wielrennen op de weg, schaatsen en nu ook veldrijden zulke leuke sporten vind, terwijl ik geen centimeter kan schaatsen of fietsen, laat staan veldrijden, en bij de eerste de beste poging daartoe in de eerste seconde zou omvallen en het een en ander zou breken. Mij niet gezien op een fiets of op schaatsen. Autoracen vind ik dan weer niets aan, evenmin aan voetbal. Autoracen zou ik nog wel kunnen, maar ook voor voetballen ben ik niet in de wieg gelegd en toch vind ik het ook geen leuke sport. Voer voor psychologen dus.

Frankrijk blijkt niet minder dan 35.502 gemeentes te hebben, met ook evenveel burgemeesters. Meer dan twintigduizend Franse gemeentes hebben dan minder dan 500 inwoners. Frankrijk heeft 40% van alle Europese burgemeesters. Het criterium was blijkbaar – zo las ik – bij de Franse revolutie van 1789 dat bij elke kerk ook een burgemeester hoort. Merkwaardig dat juist voor Frankrijk, fanatiek aanhanger van de scheiding van kerk en staat, dit criterium geldt. Misschien wel om te voorkomen dat ergens in het land er invloed is van de geestelijkheid, zonder tegenhanger van de overheid. Tegenwoordig zou ik een ander criterium kiezen. Bijvoorbeeld in elke plaats met een zwembad of een treinstation ook een burgemeester. Daar kun je natuurlijk van mening over verschillen, maar daar moet een poldermodel op te bedenken zijn.

Dinsdag 13 november 2018.

Na een vrij lange pauze voor onze bewonerscommissie, waarbij een lid een ongeval overkwam met ziekenhuisopname en revalidatie tot gevolg en ikzelf ook enkele weken in de lappenmand heb gelegen, heb ik gisteren de zaak weer opgestart. Het nu nog revaliderende lid heeft – in de beste harmonie – te kennen gegeven niet langer lid te willen blijven, terwijl tegelijk er in ons wijkje sinds de vorige bewonersbijeenkomst er weer een aantal nieuwelingen bij is gekomen. We moeten niet alleen een volgende bewonersbijeenkomst houden, maar ook het bestuurslidmaatschap weer openstellen. Als zich een opvolger voor mijzelf aandient ben ik weg. Ik heb het lang genoeg gedaan. Dit gaat dus nu weer een nieuwe fase in.

De zaken in de Achterhoek en Twente gaan ook weer verder door. Ik moet in maart eerst zelf en daarna moeten de leden weer vaststellen of er voor mij nog een volgende periode aan zit te komen. Zoals ik me nu voel wil ik nog wel een periode, al heb ik niet goed paraat of dat dan voor twee of voor vier jaar is. Ik vermoed het laatste.

Nationaal is er niet veel spannends gaande, op de gebruikelijke toestanden na, die tegenwoordig samengaan met Zwarte Piet. Internationaal is er weer nieuwe ellende uitgebroken tussen Israel en de Palestijnen.

Lokaal hebben we hier dan volgende week woensdag gemeenteraadsverkiezingen, vanwege de nieuwe indeling van de gemeenten alhier per 1 januari aanstaande. Een uitgebreide verkiezingskrant van overheidswege, met onder andere de programma’s van alle deelnemende partijen, hebben we onlangs in de bus gekregen. Er doen een stuk of tien partijen mee, waaronder alle belangrijke partijen die in de Tweede Kamer zijn vertegenwoordigd en enkele plaatselijke partijen. Van geen enkel programma heb ik rode oortjes gekregen. Net als al vele jaren weet ik dus ook dit jaar tot in het stemhokje niet welke partij mijn stem gaat krijgen. Ik heb wel eens enkele criteria geformuleerd. De eerste mogelijkheid was een afvalprogramma. Eerst alle partijen opgesomd die in elk geval mijn stem niet zullen krijgen. Dan blijven er enkele over waar ik dan een keus uit moet maken. Ik merk wel dat er bij elke volgende verkiezing dan steeds meer partijen afvallen waardoor er tegenwoordig (bijna) geen partij meer overblijft. De tweede mogelijkheid is om te stemmen op een persoon die ik ken en in wie ik vertrouwen heb, ondanks dat hij of zij dan bij een partij zit waar ik niet op zou stemmen. Een vluchtige blik op de lijsten leverde twee personen op die ik ken. Dat is toch wel opmerkelijk voor mij, die zowel plaatselijk als regionaal zoveel jaren politiek zeer actief is geweest en toen de halve politieke wereld in de wijde omgeving kende. Van al die mensen van toen is er bijna niemand meer over. Bij beide personen die ik ken ben ik er nog lang niet van overtuigd dat ik ze mijn stem volgende week ook waardig acht. Ik moet toch nog een keer, maar nu veel trager, die lijsten doorlopen. Wie weet heb ik bij de vluchtige blik wel iemand overgeslagen die wel de moeite van mijn stem waard is. Wordt dus volgende week nog een keer vervolgd.

Woensdag 14 november 2018.

Weer eens een korte bijdrage, vanwege een zeer lange dag vandaag, met andere activiteiten. Het volstaat voor vandaag, in elk geval voor dit moment, om te melden dat alles ook het afgelopen etmaal weer naar wens verliep. Wellicht dat er later vandaag nog een aanvulling hierop komt.

Donderdag 15 november 2018.

Gisteren liep het treinvervoer van hier naar Enschede volledig in de war. Dat gebeurt niet vaak, in mijn ervaring, en zeker niet met de treinen van Blauwnet en daar ging het nou juist verkeerd. Het begon er al mee dat de Blauwnettrein naar Enschede 7 minuten te laat uit Zwolle vertrok. Dat kwam omdat de trein richting Zwolle nog niet was aangekomen en het vanaf Zwolle tot Wierden om een eenspoorstreinlijn gaat. Direct na aankomst van de trein in tegenovergestelde richting vertrokken we inderdaad, maar ik begreep al direct dat er verdere vertraging kon en zou volgen, zolang we niet op het tweespoorsgedeelte waren aangekomen. Want bij elk volgend station moesten we natuurlijk opnieuw wachten op de volgende trein in tegengestelde richting. De vertraging liep dus op. Bij Wierden was het al een half uur. Opnieuw, zoals zo veel vaker, bleek de app beter geïnformeerd dan de treinpassagiers. Volgens de app zou mijn trein niet verder gaan dan Hengelo. Ik snap dat wel. Als de trein met meer dan een half uur vertraging zou aankomen in Enschede, begint zijn terugweg meteen ook veel te laat en duurt het de rest van de dag totdat alles weer op schema zit. Als het al helemaal kan goed komen. Door hem in Hengelo al te laten eindigen en hem dan al aan de terugweg te laten beginnen, knip je er natuurlijk meteen een heel stuk vertraging uit. Jammer dan voor de mensen die naar Enschede wilden, zoals ik. Er gaan vanaf Hengelo meer treinen naar Enschede, ook van de NS. De passagiers in mijn Blauwnettrein kregen over het feit dat hij niet verder zou gaan dan Hengelo geen enkele informatie. Dat is precies volgens de aloude NS-traditie dus. Pas op station Hengelo merkten de passagiers op het display op het station dat de trein niet verder zou gaan. Het bevestigt sterk mijn (voor)voordeel. Gelijksoortige bedrijven nemen permanent personeel en leidinggevenden van elkaar over, om de reden dat ze zoveel ervaring hebben. Ervaring is immers verreweg het belangrijkste selectiecriterium. Wie het dus bij bedrijf A heeft verprutst kan het daarna bij branchegenoot bedrijf B, waar hij enthousiast is aangenomen, omdat hij zoveel ervaring heeft, opnieuw gaan verprutsen. Daarom lijken die branchegenoten ook zo op elkaar. Bij Blauwnet werken dus inmiddels ook de managers die problemen ‘oplossen’, op de manier zoals ze dat altijd bij de NS hebben gedaan. Met een complete informatiechaos en het totaal negeren van de passagiers als gevolg. Probleem was dan meteen ook nog eens dat de aangekomen vertraagde Blauwnettrein op hetzelfde spoor stond als waar de volgende NS-trein naar Enschede moest stoppen. Dus dan kreeg die NS-trein plots ook nog eens zijn eigen vertraging. Het kon nog steeds allemaal goed gaan, als hij nu maar verder geen vertraging zou oplopen. Met buslijn 1 vanaf station Enschede van 09.50 uur kon ik nog precies op tijd om 10.00 uur bij de vergadering zijn. Die verdere vertraging kwam er dus wel. En het was een van de zeer zeldzame keren dat ik te laat op de afspraak was. Ik houd met treinreizen er altijd rekening mee dat een trein vertraging kan hebben en dat ik dan een aansluiting kan missen. Dan ben ik nog altijd ruim op tijd. Maar als alles tegelijk verkeerd gaat dan is daar geen enkele voorzorg meer tegen bestand.

Gisteren kwam ik er achter dat de homepage van deze website niet goed gaat. Ik kom er helaas steeds vaker achter dat mijn ‘dienstverlener’ als het om WordPress gaat, toch wel erg veel steken laat vallen. Ik moet nog fanatieker op zoek naar iemand die wel goed is in dit vak. Ervaring is geen pre.

Zaterdag 17 november 2018.

Er is weer eens gesleuteld aan deze website. Dat moest wel, omdat op de homepage niet meer elke pagina makkelijk oproepbaar was. Regels liepen er al snel door elkaar. Nadat de vorige dienstverlener, WPHelpdesk, weer eens nergens op reageerde, wat me bij hem wel eerder was overkomen, ben ik opnieuw op zoek gegaan. Ik kwam terecht bij Bob de Webbouwer. En die reageerde wel razendsnel, en heeft de homepage en een ander oneffenheidje dat mij ergerde, maar waar verder niemand last van had, allebei snel en goed opgelost. Proficiat voor Bob. Ik was wel ineens mijn bezoekersstatistieken kwijt. Nu hecht niet iedereen aan het volgen van al die getallen, maar ik dus toevallig wel. Ik ben nogal een getallenfreak, zoals bekend. Op een verzoek om de statistieken te herstellen, nu een etmaal geleden, ook nog eens voorzien van enkele kleine verzoeken over mijn andere websites, kwam echter – tot nu toe dan – geen antwoord meer. Nu is mijn probleem natuurlijk helemaal niet urgent. Voor de kijkers is er helemaal niets veranderd en alleen maar verbeterd, nu alle pagina’s weer perfect bereikbaar zijn. Bob zal ongetwijfeld ook andere klanten hebben, en die kunnen wel veel urgentere problemen hebben. Dus ik wacht dit weekend maar eerst eens rustig af en verwacht dan maandag of uiterlijk dinsdag wel een berichtje van hem.

Wat ik ook ineens vanmorgen merkte is dat het lettertype aan de ‘achterkant’ van deze website, waar ik dus deze en andere aanvullingen mee maak, ineens in een ander lettertype zijn. Hoe dat nu aan de voorkant eruit ziet, heb ik nog niet nagegaan. Ik vind het overigens geen verslechtering. Van mij mag het wel zo blijven.

Zondag 18 november 2018.

Dit weekend is het toch vooral enigszins de stilte voor de storm. Er staan weer vele activiteiten gepland tot tegen het eind van het jaar, en ook op allerlei terrein, en we zitten nu in de aanloop daar naartoe.

Gisteren was wel even leuk dat ik uit Sint Petersburg, waar zoon Jeroen en schoondochter Kirsten verblijven, foto’s kreeg van de Nevsky Prospect (de enorme winkelstraat) en van hun bezoek aan de Aurora, het schip, nu museum, waar vanaf in oktober 1917 het startsein werd gegeven voor de Russische revolutie. Daar was ik in 1974 of daaromtrent met vrienden Gerard en Lex ook geweest en had ik ze de foto’s van laten zien. 44 jaar later staat dan een kind op dezelfde plek. Het schip wordt nog altijd perfect onderhouden, zo te zien. Bovendien is het kleine museumpje binnen van toen, inmiddels fors en professioneel uitgebreid. Voor meer toeristen uiteraard. De enorme winkelstraat van Sint Petersburg, de Nevsky Prospect, herinner ik me als een straat met heel veel winkels, maar zonder buitenreclame. Reclame had in een communistische maatschappij uiteraard geen enkele functie. Er waren geen met elkaar concurrerende bedrijven die hun producten wilden aanprijzen. Westerse ketens of producten waren er ook nog niet of vrijwel niet. Ik was dus benieuwd hoe die straat er nu bij lag. Tot mijn verrassing was er anno 2018 nog altijd geen reclame te zien. Wel in de etalages, maar niet buiten. Blijkbaar wilde het gemeentebestuur ook na het omverwerpen van het communisme in 1991 het aanzicht van de Nevsky Prospect houden zoals dat al sinds (kort na) 1917 geweest moet zijn.

Intussen heb ik zelf de webstatistieken weer teruggekregen. Alle bestaande toegangen en wachtwoorden had ik geprobeerd, maar niets werkte. Toen heb ik dus maar een geheel nieuw account geopend, en tot mijn verrassing kreeg ik toen wel alle statistieken vanaf de start in april 2016 te zien, maar niet meer van na de 15e november. Nieuw was overigens wel, dat ik nu  niet alleen het aantal ‘pageviews’ (bezochte pagina’s) te zien kreeg, maar ook per dag het aantal bezoekers. Dus hoeveel pagina’s een bezoeker per dag gemiddeld bezoekt. Dat is wel leuk natuurlijk, maar waar zijn nu de bezoekers van 16 november tot en met heden gebleven? Die zijn er zeker wel geweest. Bob heeft een volgende opdracht: zoek de bezoekers van 16 tot en met 18 of 19 november.

Maandag 19 november 2018.

In mijn eigen statistieken, heb ik de scores voor invictusbv en voor deze website, die ik vrijwel dagelijks zelf bijhoud, aangepast door interpolatie. Voor invictusbv heb ik geen statistieken tussen 5 oktober en 18 november 2018 en voor deze website niet van 15 tot 18 november 2018. Er zijn toen uiteraard wel kijkers geweest, alleen weten we niet hoeveel. Voor invictusbv heb ik voor oktober en tot 18 november het maandgemiddelde genomen wat die website tussen 1 januari en 1 oktober heeft gehad. En voor deze website heb ik het daggemiddelde opgeteld dat er aan kijkers geweest is tussen 1 en 18 november, voor de ontbrekende dagen. En vervolgens het aantal naar beneden op hele dagen afgerond, om mezelf niet rijk te rekenen. Dat betekent dat de score op de statistiekpagina op deze website voor oktober 2018 iets omhoog gaat. November 2018 staat er uiteraard nog niet op, maar zal op 1 december aanstaande ook naar boven toe worden aangepast. Vanaf gistermiddag gaat het weer uitsluitend om de echte getallen. Ook nieuw is dat ik nu ook kan zien uit welke landen de kijkers naar de websites komen. Het overgrote deel komt uiteraard uit Nederland, maar er is toch een verrassend groot aantal uit de ons omringende landen, tot en met Frankrijk en Denemarken en ook uit Noord-Amerika.  Aangezien de websites volledig in het Nederlands zijn, zal het dan waarschijnlijk wel gaan om Nederlandstaligen in die landen.

Nog maar weer eens een cartoon:

Dinsdag 20 november 2018.

Gisteren was dan weer een relatief productieve dag, voor deze rustige periode. Eerst een bezoekje aan mijn administratiekantoor, die de aangiftes vennootschapsbelasting voor me doet. Vraagjes over de aangiftes behandeld. Vervolgens met alle betrokkenen afspraken gemaakt over een ruimte voor de komende bewonersbijeenkomst, inclusief regelingen voor sleutels, koffie en zo meer. Daarna aan iedereen dit gemeld die het moest weten. Vervolgens mijn schoenmaker, om eventuele misverstanden over de zolen en hakken voor mijn nieuwe maatschoenen voor te zijn. Die moeten namelijk van rubber zijn en niet van leer en een diep profiel hebben en dat had ik nog niet gemeld. Daarna alle Microsoftprodukten van mijn computer verwijderd. Ik kwam namelijk tot de ontdekking dat je wel binnen enkele seconden klant van Microsoft kunt worden (voor Office, Word, Excel, PowerPoint en dergelijke), maar hoe je nou je klant zijn kunt stoppen wordt nergens vermeld. Wel dreigementen dat als je het blijft gebruiken je ook moet betalen en je aan alle andere voorwaarden moet blijven voldoen. Maar hoe je dan kunt stoppen: ho maar. Daarover geen letter. Ook bij een massa ‘frequent gestelde vragen’ komt het onderwerp: hoe stop ik een Microsoft-abonnement niet terug. Ik haat dat. Dat heet dan commercieel. Dat werkt bij mij als een rode lap op een stier. Dat is voor mij dan het signaal dat ik er nu zo snel mogelijk vanaf moet zien te komen. Al weet ik dan nog niet hoe. Vervolgens nog boodschappen gedaan en de containers aan de weg gezet.  Ik heb me voor mezelf en voor anderen weer eens nuttig gemaakt.

Woensdag 21 november 2018.

De nieuwe inzichten bij mijn webstatistieken zijn toch wel grappig. Zo zag ik zojuist dat er vandaag al een Amerikaan naar meerdere van mijn websites heeft gekeken. Terwijl de 21e november daar nog maar amper begonnen is. Dat kan haast niet gaan om iemand die ik ken, want ik ken in dat land vrijwel niemand. Alleen misschien een enkeling van heel lang geleden. Het zal vast wel een Nederlandstalige zijn, maar meer weet ik niet van die persoon.

Gisteren ben ik wel begonnen met enkele oudere teksten, voornamelijk door mij voor het laatst gezien in 2016 en 2017, weer eens na te lezen. Dat heb ik in die jaren vele malen gedaan, dus tikfouten heb ik nog niet gezien. Die zijn er na zoveel keer wel uit. Wel merkte ik dat ik na enkele jaren op sommige plekken een ander inzicht heb gekregen. Dat is natuurlijk maar heel geleidelijk gegaan, maar na een paar jaar zie je dan ineens wel een verschil. Ook probeer ik de tekst wat ‘toekomstvaster’ te maken. Ook mensen die de tekst over tien of twintig jaar lezen, aannemende dat zowel ik als die website er dan nog zullen zijn, moet je niet bezighouden met de vraag hoe iets in 2016 nou ging. Dat is nog best een uitdaging. Ik merk het ook aan de vele teksten uit vorige eeuwen die ik lees, bij het onderzoek naar mijn familiegeschiedenis. Daar worden ook vaak woorden en begrippen gebruikt, waar mensen van vandaag, zoals ik, nauwelijks iets van snappen of zich er een voorstelling bij kunnen maken.

Ook zie ik nu pas dat de invictus-website wel erg vanuit de gezichtshoek van de werkgever is beschreven. Misschien moet er wel een variant bijkomen, die het sollicitatieproces behandelt vanuit de gezichtshoek van de sollicitant. Daar kan ik nog een hoop mensen een plezier mee doen. Ik had en heb namelijk een heel aparte kijk op het sollicitatieproces. De wijsheden die in (bijna) alle boeken over solliciteren staan, zijn toch vooral bedacht van achter een bureau.

Donderdag 22 november 2018.

De verkiezingen zijn weer achter de rug. En ik heb zelf ‘uiteraard’ ook gestemd. In de nieuwe grotere gemeente Groningen is er nu een overduidelijke linkse meerderheid in de gemeenteraad. Groningen had ook veel linkse partijen die meededen. Alle landelijke plus nog enkele plaatselijke. De versnippering is ook deze keer verder voortgezet. Van de 13 partijen die aan de verkiezingen meededen hebben er 12 één of meer zetels behaald. De opkomst was stevig lager. Wel tientallen procenten ten opzichte van de vorige gemeenteraadsverkiezingen in 2014. Het is op zijn minst een sterke aanwijzing dat burgers bij steeds grotere gemeenten, zich steeds minder betrokken gaan voelen bij het lokale bestuur. Waarom zou ik nog gaan stemmen voor een gemeentebestuur van een plaats waar ik helemaal niet woon? Ook opvallend is de zware afstraffing voor D66. D66, mijn partij van heel lang geleden, had zich enorm sterk gemaakt voor het zelfstandig houden van Haren. Een Harense D66-delegatie is nog op bezoek geweest bij de Minister van Binnenlandse Zaken, de D66-er Ollongren. Haren wilde niet bij Groningen. Maar deze D66-minister heeft de overname er gewoon doorheen gedrukt. Zoals daadkrachtige ministers gewoon zijn te doen. De gemeenteraad van Groningen ging van 39 naar 45 zetels, dat is ongeveer 17% meer, dan kun je dus automatisch een groei voor elke partij met dit percentage verwachten. Voor D66 – tot nu toe nog de grootste partij van Groningen en deel uitmakend van het college van B&W – zou dat dus betekenen: van 9 zetels naar 10 of 11. Het werden er in werkelijkheid 5. En meteen is D66 ook niet meer nodig voor een gemeentebestuur. Gefeliciteerd D66, met zulke daadkrachtige en wijze beslissingen. De kiezer heeft je er rijkelijk voor beloond of is weggebleven. Ik ben blij dat ik niet meer in de politiek zit. Met zoveel partijen en mensen die alleen maar op het eigen gelijk uit zijn en niet meer naar elkaar willen luisteren.

Vanmorgen heb ik nog eens verder gekeken uit welke landen – over een langere periode gezien, dus nu eens heel 2018 – mijn bezoekers komen. En dat verbaasde me opnieuw. Het blijken inderdaad heel veel landen te zijn. Zelfs China, Rusland en enkele Zuid-Amerikaanse landen komen voor. Bij elkaar precies 28 landen. Bezoekers uit het buitenland vormen in 2018 een kleine 20% van alle bezoekers. Dus iets meer dan 80% komt uit Nederland. Ongelooflijk.

Vrijdag 23 november 2018.

Gisteren ben ik dan inderdaad begonnen om mijn invictusbv – website aan te vullen met informatie over de sollicitatie vanuit het gezichtspunt van de sollicitant. Daar heb ik een zeer onorthodoxe visie op. Over de hele linie wordt personeel slecht geselecteerd. Dat is uit onderzoek vele malen gebleken.  Iedere selecteur vindt echter van zichzelf dat juist hij (of zij) wel goed selecteert, en als het dan niet goed gaat, dan moet dat wel aan al die andere selecteurs liggen. Met al die selectiefouten kan een sollicitant natuurlijk ook zijn voordeel doen.  En het werkt inderdaad echt. Zelfs zo goed dat je op die manier een baan kunt krijgen waarvoor je totaal ongeschikt bent, maar er wel voor door de selectie komt. Dat raad ik natuurlijk niemand aan, want daar wordt helemaal niemand gelukkig of beter van. Ik heb mezelf meerdere keren ook op deze manier door een selectieprocedure gebracht en heb vervolgens, toen ik een aanbod kreeg, daarvoor telkens wijselijk bedankt. Mijn aanpak is trouwens wel volstrekt eerlijk. De kandidaat mag nooit liegen of iets oneerlijks doen. Dat is ook helemaal niet nodig om je kansen te verbeteren. Dat alles schept wel een dilemma. Aan de ene kant kun je het evengoed via mijn aanpak doen, want het eindproduct van vrijwel elke personeelsselectie, is doorgaans toch dat niet de meest geschikte kandidaat wordt aangenomen. En voor de kwaliteit en de uitkomst van een selectieprocedure is de sollicitant toch echt niet verantwoordelijk. Aan de andere kant moet je natuurlijk wel over genoeg zelfkennis beschikken om een aanbod te weigeren, als je weet dat niemand daarvan gelukkig wordt. En helaas hebben de meeste mensen, vooral jonge mensen, (nog) niet veel zelfkennis. Het betrekkelijke is dan toch ook weer, dat je kunt uitleggen wat je wilt, maar dat een individu met zijn eigen beperkingen, niet snel de finesse en durf zal hebben om zo’n procedure echt foutloos door te lopen. Die maakt dan toch ook weer zijn eigen fouten. Zo blijft het effect toch vooral een aantal tips, waar mensen hun voordeel mee kunnen doen.

De buuf die begin oktober in het buitenland een ongeval overkwam, komt binnenkort weer thuis. Dan zit mijn ‘zorgplicht’ voor haar woning er ook weer op. Ik vind het nooit een probleem en zelfs vanzelfsprekend dat je iets voor een ander doet, als je dat kunt, maar als ik dan weer van die zorg ontheven ben, dan valt er toch wel iets van mijn schouders. Verantwoordelijkheid ergens voor, voel ik echt. En ik ben ook altijd weer opgelucht als die periode weer voorbij is.

Vanaf nu begint er een drukkere periode. Zowel met veel huiswerk als buiten de deur. Ik veronderstel dat ik deze rubriek wel zal blijven bijwerken, al zal er af en toch een kortere bijdrage komen.

Zaterdag 24 november 2018.

Als getallenfreak kan ik het toch niet laten om te melden, dat we nu al zo ver zijn dat november 2018 qua aantal bezoekers opnieuw zal zorgen voor verdere verhoging van het 12-maandelijks gemiddelde. En dan moeten er dus in november nog 7 bezoekersdagen volgen. Dus het 12 maandelijks gemiddelde gaat ook behoorlijk omhoog. Met de aantallen van de laatste maanden heb ik er ook nog altijd heel veel vertrouwen in dat ook december een verdere verhoging van het cijfer zal geven. Ik heb nog altijd onvoldoende vertrouwen dat dat ook voor januari zal gaan gelden. Januari 2018 was namelijk de op één na beste maand qua aantallen bezoekers sinds 2001. Dus het zal niet meevallen om dat aantal te gaan overtreffen. Bovendien blijft ook de grilligheid. Het is nog altijd zeer onvoorspelbaar hoeveel bezoekers er dagelijks, wekelijks, maandelijks enzovoorts zullen komen. Al zie ik wel dat de tendens al enkele jaren wel voortdurend stijgend is.

Ook voor de statistiek: vandaag kappersbezoek. Dan kan ik later gemakkelijk terugzoeken wanneer ik ook alweer voor het laatst ging.

De komende dagen trek ik ook uit om mijn voorraden weer eens flink aan te vullen. Het is dan wel koud, maar ik zie nog altijd geen echte winter aankomen, voor de komende pakweg veertien dagen. Als het wel zo ver komt, dus neerslag: sneeuw of erger bij vorst, dan wil en hoef ik de deur niet uit. Ik heb op onderdelen de afgelopen weken en maanden mijn voorraad toch wel flink kleiner gemaakt. Daar gaan we weer wat aan doen.

Zondag 25 november 2018.

Vanmorgen werd het wel duidelijk bij het raadplegen van het KNMI: na een koudere periode volgt er vanaf woensdag / donderdag weer een periode van bovengemiddelde temperaturen, zeker tot en met 10 december. Voor zover zoiets zo lang van tevoren te voorspellen is, uiteraard. Ik vind het niet erg, als er zelfs geen nachtvorst meer is. Des te makkelijker kan ik mij overal heen blijven bewegen, zonder uit te glijden, ook vroeg in de morgen.

Gisteren weer flink ingekocht, zoals ook het plan was. Bij vlagen, die pas in de winkel opkomen, heb ik dan weer eens een Indisch/Chinese periode, of een Italiaanse of Oerhollandse periode. Aan andere keukens doe ik eigenlijk niets of vrijwel niets. Ik weet eigenlijk niet precies waarom eigenlijk niet. Mogelijk gewoon een vooroordeel. Ik heb niets met de Arabische, Angelsaksische, Scandinavische, Spaanse of Franse keuken. De Arabische is me te exotisch en vraag me dan altijd af of ik dan vlees eet van onverdoofd geslachte dieren. Ik kom ook nooit in die streken, dus ik weet er eigenlijk ook niet veel vanaf. De Angelsaksische keuken is me te fantasieloos. Als ik er ben eet ik altijd wel vlijtig de vette ontbijten mee, en ook kan ik diverse stews wel waarderen, zoals Scottish of Irish stew. De Spaanse keuken heb ik sinds mijn laatste reizen naar Spanje enorm leren waarderen. Vooral die enorm veelzijdige tapas: kleine hapjes van de meest uiteenlopende soort. Om zelf te maken, zeker alleen voor mezelf, vind ik ze te bewerkelijk. De Franse keuken heb ik zelfs een hekel aan. Ten eerste vanwege de taal, waar ik niets van begrijp, en bovendien vanwege die heel kleine porties die er vooral ook heel mooi uit moeten zien. De Nouvelle Cuisine dus, die helaas nog lang niet is uitgestorven. De Scandinavische keuken bevalt me eigenlijk wel heel goed, en lijkt me met de vele vis ook gezond. Dat ik hier niet meer van maak is hoogstwaarschijnlijk: onbekend maakt onbemind.

Gisteren kreeg ik dan weer eens een Chinees / Indische vlaag. De komende dagen ga ik dus weer veel van dit soort eten bereiden en tot me nemen. Als mijn voorgevoel me niet bedriegt wordt de periode daarna weer Oudhollands. Ik heb echt ook weer zin in de diverse Hollandse stampotten. Of een Captains’ Dinner met Raasdonders.

Maandag 26 november 2018.

We zijn nu toch echt weer in een periode van drukte aangekomen. Ik heb voor vandaag ook een flinke waslijst aan zaken die ik moet gaan doen. Zodadelijk direct te beginnen met het bakken van een brood. Daarna meteen buitenshuis gaan en het wordt sowieso vandaag veel naar binnen en buiten lopen. En dat gaat dan de hele dag verder tot zeker na het avondeten. Dat is in elk geval beter dan de hele dag uit het raam staren. Gelukkig maar dat ik de belangrijkste huishoudelijke klussen de afgelopen gedaan heb, want ik zou er de komende dagen absoluut niet aan toekomen.

Dinsdag 27 november 2018.

Gisteren het aardige voorval dat Nikki Haley, nog altijd, tot januari, de V.S.-ambassadeur bij de Verenigde Naties, in de Veiligheidsraad het woord voerde namens haar eigen regering en een aantal andere landen, waaronder Nederland, over de spanningen tussen Rusland en Oekraïne. Daar zijn oorlogsschepen met elkaar slaags geraakt. Al eerder blies ik de loftrompet over haar. Ik zie haar nog steeds als de volgende Amerikaanse president, na Trump. Ik kan me niet herinneren dat Nederland wel eens eerder in de Veiligheidsraad het woord liet voeren door de V.S. en al helemaal niet in het Trump-tijdperk. En bovendien had blijkbaar geen enkele Nederlandse politieke partij daar een probleem mee, terwijl die logischerwijs altijd vooraan staan met kritiek op het kabinet. Ze scoort blijkbaar niet alleen hoog bij beide Amerikaanse politieke partijen (aangenomen met 96 stemmen voor en 4 tegen in de senaat, dus met de steun van vrijwel alle Democraten), maar nu ook Kamerbreed met de Nederlandse politiek.

Het blijft maar druk. Als het klopt komt vandaag mijn buurvrouw weer thuis. Ik heb haar alvast een bloemetje bezorgd. Verder het nieuws dat Paul Manafort kennelijk, volgens speciaal aanklager Mueller, in de V.S., zou hebben gelogen. Geboren en getogen leugenaars, die ik helaas ook heb gekend, kunnen het niet laten. Ik ben steeds meer tot de overtuiging gekomen dat de wereld inderdaad in twee soorten mensen uiteenvalt: de waarheidszoekers en de leugenaars, Helaas ben ik van de laatste soort er zelf ook teveel tegengekomen. Ik kom er – als ik meer tijd heb – nog wel een keer op terug.

Woensdag 28 november 2018.

De volgende drukke dag heb ik weer met grotendeels succes afgesloten. Eerst naar het huis van een Nederlander in Kluse, om een aantal boeken aan te schaffen. Dat liep bijna verkeerd, omdat kort voor de bestemming een spoorwegovergang was afgesloten en ik geen idee had hoe dan nog bij mijn bestemming te komen. Dus ben ik de laatste 2,5 kilometer maar gaan lopen. Volgens mijn gastheer is Duitsland hopeloos met het plannen en organiseren van bouwprojecten. Werkelijk elk project loopt uit op de planning en doorgaans ook fors. Het is er blijkbaar de nieuwe norm. De betreffende spoorwegovergang had afgelopen maandag klaar moeten zijn, maar ik heb daar zowel op de heen- als op de terugweg geen werker gezien. Het werk ligt er helemaal stil. Er was slechts één man in een auto, die voetgangers naar de andere kant van het spoor moest helpen. Daardoor liep natuurlijk mijn hele dagplan de vertraging in. Daarna naar de Combi in Bunde geweest voor nog wat aankopen. Vervolgens naar De Woeste Grond in Musselkanaal, maar daar bleek niemand aanwezig en was dit pand gesloten. Vervolgens weer naar huis. Vandaag heb ik dus nog zo’n drukke dag, al is ie wel heel anders dan die van gisteren en ook donderdag zal ik vast wel een groot deel van de dag bezig zijn. Kortom, voorlopig verveel ik me niet.

Donderdag 29 november 2018.

Van een choreograaf (dansmaker) heb ik wel eens begrepen dat een groep mannen tegelijk dezelfde beweging te laten maken een stuk makkelijker is dan dezelfde beweging tegelijk bij een even grote groep vrouwen. Vrouwen zijn – volgens hem althans – blijkbaar maar heel lastig te bewegen om tegelijkertijd tot dezelfde beweging te komen. Altijd valt er wel eentje uit de toon, vaak ook meerdere. Ik heb er daarbij trouwens geen mening over of dat nou een bezwaar is en of het een voordeel of een nadeel is. Daar ben ik nog niet uit en daar zal ik waarschijnlijk ook nooit uitkomen. Maar sinds ik dat weet let ik erop. Op een groepsfoto, bijvoorbeeld, valt me inderdaad vaak op dat alle mannen in de lens kijken, maar bij de vrouwen er inderdaad altijd wel eentje is die ergens anders heenkijkt. Blijkbaar had dan de fotograaf gevraagd om in de lens te kijken. Bij meerdere groepsfoto’s van dezelfde groep mensen kijkt op de volgende groepsfoto de vrouw die eerst niet in de lens keek, nu wel in de lens, maar dan is er vervolgens wel een andere vrouw die eerst wel, maar deze keer niet in de lens kijkt.

In de diverse legers, waar met elkaar dezelfde beweging uitvoeren ook heel belangrijk wordt gevonden, moet het dan toch ook opvallen dat vrouwen dat minder makkelijk doen dan mannen. Alleen  Noord-Koreaanse vrouwelijke militairen heb ik wel eens op precies dezelfde wijze zien marcheren. Ze zullen er dan wel heel veel op geoefend hebben.

Het Israëlische leger staat toch ook bekend om zijn discipline. Daarom trof me vandaag ook bijgaande foto zo. Verder commentaar overbodig.

Vrijdag 30 november 2018.

Gisteren was het dus inderdaad opnieuw een drukke dag. De uitnodiging voor de volgende bewonersbijeenkomst aangepast aan ieders wensen, geprint, gevouwen en meteen maar verspreid. Intussen ook nog een nieuw uitgekomen boek in ontvangst genomen over de mooie gemeente Haren. Voorlopig heb ik weer zeker acht boeken liggen die ik nog moet lezen, dus daar kom ik ook al niks tekort. Daarna de aangeleverde jaarstukken 2017 van mijn bedrijfjes goedgekeurd voor indiening bij de fiscus en, waar nodig, bij de KvK.

Vanaf vandaag heb ik het dus een stuk rustiger, al moet ik nog altijd wel het een en ander doen, voor zowel de bewonerscommissie als het platformbestuur. en natuurlijk ook voor mijn andere hobby’s: genealogie en geschiedenis in het algemeen. Bovendien moeten mijn diverse websites nog flink worden geactualiseerd en aangevuld. Kortom: voorlopig ben ik nog wel bezig.

Zaterdag 1 december 2018.

De statistiek-pagina is inmiddels weer aangevuld tot en met november 2018. Al eerder meldde ik hier dat het 12maandelijks gemiddelde opnieuw duidelijk hoger is geworden, terwijl het voor de hand ligt om te verwachten dat ook deze maand, december, weer een verdere groei te zien zal geven. Voor meer details verwijs ik u naar de statistiek-pagina.

Gisteren dan een nieuw koekenpannetje gekocht, dankzij de spaaractie van Jumbo. Ik heb een uitgebreide set pannen, ook een reeks koekenpannen, maar de kleinste pannen gebruik ik uiteraard het meeste. De kleinste koekenpan wordt dan ook nog eens het heetst, want in alle andere pannen komt de temperatuur vrijwel nooit hoger dan 100 graden Celsius. In de koekenpan bak en braad je en dan wordt de temperatuur uiteraard een stuk hoger. Dus dat pannetje slijt het hardst. Vandaar dat een nieuw klein koekenpannetje wel weer eens mocht. Die aanschaf met een volle spaarkaart  had overigens nog heel wat voeten in de aarde bij de Jumbo. Precies het rek met mijn favoriete pannetjes was als enige leeg en Murphy sloeg dus weer eens genadeloos toe. Ik had ook nog een plan voor een volgende Jumbo-koekenpan, en wel die voor pannenkoeken. Lekker laag dus. Zo’n pan en ook nog eens van het juiste formaat had ik nog niet. Ik eet trouwens maar weinig pannenkoeken, dus deze pan zal ook weer heel lang meegaan. Deze pannen waren er nog volop dus koos ik dan die maar uit. Dan zou ik bij de kassa wel vragen of de kleine pannetjes nog zouden worden aangevuld. Zo niet, dan kon ik stoppen met sparen. De kassadame wist het niet en moest daarvoor een aantal collega’s in stelling brengen. Na het afrekenen bleef ik dus een tijdje wachten op het antwoord op mijn vraag. Ik had de tijd en het mocht dus wel even duren. Na opmerkelijke lange tijd, ik begon de moed al bijna op te geven, kwam er een medewerkster naar me toe, maar niet met het antwoord, maar met het kleinste pannetje. Dus toch. Het moest blijkbaar alleen van heel ver weg komen. Dan wilde ik mijn pannenkoekenpan dus wel ruilen voor het kleine pannetje. Maar dat ging natuurlijk niet zomaar. Die pannen hebben namelijk een verschillende code en ook een verschillende prijs: een hele euro verschil. De administratie moet natuurlijk wel kloppen. Dus een geroutineerde medewerkster die ik al wel langer kende en zij mij, kwam er aan te pas. Met het nodige geduld bleef ik dus nog even wachten en ik kreeg met een fraai gebaar mijn hele euro terug.

Deze Jumbomedewerkster en ik hebben wel daar wel vaker gesprekjes, die voor elke toeschouwer heel erg merkwaardig zullen overkomen, maar voor ons heel normaal zijn. En ook dit keer werd het weer een heel eigenaardig gesprek. Ze vroeg: “wilt u hier ook een bon van?” Ik: “ja graag, voor vanavond op de bank.”Zij weer: “ja en met een kopje koffie erbij.” En ik: “Absoluut. Zo is het leven toch mooi?” Zij knikte begrijpend  en ik kreeg de bon. We waren het weer helemaal met elkaar eens.

Zondag 2 december 2018.

Gisteren heb ik voor het eerst in maanden weer eens een bezoek gebracht aan mijn lokale slager. De Woeste Grond was afgelopen week dicht en mijn vlees was nagenoeg op. Ik zie toch liever wat ik koop, had ik besloten. Zeker als het voedsel is. Dus ik wacht wel totdat ze daar in Musselkanaal weer een winkel hebben. En dat betekent dus weer: terug naar Oegstgeest.

Ook de Albert Heijn kreeg weer een beurt van me. Daar kom ik maar weinig, zeker de laatste tijd. Dat hangt natuurlijk samen met de nog door mij gewenste pannenkoekenpan van Jumbo, waarvoor ik nog vijf zegeltjes nodig heb, vóór 22 januari of zo. Dat gaat dus gemakkelijk lukken. Bovendien hebben ze bij de AH de Lindt-chocola van 99% cacao, die de Jumbo wel had, maar inmiddels daar uit het assortiment is verdwenen. En als ik er dan toch ben, kijk ik meteen of ze andere spullen hebben, die ik bij de AH toch beter vind. Bijvoorbeeld de suikerarme Bon Mamanjam.

Het is bij deze AH lang wachten bij de kassa. Ze zijn daar teruggegaan van ten minste acht naar niet meer dan twee kassa’s, vanwege de invoering van boodschappen doen met een apparaat in je hand. Zo’n apparaat heeft vast ook een naam, maar die naam ken ik dan (nog) niet. Een groot deel van de klanten wil daar echter nog lekker ouderwets met een pinpas betalen, of zelfs nóg ouderwetser: met contant geld. Wie dat wil moet dan geduld hebben, want de rijen voor die twee overgebleven kassa’s zijn er dus altijd lang. Bovendien blijf ik me maar aangetrokken voelen tot mensen vóór me in de rij die over de een of andere kwestie bij de kassa moeilijk gaan doen. Ik heb daar een heel fijne neus voor, zoals ik al vaker heb verteld. Dus ik had het weer getroffen met de klant in mijn rij die voor me stond. Voor moeilijk doen bij een kassa zijn er ook heel veel varianten. De variaties zijn werkelijk onuitputtelijk. Ik kan er een boek mee vullen. De variant van gisteren was dan weer een nieuwe: dit had ik nog niet eerder meegemaakt.

Bij het inpakken van haar boodschappen van de lopende band, terwijl ze dus al had afgerekend en ik al geholpen werd door de caissière,  kwam ze tot de conclusie dat haar boodschappentas niet alle aangeschafte boodschappen kon bevatten. Dus mijn behandeling werd door haar op doortastende wijze onderbroken met de vraag aan de caissière of ze niet een gedeelte van de boodschappen op de lopende band kon laten liggen, want dan ging ze eerst naar huis met wat ze wel kon meenemen en dan zou ze later wel terugkomen voor de rest. Op deze variant was de jongedame achter de kassa niet ingewerkt. Er moest dus overleg plaatsvinden met een beter bezoldigde medewerkster. Die kwam na enige discussie tot de conclusie dat dat niet mocht. Wat wel kon was een lege doos pakken, daar het restant boodschappen indoen, en die in bewaring geven bij de servicebalie. Het idee om voor 50 eurocent bij die kassa een tweede boodschappentas te kopen had ik meteen al bedacht, maar dit werd niet besproken en ik heb het ook niet gemeld. Ik heb namelijk ook geleerd dat ik me met kassaproblemen van degene die voor me staat niet moet bemoeien, want daar gaat het niet beter of sneller van. Enfin, toen de commotie voorbij was en de klant met gevulde doos naar de servicebalie was vertrokken, kon mijn behandeling weer worden voortgezet.  Dat had ook tot gevolg dat de medewerkster alle door haar al eerder gestelde vragen (wilt u zegeltjes in de diverse soorten, heeft u een bonuskaart, wilt u de bon mee, etcetera) nogmaals moest stellen, want ze was intussen met mij ook compleet de weg kwijtgeraakt. Ik had daar begrip voor.

Ik heb geleerd dat ik me over dit soort zaken niet moet opwinden. Het hoort bij mij: een probleem van degene die voor me in de rij voor de kassa  staat, waarop ik dan een tijd moet wachten, voordat het is opgelost. En het lukt me ook steeds beter om alles geheel gelaten over me heen te laten komen en na afloop rustig weg te lopen.

Maandag 3 december 2108.

Het was weer een rustig etmaal. Het wordt dus echt tijd dat ik weer eens wat meer beweging krijg. Zowel letterlijk als figuurlijk. Huishoudelijke zaken, waaronder de was, de websites bijwerken en boodschappen, dat was het wel. Al winkelende kwam ik tot de conclusie dat ik maar eens de beroemde captains’ dinner, met raasdonders dus, wilde eten. Het was nog lastig daarvoor de juiste (hoeveelheden) ingrediënten aan te schaffen. De kapucijners zag ik aanvankelijk alleen in een literblik staan. Ik heb natuurlijk liever verse, maar daarvoor is het de tijd van het jaar niet. Tweede voorkeur is dan de gedroogde variant, maar dat moet je 24 uur tevoren bedenken in verband met het noodzakelijke inweken. Na wat zoekwerk vond ik dan de blikjes met minihoeveelheden. Daar heb ik dan enkele van gekocht. De spekblokjes waren natuurlijk ook snel gevonden. Voor de piccalilly bleken er twee varianten te zijn. Het huismerk van Jumbo en potjes van het Duitse merk Kühne. Engelse piccalilly heb ik merkwaardigerwijze al in jaren niet gezien, want je zou toch denken dat piccalilly een Britse uitvinding zal zijn. De volgende verrassing was dat de Jumbo-piccalilly veel meer chemicaliën en van die vreselijke E-nummers bevatte dan die van het A-merk Kühne. Daar zat bijvoorbeeld gewoon suiker in en in die van Jumbo die vreselijke zoetstoffen. Het is me sowieso een raadsel waarom er suiker of zoetstoffen in piccalilly en bijvoorbeeld ook in zure haring moet. Een vondst van de voedselmaffia om de mensen wat meer suikervriendelijk te maken, vermoed ik. Die krijgen namelijk te weinig suiker binnen, denken ze vast. Vooral degenen die geen coca cola en soortgelijke drankjes drinken, zoals ik. Daarna nog een keer naar de groenteafdeling, want ik had geen zin in het schillen en in blokjes snijden van de aardappels, die ik ook nog eens van het verkeerde ras in huis had. Kruimige aardappels vallen namelijk als je ze in kleine blokjes snijdt snel uit elkaar en worden dan moes. Tot mijn verrassing bleken kleine blokjes geschilde aardappel gewoon te koop.  Ik heb zitten smullen.

Dinsdag 4 december 2018.

Gisteren was voor mijn wereld wel het heftigste nieuws dat de pas per 1 september 2018 nieuw benoemde directeur van De Woonplaats door de RvC geschorst is. Blijkbaar waren er in die korte tijd al teveel interne problemen gekomen. Het fijne weten we nog niet. Dat zal de komende dagen wel duidelijk worden, als we meerdere afspraken daar hebben. Je kunt nu al enkele voorzichtige conclusies trekken. De belangrijkste is uiteraard dat er hier kennelijk of waarschijnlijk een selectiefout gemaakt is. Dat is het eeuwige dilemma van mijn vakgebied: uit vele malen herhaald wetenschappelijk onderzoek in de hele wereld, al tientallen jaren bekend is dat het ongestructureerde gesprek met een sollicitant de meest onbetrouwbare voorspelling voor het latere functioneren oplevert. Alle andere mogelijkheden, zoals een psychologisch onderzoek, het professioneel inwinnen van referenties, een assessment (center), een gestructureerde vragenlijst en zelfs een gestructureerd gesprek in plaats van een ongestructureerd gesprek geven een betrouwbaarder uitkomst. Toch is het ongestructureerde gesprek verreweg het populairste en zelfs vaak het enige selectiemiddel. In alle takken van sport en over de hele wereld. Het zal me altijd wel een raadsel blijven waarom. Een mogelijke verklaring, al vind ik hem erg onbevredigend, kan zijn dat iedere selecteur van zichzelf vindt dat hij (of zij) zelf wel een heel goede mensenkennis heeft en in een gesprek wel kan vaststellen of iemand geschikt is of niet. Als het dan zo’n verkeerd selectiemiddel is, dan zal dat dan wel moeten liggen aan al die andere selecteurs, maar niet aan hem of haar, want hij/zij kan het namelijk wel. En dat denken ze vervolgens allemaal en handelen er ook naar. En dan nog dat afschuwelijke criterium: “het moet klikken”, ofwel “de chemie tussen baas en nieuwe medewerker” moet goed zijn.  Er is geen spoor van bewijs dat dat een belangrijk criterium is voor geschiktheid. Maar vooral werving- en selectiebureaus zijn er dol op. Door hierop vooral te selecteren  krijgen ze namelijk tevreden klanten, die meer opdrachten zullen geven.

Wat we in elk geval nu ook al kunnen vaststellen dat ‘onze’ Raad van commissarissen besluitvaardig is. In mijn werkervaring heb ik al vanaf de start in 1967 tot heden talloze malen meegemaakt dat een evident disfunctionerende manager, gewoon kon blijven zitten, omdat het hogere oordeel niet tot de beslissing kon of kan komen om de man ander werk te geven, laat staan te ontslaan. De meeste keren dat ik dit heb meegemaakt was uiteraard bij PTT/KPN, omdat dit enorme bedrijf nu eenmaal heel veel managers had (en heeft) in totaal wel 6.000 op alle niveaus samen. Dan zijn er dus zonder de minste twijfel ook vele managers bij die gewoon slecht functioneren, vaak zelfs in elk opzicht: zowel naar hun medewerkers toe, naar collega’s en bazen, naar resultaten, zowel financieel als andere en teveel kosten maakten, voor wat was afgesproken. Het oude management greep dan heel vaak, meestal zelfs, niet in, maar ook de nieuwe leiding van na de verzelfstandiging, met veel externe bedrijfservaring, deed er niks aan: ik heb daar zowel Dik, Verwaayen als Scheepbouwer (vooral de laatste twee) meerdere keren op aangesproken. Met als resultaat dat disfunctionerende managers meestal gewoon verder konden gaan met disfunctioneren. Dat het ook anders kan, lijkt gisteren dus inderdaad gebeurd te zijn, bij De Woonplaats.

Woensdag 5 december 2018.

Het Heerlijk Avondje is gekomen. Deze keer zal ik het niet vieren. De afgelopen tientallen jaren heb ik dat trouwens ook niet gedaan, al ben ik wel aan de traditie gehecht. Vanaf morgen gaat dan alles in Kerstsfeer. Het enige dat me in deze periode tegenstaat is de mogelijkheid van gladheid. Gelukkig warmt de aarde op, zodat ik daar waarschijnlijk steeds minder last van zal hebben. Vanmorgen vroeg is er dan in Drenthe, hier dichtbij, een auto te water geraakt vanwege de gladheid, dus het blijft oppassen.

Gisteren even ons station geïnspecteerd. In de krant las ik al dat we het afgelopen weekend geen treinen hadden, omdat onze perrons moesten worden opgehoogd. Het is me nooit opgevallen dat dat in- of uitstapproblemen heeft opgeleverd, maar de norm moet natuurlijk wel gehaald worden. Gelukkig maar dat ik dat even overdag deed, want nu viel me pas op dat dat verhogen alleen is gebeurd aan de kant waar de trein staat, zodat er nu over de gehele lengte een hellend vlak is ontstaan over de hele lengterichting van het perron van de trein af. Geen fijn vooruitzicht als het weer een keer glad is, want dan kom ik toch pas echt de trein niet meer in, of alleen door eerst te bussen naar een ander station, waar het perron wel horizontaal staat. Het was dus weer typisch zo’n maatregel: er is geen probleem en we hebben toch een oplossing. Na deze ‘oplossing’ hebben sommigen dan dus nu wel een probleem.

De aanleg van de Hoekse Lijn, van Rotterdam naar Hoek van Holland, die ik nodig heb om mijn broer in Maassluis te bezoeken, is opnieuw vertraagd. Net als de Uithoflijn bij Utrecht. We zijn gewoon niet meer in staat om ons aan een planning te houden. Deadlines, kosten en functionele eisen worden bij geen enkel project van enige betekenis niet meer gehaald.

Donderdag 6 december 2018.

Dat was opnieuw een Twents dagje. Met een nieuwe tijdelijke voorzitter, die het bepaald niet slecht deed. Het is toch echt wel een goede club, De Woonplaats, met veel goede en sympathieke mensen. Hoewel ik opnieuw veel uitval van treinen zag tussen Zwolle en Enschede, kwam mijn trein heel goed op tijd over aan en ik dus ook. Als ik een trein eerder of later had moeten nemen, dan was het opnieuw qua timing uit de hand gelopen. Zonder geluk vaart niemand wel, dat wisten we al en dat bleek wel weer. Nu moet ik deze maand nog een keer naar Twente, en dan maar duimen dat dat ook weer goed gaat.

Vrijdag 7 december 2018.

Nog een dagje Twenthe, dit keer Hengelo. Voor de selectie van twee nieuwe commissarissen bij de woningcorporatie. Alles ging wel, ook de reis, en ik was weer tijdig terug. Het was ook goed weer, zodat ik de afstand naar het dichtstbijzijnde station, hoewel 3,3 kilometer ver, en uiteraard ook weer dezelfde afstand terug, prima kon lopen. Kwam ik ook weer eens dagje aan mijn wandelkilometers.

Eén van onze commissarissen had ter gelegenheid van haar herbenoeming voor de autoriteit een stuk gemaakt over talent zoeken bij benoeming van commissarissen in de corporatiesector. Ik heb dat haar uiteraard gevraagd te mogen ontvangen en ik heb het intussen ook gekregen. Ik moet het nog grondig bestuderen, maar mijn eerste indruk is wel dat zij en ik iets totaal verschillends verstaan onder het begrip ‘talent’. Dus is het maar goed dat we daar over en weer kennis van nemen, zodat we geen misverstanden krijgen. Mogelijk kom ik er in deze rubriek in de komende dagen dus nog op terug.

Intussen dreigt de bewonersbijeenkomst morgen gevaar te lopen. Ik had de vergaderzaal van Torion, de plaatselijke maatschappelijke organisatie, gereserveerd, maar dan was en is gebruik dat je tevoren de sleutel ophaalt, omdat het gebouw zaterdags gesloten is.  De betreffende medewerkster bleek echter niet op vrijdag te werken, dus dat moest donderdag en zelfs donderdagmorgen geregeld worden. Maar donderdagmorgen was ik Hengelo. Ik realiseerde me ineens, dat nog maar twee jaar geleden onze commissie bestond uit vijf personen die alle vijf overdag vaak beschikbaar waren. Tegenwoordig zijn drie van de vijf leden overdag aan het werk, dus die zouden een vrije dag moeten opnemen, alleen om een sleutel op te halen. Het vierde lid van de commissie is door een ongeval aan huis gekluisterd, dus dan komt het erop neer dat ik 100% zeker beschikbaar moet zijn, om de sleutel op te halen. Ik ben alleen niet 100% beschikbaar en zelfs als dat wel zo was is deze constructie dus te kwetsbaar, want er is uiteraard niet veel voor nodig dat ik op het belangrijke moment van sleuteloverdracht, er een keertje ook niet kan zijn. Ik heb verplichtingen elders en ik kan ook niet garanderen dat mij nooit iets zal overkomen. Kortom: deze zaal kan niet meer. De volgende bijeenkomst moet in een commercieel zaal zijn, waarvan we er overigens direct in de buurt genoeg hebben. Op het moment van schrijven is dit probleem nog niet opgelost, al wordt er wel hard aan gewerkt.

Zaterdag 8 december 2018.

Gisteren was het een dagje vooral in het kader van de voorbereiding van de komende bewonersbijeenkomst. Sleutels halen, koffie regelen, iets erbij en afstemmen met andere bewoners en bestuursleden. Alles verliep goed, dus dat zorgt voor vertrouwen. Verder mijn reactie begonnen op het rapport van een commissaris van de corporatie over talentgerelateerd selecteren. Dat was nog knap ingewikkeld en tijdrovend. En dus ook nog niet af. Hopelijk lukt dat ergens vandaag of anders morgen.

Wat een takkenweer. Eindeloos veel regen en wind. En dan moet ik er toch echt uit voor van alles en nog wat en liefst ook nog naar de winkels relatief ver weg van hier. Weliswaar word ik zo vandaag wellicht nog een verzopen kat, maar des te lekkerder is het om dan in de loop van de middag in mijn warme huisje terug te zijn.

Zondag 9 december 2018.

Gisteren de bewonersbijeenkomst. De opkomst was matig, en een heel stuk minder dan de vorige. Toch waren de discussies goed en veelzijdig. En er dienden zich meteen maar liefst twee nieuwe bestuursleden aan. Dan zijn we weer ongeveer op ‘oorlogssterkte’. Het was ook vreselijk weer: regen en wind. Dat zal er vast ook mee te maken hebben gehad. Het beheer van de ruimte ging ook goed. Met een voor mij compleet vreemd beveiligingssysteem. Ik weet vrij zeker dat ik het goed heb afgesloten. Pas morgenochtend weten we dat natuurlijk zeker.

Met de vernieuwde samenstelling van het bestuur is er natuurlijk meteen veel achterstallig onderhoud te verrichten. Daar gaan we maar snel mee beginnen. Nog de komenden week, is de bedoeling. Vandaag alvast de agenda opmaken en wellicht ook maar meteen één of enkele concepten maken.

Dat betekent dat ik weliswaar voorlopig geen belangrijke verplichtingen heb, maar des te meer werk: voor de bewonerscommissie, voor de selectiecommissie en voor het platformbestuuur. Waarom doe ik dat toch allemaal? Na enige overpeinzing ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het toch vooral voor mezelf doe: lichaam en geest actief houden. En daarbij heb ik vooral voor activiteiten gekozen die vooral anderen ten goede komen. Nobel, nietwaar?

Maandag 10 december 2018.

Vanmorgen werd ik geheel spontaan om 09.05 uur wakker. Ik vermoed dat dat een nieuw record is. Toch heb ik het voorafgaande etmaal me niet bijzonder ingespannen en was ik ongeveer dezelfde tijd als anders naar bed gegaan. ‘Je had het nodig’, had mijn moeder in zo’n geval gezegd.

Voor het overige valt er niet zoveel te vermelden. Ik ben zelfs de deur niet uit geweest. Wel heb ik nogal wat papierwerk gedaan: agenda voor de komende bestuursvergadering gemaakt, commentaar gegeven op een stuk dat mij was toegestuurd, websites bijgewerkt. En weer eens een lijstje gemaakt van wat ik allemaal deze week wil gaan doen, naast mijn activiteiten voor de diverse clubs. Bijvoorbeeld een paspoort aanvragen, de sleutels terugbrengen naar de zaalverhuurder, mijn Office-abonnement opzeggen en nog reageren op toegezonden correspondentie. Niet zo spannend dus allemaal.

Dinsdag 11 december 2018.

Bij de merkwaardige versprekingen of verschrijvingen van de Amerikaanse president Trump, had hij in een tweet vannacht over een “Smocking Gun”. Bedoeld is ongetwijfeld een “Smoking Gun” een rokend vuurwapen, als aanwijzing voor een heel sterk bewijs in een zaak. Als het vuurwapen nog rookt is er zojuist mee geschoten. Maar een Smocking Gun is natuurlijk heel wat anders. Smocking, in het Nederlands Smokken, is een handwerktechniek, waarbij reepjes stof golvend aan elkaar worden gezet en een soort plooivorm ontstaat. Ruimer vertaald had Trump het dus over een gehandwerkt vuurwapen. Dat gaf op het internet natuurlijk heel veel hilariteit.

pastedGraphic.png

Dit is niet een gesmokt vuurwapen, maar een geborduurd vuurwapen.

Intussen is het kwartje van een verschillende betekenis van het begrip ‘talent’ vannacht bij mij gevallen. Ik heb steeds talent beschouwd als een bijzondere bekwaamheid waarmee iemand geboren wordt, die pas jaren later wordt ontdekt (als de persoon opgroeit), dat vervolgens moet worden ontwikkeld en dat op zeker moment uitontwikkeld is. Het kan zelfs zijn dat de persoon die bekwaamheid op nog latere leeftijd weer helemaal verliest. Voorbeeld: iemand wordt geboren met een bijzondere bekwaamheid voor vioolspelen of wielrennen. Pas in zijn latere kindertijd wordt die bekwaamheid dat de persoon heel goed kan vioolspelen of hard fietsen, ook door anderen ontdekt en gaat dan vervolgens veel oefenen en wordt dan een steeds betere wielrenner of violist. En trekt daarmee dan volle zalen of veel bijkijks bij wedstrijden. Op latere leeftijd stopt de getalenteerde fietser dan met wielrennen en nog later kan hij zelfs niet eens meer gewoon fietsen. De definitie van talent als iets dat iemand heel gemakkelijk afgaat en voldoening geeft is me dus te arm. Dan zou de persoon die een leven lang met plezier de straat veegt of afwast en hem voldoening geeft, en gelukkig zijn er daar heel veel van, ook een talent hebben van hetzij straatvegen dan wel afwassen. Daar moet ik nog erg aan wennen.

Woensdag 12 december 2018.

Om aan mijzelf ook onbekende redenen zag ik een beetje op tegen de bijeenkomst van de gedeeltelijk nieuw samengestelde bewonerscommissie, gisteravond. Maar het viel niet alleen reuze mee, het was ook een goede en gezellige bijeenkomst. Diverse nieuwe afspraken gemaakt. Dit gaat goed.

Verder gisteren ook veel tijd besteed aan allerlei aangegane verplichtingen, waaronder het laten maken van nieuwe pasfoto’s en het aanvragen van een nieuw paspoort. Die zijn blijkbaar tegenwoordig tien jaar geldig, zodat ik nog tot eind 2028 een paspoort zal hebben, uitgegeven door de burgemeester van Haren.  Dat wordt dus nog een collector’s item en wordt elk jaar dus meer waard.

En dan nog: of je nog ham lust: