Hoofdstuk XX, maart en april 2018.

Donderdag 1 maart 2018.

Gisteren heb ik dan meteen een stevige sprong gemaakt in het aantal boeken op mijn andere site: 45 boeken.  En meteen dezelfde dag al 20 bezoekers. En dan te bedenken dat ik me van de 45 boeken die er nu op staan, het overgrote deel, misschien wel 40, me niet kan voorstellen dat ik die ooit zal verkopen of zelfs dat iemand daarvoor belangstelling gaat hebben. Maar ik weet het natuurlijk niet. Misschien valt het mee, want op elk potje past een dekseltje zegt men. Die 20 eerste bezoekers stimuleren me wel om nu ook verder te gaan met steeds meer boeken daarop te zetten. Vanmorgen besloot ik eerst maar eens alle fictie-boeken te nemen, en pas als dat af is, komen de non-fictie boeken aan de beurt.  En nogmaals verklaar ik: het gaat me helemaal niet om de omzet, want het lijkt me echt ondenkbaar dat ik hiermee honderden euro’s per jaar ga omzetten en meer dus al helemaal niet. Een paar tientjes per jaar, hooguit. Net genoeg hopelijk om de kosten van de bankrekening mee te kunnen betalen. Het gaat me wel om een leuke tijdsbesteding, eens kijken wat er op het internet gebeurt en wie weet hou ik er nog een leuk contact aan over. We wachten voorlopig gewoon af en intussen plaats ik steeds meer boeken op die website.

Van die heel oude auto’s vind ik het altijd wel leuk om er af en toe naar te kijken. Hieronder een stokoude Rolls Royce, bij een of andere manifestatie in India.

Erg gezond lijkt het me al met al niet.

Vrijdag 2 maart 2018.

Het blijft vandaag dan wel vriezen, hier, maar neerslag wordt niet verwacht, dus dat betekent dat ik hoogstwaarschijnlijk wel mijn nootjes kan halen. De komende dagen zou het dan weer flink moeten gaan dooien, zodat er een goede kans is dat we de winter met gladheden weer een keer gehad hebben.

Nadat ik mijn vorige energieleverancier Vandebron moest melden dat ik een toegezonden rekening niet zal gaan betalen, omdat we over die periode geen relatie meer met elkaar hebben, en ze bevestigden dat ik de nota gecrediteerd zal krijgen, kreeg ik gisteren toch weer een volgende nota van ze. Ze blijven maar proberen geld van me af te troggelen, in de kennelijke verwachting dat er altijd een categorie mensen is die dan toch wel een keer gaat betalen. Wat is dat toch een stelletje crimineel tuig, bij Vandebron. Net zulk crimineel tuig als al die andere ‘energieleveranciers’.

Er is even niet veel te melden, druk als ik ben met het plaatsen van boeken op een website. Het platform geeft op dit moment niets te doen en ook de bewonerscommissie vraagt weer vanaf volgende week (veel) actie. Kortom: ik benut mij tijd met zowel nog steeds verder opruimen, als met computerwerk. Er komt zonder twijfel meer nieuws en dan verneemt u dat hier ook.

Zaterdag 3 maart 2018.

Opnieuw werd ik vanmorgen verrast door de analyse van Amir Taheri op Asharq-al-Awsat. Ik blijf dat de meest indrukwekkende analyticus vinden, al heb ik nog in geen enkel medium iemand gevonden die dat met me eens is. Een duidelijke mening, goed verwoord, gebaseerd op heel veel feiten. Vanmorgen gaf hij een overzicht van alle pogingen die er geweest zijn, vanaf 1945, om vrede te brengen tussen Palestijnen en Israëliërs.  Hij komt daarin tot een indrukwekkend lijstje van mislukkingen, ook met pogingen van mensen die ik alweer lang vergeten was of zelfs nooit heb gekend. Die laatsten dan vooral van voor mijn tijd. Hij schat na tientallen mislukkingen in de afgelopen 72 jaar de kans dat het Trump of zijn schoonzoon Jared Kushner wel zal lukken op: nil. En ook deze keer komt hij weer met taalvondsten in het Engels die ik niet kende. Het zijn er intussen een hoop. Ik vraag me steeds meer af: verzint hij die nu zelf, of ben ik nu zo weinig belezen? Een stukje heb ik uit zijn betoog geknipt, maar het hele betoog is zeer de moeite waard:

Some emissaries, notably Sweden’s Gunnar Jarring, claimed that they were on the threshold of a deal. In every case they came close but no cigar.

Until the 1970s the issue was labeled “the Arab-Israeli conflict”, a term justified by four wars. The decade also marked the start of an inflationary trend in Mideast deal-making. Henry Kissinger, dubbed “the modern Metternich”, chased the mirage with his shuffle diplomacy, and failed.

He was succeeded in the role by President Jimmy Carter who achieved a truce between Egypt and Israel but kicked peace into long grass.

De lezer kan er zich overigens heel goed iets bij voorstellen. No cigar is een mooie oude beeldspraak, dat als iets gelukt is, de heren er een sigaar bij opstaken, blijkbaar niet eerder dan dat moment. En no cigar betekent dan dus blijkbaar: men was het niet eens geworden.

Kicking into long grass is er ook eentje die er mag zijn. Als je iets, een bal bijvoorbeeld,  het lange gras inschopt, kun je het betreffende voorwerp natuurlijk niet meer zien. Dan is het probleem, in elk geval voor het oog, voorlopig verdwenen.

Het nieuws uit Saoedi-Arabie over hun vooruitgang vanaf Middeleeuwse tijden lijkt wel steeds sneller te gaan. Westerse media nemen het niet eens meer allemaal op. In de Islam is het verboden om mensen af te beelden en daar gaan extreme moslims erg ver in: fotograferen, tv en filmen zijn voor hen verboden. Oude standbeelden van vroegere culturen worden met de grond gelijk gemaakt. Daarom zijn moslims ook wereldwijd zo woedend als hun profeet, Mohammed, door een cartoonist wordt uitgebeeld. Nu zijn in Saoedi-Arabië en wel met onmiddellijke ingang  bioscopen toegestaan. Voor ongeveer 400 met bij elkaar circa 2000 schermen zal een vergunning worden verleend. Een en ander werd aangekondigd door de baard- en snorloze Saoedische minster van Cultuur. Het gaat daar nu verbluffend snel allemaal.

Altijd vind ik het weer leuk om te kijken naar mensen die plezier hebben. Onderstaande foto’s zijn genomen in Qatar bij de daar blijkbaar bestaande Indiase gemeenschap die feestviert. Qatar is al een aantal maanden geblokkeerd door een reeks buren, vanwege hun (vermeende?) steun aan terrorisme, maar blijkbaar lijdt deze gemeenschap daar niet onder. Het gaat om het Indiase Holi-feest. Als ik naar die foto’s kijk word ik zelf ook een beetje blij.

Zondag 4 maart 2018.

Gisteren kwam ik toe aan het plaatsen van mijn 100e boek. Het is nog niet te zien in de respons, maar dat was ook het doel niet, maar wel mooi meegenomen als het zou gebeuren. Het overgrote deel van de geplaatste boeken heeft nauwelijks tot geen waarde. Elders wordt hetzelfde boek vaak voor veel minder aangeboden, soms zelfs voor dubbeltjes of een paar kwartjes. Toch heb ik ook wel een aantal heel zeldzame exemplaren online gezet. Bovendien zal het aantal nog verder te plaatsen boeken zonder veel waarde, allen maar verder gaan afnemen. Ik ben er bewust mee begonnen. Ik wacht rustig af op de dingen die al dan niet gaan komen. Het is steeds bedoeld geweest als een leuk tijdverdrijf, een hobby, en ik hoef er niet van te leven. Tot nu toe voldoet dit project geheel aan die verwachting.

Met het einde van de vorstperiode nu in zicht, ben ik me ook gaan afvragen wanneer ik weer mijn wandelingen ga beginnen. Dat geeft natuurlijk meteen weer minder tijd om boeken te plaatsen, maar dat is dan maar zo. Vandaag vriest het in elk geval nog, dus vandaag zal van wandelen niet veel terecht komen. Elders in de wereld is de lente al begonnen. Daar houd ik me maar even aan vast. Bijgaand plaatje van bloeiende kersenbomen in Japan, waar blijkbaar veel dagjesmensen op af komen. Dat maakt dat ik ook weer eens in het komende voorjaar ga wandelen in de Betuwe. Met de bloeitijd is die dan toch elk jaar op zijn mooist.

Maandag 5 maart 2018.

Stef Blok is de nieuwe Minister van Buitenlandse Zaken. Ik kende hem al toen hij nog Minister van Wonen was, vanuit mijn activiteiten voor het platform. Ik vond dat bepaald geen verkeerde Minister. Een saaie maar degelijke man, zegt men. De Volkskrant heeft vanmorgen een mooi artikel over hem, en de politiek in het algemeen. Geen verkeerde keus, volgens mij.

In dit Volkskrant-artikeltje stond een stukje, waarvan ik dacht dat het ineens over mij ging.  En wel het volgende:

Stef Blok staat op het Binnenhof bekend als de man die moeilijk gezichten kan onthouden. Collega’s die zich driemaal aan hem hadden voorgesteld, kregen bij de vierde keer de reactie: leuk u eindelijk eens in het echt te ontmoeten. Er lijkt dus sprake van nagenoeg strikt langs elkaar heen levende werelden.

Zo’n situatie heb ik zelf ook al meerdere keren meegemaakt. Meestal reageert de toegesprokene daar boos op, is mijn ervaring. Sommigen weigeren dan de toegestoken hand, en lopen weg met een boos gezicht. Dat moest ik dan weer een keer goed zien te maken. Ik kan niet alleen geen gezichten onthouden, maar ook geen namen. Ik heb dat steeds geweten aan mijn beroep: personeelsbaas in diverse titels, en Hoofd Werving en Selectie. In die hoedanigheden, vooral de laatste, heb ik vele duizenden cv’s en sollicitatiebrieven gezien en gelezen. Als het er geen tienduizenden zijn geweest. Mijn stelling was altijd: alles aan een cv is interessant, behalve de naam van de persoon. Of een persoon nu Jansen of Pietersen heet zegt me helemaal niets. Wel of het een man of vrouw is, de geboortedatum en -plaats, de opleiding en de ervaring van betrokkene, de hobby’s en al het andere dat op een cv en sollicitatiebrief voorkomt. Maar aan de naam van de persoon heb ik voor selectie helemaal niets. En die naam plak ik dus pas veel later op een kandidaat. Als ik dat stadium dus ooit bereik met iemand. Ik heb dus nu ook iemand gevonden die tenminste ten dele hetzelfde gedrag als ik vertoont, op dit punt dan.

Verder verbaas ik bijna elke dag over de nieuwskeuze van Xinhuanet. In een pushbericht berichtten die gisteren als eerste, met straatlengte voorsprong op alle andere media, dat de SPD in Duitsland mee wilde gaan doen met de Grote Coalitie met een percentage van 66. Dat bericht kwam dus uit Peking (Beijing) als eerste.

Vanmorgen had Xinhuanet (onze Chinese vrienden dus) dan een reportage over het naspelen van de Slag bij Samobor, op 1 maart 1441. Het zal wel aan mij liggen, maar hoewel ik een groot liefhebber ben van geschiedenis en daarover hele stapels boeken heb gelezen, zei me deze slag dus helemaal niets. Ik had zelfs niet het flauwste idee tussen welke partijen dit geweest kon zijn. Dat moest ik dus even gaan opzoeken en dat kostte me best nog wat moeite. Alleen de Engelstalige Wikipedia had er een bericht over, maar ook na lezing daarvan was ik nog altijd niets wijzer. Het ging toen over Ulrich II van Celje, tegenover Stephan Banic.  De laatste verloor de slag, begrijpelijkerwijze. Zo’n nummerloze figuur die het opneemt tegen een heel edelengeslacht, die moest natuurlijk wel verliezen. De inzet was de Hongaars-Kroatische kroon. Ook van die kroon had ik nog nooit gehoord en bovendien schijnt Ulrich II er niet lang van genoten te hebben, toen hij kort daarna door de Turken werd verslagen. Ook na het lezen van diverse artikelen daarover was ik dus niets wijzer. Maar het grootste raadsel is natuurlijk nog wel waarom de Chinezen hier aandacht aan gaven. Hieronder een foto van de heropvoering van deze slag.

Dinsdag 6 maart 2018.

Sinds gisteren ben ik begonnen aan mijn nieuwe boek: 12 rules for life,  ofwel 12 leefregels, een tegengif tegen de chaos.

Het boek begint met een introductie van iemand anders. Een vooraanstaande vriend van de schrijver. Deze introductie start met een bijbelverhaal, maar dan een variant erop. Mozes komt van de berg en spreekt het wachtende volk toe. Mozes zegt: ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Wat willen jullie het eerste horen? Het volk roept en schreeuwt in koor: “Eerst het goede nieuws!!! OK, zegt Mozes. Het goede nieuws is: “Het is me zojuist gelukt om de oorspronkelijk bedoelde 15 geboden terug te brengen tot slechts 10 geboden.” Het volkt juicht en gaat beginnen met het aanrichten van een feest. “Wacht even, wacht even. ” roept Mozes. “Ik moet ook eerst nog het slechte nieuws vertellen.” Het volk komt weer tot bedaren en als het weer stil is, gaat Mozes verder en zegt: “Het slechte nieuws is, dat overspel nog steeds niet is toegestaan.”.

Schrijver Stephenson is zijn zoektocht naar de belangrijkste leefregels begonnen met bij elkaar 45 regels. Dat vond hij teveel, dus de jaren daarna is hij dat aantal steeds verder gaan verkleinen om uit te komen bij waar het nu werkelijk over gaat in het leven. Via steeds kleinere aantallen regels, kwam hij uiteindelijk uit bij de 12 belangrijkste regels waar het boek over gaat. Op zijn youtubekanaal heeft hij inmiddels 16 miljoen kijkers vergaard. Dat is zelfs in het internettijdperk ontzettend veel. Ik moet nog aan het boek begin beginnen, maar bij de opsomming aan het begin viel mijn oog meteen op zijn regel 8: Spreek altijd de waarheid, maar tenminste: lieg niet. Het is precies een regel, waarvoor ik om die te begrijpen en te leren ongeveer een heel leven voor nodig heb gehad en ook vooral, maar niet alleen, dankzij mijn werkervaring als personeelsselecteur. Een sollicitant die aantoonbaar op zijn cv en/of sollicitatiebrief liegt, nam ik nooit aan. Zonder uitzondering. En sterker nog: als ik er na indiensttreding achter kwam dat de kandidaat bij zijn sollicitatie had gelogen, vloog hij of zij er meteen uit. Zelfs al was hij soms al jaren in dienst. Ik moet dus dit hoofdstuk nog lezen, maar mijn leerstuk zou zijn: wie bewust liegt om een ander te benadelen of zichzelf te bevoordelen is onbetrouwbaar. Van zo’n persoon moet je zo snel mogelijk voor goed afscheid nemen en hem of haar voor de rest van je leven mijden. Aan de andere kant: ik heb ook menig kandidaat, vrienden en familie voorgehouden: je hoeft in een cv of in een sollicitatiebrief niet alles te vertellen. Elke sollicitant op de hele wereld maakt een keus uit wat hij de toekomstige werkgever wil vertellen. Het is aan de werkgever om eventueel ontbrekende informatie te achterhalen. Maar wat je ook zegt of schrijft: dat moet altijd waar zijn en mag geen leugen bevatten, zeker niet die jou onterecht zou bevoordelen of een ander onterecht zou benadelen.  Het hoofdstuk op deze website” De mensen in mijn leven” bevat nu al de namen van mensen die aantoonbaar tegen mij hebben gelopen, om zichzelf te bevoordelen of anderen en in het bijzonder mij, te benadelen. Ik ga daar toch nog eens met de stofkam door, om de tekst te toetsen op deze regel, die ik zelf waarschijnlijk eerder heb ontdekt en vooral ook heb toegepast dan Stephenson. Achteraf had ik alleen zo graag gewild dat iemand mij eerder in mijn leven op het belang van deze regel had gewezen. Dat had mij en anderen een hoop ellende bespaard. Nu heb ik dus nog een taak om anderen en in het bijzonder mijn kinderen hierover te informeren. Ik ben heel benieuwd naar de andere 11 leefregels van Stephenson.

Woensdag 7 maart 2018.

Ik verbaast me steeds weer en meer over Saoedi-Arabië en in het bijzonder over kroonprins Mohammed bin Salman. Die heeft zojuist een bezoek aan Egypte gebracht. Daar heeft hij onder anderen gesproken met de ‘pope’, het hoofd, van de Egyptische kopten. De kopten zijn een heel grote christelijke gemeenschap in Egypte met volgens anderen, tot wel 11 miljoen leden. In het overwegend islamitische Egypte staan de kopten voortdurend onder druk en zijn er steeds weer aanslagen op kopten en hun kerken. De kroonprins nodigde zijn koptische gesprekspartner, de pope, uit voor een bezoek aan Saoedi-Arabie, en overigens nodigde hij ‘alle kopten’ uit om zijn land te bezoeken. Al eerder had hij verklaard dat Saoedi-Arabië voortaan open zou staan voor ‘alle religies.’ Hij meent steeds blijkbaar wat hij zegt. Ik ken geen tweede leider van een islamitisch land die zo’n uitnodiging heeft gedaan. Zeker ook landen als bijvoorbeeld Turkije en Indonesië niet,  waar andersdenkenden bepaald niet welkom zijn, doen dat niet.

Vrouwen mogen in Saoedi-Arabie binnenkort autorijden, ze mogen naar sportwedstrijden, en naar vele nog te openen bioscopen. Ik heb al twee mannelijke Saoedische minsters gezien, nog wel in hun traditionele gewaden, maar inmiddels geheel snor- en baardloos. Er is daar een ware revolutie gaande. Mohammed bin Salman is nu onderweg naar het Verenigd Koninkrijk, waar o.a. een lunch met Koningin Elisabeth gepland staat. Zover heeft Trump het nog niet gebracht. Daarna gaat hij nog naar de V.S.

Het volgende plaatje is interessant. Overal in Saoedi-Arabië nemen vrouwen nu autorijles en autowinkels doen heel goede zaken voor een enorme groep nieuwe klanten.

Merk op dat de vrouw in de auto bij de autohandelaar – in elk geval duidelijk in het openbaar – geen hoofddoek draagt. En er ook geen – normaal daar verplichte – mannelijke begeleider lijkt te zijn van die vrouwen. De man in het blauw lijkt me van de winkel te zijn. Op zichzelf al is dat allemaal totaal ongekend in dat land. Geen medium hier neemt dat soort zaken haast op. Wellicht als deze kroonprins deze dagen met Elisabeth luncht en daarna naar Trump gaat, dat het dan nog wel een nieuwsbericht wordt.

Donderdag 8 maart 2018.

Vanmorgen weer eens de diverse meterstanden opgenomen, van elektriciteit en gas. Dat deed ik in voorafgaande jaren erg onregelmatig en jarenlang alleen maar voor de jaarlijkse meteropname.

De laatste tijd vind ik die standen boeiender, omdat immers de huizen hier geïsoleerd zijn, en ik mijn medebewoners wil kunnen informeren of de isolatie nou de stookkosten echt heeft teruggebracht. Dus al vanaf 1 april vorig jaar ben ik ze maandelijks gaan bijhouden, zodat ik het steeds kan vergelijken met een voorafgaande even lange periode. Aangezien de huizen in het late najaar van 2017 zijn geïsoleerd, zal ik die maandelijkse meteropname nog wel tot november of zo moeten volhouden.  Pas na een vol jaar kunnen we echt het verschil gaan zien. Vorig jaar was dus mijn meteropnamedag op 8 maart, en dus heb ik ze dit jaar dus ook maar op 8 maart opgenomen.  Het zakken van het jaarverbruik is vrijwel gestopt. Eerst was het zo’n 1800 m3 en nu staat het bijna stil op circa 1500 kuub. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat we net een voor de laatste jaren vrij strenge vorstperiode achter de rug hebben, die we vorig jaar om dezelfde tijd niet hadden. Vanaf 1 april en daarna elke maand tot 1 november zal het jaargebruik ongetwijfeld verder gaan zakken.

Saoedische vrouwen mogen met onmiddellijke ingang hun eigen behandelaars, waaronder dokters kiezen, zonder mannelijke begeleiding, en ze zullen binnenkort ook zonder een man een paspoort kunnen aanvragen en dan ook vrij mogen reizen.

Gisteren was inderdaad Mohammed bin Salman op bezoek bij de Queen. Alleen Asharq – al – Awsat gaf er een plaatje bij:

Hij sprak ook – net als eerder in Egypte – met de belangrijkste Christelijke leider. In dit geval de Aartsbisschop van Canterbury Justin Welby.

Vrijdag 9 maart 2018.

Nu krijgt Saoedi-Arabie ook het eerste popoptreden uit zijn geschiedenis, met een in Egypte beroemde vrouwelijke ster, die er blijkbaar voor islamitische begrippen nogal vergaande teksten op na houdt. In het contract daarover staat dan weer wel dat er tijdens het optreden niet mag worden gedanst en gezwaaid. Je kunt natuurlijk ook niet alles tegelijk hebben. Dansen doe ik sowieso nooit en zwaaien eigenlijk ook niet. De laatste keer, enkele jaren terug, was dat geheel per ongeluk. Ik heb er nog steeds spijt van. Voor de toen door mij toegezwaaide geldt nog: sorry, dat was niet de bedoeling. Ik maak natuurlijk wel een uitzondering voor lof.  Lof heb ik al vele jaren naar diverse mensen toegezwaaid. Zelfs dit jaar al een keer. Een jaar zonder lof is een verloren jaar, vind ik.

Ik heb weer enige cartoons en voor het eerst ook een Arabische cartoon. Behalve de Belgen – ere wie ere toekomt – ken ik daarbuiten eigenlijk nauwelijks of geen cartoonisten die me wel eens laten lachen. Af en toe een glimlachje misschien. Misschien dat de Fransen daar wel goed in zijn, maar die lui versta en begrijp ik sowieso niet met hun taal. Dus dat mis ik ook allemaal. Het was Internationale vrouwendag, dus daar besteden we, achteraf helaas, ook nog enige aandacht aan.

Zaterdag 10 maart 2018.

Een pijnlijke pols. Vergat ik toch mijn eigen regel om te kijken waar ik mijn voeten verzet. Het gebeurde lopend op de heenweg naar de stad. Op de terugweg zag ik nog even precies waar het gebeurd moet zijn. Een tegel lag net een halve centimeter hoger dan de andere tegels, en precies vlak daarachter zette ik eerst mijn linkervoet neer. Bij de volgende stap bleef ik dus achter dat richeltje haken. Het had er ook mee te maken dat ik wat achter op het tijdschema liep, en ik dus meer op routine dan op kijken ging lopen. Daar werd ik dus meteen voor gestraft. Gek genoeg had ik er tijdens het etentje eigenlijk niet zoveel last van. Pas toen ik weer thuis was begon die pols echt op te spelen. Er was gewoon geen plek meer waar ik mijn hand kon leggen, zonder er echt last van te hebben. Dat werd dus nog wat met slapen. Gelukkig had ik nog ibuprofen over van het vorige tandartsbezoek. Ik wist al dat paracetamol bij mij totaal niet helpt tegen pijn, maar van ibuprofen wist ik dat eigenlijk niet. Ik heb ook zo weinig last van pijn, dat ik gewoon niet de gelegenheid heb gehad om het eens uit te proberen.  Dus dit was een goede gelegenheid. En inderdaad: het hielp geen ene moer. Een boterham met pindakaas of zelfs een pepermuntje is hoogstwaarschijnlijk bij mij een stuk effectiever. Dat weten we dan ook weer. In de loop van de nacht werd ik diverse keren wakker, met last van de pols, totdat ik om ongeveer half vier insliep tot half negen. Dat hielp. Ook die pols voelde meteen een heel stuk beter aan, hoewel de pil uiteraard al lang was uitgewerkt. Het is natuurlijk nog lang niet over, maar het moet nu toch elke dag een stukje beter gaan. Ik kan zelfs weer tikken. Dit stukje bijvoorbeeld.

Toch vandaag maar een wat korter stukje. Een fraaie foto van Chinese meloenenvelden rond een dorpje.

 

Zondag 11 maart 2018.

Een rustig dagje, met weinig fut tot het doen van dingen. Had natuurlijk alles te maken met mijn pols. Wel nog boodschappen gedaan, bij Action en bij Jumbo.

Overal op de wereld zijn Nederlandse exporteurs bezig met het aan de man brengen van groenten, fruit en bloemen. Hier nog twee foto’s van een tentoonstelling van Nederlandse bloemen in zuidwest-China.

Maandag 12 maart 2018.

Het wordt weer St. Patricksday, de nationale feestdag van Ierland. Die is elk jaar, zoals bekend, op 17 maart. In Toronto in Canada hebben ze dat blijkbaar al eerder gevierd. En wel gisteren. Wellicht de zondag voorafgaand aan die feestdag. Behalve Ierse vlaggen en veel groen, de Ierse kleur, is zelfs de Canadese vlag  te zien, maar je moet wel even zoeken.

Dinsdag 13 maart 2018.

Dachten we dat we de winter 2017/2018 wel weer gehad hadden, blijkt er toch nog een staartje aan te komen. Vooral vanaf het komende weekend dalen de temperaturen weer flink en komen – volgens de jongste verwachting – zaterdag de hele dag niet boven nul uit. Nu moet ik zaterdag de hele dag nog ver weg, en ben dan zo’n beetje de hele dag buiten, dus mijn volgende zorg is wel hoe het dan staat met de neerslag. Het wordt bang afwachten.

Vandaag komen we dan aan de 200 boeken op de andere website, www.qatraze.nl , tot nu toe allemaal fictie, terwijl het totaal aantal fictieboeken van mij ongeveer 230 zal gaan tellen. Het aantal non-fictie-boeken van mij is een stuk groter, maar ik kan nog niet voorspellen hoeveel groter dan. Makkelijk twee keer zo groot, maar dit is een heel grove indicatie. Kortom: ik ben nog wel even bezig, al neem ik me wel voor het nu veel geleidelijker te gaan doen dan met enkele tientallen per dag. Dat kost dagelijks zoveel tijd dat ik gewoon haast nergens anders meer aan toe kom en ik heb nog wel meer verplichtingen en plannen.

Zo was ik gisteren en ben ik vandaag nog de nodige uren doende met de bewonerscommissie zowel als met het huurdersplatform. Dat is niet elke dag het geval, maar het komt toch met regelmaat terug. En het duurt nog tenminste een jaar, dat mijn mandaat voor het huurdersplatform afloopt. Het is nog te vroeg om serieus na te gaan denken of ik dat wil en mag verlengen.  De eerstvolgende twaalf maanden ben ik in elk geval nog wel daarmee bezig.

Vandaag wordt opnieuw een propvolle afvalcontainer geleegd en, zover ik dat nu kan overzien, zal de volgende wel eens de voorlopig laatste kunnen zijn. Uiteraard afgezien van het normale huisvuil. Zowel in de berging als in de gangkast, maar ook in de werkkamer verschijnen inmiddels heel grote gaten. Na de volgende volle container, over veertien dagen, wordt het dan tijd voor een nieuw plan voor de indeling van de ruimtes in mijn huis.

In België zijn er weer nieuwe vleesschandalen, met vlees dat zelfs al twaalf jaar over de datum is en in Engeland zijn ze bezig met vergiftigingen van (ex)-spionnen, waarschijnlijk door de Russen.

Woensdag 14 maart 2018.

Stephen Hawking is – met 76 jaar – overleden. Alle kranten die ik dagelijks raadpleeg, van Chinese, Arabische,  Israëlische tot vele Europese en Amerikaanse bladen melden dat op hun voorpagina. Voorwaar een vooraanstaand wereldburger en dan zo vreselijk gehandicapt. Zijn twee – voor mij althans – belangrijkste wijsheden, en hij had er talrijke, waren de volgende. Op een vraag van een verslaggeefster waaraan hij op  een dag het meeste dacht, antwoordde hij: “Het verschijnsel ‘vrouw’. Dat is wel het grootste raadsel.”. Zijn tweede opmerking ging over werken. Hij adviseerde iedereen te blijven werken, tot de dood erop zou volgen. Zonder werk leef je niet meer, volgens hem. Nu bedoelde hij zonder de minste twijfel met ‘werken’ niet (alleen) lichamelijk werken. Met zijn lijf kon hij immers vrijwel helemaal niets. Met die stelling, indien geïnterpreteerd als ‘werken met je hoofd’ , ben ik het roerend eens. Dat voornemen zal ik inderdaad ook blijven uitvoeren, totdat alles stopt.

Vandaag is het ook internationale pi-dag.  Pi is immers de wiskundige eenheid 3,14….. en in de Engelse schrijfwijze is 14 maart immers 3.14…  Dat gaan we dus vandaag maar eens vieren met een of andere pie (taartje).

In het door oorlog en geweld al jaren geteisterde Libië blijkt er in de hoofdstad Tripoli dan wel een kledingfestival te hebben plaatsgevonden. Mensen blijven ook in de meest barre omstandigheden hoop houden. Een foto van twee in traditionele kledij gehulde kinderen van Tripoli, Libië.

Donderdag 15 maart 2018.

Er komt bijna een einde aan mijn fictieboeken op de andere website. Het zijn er inmiddels 213. Er moeten er nog een stuk of tien bij. Dan houd ik nog een handvol boeken in deze categorie over, die ik nog niet kwijt wil. Daarna volgt de sector ‘non fictie’. Dat moet ik eerst nog eens flink ordenen, zodat ik het wat logischer en overzichtelijker kan plaatsen. In elk geval komt er een categorie ‘geschiedenis’, alsook een categorie’ natuurwetenschappen, waaronder ook biologie)’, statistiek en sociale wetenschappen. Wellicht ook nog ‘reizen’ en ‘economie’. Het kan ook nog zijn dat ik een heel grote categorie, waarschijnlijk ‘geschiedenis’, nog ga opsplitsen in kleinere brokken. De Tweede Wereldoorlog zal ik zeker nog niet uitverkopen, omdat ik op die verzameling nog niet ben uitgekeken, en ik die eerst nog verder wil vervolmaken. Alle nonfictieboeken bij elkaar zullen er een heel stuk meer zijn dan de categorie ‘fictie’, maar hoeveel precies kan ik nog niet met redelijke zekerheid melden.

Gisteren heb ik eerst nog gekeken naar de toespraak  van premier May van Groot-Brittannië, gevolgd door het vragenuurtje van het Britse parlement, over de gifaanval op een Russische dissident en zijn dochter in het Engelse Salisbury.  Ik vond haar zeldzaam flink en veel minder dan anders of zelfs vrijwel niet haperend in haar speeches. Ze deed me zelfs af en toe denken aan Margaret Thatcher. Dat gevoel bekroop niet alleen mij, maar las ik later ook bij andere commentatoren.

Weer was ik verrast door die kleine Nikki Haley in de Veiligheidsraad. Meerdere media meldden dat ze een stuk duidelijker en steviger optreedt dan haar baas. Ik was al en blijf een fan van haar. Totdat ze natuurlijk door Trump ontslagen wordt. Dan zien we wel weer verder. Ik was vooral benieuwd naar de Chinezen, die doorgaans zonder veel commentaar met de Russen meepraten en -stemmen. Volgens de Chinese woordvoerder moest er nu eerst objectief én onpartijdig onderzoek plaatsvinden. Nog steeds heb ik niet bedacht wat het verschil precies is tussen onpartijdig en objectief. Door die combinatie van woorden te gebruiken, lijkt het wel alsof ze niet bij voorbaat het standpunt van de Russen (of van de Britten, Amerikanen etc.) willen en zullen volgen. Mogelijk gaat het hier om een Chinese wijsheid, die mij dan helaas compleet ontgaat. Niemand anders maakt hier een punt van, dus wellicht doen de Chinezen dit altijd zo.

Vrijdag 16 maart 2018.

Het lijkt nog steeds alsof er geen einde komt aan het opruimen bij mij thuis. Telkens weer vind ik volgende dozen, planken of lades met weg te gooien spullen en stukken. Gisteren vond ik in een doos enkele verlengsnoeren met aan het eind een contactdoos voor meerdere stekkers. Dat was op zich niks bijzonders, want daarvan heb ik er wel meer gevonden. Bijzonder was deze keer dat ze nog in hun oorspronkelijke verpakking zaten, met het bonnetje er nog bij. Ik heb ze blijkbaar een keer gekocht, ongetwijfeld bij een verhuizing, met het idee dat een verlengsnoer met contactdoos altijd van pas komt. Beter mee verlegen dan om verlegen moet ik gedacht hebben. Pas toen snapte ik waarom ik diverse keren zo’n snoer nodig had, en er maar geen in mijn huis kon vinden, terwijl ik toch zeker dacht te weten dat ik er genoeg in huis moest hebben. Dat was dus inderdaad zo, bleek gisteren.  Opnieuw heb ik enkele zware tassen met (voormalige) elektrische spullen naar de gemeentewerf gesjouwd en aldaar achtergelaten en tegelijk de container verder gevuld. Ik dacht dinsdag nog dat ik voor het laatst een propvolle container na leging weer leeg van de weg haalde, maar al na twee dagen bleek me dat de volgende container alweer bijna vol is. Er komt nog steeds geen einde aan, lijkt het wel. Vanmorgen realiseerde ik me dat het weliswaar steeds leger wordt in huis, maar dat ik nog geen enkele ruimte heb die echt helemaal is opgeruimd. Er is in elke ruimte nog wel wat te doen.

Morgen weer een dagje vroeg weg en laat terug, maar deze keer voor het laatst, hopelijk, in de snerpende kou en met kans op sneeuw. Nu dooit het nog, maar ergens vannacht gaat het stevig vriezen. Volgens de jongste berichten zal het hier het komende anderhalve etmaal niet gaan sneeuwen, hoewel dat er gisteren wel naar uitzag, maar in de Achterhoek nog wel. Zoals zo vaak in de wintertijd beslis ik weer eens op het laatste ogenblik over mijn reisplannen.

In China wisselen de beginnende lente en de doorgaande winter elkaar nog af, hetgeen voor zo’n groot land natuurlijk ook normaal is.  Achtereenvolgens komen nu de verschillende vruchten in bloei. Nu is het blijkbaar de beurt aan de abrikozen die er in bloei staan:

Vanmorgen ook het bericht dat de Verenigde Staten inmiddels meer dan de helft van hun verse groenten en fruit uit het buitenland importeren. Heel verrassend en heel merkwaardig. Dat is toch altijd duurder dan zelf verbouwen, zou ik zeggen. Welk aandeel Nederland hier heeft werd niet vermeld. Nederland is dan weer de grootste of op één na grootste exporteur van groente en fruit ter wereld. Je kunt het niet bedenken dat het land met heel klein oppervlak de grootste exporteur is en het land met een gigantisch oppervlak juist de grootste importeur van verse groente en fruit.

Zaterdag 17 maart 2018.

Alweer een nieuwe mijlpaal. Vandaag een dagje in een ijskoude Achterhoek. Hopelijk redden we het weer heelhuids daarheen en weer naar huis vanavond.

Nu is het dan tijd voor de perenbloesem. Een heel verschil met de abrikozenbloesem van gisteren en de kersenbloesem van ervoor. 

Dan nog een aardige cartoon.

Zondag 18 maart 2018.

Vanaf vandaag wijd ik een aparte pagina aan de leefregels, waarvan ik zou wensen dat ik die ooit van iemand had meegekregen, maar nooit kreeg en grotendeels zelf in de loop der jaren heb ontwikkeld  Het idee daarvan kreeg ik bij het lezen van het boek ’12 rules for life’ van Jordan B. Peterson.

Dat was weer een extreem lange dag, gisteren. Met de eerste trein van 06.13 uur vertrokken en om negen uur in de avond weer terug. Bovendien was het vreselijk koud. De koudste 17e maart ooit gemeten. Dat kan broer Arie op zijn conduitestaat bijschrijven. Dan hebben we weer iets gemeen: want ik heb ook de koudste 15e december ooit beleefd. Dat was op mijn geboortedag: de 15e december 1946. Het was ook nog eens een leerzame dag. Ik heb weer heel wat opgestoken om over te gaan beginnen met onze gesprekspartners in Enschede. Het was dus ook geen wonder dat ik, eenmaal liggend op de bank, om ongeveer half tien, vrij snel in slaap viel. Om half één werd ik weer wakker en ben meteen doorgelopen naar mijn bedstee, waar ik meteen weer in slaap viel. Tot ongeveer half zeven en dat betekent dus een nachtrust van een uur of negen. Zo lang heb ik in geen jaren geslapen. Ik had het nodig, zou mijn moeder gezegd hebben. En ik kan er dus weer een tijdje tegen.

Geen wonder dat ik gisteren geen tijd heb gehad om ook nog Saint Patricksday te gaan vieren. Dat feest, berichtte ik al vaker, wordt op veel plaatsen ter wereld, maar van zo’n feest in Nederland ben ik nog niet op de hoogte. Uiteraard werd het in Dublin gisteren ook gevierd. Wat daar vooral opviel was dat ik maar met moeite foto’s van dat feest in het groen vond. Wel meer in andere kleuren, zoals van een witte straatband en bijgaande dame met fraai geel kapsel.

Wellicht iets voor de aanhangers van het spaghettimonster, in plaats van het bekende vergiet?

Maandag 19 maart 2018.

En opnieuw had ik een dag met weer veel opruimwerk. Bovendien heb ik een klok verhangen en een CO-meter geïnstalleerd. Met een zo sterk geïsoleerd huis, blijft natuurlijk ook eventuele CO langer hangen. Prompt had ik de grootste moeite om nog enkele plugjes te vinden. Die had ik de afgelopen weken juist massaal weggegooid. Wat moet een mens ook met vele honderden pluggen in alle mogelijke maten en kleuren? Enfin: het hangt weer.

Geel is mijn lievelingskleur, zoals velen weten en daarom is het ook een beetje verwonderlijk dat ik met mijn dagelijkse blikken op Chinese websites, op deze website nog geen plaatje had opgenomen van de Gele Rivier.

Dat gaan we hierbij dus herstellen:

Erg geel vind ik hem niet en je vraagt je dan af, waarom deze rivier eigenlijk de Gele Rivier heet. Erg fraai is de foto wel.

Van de bloesems is vandaag dan de perzikbloesem aan de beurt. In een kas, dat dan nog wel. Perzikbloesem moet regelmatig worden afgestoft, dat is bekend. Hier dus een demonstratie daarvan.

Dinsdag 20 maart 2018.

Vanmorgen ben ik dan begonnen met het doen van mijn Paasinkopen. Elk jaar weer een feestje. Paaseieren natuurlijk en hier en daar een haas, liefst met mandje.  Grote verrassing was wel dat Paashazen, althans bij de Jumbo, uitsluitend verkrijgbaar bleken te zijn in melkchocolade. Ook de Paaseieren zijn er in alle maten, maar allemaal op één soort na, de kleinste, zijn die er ook slechts in melkchocolade.  Is Pasen het feest van de melkchocolade en moeten de liefhebbers van pure chocolade daarvoor emigreren? Je zou het haast gaan denken. Een medewerkster die mij zag zoeken, vroeg of ze me kon helpen. Ja dat kon ze. Waar liggen hier pure paaseieren en pure paashazen? Antwoord: terwijl ik met haar meeliep naar een kast: ‘dit zijn de enige pure chocolade eieren die we hebben’ en ze wees op een verzameling van kleine zakjes met eitjes. ‘Grotere pure eieren en pure paashazen hebben we niet. Ik hou zelf ook helemaal niet van melkchocola, daarom weet ik het ook meteen zo precies.’ De chef liep langs en stond even stil. De chef: ‘Elk jaar met Pasen bestel ik extra veel van die kleine pure eitjes en elk jaar heb ik daar weer discussie over met de leverancier. Ze vinden het maar raar dat we ook zoveel pure chocola willen. En dat terwijl de extra ingeslagen pure chocola met Pasen als eerste is uitverkocht. Pure hazen kunnen ze niet leveren en ook grotere pure eieren kunnen ze niet leveren. ‘

Het deed me denken aan die bloemist aan wie ik in september eens vroeg of hij ook gele bloemen verkocht. Zijn antwoord was; “Alleen met Pasen. Buiten Pasen raak ik gele bloemen aan de straatstenen niet kwijt.” En dat terwijl bij alle andere bloemisten ter plaatse wel gele bloemen door het jaar heen te koop zijn. Inkopers hebben een opvatting wat er ingekocht moet worden en volgen dan hun eigen ‘ervaring’ of zelfs hun intuïtie. Wat de klanten vinden is dan totaal onbelangrijk. Ik kom voor de Pasen vast ook nog wel bij Albert Heijn en anderen. Eens kijken of ze daar dezelfde opvattingen hebben.

Er is weer een volgende bloesem aan de beurt. Kenners zien meteen dat dit kersenbloesem is. Met op de voorgrond vermoedelijk tulpen.

Woensdag 21 maart 2018.

En dan nu eindelijk de perenbloesem. Het werd tijd.

Vandaag ook de gemeenteraadsverkiezingen, maar niet in Groningen, Haren, Ten Boer en nog meer gemeenten. We zijn nog niet opgeheven, maar het wetsontwerp is aanhangig in het parlement. Als de opheffing erdoor is, dan wordt Haren per 1 januari 2019 bij de gemeente Groningen gevoegd. Maar ook als de opheffing er niet door zou komen, of nog niets is besloten, dan gaan we stemmen op 21 november 2018 voor ofwel de gemeenteraad van Groningen of die van Haren. Dat is dus over precies 8 maanden. Tot die tijd moeten we het met de oude gemeenteraad doen. Wel is er hier ook het referendum over de sleepwet. Ik ga hiervoor zo dadelijk wel stemmen en ik zal voor gaan stemmen. Ik heb er niet het minste bezwaar tegen als de overheid grote hoeveelheden data gaat verzamelen, voor onze veiligheid, en daarbij ook de data van onschuldigen, waaronder uiteraard ook ikzelf kan zijn, heeft. De overheid heeft mijn gegevens sowieso toch al. Maar bovendien heb ik niets te verbergen. Zeker niet als het gaat over mijn mogelijke terroristische plannen. Die heb ik niet, dus men zoekt maar. Ik hoor het wel als er iets uitkomt. Die kans lijkt me nul. Tegelijk is de kans zo wel groter dat de echte snoodaards er worden uitgefilterd. Prima dus. Dan wordt het vandaag opnieuw een latertje, met een ALV in Aalten in de avond. Voor het eerst. Het weer zit niet tegen, want normaal zou het zo laat wel eens kouder kunnen dan zijn dan overdag met risico op gladheid. Dat probleem lijkt me vele malen belangrijker dan een mogelijke vondst in mijn verleden over staatsgevaarlijke activiteiten. Maar ook dat probleem, van de gladheid dus, lijkt me vandaag minimaal van omvang, indien al bestaand.

Donderdag 22 maart 2018.

Het gebeurt niet zo vaak, maar als het gebeurt gaat het ook meteen heel erg fout bij NS en Prorail. Gisteren was het weer zover. Alles dat maar fout kon gaan bij de NS en Prorail ging ook fout. De avondvergadering liep heel goed en was ook mooi op tijd om half negen klaar. Onze voorzitter hield het dan ook strak, terwijl ieder toch ook zijn zegje kon doen.  Om negen uur haalde ik ruim de Arrivatrein in Aalten, keurig volgens plan en op tijd. Je moet dan wel via Arnhem, want via Winterswijk mis je de aansluiting naar het noorden. Aangekomen in Arnhem ging het bij de NS meteen verkeerd. De aansluitende trein naar Zwolle was helemaal uitgevallen. Dat betekende dus meteen een half uur vertraging. Van een geplande aankomst van 00.15 uur in Haren zou dus niets meer terecht kunnen komen. In Zutphen aangekomen besloot Prorail in haar onpeilbare wijsheid om vlak vóór de intercity eerst een vrachttrein op het spoor naar Zwolle zetten. Dat doet Prorail wel vaker, met voor mij nog altijd duistere redenen. Waarschijnlijk gewoon onkunde. Op deze manier is de vrachttrein twee minuten eerder op zijn bestemming, maar de passagiers die zo hun overstap missen zijn dan tenminste een half uur vertraagd en ’s avonds laat, als de treinen onregelmatiger rijden, is het al snel een uur. Dat leverde deze keer dus inderdaad een verdere vertraging op, waardoor de volgende aansluiting naar Groningen ook werd gemist. Om 0.15 moest dan de volgende trein naar Groningen vertrekken, maar de dames en heren van de treinbediening van deze trein hadden het op het perron zichtbaar naar hun zin en raakten daarbij ook even de correcte vertrektijd uit het oog. Deze trein vertrok dus ook te laat en wel nog een volgende 3 minuten. Vervolgens wordt dat dus jakkeren om te proberen de verloren tijd weer in te halen, maar dat is de verdere rit niet meer gelukt. Om 01.24 uur checkte ik in Haren weer uit. De totale vertraging was dus 1 uur en 9 minuten geworden. En dat terwijl een leek kon zien dat zeker twee van de drie vertragingsfactoren, 100% vermijdbaar waren geweest, en wellicht de derde, de uitgevallen trein, ook nog. Voordeel is nu natuurlijk wel dat ik mijn volledige ritprijs terugkrijg. Dat kost nog wel de nodige bureaucratie, maar dat moet dan maar. Toch was er gisteren geen bijzonder weer: het vroor niet, er was geen sneeuw en ijs, er vielen geen blaadjes van de bomen en het stormde en regende ook niet. Het enige bijzondere van de dag waren de gemeenteraadsverkiezingen. Zouden die ook al voor extra vertragingen bij de spoorwegen zorgen?

Na mijn enthousiaste verhalen over de stormachtige ontwikkelingen in Saoedi-Arabië, ook met met betrekking tot de positie van vrouwen, kwam gisteren de ontnuchtering: een foto uit de New York Times, met een dinertje tussen de Amerikaanse leiding en de Saoedische delegatie: twintig mannen zonder een enkele vrouw aan het diner zowel aan de kant van Saoediërs als aan de kant van de V.S. Het zegt natuurlijk ook wel iets over Trump.

Vrijdag 23 maart 2018.

Een dagje bijkomen had ik wel nodig. En dat is dus ook prima gelukt. Ik kan er dus weer tegen. Dat mag ook wel, want volgende week staat er weer een heel drukke week op het programma, te beginnen op woensdag. Vandaar dat ik nu bewust enkele dagen freewheelen inlas. Nu de winterperiode zo goed als voorbij is, moet ik hoognodig weer mijn netwerk bezoeken. Dat kost nu eenmaal tijd, in mijn geval, omdat ik overal ver vanaf woon.

Ik had hier nog niet gemeld dat inmiddels het opbrengen van het fictiedeel van mijn boekenvoorraad op de andere website geplaatst is: precies 230 stuks. Nog een stuk of tien boeken in het fictie-genre staan er nog niet op, omdat ik het nog niet met mezelf eens ben of ik die wel kwijt wil. Nu wil ik eerst nog die website beter gaan indelen, zodat ook de homepage wat overzichtelijker wordt, voordat ik met de volgende categorieën  verder ga. Het is ook te merken aan het bezoek op die site. Het gaat met het bezoek ook precies zoals ik het wilde en maar niet uitgelegd kreeg aan mijn provider. Iemand zoekt een bepaald boek en komt dan, onder andere, bij mij terecht. Ik wilde geen complete uitstalling met bestsellers, aanbiedingen en andere winkelgewoonten. Het is niet de bedoeling, al houd ik niemand tegen, dat iemand door die website gaat grasduinen, totdat hij of zij het geschikte boek vindt. Zo doe je dat wellicht in boek- en andere winkels, maar dat wilde ik niet. Elke keer kreeg ik weer een volgend model voorgeschoteld van een-winkel-met-alles-erop-en-eraan. Nee, dat bedoelde ik niet. De meeste boeken zijn incourant en zijn elders ook te koop, soms ook voor minder. Je ziet ook bij veel grotere boekensites dat dit soort incourante boeken maar enkele keren per jaar wordt opgezocht. Drie of vier keer per jaar maal 230 boeken is tussen 700 en 950 bezoekers per jaar. Nu staan er ook wel veel populairdere boeken op mijn site, die meteen ook een stuk duurder zijn. Er staan zelfs boeken op die op het hele internet niet te vinden zijn of alleen een exemplaar in Australië. Elke bezoeker die extra boven de te verwachten 1000 bezoekers in een jaar komt, is meegenomen. Het was en is ook niet de bedoeling om er een fortuin mee te gaan verdienen. Elke omzet is meegenomen en als het nul is, is dat ook geen probleem.  Ik kon dat allemaal maar niet duidelijk maken, hoewel er echt geen woord Spaans in mijn verzoeken stond. Na drie weken heb ik 40 bezoekers. Dat zijn er naar rato een kleine 800 per jaar. En dat was dus precies de bedoeling. Naarmate er meer boeken op die site komen, zal het aantal bezoekers vast nog wel wat groeien. Dat gaat dus helemaal volgens plan.

Door het onverwacht vinden van veel stukken uit 1996 en daar kort omheen liggende jaren, heb ik het betreffende hoofdstuk op deze website uit die periode veel beter kunnen invullen en uitleggen. Zo kreeg ik nog een compleet klantenoverzicht uit die tijd. Ik had altijd weinig klanten, nooit meer dan tien in een jaar, en vaker minder, maar dat was ook altijd de bedoeling. Pas veel later, vanaf 2000, ben ik gaan bedenken dat veel klanten met weinig omzet per klant natuurlijk ook kan. Dat is wel flitsend begonnen, eind 2000 en begin 2001, maar dat kon ik niet volhouden. Verrassend was wel dat in 1996 ook de ANWB er als klant van mij tussen stond, met ook nog eens een heel flinke omzet. Ik kon me urenlang niet herinneren wat ik daar nou voor opdracht had gedaan. En inmiddels weet ik het wel weer. Wat zit een geheugen toch merkwaardig in elkaar.

Zaterdag 24 maart 2018.

In China is nog altijd de bloei van steeds meer bloemen en planten aan de gang. Hieronder nog een plaatje van tulpenvelden. Het leuke van de onderstaande indeling is dat mensen ruim tussen de velden door kunnen lopen. Zou wellicht ook iets zijn voor de Keukenhof en misschien doen ze het daar ook al zo.

Het opruimen stagneert intussen. Dat is een gevolg van het feit dat mijn grote container en omliggende ruimte weer helemaal afgeladen vol liggen met af te voeren spullen. Dat gaat dinsdag gebeuren. Vanaf woensdag ben ik dan weer een tijdje uithuizig, dus veel verder opruimen gebeurt pas weer vanaf april. Ik durf niet meer te voorspellen wanneer ik eindelijk alles heb opgeruimd. Dat zal vast nog wel een aantal maanden gaan duren.  Die uithuizigheid betekent overigens waarschijnlijk ook dat deze rubriek ook enkele dagen stilligt, of hooguit minimaal wordt ingevuld. Dat laat ik t.z.t. nog wel even hier weten.

Intussen ben ik ook met de rubriek non-fictie begonnen. Werkende weg kom ik dan toch ook weer boeken tegen die bij nader inzien toch bij fictie moeten worden geplaatst en dat doe ik dan ook. De grens tussen fictie en non-fictie ligt ook niet zo scherp. De werken van grote denkers en heersers kun je met evenveel gemak fictie als non-fictie noemen. Biografieën is ook al zo’n fenomeen. Of de beschrijving van een stad of landschap, met ook de geschiedenis van dat gebied. Is dat nou geschiedenis of aardrijkskunde? In mijn opzet doet het er ook niet echt toe. Iemand zoekt een bepaald boek en komt dan bij mij terecht, in wat voor rubriek ik het ook geplaatst heb. Wie dan soortgelijke boeken zoekt is dan nog wel even bezig.

Zondag 25 maart 2018.

Vanmorgen was dan weer een nieuw brood aan de orde. Sinds de laatste paar keer ben ik helemaal afgestapt van het bijvoegen van zout. Vanmorgen dus weer. Ik heb in de gaten gekregen dat zout en gist geen vrienden van elkaar zijn. Met zout heeft het brood eerder de neiging aan het eind van het bakproces iets in te zakken. Niet dramatisch, maar hetzelfde brood zonder zout zakte helemaal niet meer in. Het smaakt precies hetzelfde, of althans ik proef het verschil niet, maar zo ziet het er in elk geval ook mooier uit. En ook het gezicht wil tenslotte wat. Dit schrijf ik uiteraard nu te vroeg op, waarvoor ik straks, als het brood klaar is, weer genadeloos zal worden gestraft. We wachten het lijdzaam af.

Inmiddels heb ik bericht dat ik nog € 353 euro terug krijg van de energieleverancier. Dat valt niet tegen. Mijn voorschotbedrag was natuurlijk nog gebaseerd op mijn oude gebruik, van voor de isolatie. Sinds begin november zijn de stookkosten echter fors gedaald en met deze afrekening tot rond de 20e februari van dit jaar, heb ik dus zelfs nog meer te goed, als straks het volgende jaar (februari 2018 – februari 2019) wordt afgerekend. Dat moet ongeveer nog zo’n bedrag aan teruggaaf zijn.

In China staat nu de overbekende Bauhinia  in bloei. Deze plant is er in honderden soorten, maar die geen van alle van de Nederlandstalige Wikipedia een vermelding krijgen. Het zou zo maar eens een plant kunnen zijn die niet in Nederland groeit. In elk geval niet in het wild. Straten zouden er wel geweldig van opknappen:

Een andere foto die me erg opviel komt uit Tibet, van vlakbij Shangri-La. Erg bekend, maar ik weet even niet meer waarvan eigenlijk. Vreemd eigenlijk dat zo’n mooie foto vlakbij zo’n bekende plek, nog nergens – bij mijn weten – te zien was:

Het lijkt wel een schilderij, maar vermeld wordt toch echt dat dit een foto is.

Maandag 26 maart 2018.

Vandaag een voor mijn doen zeer drukke dag. Vanmorgen begonnen met het opmaken van de lijst. Het werden tien klussen. Een aantal van die klussen bevat overigens meerdere onderdelen. En werkende weg kwamen er ook nog enkele klussen bij. Er zijn er nu nog zes over, dus ik ben ongeveer op de helft. Drie van die zes moet ik dan ook nog buiten de deur opknappen, zoals boodschappen doen, batterijen in mijn telefoons laten vervangen en enkele nieuwe kleren kopen. Kortom vandaag ben ik zowel op als van de straat. Er zit verder niks spectaculairs bij. Soms hopen de dingen die je nog moet doen zich gewoon op.

Nog even het vervolg over het brood van gisteren: zonder zout blijft het brood gewoon veel beter in vorm en dat was ook gisteren weer de uitkomst. Ik gebruik overigens in mijn gerechten ook heel weinig tot geen zout, maar een zouttekort heb ik niet. Mijn dagelijkse portie pistachenootjes zijn  ‘licht gezouten’, zoals de leverancier beweert. In de praktijk heb ik voor mijn gevoel hierdoor toch meer dan genoeg zout per dag. Zo ‘licht’ gezouten zijn die nootjes namelijk niet. 

Bovenstaande foto is uit Litouwen, Vilnius. Hij deed me denken aan het feit dat we vroeger altijd ook Palmpasen vierden. Was dat niet in het weekend vóór het gewone Paasweekend? In elk geval kan ik me ook nog goed die Palmpasen-stokken herinneren, met in de top een van brood gebakken haan. Ik weet ook niet meer of deze gewoonte typisch Christelijk of Katholiek was of geen van beide.

Dinsdag 27 maart 2018.

Ik heb er nog nooit last van gehad: van de overgang van zomer- naar wintertijd en weer terug. Dezer keer voor het eerst merk ik het aan het moment waarop ik spontaan wakker word: de eerste dag bijna een uur en de tweede dag zeker een half uur later dan anders. Dus ook bij het opstaan ben ik later dan anders.  Morgen wordt het weer een vroege dag, dus krijgt het lijf de kans niet om eerst helemaal om te schakelen. Wie weet slaap ik dan morgenavond dan ergens wel spontaan in. U zult het wel vernemen in deze rubriek, na morgen.

Verder is er over het afgelopen etmaal niet zoveel te vertellen. De omschakeling naar nieuwe oplaadbare batterijen voor mijn telefoon is geslaagd, nieuwe kleren heb ik gekocht, en ik heb voldaan aan allerlei kleine verplichtingen. Nu nog enkele typische bureaucratische zaken regelen, met het nodige en onvermijdelijke papierwerk: de Kamer van Koophandel, de NS en de bank. Dan kan ik er weer een tijdje tegen.

Woensdag 28 maart 2018.

Vandaag de start van een avontuur, waarover ik later meer zal vertellen. In elk geval is het vandaag weer een Aaltendag, waardoor het weer voor dag en dauw opstaan is geworden.

Gisteren zowel de ingewikkelde bankzaken geregeld als de registraties bij de Kamer van Koophandel. Als dat maar goed is gegaan. Die eindeloze reeks voorschriften word je helemaal tureluurs van. We merken het wel.

Eindelijk eens een mooie foto van een vogel bij bloemen, waarbij zowel de bloem als de vogel geen naam krijgen. Ik waag me er ook niet aan.

De boekensite staat eventjes stil, in verband met dringende andere zaken. Dat gaat zeker weer verder over een aantal dagen.

Nu even enkele dagen rust aan dit front. Pas in het weekend gaan we weer volop verder. In die tussentijd wellicht nog wel af en toe een kort berichtje.

Donderdag 29 maart 2018.

De bankzaken heb ik inderdaad verkeerd gedaan. Het had uiteraard een ander formulier moeten zijn. Het was te voorspellen en ik had het ook voorspeld. We gaan verder met de juiste formulieren.

Alle reizen en gesprekken liepen gisteren inderdaad voorspoedig en het lukte zelfs redelijk om tussen de regengebieden door te lopen.

Vandaag gaan we verder met de uithuizige avonturen.

Zaterdag 31 maart 2018.

Na een aantal dagen uithuizigheid weer terug op het honk. Alle ondernomen acties zijn grotendeels of helemaal geslaagd. Onder andere ook weer een bezoek gebracht aan Theo en Will. En ondanks het buiten de deur eten, ben ik toch maar 5 ons aangekomen. Dat heeft alles te maken met het feit dat ik ook veel heb gelopen, terwijl ik steeds genoegen nam met bescheiden gerechten. Daar kan ik onmogelijk ontevreden mee zijn. Binnen een dag of hooguit twee dagen ben ik nu weer op gewicht.

Inmiddels heeft de qatrazesite, nog voor het eind van de maand maart, een eigen maandrecord gevestigd. Dat stond sinds zijn begin op 62 bezoekers, en stond vanmorgen vroeg op 70 bezoekers. Dat valt me echt ontzettend mee. Die website doet nu echt wat ik vanaf het begin hiermee voor ogen heb gehad. Anders dan mijn adviseurs graag wilden. Dat kan ik niet van al mijn plannen zeggen, hoewel van de meeste wel, maar dit plan werkt nu dus ook echt. Het heeft er natuurlijk ook alles mee te maken dat ik van mijn ‘verleden’ heb geleerd. Naarmate er vanaf vandaag meer boeken en andere spullen op zullen gaan staan, zal het bezoek alleen maar verder kunnen gaan toenemen.  Morgenochtend komt op de aparte pagina op deze website het totale aantal aantal bezoekers voor de maand maart 2018 van mijn websites te staan, maar nu al kan ik melden dat er ook voor deze website opnieuw een groei zal zijn.

Hierboven een foto van de Plaza de Espana in Sevilla, waar ik nog niet zo lang geleden met mijn zoon Bart heb gelopen.

In Boedapest wordt ook Pasen gevierd, terwijl ze er blijkbaar ook leeuwen hebben, of tenminste ééntje. Maar dan meteen wel een hele mooie.

Zondag 1 april 2018.

Bij de door mij op 22 maart 2018 geplaatste foto van dat etentje bij Trump met 20 of meer mannen viel het me al enorm op hoe krap die mannen zaten. Je zult daar moeten bedienen, zonder te morsen of zonder bijvoorbeeld zo’n vlag mee te slepen met een vork of ander gereedschap. Alleen de luchtverversing zal al een probleem zijn. Het zal ook wel behoorlijk ruiken daar.  Vandaag zag ik opnieuw zo’n foto ergens anders, maar weer met veel internationaal optredende figuren. En weer met zo weinig ruimte. Wij vergaderen in de diverse clubs waarin ik zit een stuk ruimer en comfortabeler.

10 april 2018.

Gisteren heb ik bij onze boekhandel het boek van James Comey besteld: A Higher Loyalty: Truth, Lies and Leadership. James Comey, hoewel een republikein,  was de door president Obama benoemde directeur van de FBI als opvolger van de huidige procureur Robert Muller, die nu de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen onderzoekt. Na vertrek van Obama en de komst van Trump bleef Comey directeur van de FBI. Maar ook Comey werd ontslagen in december 2017. Een aardig verhaal was wel dat Comey, zoals hij vertelde, zich op de inauguratie van Trump in hetzelfde blauw had gekleed als de overwegende kleur van het achtergrondschilderij, zodat hij bij die bijeenkomst, tegen de achtergrond van dat schilderij staande, niet zo zou opvallen. Maar Trump had hem wel zien staan en ging naar hem toe met de mededeling dat hij verwachte goed met hem te kunnen samenwerken. Dat je met je kleding veel meer teweeg kunt brengen en ook brengt is pas een inzicht van mij van de laatste paar jaar. Een ander inzicht van mij van de laatste paar jaar is het gebruik van leugens en de waarheid. Dat viel me ook al op als een van de leefregels van Jordan Peterson. Hetzelfde dat ik al wist, maar dan alleen over cv’s: lieg nooit, maar je hoeft ook weer niet altijd alles te vertellen. Het boek komt pas uit op 17 april in de V.S., maar ik zou het toch ook al volgende week kunnen verwachten.

 

Een botenfesitval in China, gevolgd door een ijsvogel.

9 april 2018.

En toen kwam er op 1 april weer een technische stagnatie in het bijwerken van mijn blog. De firma die de vorige maal zo snel, effectief en voordelig de stremming had verholpen bleef deze keer op herhaald verzoek tot reparatie geheel stil. Misschien is de eigenaar met vakantie. Dan staan wel meer kleine ondernemingen stil, zoals onder ander ook de mijne.

Eerst even enkele fraaie plaatjes die ik intussen wel ben blijven verzamelen. 

Dit is dus Pasen in Damascus. Dat kan dus ook in dit door oorlog totaal verscheurde land.

Dan het spektakelspel ‘De Gele Keizer’. Dat kon ik natuurlijk niet weglaten.

Toeval bestaat niet en er is meer tussen hemel en aarde. Ik vroeg me plots af of die vooruitstrevende Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman eens zou afzien van die eeuwige Saoedische traditie om altijd met zo’n roze theedoek op het hoofd rond te lopen. ’s Lands wijs ‘ s Lands eer, natuurlijk. Maar met al die moderniseringen, voor vrouwen en ook in het algemeen zal deze Mohammed toch ook eens in een gewoon klofje gaan rondlopen. Ik had het nog niet bedacht of daar verscheen inderdaad een foto van hem in een gewoon burgerpak. en zelfs meteen al zonder stropdas. Op bezoek bij de leiding van Google in Amerika. Daar past hij zich inderdaad ook aan aan de plaatselijke gebruiken, zoals wij dat in Saoedi-Arabië zouden doen.

De politie in een middelgrote Chinese stad (Qangdong meen ik) krijgt nieuwe motoren. Dit is een detailfoto. In werkelijkheid is dit gezelschap veel groter, maar bij een totaalfoto kun je niet meer zien dat het om politie met motoren gaat. Het zijn er in elk geval meer dan er in heel Nederland te vinden zijn. Een gevoelsuitspraak is dit uiteraard.

10 april 2018.

Gisteren heb ik bij onze boekhandel het boek van James Comey besteld: A Higher Loyalty: Truth, Lies and Leadership. James Comey, hoewel een republikein,  was de door president Obama benoemde directeur van de FBI als opvolger van de huidige procureur Robert Muller, die nu de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen onderzoekt. Na vertrek van Obama en de komst van Trump bleef Comey directeur van de FBI. Maar ook Comey werd ontslagen in december 2017. Een aardig verhaal was wel dat Comey, zoals hij vertelde, zich op de inauguratie van Trump in hetzelfde blauw had gekleed als de overwegende kleur van het achtergrondschilderij, zodat hij bij die bijeenkomst, tegen de achtergrond van dat schilderij staande, niet zo zou opvallen. Maar Trump had hem wel zien staan en ging naar hem toe met de mededeling dat hij verwachte goed met hem te kunnen samenwerken. Dat je met je kleding veel meer teweeg kunt brengen en ook brengt is pas een inzicht van mij van de laatste paar jaar. Een ander inzicht van mij van de laatste paar jaar is het gebruik van leugens en de waarheid. Dat viel me ook al op als een van de leefregels van Jordan Peterson. Hetzelfde dat ik al wist, maar dan alleen over cv’s: lieg nooit, maar je hoeft ook weer niet altijd alles te vertellen. Het boek komt pas uit op 17 april in de V.S., maar ik zou het toch ook al volgende week kunnen verwachten.

 

Een botenfesitval in China, gevolgd door een ijsvogel.

11 april 2018.

Intussen heb ik het boek van Jordan Peterson, 12 rules for life, op het dankwoord na, uit. Ik heb er gemengde gevoelens over, maar ik heb geen moment spijt dat ik het gekocht en gelezen heb. Hij haalt bij elke leefregel er de hele wereld aan filosofen, psychologen en kunstenaars bij aan. Van Freud, Nietzsche, Jung, Dostojevski tot  Schopenhauer en noem ze verder allemaal maar op. Carl Rogers noemt hij meerdere malen als een groots en beroemd psycholoog. Ik heb van deze Rogers meerdere boeken gelezen en ze verschijnen binnenkort allemaal op de andere website in de verkoop. Ik heb me maar zelden zo groen en geel aan boeken van een schrijver geërgerd als aan die van Carl Rogers. Iedereen kan alles leren als hij maar gemotiveerd is. Dat is in mijn herinnering zo ongeveer de theorie van Carl Rogers. Wat een baarlijke onzin. Een typische boekenwijsgeer, niet gehinderd door praktische overwegingen. Maar ook ‘modernere’ schrijvers neemt Peterson in zijn beschrijvingen mee. Van Disney tot Lewis Caroll (Peter Pan en Alice in Wonderland.). In sommige hoofdstukken, maar lang niet in alle, krijgt de lezer uitgebreide beschrijvingen uit de Bijbel opgevoerd. Daar zit ik nou echt niet op te wachten. Hij houdt heel erg van uitweiden. Soms gaat hij zo ver van zijn hoofdregel af, dat ik me vaak heb afgevraagd wat dit verhaal nu met de besproken leefregel te maken heeft. Als de bedoeling van Peterson is geweest om met zijn boek mensen aan het denken te zetten, dan is hij daar bij mij in elk geval wel in geslaagd. Meerdere van zijn leefregels ondersteun ik van harte of tenminste grotendeels. Ik neem me dus voor op een andere pagina op deze website mijn eigen leefregels te gaan formuleren. Niemand heeft me die ooit bijgebracht. Ik ben er zelf doorgaans na vele jaren en vaak ook nog met schade en schande achter gekomen. Anderen, vooral jongeren, kunnen er hun voordeel mee doen, al realiseer ik me natuurlijk heel goed dat elke jongere zijn eigen spoor door het leven moet zien te vinden. Toch had ik het het wel handig gevonden als ik enkele van die regels eerder gekend had. Dan had ik zelf kunnen beslissen of ik het navolgbaar vond of juist niet. Om dan sneller zelf tot de ontdekking te komen hoe het nu zit.

Gisteren kwam dan van de penningmeester van ons platform een voorstel om onze vergoedingen aan te passen. Te verbeteren ook. Voor alle bestuursleden, maar in het bijzonder ook voor mij. Niet zozeer dat ik nu om het geld zo verlegen zit, en het blijven heel bescheiden bedragen, maar ik zie het toch wel als waardering voor het vele werk dat wij allemaal en zeker ook ik erin stoppen.

Gisteren ook nog eens een vergadering gehad van onze bewonerscommissie Jagershof. Goede afspraken gemaakt.

Ik kan het niet laten om ook nog een fraaie foto te plaatsen. Dit keer van de Lantana camara (mooi, die vele a’s):

12 april 2018.

Me weer eens een keer verslapen! Dat is me in jaren niet gebeurd. Vandaag een drukke dag. Ik realiseerde me bij het wakker worden dat ik vandaag juist een drukke dag heb. Met bezoek dat ook blijft eten, terwijl ik nog niets daarvoor in huis heb. Allemaal nog heel goed te regelen, maar je moet er toch niet aan denken dat ze vanmiddag plotseling voor de deur gestaan zouden hebben en me op dat moment pas realiseer dat ik dat had afgesproken. Ook dat hadden we vast wel overleefd, maar ik bereid me toch maar liever even voor.

De toestanden in Syrië. Ik vind die Assad inderdaad ook een grote schurk, net als zijn voormalige collega’s uit andere landen in het Midden-Oosten, die de laatste jaren het veld hebben geruimd. Hij is nu aan de winnende hand en krijgt steeds grotere gebieden weer onder zijn controle. Ik zie hem er zeker ook voor aan met gifgas tegen zijn tegenstanders te werken. Maar in de huidige situatie heeft hij er geen enkel belang bij om met gifgas te gaan werken. Dan roept hij immers alleen maar  een felle reactie van westerse landen uit. De verliezers hebben er daarentegen juist wel alle belang bij om hem van een gifgasaanval te beschuldigen. Dan krijgen ze een beetje lucht na een westerse aanval. Dus was er wel een gifgasaanval en zo ja van wie dan? De bekende journalist Bellingcat, die doorgaans goed geïnformeerd is over Syrië, vermeldt wel dat het volgens hem Assad was, maar krijgt op de analyse op zijn website wel heel veel tegengesteld commentaar, dat ik ook begrijp. Het is allemaal niet zo zeker. Journalisten en onderzoekers worden ter plaatse niet door de strijdende partijen toegelaten. Dat is ook al zo verdacht.

Vrijdag 13 april 2018.

Gisteren weer een drukke dag met bezoek uit Amersfoort. Gezellig, maar behoorlijk tijdrovend met diner en met daarna – volgens de traditie van mijn huis – voor mij het opruimwerk. Geen gast hier wordt belast met afwassen, schoonmaken en opruimen. Dat is een zaak van deze gastheer. Het ‘tijdrovende’ is natuurlijk nooit een probleem als het gezellig is, maar met het uitbreken van het voorjaar ben ik een hele batterij verplichtingen aangegaan, met afwezigheid van dagen achtereen. Pas over een dag of tien heb ik weer licht aan het eind van de tunnel. Dat zal allemaal ook gevolgen hebben voor deze rubriek, die vanaf nu dus inderdaad een dag of tien maar af en toe en dan mondjesmaat zal worden aangevuld. Mogelijk dat ik pas na die periode een wat uitgebreider verslag zal gaan geven over mijn dan gewezen bezigheden. Intussen lopen ook mijn andere verplichtingen voor Bewonerscommissie en Platform gewoon door, waarvoor ik ook nog op de een of andere manier tijd en aandacht moet zien te vinden. Straks zit ik al op de trein en gaat het feest beginnen.

Een missverkiezing in Laos. Miss Luang Prabang wordt hier gekozen. Ik vroeg me wel af of de meest links geplaatste figuur ook meedeed.

Maandag 16 april 2018.

Na enkele dagen uithuizigheid weer voor even weer terug op het honk. Het was opnieuw een tijdrovende maar gezellige periode. Mijn ‘probleem’ is eerder dat ik teveel dan te weinig contacten heb. Als ik maar twee keer per jaar een afspraak met een vriend van vele jaren heb vind ik het al frequent. In deze periode gaat bijna alles op een laag pitje, behalve bij zaken waar ik door de agenda wordt ‘gedwongen’. Gisteren meegemaakt dat de trein stopte te Assen, omdat er voor een passagier een ambulance nodig was. Vertraging om deze reden had ik nog nooit eerder meegemaakt. Als ik de conducteur goed begreep, die daarover met enkele passagiers in gesprek was, had de betreffende passagiere een ernstige bloedziekte en was niet goed geworden. Merkwaardig dat dat allemaal vermeld wordt. Meer details zal ik maar achterwege laten. Natuurlijk moet iemand op de trein de verantwoording dragen of er al dan niet kan worden verder gereden. Het is dan logisch dat dat de conducteur is. Het had voor mij geen zin meer in die trein te blijven zitten, want de busaansluiting in Groningen kon ik onmogelijk meer halen en dan kon ik beter de volgende stoptrein nemen. Dat had weer tot gevolg dat ik de betreffende patiënte tussen een ziekenbroeder en -zuster in, uit de trein gehaald zag worden, terwijl ze amper op haar benen kon staan.

Eindelijk zag ik eens een goede foto van zo’n doorzichtige brug, waarover ik tot nu toe meer gelezen had dan zelf gezien. Ik zie me nog niet op deze brug lopen. en zeker niet naar beneden staren, wat sommigen doen. Velen blijven liever op de randen lopen, waar je niet doorheen kunt kijken.

Dinsdag 17 april 2018.

Het blijven voorlopig nog onoverzichtelijke dagen met veel verplichtingen. Gisteren natuurlijk de boodschappen gehaald voor het bezoek van een broer, en uiteraard was ik dan nog wat vergeten. De tandarts kreeg ook een bezoek van me. Er was een nieuwe mondhygiëniste die een stuk steviger was en ook steviger handelde dan de vorige. Ze was even vriendelijk en legde evenveel uit als haar voorgangster. Ook in de avond de zoveelste overheerlijke maar onverstandige maaltijd van deze periode. En dat gaat nog wel even zo door tot zeker het komende weekend. De totale schade is nu al zeker 2 kilo en dat gaat dus zeker nog meer worden met nog een aantal dagen met ongebruikelijk eten te gaan.

In The Guardian een foto uit China, met de betiteling: Holland Sea of Flowers:

Blijkbaar gaat het hier om een expositie van Nederlandse bloemen.

Woensdag 18 april 2018.

Opnieuw een kort bericht. Dat krijg je in drukke tijden. Na vandaag zou het toch een stuk rustiger moeten worden, met meer tijd voor het wegwerken van ‘achterstallig onderhoud’. Hoewel het bij mij voorlopig niet echt stil zal worden, zal de hectiek na vandaag toch een stuk minder worden.

Donderdag 19 april 2018.

Dat was dus voorlopig de laatste drukke dag buiten de deur. We hebben het allemaal goed overleefd, de afgelopen weken. Nu moet dus de achterstand aan ‘bureauwerk’ die inmiddels is opgelopen weer worden weggewerkt. Idealiter zou ik dat allemaal vandaag willen doen, maar het waslijstje is intussen zo lang geworden, dat dat zeker niet zal gaan lukken. Ik kwam met de natte vinger op een lijstje al op meer dan tien acties, sommige daarvan zijn in enkele minuten te doen, maar voor andere mag ik wel dag of zelfs nog vele dagen uittrekken. Zo moet ik ook nog de blogs op deze website eens goed gaan ordenen. De persoon/het bedrijf ‘WPhelpdesk’ dat dat de vorige keer zo geweldig goed en snel had gedaan, heeft ook na zeker veertien dagen na mijn verzoek nog geen enkele reactie gegeven. Die reorganisatie kan ik ook zelf wel doen, alleen ben ik er misschien wel enkele weken mee bezig, als ik ook nog af en toe iets anders wil doen, terwijl een deskundige het in enkele minuten voor elkaar krijgt. Het genoemde lijstje van ruim tien zal in de loop van vandaag vermoedelijk alleen nog maar langer worden, al zullen er ook nog wel een aantal zaken af gaan. Voorlopig ben ik letterlijk en figuurlijk wel van de straat.

De gewichtsschade is op ruim twee kilo blijven steken, al moet ik morgen nog een keer uit eten.

Het is bovendien een mooi toeval dat ik op de eerste echt hete dag van het jaar ook nog eens een thuisdag heb, al moet ik nog wel boodschappen doen. Dat moet zelfs nu als eerste gebeuren, als ik nog niet al te veel hitte wil tegenkomen.

Voordeel van niet veel wandelen is ook dat ik hopelijk zo ook veel, liefst alle, teken ga missen.

Vrijdag 20 april 2018.

Met mijn to-do-lijstje ben ik gisteren best een eind gekomen. Zelfs heb ik al grotendeels mijn aardbeien weer eens grondig verzorgd. Dat doe ik veel te weinig en het verbaast me al jaren dat de planten het desondanks (of misschien wel juist daarom) steeds weer goed overleven en steeds weer volgende oogsten geven. In de loop van de avond kwamen er toch weer bij het vrij korte lijstje dat was overgebleven, een aantal onderwerpen bij te staan, die ik vergeten was gistermorgen al in te vullen. Zo begint deze dag met zeker een even lang lijstje als waarmee ik gisteren was begonnen. Hopelijk loop ik de achterstand vandaag toch echt in.

Dit is dan de hummingbird hawk-moth, ofwel de kolibrievlinder. Hij heeft, ondanks de naam, zo te zien niets met brie te maken, maar daaraan wijd ik dus wel eens een apart stukje.

Zondag 22 april 2018.

Opnieuw heb ik een relatief rustig etmaal achter de rug. Wel heb ik een Philips Airfloss gekocht. Broer Jan was hier onlangs erg enthousiast over en zijn tandarts ook. Vanaf vandaag ga ik dat mogelijk ook ervaren, hoewel mijn bezoek aan de tandarts morgen nog wel te vroeg zal komen om al resultaat te zien. Het to-do-lijstje wordt nu toch wel korter.

In een artikel las ik dat de NASA in zijn ruimtereizen de astronauten Anthurium  meezendt. Omdat blijkbaar – naar het inzicht van de NASA – deze plant het beste de lucht zuivert. Daar heb ik er in elk geval ook eentje van in huis.

Maandag 23 april 2018.

Vandaag is het Wereld Boeken Dag van de Unesco. Geen Nederlands medium heeft dit gemeld, want blijkbaar vindt men dat niet de moeite waard om te melden. Ik lees toch al elke dag boeken en ik zal vandaag hoogstwaarschijnlijk niet méér gaan lezen dan op andere dagen.

Gisteren dus inderdaad twee anthuriums gehaald bij Tuinland. Toen ik er toch was ook nog een begonia.

Mijn nieuwe begonia.

Tuinland was weer eens een onmogelijk met openbaar vervoer te bereiken winkel, zeker op zondag. Dus gisteren waren het dan toch weer 14 kilometer lopen en dat betekende een dagrecord voor dit jaar. Ik kan het dus nog steeds. Het was ook nog eens bloedwarm met ongeveer 25 graden. Dus dat betekende ook flink drinken. Vanaf vandaag tuimelen de temperaturen weer eens flink: een graad of tien of zelfs iets meer voor de overzienbare toekomst. Dat wordt dus weer een vest aan bij de boodschappen.

Gisteren heb ijk dus ook een stevig begin gemaakt met het opschonen van de beide blogs op deze website. Ik vorderde tot en met 14 februari. Als ik aangekomen ben bij 1 april 2018 kan de hele pagina ‘Blog’ vervallen en kan deze pagina worden omgedoopt in ‘Blog’. Met veertien dagen tekst per etmaal zou dat in een dag of drie/vier gelukt moeten zijn, maar de praktijk is altijd weerbarstiger en ik heb geen haast.

Dinsdag 24 april 2018.

Gisteren was het een dag die de geschiedenisboeken is ingegaan. Er gebeurde relatief veel. In willekeurige volgorde: ik kreeg de tweede referent voor een sollicitatie die ik plan als vertegenwoordiger van de gepensioneerden van mijn pensioenfonds. De moeilijke brief aan de eigenaar van onze woning namens de bewonerscommissie over onze jaarlijkse bijdrage ging de deur uit. Een tandartsbehandeling. Ik nam mijn nieuwe airfloss in gebruik. We kregen bericht van onze verhuurder dat de huren met tenminste 3,9 % verhoogd zullen worden. De verhuurder schrijft dat deze verhoging een voorschrift van de overheid is, maar in werkelijkheid is dit de door de overheid maximaal toegestane huurverhoging. Meteen maar actie ondernomen en het idee ontwikkeld, dat als de verhuurder voor de voor hem wettelijke maximale inkomsten gaat, het voorstellende alsof dat een overheidsvoorschrift is, het onze bewonerscommissie dan natuurlijk ook vrij staat om voor haar eigen wettelijk maximale bijdrage van de verhuurder te gaan. Deze website weer hersteld en teruggebracht naar weer één blog: de actuele en alle overige bijdragen te ordenen in de tijd achter ons. Afspraak voor een bijeenkomst met de voormalige sociëteit Jagershof Haren gemaakt, voor halverwege mei. BTW-aangifte voor het 1e kwartaal gedaan. En ik zal nu ongetwijfeld ook nog enkele zaken vergeten zijn te melden. De zoveelste stampvolle container wordt vandaag weer geleegd en ik zie alweer aankomen dat kort nadat hij straks weer leeg terugkomt, hij meteen weer grotendeels of zelfs weer helemaal vol zal zijn. Ik heb meteen alweer twee volle vuilniszakken en twee dozen vol met troep op het oog, die er weer in moeten. En opnieuw denk ik dan dat dat voor het laatst zal zijn. Komt er nog een keer een eind aan dat eeuwige opruimen en weggooien?

Voor deze week staan tenminste nog op het programma: de Inkomstenbelasting 2017 uitvoeren, de sollicitatie naar het pensioenfonds en nog wat rafeltjes van zowel bewonerscommissie als platform afwerken. Het weekend ben ik dan weer weg.

Woensdag 25 april 2018.

Inmiddels ben ik ook begonnen met de 12 leefregels van Jordan Peterson om te zetten in mijn eigen leefregels, zoals ik die in een heel leven zo langzaamaan bij elkaar heb gesprokkeld. Het zullen er een stuk minder worden dan de 12 van Peterson, en ook minder uitgebreid omschreven. Ik wou dat iemand me in mijn jonge jaren deze leefregels had meegegeven. Niet dat ik ze dan – van wie ook – klakkeloos zou hebben opgevolgd, vast en zeker niet. Daarvoor was en ben ik veel te eigenwijs, zeker toen ik nog jong was. Maar als ik ze gekend had, dan had ik eerder, soms veel eerder, een conclusie getrokken die ik uiteindelijk zelf toch heb getrokken. En alleen die lange duur die het kostte om tot het juiste inzicht te komen, heeft mezelf en anderen onnodig veel schade opgeleverd, die grotendeels vermijdbaar was geweest. De betreffende pagina is nog in opbouw en zal ook nog wel de nodige wijzigingen ondergaan.

Verder staat vandaag de aangifte Inkomstenbelasting 2017 op het programma alsmede enige verdere activiteiten voor de bewonerscommissie. En de sollicitatie, mogelijk mijn laatste, bij mijn pensioenfonds.

Zelfs mij is al een hele tijd de doorgaans veel te lange stropdas van de Amerikaanse president Trump opgevallen. Ik heb er ook anderen in mijn eigen omgeving al spontaan over gehoord, maar geen krant heb ik het nog zien melden. Tot vandaag in een Vlaamse cartoon:

Gisteren kwam ook het boek van James Comey: A higher loyalty binnen. Precies een week later dan hij in Amerika uitkwam. Ik kom aan lezen voorlopig toch nog niet toe. In het boek “Vernebelt, verdunkelt sind alle Hirne” van Kellner, dagboek van een Duitse ambtenaar uit Hessen over de volledige Tweede Wereldoorlog met ruim 1200 pagina’s ben ik nog niet eens op pagina 100: zojuist is de Duitse veldtocht in het westen voorbij: zomer 1940.

Donderdag 26 april 2018.

De aangifte Inkomstenbelasting is ook weer gedaan en dus weer achter de rug voor een jaar. Ruim een jaar geleden kreeg ik van broer Arie de tip om aan mijn ex betaald pensioen als alimentatie af te trekken. Dat had de belastingtelefoon hem geadviseerd. Ik had direct al mijn twijfels, maar ik heb vervolgens het via dezelfde weg als Arie gedaan: belastingtelefoon en vervolgens vooraftrekken. Het klopte allemaal perfect. Voor alle zekerheid heb ik de ‘opbrengst’ maar direct op een aparte rekening gezet en ben er verder niet aan geweest. Totdat Arie niet zo lang geleden meldde dat de aftrekpost toch door de fiscus was afgewezen. Ik was er al bang voor geweest. Bij de aangifte 2017 heb ik dus gisteren op dit punt maar niets afgetrokken en dat resulteerde in een torenhoge te verwachten aanslag. Hij klopte overigens vrijwel precies met de gemaakte reservering, zodat er alsnog niets aan de hand is als de beroemde blauwe enveloppe straks met de mega-aanslag in de bus valt. Weer een probleem opgelost.

In Duitsland en vervolgens ook in andere landen wordt Joden afgeraden in het openbaar hun keppeltje te dragen. Naar welk niveau zijn we nu toch afgezakt? Het is een kwestie van tijd of alle mannen moeten hier hun baard laten staan en alle vrouwen moeten in het openbaar een hoofddoek om. Ik ben er al een hele tijd bang voor geweest, gegeven de geschiedenis van de Islam in Europa. Na eerst bij Poitiers / Tours in 732 en vervolgens voor Wenen in 1683 in hun opmars naar Europa te zijn gestuit, heeft deze godsdienst nu een andere weg gevonden om West-Europa te veroveren. En het eerste zijn nu – zoals steeds in de geschiedenis – de Joden aan de beurt.  Ik hoop nog altijd dat het niet zo ver hoeft te komen, maar ik vrees nog altijd het ergste. Dat wordt weer strijd, vroeger of later, vrees ik. De mensheid heeft van al die oorlogen helemaal niets geleerd.

Geen keppeltje is pas de eerste stap. In Antwerpen kun je, vooral in de jodenwijk, maar ook daarbuiten, een jood van verre zien aankomen.  De cartoonist heeft er dit van gemaakt:

Vrijdag 27 april 2018.

Het mysterie van de 28 verdwenen tuinen.

Gisteren kreeg ik de ingeving om eens bij de gemeente het taxatierapport van onze woningen op te vragen, waarop de huren van onze huizen mede gebaseerd zijn. Eerst viel me op dat we dit jaar nog geen WOZ-beschikking van onze gemeente hadden ontvangen, terwijl we die in de beide vorige jaren respectievelijk op 18 en op 20 februari al hadden gekregen. Bij een poging het gemeentehuis te bellen, wat ik maar heel zelden doe, prikte ik uiteraard meteen op een morgen dat het voltallige personeel in vergadering was en dus onbereikbaar. Dan maar eerst even met mijn DiGiD eens kijken wat ik op de website van de gemeente hierover kon vinden. En inderdaad stond daar ook dat er in 2018 geen of nog geen WOZ-beschikking voor mijn huis was afgegeven. En was er dus ook geen taxatierapport van 2018. Wel van 2017 en van 2016. Dus die van 2017 dan eerst maar even gedownload en uitgeprint. Tot mijn verassing las ik daar dat bij de taxatie rekening is gehouden met een tuin van 65 m2. Heeft iemand soms ergens mijn tuin van 65 m2 gezien? Ik ben hem namelijk kwijt. ’s Middags was dan toch het gemeentehuis weer bereikbaar en kreeg ik zowaar de taxatie-ambtenaar van de gemeente te spreken, een zekere mevrouw Poelstra, als ik haar naam goed gehoord en ook goed onthouden heb.  Ook aan mevrouw Poelstra heb ik dus gevraagd waar mijn tuin van 65 m2 was gebleven. En ook waarom we dit jaar nog geen WOZ-beschikking hadden gekregen.  De laatste vraag was sneller beantwoord. In meer straten van Haren is er dit jaar geen WOZ-beschikking aan de huurders/bewoners toegestuurd. Fout van het extern daarvoor ingehuurde bureau. Dus niet alleen ik had die beschikking niet gehad, maar geen enkele bewoner van mijn wijkje. Ze zou ervoor zorgen dat volgende week iedere bewoner zijn WOZ-beschikking in de bus kreeg. Bij de tweede vraag, die van de verdwenen tuinen, bleek als eerste dat bij alle benedenwoningen rekening is gehouden met een tuin van 65 m2 en bij de bovenwoningen geen tuin is meegenomen. Dat zijn dus 28 verdwenen tuinen. Al pratende met haar begon bij mij een lichtje te branden.

Toen ik hier in 2005 kwam wonen vertelde de toenmalige huismeester me dat tot voor kort alle huurders een eigen tuin hadden, maar dat heel geleidelijk bij elke volgende huurder, bij de benedenwoningen geen eigen tuin meer werd meeverhuurd en dus geleidelijk al het groen in dit wijkje gemeenschappelijk groen werd. Dat proces liep al een aantal jaren toen ik hier in 2005 arriveerde, maar hoe lang precies wist en weet ik niet. De bewoners moesten aanvankelijk nog wel voor het groenonderhoud betalen, via de servicekosten. Na het zogenaamde Parkstadarrest, waarbij de Hoge Raad bepaalde dat huurders niet hoefden te betalen voor groenonderhoud dat voor iedereen toegankelijk was, heeft De Woonplaats deze servicekosten afgeschaft.  Inmiddels heeft het overgrote deel van de huurders geen eigen tuin meer. Ik durf zelfs niet te zeggen of er überhaupt nog huurders zijn met een eigen tuin. Maar als het nog zo is zal dat slechts een enkeling zijn. Mevrouw Poelstra zou het uitzoeken en mij binnen drie weken berichten.  Wel kon ze me alvast vertellen dat als de tuin van 65 m2 zou worden verwijderd, dat aan taxatiewaarde 5.000 euro scheelt. Dat leidt vervolgens ook tot een lagere huur voor de benedenwoningen. De nieuwe eigenaar zal dus zeker heel erg blij zijn met de vondst van mij. Hij krijgt dan namelijk een lagere aanslag voor de WOZ. Daar staat dan een wel een lagere huuropbrengst tegenover. Ook dat zullen we wel voor de rechter of de huurcommissie moeten bevechten. Want hij zal het vast niet zomaar teruggeven, vanaf 1 oktober 2015, toen deze regeling in ging.

Opnieuw heb ik vandaag de vlag, dit keer met wimpel uiteraard, opgehangen. Ik ben zelf niet zo koningsgezind, maar als een buurvrouw dat vraagt dan doe ik dat. Ik houd de vlag ook tot en met 5 mei, als we voorlopig weer uitgevlagd zijn.

Na Pasen in Damascus, nu een fraai plaatje uit het voorjaar  van het evenzeer zwaar beschadigde Baghdad:

Zaterdag 28 april 2018.

Het mysterie van de verdwenen tuinen, deel 2.

Gisteren heb ik, waar anderen Koningsdag vierden, eens enkele oudere medebewoners opgezocht. Het ging me natuurlijk niet over hun leeftijd, maar om de vraag wie er hier het langste woont of wonen. Ik sprak een dame, via via, die hier al vanaf het jaar 2000 woont. Dat is toch 5 jaar langer dan ikzelf. Echter, hoewel zij zeer helder van geest was en is, kon zij zich niet herinneren dat er ooit in ons wijkje benedenwoningen met eigen tuinen van 65 m2 zijn geweest. De woningen dateren al van 1974 toen blijkbaar alle benedenwoningen nog een eigen tuin hadden, maar sinds wanneer dat nu is afgeschaft blijft nog een raadsel. Ze kende één andere bewoner die nog langer dan zijzelf hier woonde en dat was mijn bovenbuurvrouw. Een fantastische dame,  maar ook zij wist van niks, maar zij heeft wel altijd een bovenwoning bewoond dus heeft nooit een eigen tuin gehad. Ze kende nog een bewoner die nog regelmatig omgaat, in een kaartclub, met de voormalige huismeester van wie ik het verhaal over de tuinen in 2005 heb gehoord. Nu moet ik helaas het weekend weg, maar na terugkomst ga ik wel proberen contact te leggen met die voormalige huismeester. In elk geval wordt het nu wel duidelijk dat hoogstwaarschijnlijk niemand hier nog een eigen tuin heeft en het vele groen hier, in ‘ons paradijsje’ dus allemaal gemeenschappelijk is. Het betekent ook dat al vele jaren de benedenwoningen een te hoge huurprijs hebben betaald en nog steeds betalen. Een leuk onderwerp voor onze bewonerscommissie en een nieuw strijdpunt met de eigenaar.

Nu eerst even een bezoekje aan de jaarvergadering van mijn Genealogische vereniging ‘Ons Voorgeslacht’ in Delft. Altijd leerzaam.  Daarna naar Jan en morgen via ??? weer naar huis terug.

Maandag 30 april 2018.

Het werd weer een heel avontuur.

Zaterdag. Eerst naar Delft, voor de de jaarvergadering van ‘Ons voorgeslacht’. Ik was weer mooi op tijd,. Hoewel dit de derde keer was dat ik bij deze bijeenkomst was, werd voor het eerst naar ik mij herinner, steeds opgeroepen of ieder zich toch vooral wilde registreren. Voor een genealogische vereniging is dat natuurijk vanzelfsprekend. Nu is over een aantal jaren niet meer na te gaan dat ik er twee jaar eerder ben geweest dan uit de officiële stukken blijkt. Dat weet ik dus weer voorgoed. Het was een levendige vergadering. De vergadering liep dan ook flink uit, maar vrij soepel kon het inhoudelijke deel vervolgens worden verkort, zodat het geheel toch op tijd eindigde. Wel kwam voor het eerst mijn oude leraar Dr A.W. E. Dek ter sprake. Een genealoog die mijn leraar geschiedenis was op het Grotius Lyceum in de zestiger jaren. De spreker, die ik na afloop nog even aansprak, wist te vertellen dat Dek een chaoot was. Grappig toch. Dat zit zo absoluut niet in mijn herinnering, maar nu pas realiseerde ik me dat je als scholier ook helemaal niet op zo’n element bij je leraar let. Je let dan op heel andere dingen: of hij goed kan uitleggen, of hij al dan niet gezag heeft in de klas, de cijfers die hij geeft. Maar hoe hij zijn zaken voor zijn werk of thuis organiseert is iets wat je op dat moment totaal niet bezighoudt. Na deze opnieuw leerzame en nuttige bijeenkomst, de trein en vervolgens de bus naar Jan genomen. Hoewel het bij het overstappen wel heel even spannend werd, kwam uiteindelijk alles op zijn pootjes terecht en kwam ik weer precies volgens afspraak bij Jan aan. Daarna het diner bij Kevin in Maassluis. Een voor mij nieuw adres. Het eten was heel behoorlijk tot goed, maar geen top. De bediening was wel uitstekend. Maar Martin van De Lantaern kookt toch echt een tandje beter.

Zondag. Als een blok geslapen. Na het ontbijt in een beetje licht-regenachtig weer, maar zeker geen plensregen, de bus naar Delft genomen. Wandelen in het Westland is namelijk een bezoeking. De wegen zijn er smal en er zijn ook lang niet altijd fietspaden, laat staan stoepen. Je loopt dus ook samen met auto’s en fietsen op wegen waar twee auto’s elkaar maar krap kunnen passeren. Mij te gevaarlijk. Vanaf Delft over het Jaagpad naar Rijswijk gelopen en vandaar onder de Hoornbrug door, opnieuw langs die sloot (Schie?), en bij Voorburg over dat water en via het Westeinde naar station Voorburg. Restaurant The Village onder dat station is een van mijn favoriete stopplaatsen en daar onderbrak ik de wandeling dus voor de lunch om ongeveer 13.00 uur. Een belangrijke reden om hier te stoppen is ook dat hun toilet precies voor mijn rechterbeen een ruimte heeft, zodat het lijkt of dat speciaal voor mij is ontworpen en ik goed kan zitten. Buiten had ik een reclamebord gezien, voor een nieuw bier, met Texel in de naam. Na toiletgang ging ik aan een tafeltje zitten. Ik wist toen nog wel dat het bier was met ‘Texel’ in de naam, maar de precieze naam was mij ontschoten. Wat associeer ik met Texel? Het schaap uiteraard, wat anders? Aan de bediende vroeg ik dus: geeft u mij maar en ik aarzelde. Hoe heette dat bier nou? En ik verbeterde mezelf: “Geeft u mij maar eens zo’n schaap.”. Ze keek me eerst even wat vragend/onbegrijpend aan en na een tel of vijf zei ze: “Ik snap het” en ze liep weg. Om kort daarna terug te komen met een grote grijns op het gezicht en met een glas Texels bier in haar hand, dat overigens “Texels Schuumkoppe” bleek te heten, en ze zette het voor me neer. Ik: Ja dit bedoelde ik. Het was dus in elk geval Texels Sch….., maar ik had het vervolg niet goed. Ik maakte er ‘schaap’ zijn, wat ‘schuumkoppe’ had moeten zijn. Mijn  Texels is niet echt je dat, bleek weer eens. Ik had het weer gemaakt, vooral nadat ik de serveerster nog een compliment had gemaakt over haar mooi groen gelakte nagels.

Vervolgens ben ik door Voorburg richting Leidschendam gelopen en daarna richting Voorschoten. Net in Voorschoten aangekomen, ben ik nog gestopt bij Het Eiland van Ome Nick, alwaar ik hun beroemde bal gehakt nam, samen met opnieuw een Texels Schaap, waarvoor ze ook daar reclame maakten, en maakte ik gebruik van hun toilet, waarvan ik ook al wist dat het daar voor mij goed toeven was. Ze zochten er nog een afwasser, maar na enige aarzeling besloot ik toch maar niet te gaan solliciteren. Langs Kasteel van Duivenvoorde naar het station Voorschoten, alwaar ik weer op de trein naar huis stapte. Precies volgens schema kwam ik om even over half negen weer thuis. Ik had op een oor na 20 kilometer gelopen.

Nog even een bijzonder plaatje, dit keer van een handtassenverkoopster in Shandong, China.

Het vervolg van deze periode staat op de pagina ‘blog’. Deze pagina werd laatstelijk bijgewerkt op 9 juli 2018.