Traditioneel begint het jaaroverzicht met de situatie aan het begin van het jaar. Ik ben nog altijd lid van het bestuur van het Huurdersplatform van woningcorporatie De Woonplaats, waarbij ik in maart 2024 opnieuw voor 3 jaar werd gekozen en dat zou nog moeten duren tot maart 2028, als mijn mandaat afloopt. Ik ben ook nog lid van de ‘klankbordgroep’ van mijn gepensioneerdenvereniging, maar ik betwijfel of dat lidmaatschap het einde van dit jaar gaat halen. Met het lidmaatschap van de vaste commissie voor de commerciële sector, van de Verenigingsraad van de Woonbond ben ik nog doende, maar uit een soort ‘status aparte’: ik bepaal zelf welke vergadering ik bijwoon en welke per video. Ook ben ik nog lid van de Hollandse Vereniging voor Genealogie “Ons Voorgeslacht” en ben ook niet voornemens dit lidmaatschap te beëindigen. Datzelfde geldt voor de Moerdregste Historische Vereniging. Per april 2024 ben ik lid geworden van de Nederlandse Vereniging voor Genealogie (NVG). Ik ben geabonneerd op de New York Times, The Guardian en de Times of Israel. Ook mijn beide b.v.’s , Invictus b.v. en Qatraze b.v. zijn nog intact en (op een laag pitje) actief. Ik ben ook nog lid van MyHeritage en 23andme, zowel voor het medische als voor het genealogische deel. Ik wandel nog veel (gemiddeld zo’n 5 km per dag) en fietsen op mijn driewielfiets doe ik ook, zij het niet dagelijks. Ik woon nog altijd waar ik al meer dan 10 jaar woon, en heb weliswaar veel relaties, maar geen vaste.
Wat mijn gezondheid betreft: per 1 januari 2025 had ik al tientallen jaren geen medische behandeling van enige betekenis gehad en gebruik ik ook nog altijd geen enkel medicijn.
Vrijdag 3 januari 2025.
Sinds dit jaar zijn de gegevens van honderdduizenden Nederlanders openbaar die in WO II met de Duitse bezetters hadden samengewerkt. Een smulpartij voor (hobby)genealogen. Ik heb dus meteen in mijn geheugen en mijn stamboom nageplozen van wie ik de gegevens eens zou kunnen gaan opsporen. Wie hadden er met de Duitsers samengewerkt? Ik kon het maar niet bedenken. Wel heb ik nog familie die juist met het verzet had samengewerkt, waaronder mijn vader. Dus aan die gegevens van honderdduizenden Nederlanders heb ik hoogstwaarschijnlijk helemaal niets. Het doet me denken aan de wijze les van een van mijn leermeesters over genealogie die zei: “Met een beetje geluk heeft u een voorouder die in de gevangenis heeft gezeten.” Immers, van (gewezen) gevangenen is doorgaans meer bekend dan van degenen die oppassende burgers waren. Niet alleen waarom hij in de gevangenis zat, maar ook van alles rondom hem: uiterlijke kenmerken, familiegebeurtenissen, karakterbeschrijving etcetera. Het is dus heel erg spijtig als je voorouders allemaal brave burgers waren. Want dan is er hoogstwaarschijnlijk helemaal niets over hem of haar opgetekend. Ik kan natuurlijk nog wel een wilde gok gaan doen. Want zeker na de oorlog ging niemand er prat op dat hij of zij met de Duitsers had samengewerkt. Wie weet kom ik dan toch nog een grote verrassing tegen.
Donderdag 9 januari 2025. Het kleinst mogelijke kwaaltje.
Vandaag begin ik een nieuwe traditie, neem ik me voor. Vandaag precies een jaar geleden had ik het laatste contact met mijn huisarts. Dat ging toen – zoals het al tientallen jaren gaat – over het kleine plekje aan mijn linker onderbeen, dat heel af en toe de kop opsteekt. Daar heb ik dan een crème voor in een heel kleine tubetje, dat vele maanden meegaat. Misschien wel een half jaar of nog langer. Het is mijn enige gezondheidsprobleem. Ik zal dus niet klagen, als ik dit probleem vergelijk met wat mijn beide broers elke dag aan medicijnen moeten slikken. Dus een kleiner probleem kan haast niet. Ook de huisarts, net als haar voorgangers, weet eigenlijk niet wat het is. Het medicijn is vele jaren geleden uit een test gerold met misschien wel tien andere smeerseltjes, als enige dat werkelijk hielp. Maar waarom kan eigenlijk niemand me vertellen. Het mag dan een superklein kwaaltje zijn, maar toch moet ik ook hiervoor heel af en toe een nieuw tubetje hebben. En daar trek ik dus voortaan de 9e januari voor uit. Dan kan ik meteen even melden dat het verder qua gezondheid helemaal goed met me gaat. Dat hoop ik dus nog tenminste 22 jaar vol te houden.
Vrijdag 10 januari 2025. De route naar Bunde.
Ik had 15,6 kilometer gelopen. En nog altijd was ik niet helemaal op. Als het nog 2 kilometer meer had moeten zijn, dan was dat ook nog gelukt. Dit alternatief is dus ook niet voor herhaling vatbaar. In elk geval niet op korte termijn. Eind maart of begin april lijkt me wel een goede volgende kans. Dan zijn ze in elk geval een stuk verder, mag ik aannemen. En weet ik ook een alternatieve route.
Zaterdag 11 januari 2025. Ijzel.
Dat was dus een dagje bijkomen, na de avonturen van vrijdag. Heb wel nog enkele boodschappen in huis gehaald, maar dat was dan ook alles.
Zondag 12 januari 2025. Een sportieve dag.
Opnieuw een tamelijk rustige dag. Met langebaanschaatsen (het EK all-round en het EK-sprint) en ook nog eens de nationale kampioenschappen veldrijden. Dat laatste deed dus ieder land voor zich. Vreemd genoeg werd het Nederlands kampioenschap veldrijden niet op tv uitgezonden, zelfs niet via internet. Een live-stream via internet wil nog wel eens worden gebruikt als twee wedstrijden tegelijk plaatsvinden. Terwijl de Nederlandse vrouwen, op alle internationale podia staan, vaak ook als eerste. En we ook nog eens het fenomeen Mathieu van der Poel in huis hebben, die alles wint als hij ergens aan mee doet. Maar dat is allemaal te onbelangrijk. Wel was het Belgische kampioenschap te zien, op de Belg uiteraard, en kon je zelfs nog het Franse kampioenschap vinden, terwijl de Fransen in deze sport niet vaak tot de top behoren. Meestal doen ze internationaal zelfs helemaal niet mee. Dus ik had het er maar druk mee, met meerdere kampioenschappen tegelijk. Desondanks ben ik toch ook nog een stukje gaan lopen, vooral omdat mijn ijsblokjes op waren. En ik wil uiteraard niet zonder zitten. Gelukkig kon ik de dag dus tevreden afsluiten, terwijl ik alle dagdoelstellingen had gehaald.
Vrijdag 24 januari 2025. Bezoek aan Delft en Rijswijk.
Na de eerste lange dag, kwam er een tweede lange dag direct achteraan. Ik probeer dat altijd te vermijden, maar soms kan het gewoon niet anders. Eerste bestemming was Delft, waar broer Jan in het ziekenhuis lag, woensdag opnieuw geopereerd aan een been. Het ging hem – gegeven de omstandigheden – goed. Nu moet hij eerst zes weken liggen. Waarschijnlijk in een revalidatie-oord als ik het goed weet. En daarna gaan oefenen, dus hij is er nog lang niet. Toen hij toch door het personeel moest worden geholpen, enkele uren later, was dat een goede aanleiding om op weg te gaan naar mijn volgende afspraak. Dat was vlak over de grens Delft – Rijswijk. Daar was dit jaar pas een medebewoner van mijn wijkje gaan wonen, met wie ik samen heel wat heb gedaan voor de medebewoners. Ze is inmiddels alweer 84, en dat is te merken aan de snelheid waarmee alles gaat. Geen probleem dus, als je er maar rekening mee houdt. Gelukkig is ze wel helder van verstand. We gingen samen naar een Chinees restaurant: Golden House aan het Waldhoornplein in Rijswijk. Op hun website staat: reserveren nodig. En dat was ook te merken toen we binnen stonden. misschien wel 25 tafeltjes, waarvan er meer dan twintig bezet waren. Er was gelukkig nog een tafeltje voor ons beschikbaar. Chinees en Indisch eten niet meer zo populair als vroeger ? Bij dit restaurant is daar niets van te maken. Ik heb het al zeker twintig jaar niet meer zo druk gezien in een Chinees/Indisch restaurant. En dat op een donderdagavond. En ook de gerechten die wij hadden, waren verrukkelijk. Het is dat het zo’n eind om is, anders had ik in dit restaurant nog veel meer van hun gerechten willen proeven. Ik ga toch een keer verzinnen om hier nog een keer langs te gaan. Ik kwam na middernacht weer thuis.
Dinsdag 28 januari 2025. Amsterdam.
En dat was weer eens, voor het eerst in lange tijd, een bezoek aan Amsterdam. Voor een vergadering met mensen van onze werkgroep VCCS met enkele mensen van de Woonbond. Frappant was weer dat ik, toen ik al anderhalf uur onderweg was, in de trein een e-mail kreeg dat de verwarming in het vergaderpand was uitgevallen, en of we dan maar voor extra warme kleding moesten zorgen, maar ook per video konden aansluiten. Al vele jaren is het motto, dat Amsterdam (of Den Haag of Rotterdam) veel verder weg liggen van Groningen dan andersom. Naar Groningen is een wereldreis voor een westerling, maar voor Groningers is een bezoek aan het westen des lands even gemakkelijk als voor andere westerlingen. Daarom kun je ze ook allemaal op hetzelfde moment informeren. Utrecht ligt ook volgens westerlingen precies in het midden van het land. Dus om iedereen evenveel tegemoet te komen kun je het beste vergaderen in Utrecht. Terwijl het van Utrecht naar Groningen nog 200 kilometer is en Utrecht van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag niet meer dan 60 kilometer is. Ik besloot toch maar om niet om te keren om eerst warmere kleding te gaan halen en zelfs met terug naar huis om digitaal te vergaderen zou ik te laat zijn gekomen. Dus ging ik toch maar door naar Amsterdam. Ik heb het vast wel eerder verteld, maar dat is dan toch wel lang geleden, dat ik het niet heb met Amsterdam. Het is niet mijn stad en dat zal het ook het ook nooit worden. Ik ben altijd weer opgelucht als ik weer buiten sta. En dan ga ik ook het liefste meteen naar huis. En dat heb ik dan ook maar meteen gedaan.
Dinsdag 4 februari 2025. Mist.
Het is al een heel tijd flink mistig in ons land en zeker in deze provincie. Dat heeft tot gevolg dat de luchtvervuiling ook steeds hoog is. Nu weet ik niet van alle vervuilers wat de norm is, maar van PM2,5 weet ik het toevallig wel. Dat zijn de kleinste deeltjes, kleiner dan 2,5 micron. Daaronder vallen dus o.a. stof, microplastics, bacteriën, virussen, mijt. De norm van de WHO is 15 per m3. Daarboven moet je je inspanningen verminderen en voor wie er gevoelig voor is, kun je maar beter niet naar buiten gaan. De waarde schommelt hier al een tijdje tussen 40 en 50 micron. Oftewel meer dan 3 maal zoveel als de norm. Niet goed dus. Wat me ook zo verbaast is dat het KNMI, dat over allerlei weers- en andere natuurverschijnselen veel duidingsartikelen op hun website schrijft, over deze mistperiode geen enkele verklaring geeft. Is dat ook een gevolg van de klimaatsverandering? Dat zou ik nou graag willen weten.
En vandaag ook naar de kapper geweest.
Donderdag 6 februari 2025. Meten is weten.
Sinds gisteren ben ik dan op jacht gegaan naar een meetapparaat die de verontreinigende stoffen in mijn huis kunnen opmeten. Zoals PM2.5, PM10, CO, CO2, NO, NO2, O3 en wie weet wat nog meer. HCHO en TVOC hoeven van mij dan weer niet, want de kans dat ik formaldehyde in huis heb, of andere vluchtige stoffen verbonden met verf lijkt me bijzonder klein. Want dan kan ik namelijk eens meten wat die luchtzuiveraar van me eigenlijk bereikt. Hij zuivert de lucht overigens op nog meer zaken, zoals op bacteriën, virussen, stof en huismijt, maar er bestaat hoogstwaarschijnlijk geen meetmethode voor, dus dat zullen we nooit weten. En als er al een meetapparaat voor is, dan zijn er in elk geval geen normen wat een acceptabel niveau van verontreinigen is. Die normen bestaan namelijk voor de eerste 7 genoemde deeltjes namelijk wel. Bij een zoektocht op het internet kom ik geen apparaat tegen die alle zeven eerstgenoemde deeltjes meet. Je krijgt er hooguit vier of vijf per meetapparaat. Het volgende probleem is dan dat meettoestellen voor bijvoorbeeld 5 van die stoffen in prijs variëren van rond 20 euro tot de 300 euro. Ik ga maar eens beginnen met het apparaatje van 20 euro. Eens kijken wat dat nu oplevert.
Ook op deze dag de financiële stukken van mijn beide bv’s over 2023 en 2024 naar mijn administrateur gebracht. Daar ben ik dus voorlopig weer vanaf. Ik verwacht hiervan overigens voor beide jaren geen aanslag van enige betekenis. De voorlopige aanslagen heb ik al betaald en de definitieve zullen hier vast niet veel van afwijken.
Zondag 9 februari 2025.
Afgelopen vrijdag maar weer eens naar het Westen des lands getrokken. Allereerst voor een bezoek aan mijn broer die in Vlaardingen herstelt en revalideert van zijn volgende operatie. Het ging relatief goed met hem. Al had hij nu ineens buikklachten die hij nooit eerder had. Na een middagje gezellig kletsen, vertrok ik dan aan het eind van de middag naar Naaldwijk voor een bezoek aan mijn vriend Paul. Ook die trip verliep vlot in en ik kwam precies op tijd op de afspraak aan. Paul geeft er de voorkeur aan om iets voor zijn gasten te maken in plaats van naar een restaurant te gaan. Hij kan best goed koken, dus dat was geen verkeerde keus. Hij bracht me vervolgens naar Maassluis, naar het huis van mijn broer dat nu dus leeg staat, althans onbewoond is, omdat mijn broer elders herstellende is. Ik heb de sleutel dus ik kwam snel binnen en ging eigenlijk vrij snel naar bed. Ik weet waar ‘mijn’ bed is, dus dat ging allemaal goed. De volgende morgen, wakker zoals altijd om een uur of zeven, ben ik uit bed gestapt, heb mij opgefrist en ben naar het plaatselijke metrostation gelopen en nam de metro. Ik had tevoren geprobeerd uit te zoeken waar ik nog iets van een ontbijt zou kunnen kopen, en dat was niet station Rotterdam Alexander want daar was nog niets open als ik er was, maar wel station Gouda, waar ik toch moest overstappen. Dat staat allemaal in de NS-app, inclusief de openings- en sluitingstijden. Maar aangekomen op Rotterdam Alexander, bleek er toch een winkel open: het leek mij een Turkse uitbater, gegeven de artikelen die hij verkocht. Dus heb ik bij die meneer toch maar iets eetbaars gekocht. Gelukkig maar, want bij aankomst in Gouda, waar de eetwinkel om 08.00 uur op zaterdag open zou moeten gaan, was hij om kwart voor tien toch nog heel erg dicht. Ik weet het al langer: de informatie in de app over de openings- en sluitingstijden van de voorzieningen op het station is totaal onbetrouwbaar. Maar qua rit en reistijden was het wel weer een vlekkeloze rit met de trein naar huis, waar ik dan gisteren om een uur of twaalf weer aankwam.
Van dinsdag 11 op woensdag 12 februari bleef ik in Enschede overnachten.
Donderdag 20 februari 2025. Ies Krijtenburg.
Vanmorgen, bij het dagelijkse struinen langs een rijtje websites, kwam ik een bericht tegen, dat een zekere Ies Krijtenburg was overleden. In januari 2018 al. Ik heb die man redelijk goed gekend. Toen ik in 1982 van baan wisselde kon ik kiezen uit drie mogelijkheden: Ahold als personeelsbaas voor de noordelijke provincies, de Open Universiteit in Heerlen, ook als personeelsbaas, en de PTT op een voor mij totaal onduidelijke baan, maar wel met een landelijke verantwoordelijkheid. Ik koos voor het laatste. Mijn ervaring tot op dat moment was immers, dat ik overal waar ik kwam, in positieve zin was opgevallen. Met zo’n groot bedrijf als de PTT zou ik vast ook wel weer opvallen en kon ik ook beter kiezen voor een baas naar mijn zin. Dat kon ik bij Ahold en bij de Open Universiteit namelijk niet. Je moet maar afwachten wie je aantreft en het daarmee doen. En zo is het ook gegaan. Ik kon na mijn eerste baan, een jaar of twee later, inderdaad kiezen. En ik koos voor een baan bij ene Ies Krijtenburg bij het Postdistrict Den Haag, als baas. Ies Krijtenburg stond bij de PTT bekend als een rechtlijnige man, waarschijnlijk mede als gevolg van zijn geloofsovertuiging, die ook nooit van zijn hart een moordkuil maakte. Door deze rechtlijnigheid en directheid was hij niet bij iedereen geliefd, zeker niet bij het hoger bezoldigde deel van de organisatie. Ik vond die rechtlijnigheid juist een voordeel: je wist bij Ies altijd waar je aan toe was. Geen gemits of gemaar, besluitvaardig en betrouwbaar. Voor mij de ideale baas. En het was een goede tijd in het pd Gv, waar ik ook weer opviel, ook bij de Centrale Directie, waar ik na een jaar of twee ook weer naartoe ging, maar deze keer met een veel duidelijkere baan. Ik ben daarna het zicht op hem kwijt geraakt. Ik weet nog wel dat hij niet geheel vrijwillig bij de PTT vertrokken is. Maar het precieze heb ik nooit gehoord of vernomen. Hij was blijkbaar raadslid voor de ChristenUnie, eerst in Berkel en Rodenrijs, daarna in de gemeente Lansingerland. Hij kreeg van het gemeentebestuur een zeer lovend bericht mee, waarin ik Ies nog maar nauwelijks herkende. Hij kreeg in 2008 nog een Koninklijke onderscheiding, maar uitsluitend voor zijn verdiensten als raadslid in Berkel en Rodenrijs en Lansingerland.
Zondag 2 maart 2025. Boeken.
Het boek van Angela Merkel heb ik nu echt uit. Precies 721 pagina’s. Verrassend was vooral dat ik slechts één woord hoefde op te zoeken. En dat was Muckefuck, zie mijn bijdrage van 10 februari 2025. Dus ofwel mijn Duits is een stuk beter dan ik steeds dacht, of Merkel is in staat zulk eenvoudig Duits te schrijven dat zelfs ik het moeiteloos kan volgen. Ik heb Merkel nu een stuk beter leren kennen, als dat ik uit de nieuwsberichten steeds heb kunnen opmaken. Ze is met name een stuk linkser dan ik dacht. Ook de stukken over Trump en Merz (haar concurrent bij haar eerste kanselierschap, en mogelijk ook de volgende kanselier) zijn opmerkelijk. Er staat bijna niets over ze in, terwijl ze ze toch vrij goed moet hebben gekend. Het volgende boek is dan You don’t need to forgive.
Ik heb nu al de inleiding van 21 bladzijden gelezen en ben ook al begonnen met het eigenlijke boek. Schrijfster legt eerst uit wat ze bedoelt met de titel. Ze is niet tegen het vergeven van de dader(s) na een ondervonden trauma, maar wat haar betreft hoeft dat niet altijd. Christenen vinden dat ze altijd moeten vergeven, omdat dat uit de Bijbel volgt. Ik vond het om een andere reden ook een goede idee, omdat je dan namelijk niet meer elke dag aan dat trauma hoeft te denken en blijft piekeren. Maar er is volgens mevrouw Gregory ook een tussenweg. Ik ben heel benieuwd naar haar uitleg. Het leest na een 25 pagina’s vlot weg, hoewel het een vrij technisch boek is met veel termen uit de psychiatrie. Misschien moet het moeilijke stuk nog komen.
Woensdag 5 maart 2025. Luchtvervuiling.
Zou dan nu eindelijk het voorjaar aanbreken? Met een temperatuurverwachting voor begin maart van 17 graden, zou je het bijna gaan denken. Zojuist de meting van de luchtvervuiling met PM2.5 buiten ontvangen. Die is blijkbaar op dit moment alhier 56,1 microgram per kubieke meter. Terwijl de norm van de WHO is: maximaal 15 microgram. De kwalificatie is dan ook: unhealthy, ofwel: ongezond. De vraag wordt steeds meer: waarom horen we nou niks van het KNMI hierover? Die zouden hiervan toch verstand moeten hebben? Of anders het RIVM.
Van woensdag 5 op donderdag 6 maart heb ik in Enschede overnacht.
Mijn volgende boek gaat dan over de kronieken van de Abdij van Aduard.
Dit is dan de derde abdijenkroniek die ik heb en nu ga lezen. De eerste was van de Abdij van Egmond, vanaf eind 12e eeuw tot ver in de 13e eeuw, de tweede was de kroniek van de abdij de Bloemhof te Wittewierum, vanaf begin 13e eeuw en Aduard is vanaf eind 12e eeuw tot wel in de 16e eeuw. Dan zijn er nog de kronieken van Rolduc, vanaf begin 12e eeuw, tot – naar het schijnt – het jaar 1700. Uitgegeven in 1995, maar die moet ik nog op de kop tikken. Hoewel ze alle vier in het Nederlands of in het Latijn zijn, wil ik ze wel in modern Nederlands hebben, want ik beheers het Latijn niet en dat zeer oude Nederlands is ook maar heel lastig te volgen.
Woensdag 19 maart 2025. Nóg drie jaar De Woonplaats.
Voor een volgende periode van drie jaar ben ik gisteren herkozen als bestuurslid van het Huurdersplatform. En heel anders dan bij elke vorige herbenoeming heb ik deze keer geen idee of ik dit werkelijk ga volmaken. Ik heb overigens geen enkele concrete aanwijzing waarom dat deze keer niet of minder het geval zou zijn. Maar men wordt ouder, dat is niet te ontkennen. Bovendien moet ik ook nog gaan beslissen waaraan ik de komende periode / de rest van mijn leven nog mee bezig zou willen zijn. Ik vind nog steeds zoveel zaken interessant en belangrijk voor mij. In het bijzonder het werken aan mijn kwartierstaat en andere genealogische activiteiten.
Zaterdag 22 maart 2025. Wilhelmina.
En vandaag begin ik weer met een volgend boek: Wilhelmina. En als ik het volhou wordt dit een Oranjeperiode, want ik heb nog twee boeken van dezelfde Aalbers, over het Oranjehuis. Bij elkaar fors meer dan 1000 pagina’s. En dat is niet omdat ik nou zo oranjegezind ben. Helemaal niet. Juist omdat ik dat niet ben, lees ik dit. Ik heb al een hele rij van dit soort boeken gelezen: van Annejet van der Zijl, Jolande Withuis en Wim Klinkenberg: alle drie kritisch op ons koningshuis. Alleen een boek uit 1952 getiteld : Onze Prins, is ronduit en uitsluitend heel positief. Hoezo ‘Onze’ Prins? Het was in elk geval, niet mijn prins. Het erfelijk koningsschap vind ik sowieso een anachronisme. Van mij mag het worden afgeschaft.
Woensdag 2 april 2025.
Vanaf vandaag beginnen de ligusters uit te lopen.
Vrijdag 4 april 2025.
Vandaag begonnen met het lezen van de enorme pil “De eerste brug.”
Zaterdag 5 april 2025.
Bezoek aan mijn oudste broer Arie in Leiden. En daarna naar min andere broer, Jan, in Vlaardingen, het revalidatiecentrum. Arie zag er bepaald niet goed uit. Een stuk minder dan een jaar geleden in elk geval.
Maandag 7 april 2025.
Onlangs stond er in de kaartuitgave van Haren de Krant een interview met mij: “Iedereen kent hem, maar niemand weet wie hij is.” Sindsdien word ik inderdaad af en toe op straat aangesproken.
Woensdag 8 april 2025, weer een bestuurs- en een overlegvergadering bij De Woonplaats in Enschede.
Het stuk tussen 8 april en 17 mei is wel beschikbaar en zal later nog worden ingevoegd
Zaterdag 17 mei 2025.
Al enige dagen is de Blogpagina niet meer te bereiken om aanvullingen te doen. De oorzaak is en blijft onbekend, want het heeft, weet ik nu, niets te maken met de grootte van de pagina, zoals mij was verteld, nu deze is teruggebracht van maximaal 160 pagina’s naar 43 pagina’s. Het verschijnsel blijft zich voordoen. Ik ga dus ook maar veranderen van zowel hosting als webhulp, na jarenlange trouwe dienst over en weer. Aan alles komt een keer een eind. Ik hoop dat dit voor de bezoekers geen problemen gaat opleveren, maar verwacht dat in elk geval niet.
Zo snel mogelijk zal ik deze rubriek dus verder invullen en afmaken.
Afgelopen week was er woensdag een bijeenkomst van het platformbestuur in Dinxperlo. Dat liep, net als heen- en terugweg, op rolletjes. Op de terugweg via Duitsland voor de boodschappen. Bij het overschrijden van de overweg in Bunde, viel me op dat de nieuwe rails wel op die overgang lagen, alsmede de rails voor zover ik kon kijken richting Nederland, maar dat de rails nog helemaal ontbraken van Bunde naar Weener, uiteraard ook voor zover je die vanaf de overgang kon zien. Dus dit voorjaar zal er volgens mij zeker nog geen trein rijden. Op zijn vroegst wordt dat augustus.
De hele afgelopen week ben ik doende geweest om mijn grootste bloemperk, van pakweg 1,50 bij 6 meter, helemaal te ontgroenen: alle planten weg, zoveel mogelijk ook met de wortels. En daarop een dik zwart folie te leggen, zodat dat het overlijden van alle planten aldaar zoveel mogelijk bevordert. Ik weet alleen nog niet hoe lang dat dan zou moeten.
Ook heb ik mijn nieuwste boek ‘Het genderexperiment’ uitgelezen.
Ik heb het in een opwelling gekocht. Ik heb namelijk helemaal niets met de wereld van LGBTQIA+. Ik ken niemand in die werelden en ik ken zelfs niemand die iemand uit een van die werelden kent. Het is een ver-van-mijn-bedshow. Waarom ik het dan gekocht heb, kan ik niet uitleggen. Zoals ik al schreef: in een opwelling. En ondanks dat allemaal is het een van de belangrijkste boeken gebleken die ik misschien wel ooit heb gelezen. We leven in een sterk veranderde en nog steeds verder veranderende wereld. Het is een verzameling van stukken van een stuk of 15 verschillende mensen in de omgeving van die wereld, die allemaal een verschillend standpunt daarover hebben. Van zeer positief tot zeer negatief. Het is een Vlaams boek, dus vind je er vooral veel Belgen in, maar toch ook enkele Nederlanders en mensen van buiten de Benelux. Tien jaar geleden bestonden de woorden die gebruikt worden nog helemaal niet, zoals genderidentiteit, puberteitsremmers, transitie van man naar vrouw of omgekeerd, en dan nog meer begrippen hieromheen. En in tien jaar tijd gaat het alleen in Nederland al om duizenden mensen, vooral heel jonge mensen, zelfs al vanaf negen jaar, die hiermee en met de experimenten die er mee te maken hebben bezig zijn. Per jaar. Je gelooft je ogen niet bij wat je leest.
Een verband met anorexia had ik op geen enkele manier eerder gelegd. Want ook bij anorexia gaat het vooral om vrouwen, ook heel jonge vrouwen, die ontevreden zijn met hun lichaam. Datzelfde geldt voor de transitie naar het andere geslacht: voor negentig procent zijn dat ook meisjes. We zijn in een proces beland waarbij duizenden mensenlevens jaarlijks bewust worden verwoest. En dokters en psychologen en andere professionals werken daar aan mee. Zelfs de wetgever(s) zorgt(en) ervoor dat het allemaal goed geregeld is, en onder ‘deskundige’ leiding staat. Wie in transitie gaat wordt onvruchtbaar. Voor het leven. Ook wie later spijt krijgt kan niet meer terug. En het is dus een wereld op zichzelf geworden: van mensen die terugwillen. Ook in Nederland was nieuwe wetgeving, met nog ruimere mogelijkheden, aanhangig bij het parlement. Maar na de val van het kabinet Rutte III werd het wetsontwerp controversieel verklaard en ligt de behandeling stil. Hoe precies de stand van zaken van vandaag is weet ik niet.
Ik heb met veel plezier de tv-serie over de gebroeders De Witt in het afgelopen seizoen gevolgd.
Het is een mooi en zeer rijk geïllustreerd boek, en gaat, behalve over die reis, ook over alles wat daaraan voorafging en erop volgde. Ik ben gisteravond begonnen en ik verheug me zeer op de rest van het boek.
Zondag 18 mei 2025
Vergat ik nog te melden dat ik vanaf vrijdag al beschik over een werkende glasvezelaansluiting voor internet, tv en telefoon. En alles deed het de eerste keer al. Het moet nu veel sneller gaan, maar ik merk dat niet. Voor mij was het oude systeem al snel genoeg. Je hoefde nauwelijks te wachten op wat dan ook. Voor de liefhebber met heel zware bestanden of voor heel ingewikkelde spellen zal het wel uitmaken. Maar voor huis tuin en keukengebruik merk ik geen verschil.
Maandag 19 mei 2025.
Dat was een lange dag. Om 08.48 al had ik de streekbus van voor de deur, naar station Assen. Het was verbazingwekkend hoe vroeg het op de zondagmorgen (plm half tien) in Assen al zo extreem druk was. Ik had nog geen idee waarom dat zo was. Ik wist al dat er die dag geen treinen reden tussen Groningen en Assen, dat was precies de reden dat ik de streekbus naar Assen nam en zeker niet het treinvervangende vervoer van de NS zal gebruiken. Dat is zo raar geregeld als station Haren uitvalt, dat dat vragen om problemen is. Dan word je eerst met een klein busje, waar maximaal 8 passagiers in kunnen, van station Haren naar een grote parkeerplaats langs de snelweg A28 gebracht. Zijn er meer dan 8 passagiers die meewillen, dan moet je wachten op het volgende busje. Op die parkeerplaats moet je vervolgens wachten totdat de grote treinvervangende bus uit Groningen langskomt waar je dan in meekunt, als het niet te druk is, want anders moet je ook daar wachten op de volgende bus. Volop mogelijkheden tot vertraging dus. Bovendien is het treinvervangende vervoer nooit op tijd. Dat komt volgens mij, omdat op die touringcars chauffeurs zitten die normaal op Spanje of Oostenrijk rijden, en dan doet het er niet zoveel toe hoe laat je precies vertrekt. Als de bus vol is en/of iedereen is aanwezig vertrekt de bus. En zo doen die chauffeurs het dus ook als ze de trein moeten vervangen. Vol? Vertrekken dus. Onzekerheid en vertraging zijn dan troef. Enfin, aangekomen op station Assen, zag ik niet alleen een stampvol perron, wat ik daar nog nooit heb gezien, maar braakten de treinvervangende bussen die uit Groningen kwamen, steeds meer mensen uit, die ook naar het perron gingen. De trein die aankwam en die richting Den Haag zou gaan, stopte met een ingang precies voor mijn neus. Mijn dank ging dus uit naar de machinist van die trein die dit zo precies had geregeld. Dus ik kon als eerste naar binnen en had ook meteen een zitplaats. De extra lange trein stroomde helemaal vol en bij vertrek stonden er ook velen. In Zwolle aangekomen stond het perron opnieuw zwart van de mensen die ook allemaal meewilden. Voor een deel lukte dat ook en de trein ging afgeladen vol door naar Amersfoort, waar opnieuw het perron vol stond. En ik had nog altijd geen idee waar al die mensen toch zo dringend op een zondagmorgen naartoe wilden. Pas toen ik er in Gouda uit wilde, en ik mij door de mensenmassa moest heemwurmen, werd het me duidelijk: er was een demonstratie in Den Haag, tegen de oorlog in Gaza. Veel later begreep ik dat er misschien wel 100.000 demonstranten waren. Velen daarvan in het rood gekleed, want dat was door de organisatie gevraagd. Verbazingwekkend genoeg kwam ik zonder enige vertraging om 12.55 uur in het huis van broer Jan in Maassluis aan. Ik was daar omdat ik op verzoek van het revalidatiecentrum foto’s zou gaan maken, van alle kritieke punten in zijn huis. De drempels, de badkamer, het toilet en de trap.
Nadat dit klusje was gedaan, ging ik weer terug, maar eerst nog even naar Jan, die immers ‘vlakbij’ lag in Vlaardingen. Ik zat nog niet in de metro in Steendijkpolder, op weg naar het eerstvolgende station Maassluis-West, of de omroeper in de metro meldde dat ze niet verder konden dan Maassluis-West, vanwege een kapotte brug tussen Maassluis-West en Maassluis-Centrum. Ik kwam tot de ontdekking dat er in heel Maassluis West geen busverbinding was, in elk geval niet op zondag. Dus er zat niets anders op om te gaan lopen, van station Maassluis-West naar station Maassluis-Centrum. Gelukkig ben ik een eind lopen wel gewend, dus het ging, al was ik al knap vermoeid. Maar ook hier zouden we nog zeker drie kwartier moeten wachten voordat de eerste metro weer vertrok richting Vlaardingen en verder. Vanaf station Maassluis Centrum rijdt er dan wel een bus. Die gaat dan naar Delft. Dus op zondagen kom je alleen Maasluis uit en dan alleen naar Delft, als de metro uitvalt. Ander openbaar vervoer is er dan niet. Enfin, om een uur of drie was ik dan bij Jan in Vlaardingen. Daar bleken allerlei problemen te zijn met zijn komende orthopedische schoenen. Waarover in een volgende bijdrage meer.
Ook op de terugweg waren er vanaf Gouda stampvolle treinen, met naar huis terugkerende demonstranten, zodat ik van Gouda tot Utrecht moest staan. Te Assen maakten de bordjes geen verschil tussen de pendelbussen naar Groningen en de streekbus die ook naar Groningen gaat. Zodoende zat mijn streekbus ook stampvol, maar de meesten zaten dus in de verkeerde bus. Om kwart over negen was ik weer thuis.
Woensdag 28 mei 2025. Een nieuwe provider en nieuwe treinperikelen.
De overgang naar een andere provider is gisteren geslaagd, al blijven er nog enkele ondergeschikte afhechtingspuntjes. Wel ben ik gisteren opnieuw naar mijn broer in Maassluis gegaan, ter gelegenheid van zijn ‘ontslag’ uit het revalidatiecentrum en zijn thuiskomst. Ik kon daarbij wel enige hand- en spandiensten verrichten. Het wordt opnieuw veel schakelen voor mijn broer, want het zal weer wel erg wennen zijn. Ik was ook nog bij de afspraak die hij had met de zorgverlenende instantie. Zodat alles in kannen en kruiken zou moeten zijn. Daarna ben ik terug naar huis gegaan en dat liep weer eens helemaal de mist in. Er bleek een gestrande trein te zijn, die achteraf bleek even voorbij station Gouda te staan. daardoor vielen veel treinen vanuit Rotterdam richting Utrecht uit of kregen een enorme vertraging. Met name op station Gouda stond er een mensenmassa. De stoptrein naar Uitgeest, was in een uur tijd de enige die met vertraging van zeker een half uur wel reed. Die ging niet naar Utrecht, maar boog bij Woerden af naar het noorden: Amsterdam en verder. Geen enkele intercity vertrok richting Utrecht en de eerste zou vertrekken om 20.29 uur. En ik dacht nog wel om half negen thuis te zijn toen ik vertrok bij Jan. Dus ik besloot om nog even over half acht toch maar de volgende stoptrein naar Uitgeest te nemen. Ik realiseerde me, dat als inderdaad de eerste intercity naar Utrecht om 20.29 uur uit Gouda zou vertrekken, dat het zeer de vraag was of ik dan wel mee zou kunnen, gegeven de enorme mensenmassa. Traditioneel komt er bij de NS, als er na een lange stop weer een trein gaat rijden als eerste een extrakorte trein, zoals ik wel vaker heb meegemaakt. En wanneer de volgende trein komt is dan een raadsel voor iedereen. De trein naar Uitgeest was rustig tot zeer rustig. Kort na het vertrek uit Gouda reden we langs de gestrande trein. Ik kwam om 20.25 uur in Amsterdam aan. Om 20.38 uur vertrok dan de trein naar Almere en daar was dan de overstap naar Zwolle. Met deze enorme omweg vermeed ik de enorme mensenmassa en het moeten reizen in een stampvolle trein. Ik was uiteindelijk om kwart over elf weer thuis. Dat was dus een vertraging van bijna drie uur.
Zaterdag 31 mei 2025. Het overlijden van Arie van Leeuwen.
En toen was daar plots het bericht van Michiel, zoon van mijn broer Arie, dat Arie in de afgelopen nacht was overleden. Ik was in april nog bij hem en ik was toen geschrokken van zijn achteruitgang sinds mijn vorige bezoek in 2024. Hij liep veel moeilijker dan een jaar geleden, was krom, en kwam maar heel moeilijk uit zijn woorden. Hij zag er overduidelijk een stuk ouder uit dan ik hem kende, en was in een jaar tijd, een heel oude man geworden. Als hij in het tempo van het afgelopen jaar verder achteruit gaat, haalt hij het volgende jaar niet eens meer. Dat dacht ik en zei ik ook tegen mijn naasten. Het blijft een schok. De man die ik al zo lang ken en zo vertrouwd was, en die er ineens niet meer is. Er gaat meteen ook een stukje van je eigen leven weg. Hoewel ik al vele jaren met genealogie bezig ben, en ik ontelbare geboorte- trouw- en overlijdensberichten heb ingevuld, vergat ik meteen te vragen aan Michiel op welke dag hij nu precies is overleden. Dat zou ik bij elke andere overledene meteen aan de melder gevraagd hebben. En nu realiseerde ik me pas vele uren later, dat ik dat niet wist en ook niet gevraagd heb. Het moet dus 30 of 31 mei 2025 geweest zijn.
Zondag 1 juni 2025. Mijn achtertuin.
Wat ik me al een tijd voornam ben ik nu inderdaad aan begonnen: het opruimen en schoonmaken van mijn achterplaatsje. Na lange verwaarlozing is dat een hele opgave. Ik heb meteen ongeveer eenderde gedaan en je weet niet wat je nu ziet. Ik kijk nu steeds met plezier uit het raam. Straks ga ik weer verder en dan kom ik zeker voorbij de helft. Ik ben er nog niet uit wat ik waar voor planten terug wil. Alleen mijn winterjasmijn is een blijvertje. Het is toch een klein wonder dat die er nog steeds is. Het moet dus een zeer taaie plant zijn. Hoewel ik hem nog niet heb zien bloeien, met mooie gele bloemen, midden in de winter, maar misschien slaat hij daarvoor wel een jaar over. Morgen komt mijn hulp en dan mag ze meebeslissen wat er nog bij moet, als ze dat wil.
Het is inderdaad helemaal afgekomen: mijn achterplaats. Het betekende wel dat ik elke tegel afzonderlijk met een staalborstel moest schoonschrobben: een vermoeiende klus. Dat waren dus 12 x 10 = 120 tegels. En dan natuurlijk nog steeds weer opnieuw en eindeloos herhaald alles schoonvegen, opvegen en afvoeren. Waar ik niet aan toe kwam was het soppen van de beide stoelen en de fiets. En de achterpui natuurlijk. Dat gaat vast niet vandaag gebeuren, want ik moet toch eerst even een dagje relaxen, maar ergens in de komende dagen, of anders het volgende weekend, hopelijk wel. De onderste foto van de ruimte onder mijn slaapkamerraam, waarbij ik nog moet bedenken wat ik daar nu voor planten wil hebben.
Dinsdag 3 juni 2025. De eerste 100 dagen van Trump.
Ben intussen begonnen met het boek “De eerste 100 dagen van Trump.” van Kirsten Verdel. Op het internet, wellicht in het Financiële Dagblad, had ik een artikel gelezen over haar en haar boek. Zij zou bekend staan als “Amerikadeskundige” en gelukkig zet zij als het over haarzelf gaat, dit begrip ook zelf tussen aanhalingstekens. Ik mag mensen wel die zichzelf kunnen relativeren. In de aanhef verklaart zij dat 2024 een moeilijk jaar was voor haar, met een zus die was overleden en een echtgenoot die ook uit haar leven verdween. Het is me niet duidelijk of die ook overleden was of dat het om een scheiding ging. Maar dat gaat de lezer natuurlijk helemaal niets aan. Zij liet zich overtuigen door anderen, om over die eerste honderd dagen toch maar een boek te gaan schrijven. Op de eerste dag van zijn eerste termijn, op 20 januari 2017 tekende hij precies één presidentieel decreet. Dat werden er geleidelijk wel steeds meer. Op de eerste dag van zijn tweede termijn, op 20 januari 2025, tekende hij 150 presidentiële decreten. En in de dagen en weken daarna werden het er nog veel meer. In de voorbeschouwing raakte ik onder de indruk van de analytische kwaliteiten van deze Kirsten. Van die 150 decreten van de eerste dag bereikten maar hooguit enkele de Nederlandse en Amerikaanse pers. Ik wilde wel eens het hele gebeuren weten en niet alleen maar wat de pers het vermelden waard vond. En ik ben intussen de eerste 12 dagen voorbij. Ik heb alle decreten tot nu toe gelezen. Dan zie je de totale omvang van wat Trump teweeg heeft gebracht. De meeste van die decreten vind ik verwerpelijk of zelfs walgelijk. Verwerpelijk onder andere het uitstappen uit het Klimaatakkoord en het opzeggen van het lidmaatschap van de WHO. Dat komt de bestrijding van besmettelijke ziekten niet ten goede. Walgelijk vind ik het gratie verlenen aan allen die misdaden begingen op 6 januari 2021, waarbij ook doden vielen, en die allemaal nog dezelfde dag werden vrijgelaten. Maar ik zie toch ook een aantal decreten, waarvan ik het wel verstandig vind om die meteen in te voeren. Zoals de benoemingsprocessen van een hele reeks presidentiële benoemingen, die allemaal van elkaar verschillend bleken te zijn. Benoemingsprocessen moeten juist kort, duidelijk en overal hetzelfde zijn. Onder het kopje “Fall-Out” meldt ze bij elke dag wat de gevolgen waren, en of er rechtszaken van kwamen of waar Democraten en/of Republikeinen problemen mee hadden. Heel opmerkelijk is dat er – de eerste 12 dagen in elk geval – maar zo weinig protesten kwamen en rechtszaken werden gevoerd. Iedereen was blijkbaar compleet overdonderd.
Donderdag 5 juni 2025. Marco Rubio.
Een opvallend detail uit het Trumpboek is het volgende. Eerst even mijn eigen geheugen. Letterlijk en figuurlijk met grote afstand volgde ik de benoemingen van Trump. De meeste mensen zeiden mij niets. Er was er slechts één die mij meteen en in meerdere opzichten opviel. Dat was de benoeming van Marco Rubio tot Minister van Buitenlandse Zaken. Voor zover ik hem ken, was dit altijd een zeer gematigde Republikein, die ook altijd meedeed met stemmingen met de Democraten in de Senaat in zaken die hij belangrijk vond. Een onafhankelijk denker. Geen typische Trumpaanhanger. Wat bezielt deze man toch, dat hij zich voor Trumps karretje heeft laten spannen? Hij moet zoiets hebben bedacht als: If you can’t beat them, join them. Ofwel: als je ze niet kunt verslaan, kun je je het beste nog bij ze voegen. Dan kun je nog enigszins van binnenuit een goede invloed hebben. Dat zal bij een persoon als Trump echter een illusie zijn, voorspelde ik. In het Trumpboek komt nu voor dat Rubio de enige kandidaat is geweest, die met unanieme goedkeuring van de Senaat benoemd is. Dus ook met de voorstemmen van alle Democraten. Dat heeft de pers niet gehaald. Althans niet het deel dat ik heb gelezen en dat is toch heel wat. Bij alle andere benoemingen was de senaat verdeeld, meestal volledig langs de scheidslijn democraat/republikein. Heel verrassend, deze ontdekking. Maar ik geloof ook nog steeds dat een goede invloed op Trump een illusie zal zijn. Ik voorspel dus nog steeds een voortijdig einde van deze benoeming. Maar elke dag is meegnomen.
Vrijdag 6 juni 2025. De uitvaart van mijn broer Arie.
Gisteren was er dan de uitvaart van mijn broer Arie in Leiden. Hier begreep ik dat dat hij op 30 mei 2025 overleden is en in zijn eigen huis. Er was een vrij grote opkomst voor iemand die 86 jaar geworden is. Ik veronderstel dat iemand, naarmate hij of zij ouder wordt, steeds meer mensen om zich heen ziet wegvallen. Op het eind blijft er dan niemand meer over. Maar er waren toch ongeveer twintig gasten. De eerste toespraak was van zijn dochter Annemarie. Dat deed ze heel goed. Serieus met toch een tintje humor af en toe. Voor mij nieuw was, dat niet alleen Arie een taalliefhebber was, en van zoon Michiel wist ik het ook wel, maar dat ook Annemarie en hun moeder ook zulke taalliefhebbers waren, was toch nieuw voor me. Dat moet een leuke boel geweest zijn aan tafel en op de bank, zoals Annemarie ook meldde. Voor Arie zelf, was deze bijeenkomst niet nodig geweest, aldus Annemarie. “Leg mij maar in een pot in de ongebluste kalk, of langs de kant van de weg. Ik word dan vast wel opgehaald.” Was zijn mening. Na een muzikale onderbreking met Aries lievelingsmuziek, volgde de toespraak van Michiel. Ik vond die toespraak zeer indrukwekkend. Daar zaten delen in over Arie die mij totaal onbekend waren en die ik ook niet had verwacht. En die me soms ook inzichten gaven die ook van belang voor mezelf waren en zijn. Overmand als hij was door zijn emoties van het moment, was zijn toespraak niet voor 100% te verstaan voor mij. Dus ik heb hem nog gevraagd of ik de hele toespraak mocht krijgen en dat heeft hij meteen toegezegd. Dus het enigszins cryptische deel van dit verhaal zal ik later wellicht nog, als ik precies weet wat hij gezegd heeft, in deze rubriek nog toelichten.
Zondag 8 juni 2025. Eerste Pinksterdag. Nogmaals het overlijden van Arie.
Inmiddels heb ik de toespraak van Michiel ontvangen en ook al vele keren gelezen en herlezen. Zijn toespraak is, nu ik de precieze tekst ken, nog indrukwekkender dan ik al vond, toen ik nog niet alles precies had gehoord. Ik voel me (nog) niet vrij hem hier te plaatsen, ook al zou ik dat zelf wel willen. Ik zal op sommige elementen in de komende jaren vast nog wel terugkomen. Verder stelt de firma De Woeste Grond, waar ik al jaren mijn ‘meukvrije’ vlees koop, voor het eerst echt teleur. Drie weken geleden deed ik mijn bestelling en betaalde hem ook. Op de eerste twee e-mails waar mijn bestelling nu bleef, komt geen enkele reactie. Pas op de derde e-mail, die iets dringender van toon was, kwam wel een antwoord: ze konden ‘al’ de volgende zaterdag leveren. Gisteren dus. Maar ook gisteren kwam geen bestelling bij me aan. Daar moet ik dan dinsdag opnieuw achteraan. Ik verwacht voorlopig niet dat ik hier nog een keer wat ga bestellen. Eerst maar eens mijn lopende bestelling bezorgen, of anders mijn geld terug.
Maandag 9 juni 2025. Tweede Pinksterdag. Boeken.
Intussen heb ik besloten om het boek over de eerste honderd dagen van Trump toch maar uit te lezen. Het blijft anders maar op mijn netvlies branden, elke keer dat ik het in de kast zie staan: Dat is dus het boek dat ik niet helemaal gelezen heb. Dan krijgt het boek teveel eer. Nu kan ik er achteloos aan voorbij gaan. Nog twee dagen, schat ik. Het volgende boek wordt dan The Great Gatsby. Dat wordt dan het kleinste boekje, qua aantal bladzijden dan, sinds heel veel jaren: 201. Het bijzondere van dit boekje is dat het een roman is (die ik vrijwel nooit lees), en is uitgegeven in 1925. Dat is dus dit jaar precies honderd jaar geleden. En nog steeds is het in tal van landen, onder andere ook in Nederland, gewoon als nieuw te koop. Op buitenlandse boeken moet ik vaak een week tot enkele weken wachten, maar dit boekje was er al in 48 uur: het lag gewoon op voorraad. Dat moet dan het langst lopende boek van de wereld zijn. Ik vond het al wat dat A Crusade in Europe van Eisenhower, uitkwam in 1948 en nog steeds nieuw te koop is. Ik ben wel heel benieuwd wat dit boek, The Great Gatsby, nu zo bijzonder maakt.
Vrijdag 13 juni 2025. De Iraans – Israëlische oorlog.
Afgelopen nacht is dan de massale aanval van Israël op Iran begonnen. Die zat al jaren in de pijplijn, erop wachtend tot Israël besluiten zou dat Iran het punt bereikt zou hebben, dat ze met de ontwikkeling van kernwapens zover zouden zijn, dat ze een bedreiging voor Israël zouden gaan worden. Want als ze dat punt voorbij zouden laten gaan, dan zouden ze het risico gaan lopen dat ze Israël in één klap van de kaart zouden kunnen halen. De Israëliërs noemen dat ‘een existentiële bedreiging’. En niemand weet nu wat de gevolgen zullen zijn. Ja, de olieprijzen lopen nu fors op. Dat vindt Putin natuurlijk fijn, want die is van die prijs afhankelijk om zijn oorlog tegen Oekraïne te kunnen voortzetten. En verder houd ik mijn hart vast. Want zoiets als ‘gunstig’ kun je de huidige situatie onmogelijk noemen.
Zaterdag 14 juni 2025.
En inderdaad is gisteren dan mijn tuintje afgekomen. Zie hieronder de foto. En na afloop heb ik dan alles weer opgeruimd. Dat was ook nog een hele klus. Dit weekend wil ik dan de stoelen en de fiets een grote schoonmaakbeurt geven.
In het midden de hortensia, rechts de geranium, links bij de regenpijp de pinksterbloemen en alle overige plantjes: de gele aardbei. En daar tussenin de houtschilfers: naar men zegt: antislak, anti-onkruid, antikat en houdt vocht goed vast. Ben benieuwd.
Zondag 15 juni 2025.
Een dagje op reis naar het westen des lands. Voor de jaarlijkse lunch met oud-collega (1967 – 1969) Hans Esveld. Trouw op hetzelfde plekje waar we dat al vele jaren doen. Het ging weer over van alles, na eerst even elkaar bijgepraat te hebben over wat er het afgelopen jaar bij ieder van ons is gebeurd. Het was weer beregezellig en opnieuw voor herhaling vatbaar. Ook zowel de heen- als de terugreis liepen voortreffelijk: alles precies op tijd.
Maandag 16 juni 2025.
Ook stoelen en fiets zijn weer proper, en de volgende taak aldaar is om de fiets weer aan de praat te krijgen. Want met het vele gebruikte water is er blijkbaar iets niet goed gegaan. Misschien is het voldoende als alles eerst eens goed droog wordt. Dus heb ik eerst even geduld.
En ik ben begonnen met het volgende boek. Het tweede boek over de dwangarbeid bij Volkswagen 1940 – 1945. En als het goed is komt er vandaag nog een derde boek aan over hetzelfde onderwerp. Dat is dan alles aan boeken dat ik over die tijd bij Volkswagen heb kunnen vinden. Als ik die allebei uit heb, ga ik achter het stadsarchief van Wolfsburg en het stadsarchief van Aabenraa (Denemarken, spreek uit: obenro) aan, waar naar ik begrepen heb veel informatie over juist de Nederlandse dwangarbeiders bij Volkswagen te vinden moet zijn. Ook het boek waar ik gisteren aan begon, uit 1988, meldt aan het begin al dat vooral veel informatie afkomstig was van Nederlanders en Polen die daar dwangarbeider waren hoewel daar talloze nationaliteiten waren vertegenwoordigd, zoals heel veel Russen, (krijgsgevangenen), Italianen (lange tijd bondgenoten van de Duitsers), Fransen en Belgen. Hoewel die er met veel grotere aantallen waren dan het relatief handjevol Nederlanders, snap ik niet waarom dan juist de Nederlanders (en de Polen) er zoveel hebben achtergelaten. Zijn Nederlanders en Polen dan zulke schrijflustige volkjes?
Donderdag 19 juni 2025. De verkoop van het landelijk bezit.
En opnieuw hadden we weer een vergaderdag in Enschede. En ook nog eens eentje met een berg aan informatie. Eén van de informatieblokken ging over het voornemen van De Woonplaats om hun ‘landelijk’ bezit te gaan verkopen. Onder ‘landelijk’ bezit wordt dan niet verstaan, bezit dat ze in landelijke gebieden heeft, zulks in tegenstelling met ‘stedelijk’ gebied. ‘Landelijk’ gebied is bij de Woonplaats alle bezit buiten Enschede en de Achterhoek. Bezit ‘In (de rest van) het land’ dus. Nu is dit beleid er al zeker net zo lang als ik hier nu woon, sinds eind 2005 dus, en ze waren daarop heel wisselend actief. Soms behoorlijk fel, waardoor onder andere het complex waarin ik nu woon, verkocht werd, in andere jaren waren ze dan weer heel matig actief op dit terrein. Ik kreeg toch gisteren de indruk dat men er nu weer meer vaart achter wil zetten. Er is zelfs al een plan tot en met 2035 welk complex men in elk jaar verkocht wil hebben. Zo concreet zag ik het nog nooit eerder. Dat betekent dat er voor ons bestuur en in het bijzonder voor mij, veel werk aan de winkel zal zijn. Tot en met 2035 dus, maar dan ben ik inmiddels wel 89 geworden. Ik heb meteen verzocht om het onderwerp voor onze eerstkomende vergadering te agenderen. Ik heb immers praktijkervaring met wat er allemaal bij komt kijken om een sociale huurwoning te verkopen, aan een andere woningcorporatie of aan een particuliere belegger. Juist omdat er in mei 2015, toen mijn complex verkocht werd aan een particuliere belegger, van alles en nog wat mis ging door gebrek aan de juiste informatie. Het ‘landelijk’ bezit, betreft zo’n 2000 woningen, verdeeld over enkele tientallen complexen. Ik moet er nog even niet aan denken dat ik al die complexen zal gaan aflopen, om met de bewoners te gaan praten over wat de voors en tegens zijn van de verkoop – en ook aan wie dan – van hun woningen. Het is ook nog eens zo, dat een ‘bewonersorganisatie’ bij elk complex een ‘zienswijze’ aan de Minister mag sturen. De praktijk leert dat met een njet van de bewonersorganisatie de verkoop aan een particuliere verhuurder niet door zal gaan. Daar zitten verder nog heel wat haken en ogen aan. Zoals: wel of niet een stichting of vereniging oprichten, wat weeg je mee, de rol van de Woonbond en ga zo maar door.
Dinsdag 1 juli 2025. Dick Pegtel+
Kreeg bericht dat Dick Pegtel was overleden. Ik weet nog dat ik op 1 november 1989 in Haren kwam wonen en aangezien ik tot dat moment Raadslid was voor D66 in Bodegraven, vond ik het wel gepast dat ik mij even bij de Harense voorzitter van D66 zou melden. En dat was Dick. Het moet dus in de eerste dagen van november 1989 geweest zijn. We hadden zeker een goed gesprek en we zouden elkaar nog talloze malen ontmoeten. Wij vormden ook, samen met twee dames, een eetclub die vele jaren heeft bestaan, uiteraard helemaal los van ons lidmaatschap van D66. De laatste jaren hadden wij nog nauwelijks contact. Hij werd 84 jaar. Weer een melding waarbij je je opnieuw realiseert dat er steeds meer mensen om je heen zullen gaan wegvallen, totdat je ook zelf aan de beurt komt. Dat laatste hoop ik nog een flink aantal jaren uit te stellen.
Donderdag 3 juli 2025. De genderwet en maakindustrie van de V.S.
Er was het belangrijke nieuws dat de nieuwe genderwet door het demissionaire kabinet is ingetrokken. Zie voor mijn commentaar hierop mijn bijdrage van 17 mei 2025. Helemaal opgelucht erover. Ik vond het een draak van een wet, schadelijk voor heel veel mensen, vooral voor jongeren.
Intussen heb ik ook het boek “Nimitz” uit. Ik heb er weer heel veel van geleerd. Over WO II in het Verre Oosten tegen Japan. Wat me vooral erg opviel was de werkelijk gigantische maakindustrie van de Amerikanen, die twee grote oorlogen tegelijk voerden. Ze maakten meer dan 100 vliegdekschepen, met bijbehorende vliegtuigen en bemanning en duizenden andere schepen van allerlei soort, zowel oorlogsschepen als schepen bedoeld voor transport van alle soorten oorlogstuig, voedsel en olie. Nog los van de ondersteuning die ze met hun materiaal boden aan Britten, Fransen en andere westelijke geallieerden, maar ook aan de Sovjets. Het zijn werkelijk onvoorstelbare hoeveelheden. WO II werd vooral gewonnen door de gigantische productiecapaciteit van de Amerikanen. Terwijl tegelijk de Duitsers en de Japanners daar een groot gebrek aan hadden. En als ze nog eigen oorlogsmiddelen maakten, kregen ze er beide geen beweging meer in, vanwege het gebrek aan brandstof. Zo stonden grote aantallen tanks, vliegtuigen en artillerie werkeloos te zijn. Als je dat vergelijkt met de situatie van vandaag, dan kun je geen groter verschil bedenken: auto’s telefoons andere computerapparatuur worden wel in Amerika ontworpen, maar vervolgens voor een groot deel of soms zelfs helemaal (zoals bij de iPhone) in het buitenland, zoals China en andere vooral Aziatische landen, gemaakt. De maakindustrie van de V.S. is voor een heel groot deel verdwenen.
Donderdag 10 juli 2025. De spoorlijn naar Leer.
Dat was gisteren weer een dagje Duitsland voor boodschappen in Bunde. Er werd volop gewerkt aan de spoorlijn van Bunde naar Weener. Maar er is nog geen zinnig woord te zeggen wanneer we hier weer met de trein naartoe kunnen.
Maandag 21 juli 2025. De bewonersbijeenkomst.
Een bijeenkomst van de bewoners van dit hofje, georganiseerd door de bewonerscommissie. Zo’n 10 – 15 mensen. In Sassenhein. Let op de laatste n. Het was geanimeerd en voorzien van allerlei lekkers. Het was ook bloedheet. Met onweersdreiging en dus erg benauwd. Ik kwam lopend thuis, maar vraag niet hoe: totaal uitgeblust.
Donderdag 24 juli 2025. Een nieuwe koelkast, een Bosch.
Voor recentere bijdragen zie de pagina BLOG.
Vrijdag 25 juli 2025. Stappen tellen.
En toen kwam de ontdekking dat je dagelijks niet 10.000 stappen nodig hebt, wat elk instituut voorschrijft, maar dat 7.000 stappen per dag volstaat. En laat ik nu al jaren als doel en ook als resultaat hebben dat ik 7.500 stappen per etmaal zet. Alsof ik al jaren weet dat wat die ‘wetenschappers’ beweren allemaal onzin is, en dat ik het zelf veel beter begrijp met 7.500 stappen per dag. Hier ga ik dus weer van naast mijn schoenen lopen, hoewel ik heel goed weet dat dat juist voor mij bijzonder onverstandig is. Dus dat houd ik voorlopig toch maar vol: 7.500 stappen per dag gemiddeld, zoals ik dat al jaren doe. Er staat helaas niet bij, in dit bericht, of ouderen dan wel iets minder mogen. Zoals gebruikelijk korten journalisten hun berichten naar willekeur in, en wat ouderen daar in dit geval van vinden is totaal niet interessant. Dus het aantal stappen voor mijn leeftijd kom ik nog wel een keer tegen, als al die instellingen hun normen hebben bijgesteld. Intussen loop ik voorlopig in elk geval niet te weinig.
Maandag 28 juli 2025.
Vandaag kwam mijn nieuwe koelkast, een Bosch. Bovendien kwam vandaag ook nog het boek: het verzameld werk van Josephus Flavius, ook te vinden als Flavius Josephus. Ik heb al heel veel gelezen over deze man, die was geboren in het jaar 37 in Jeruzalem, en overleed in Rome ongeveer in het jaar 100. Hij is – bij mijn weten – de enige historische figuur buiten de in de Bijbel genoemden, die heeft bericht over Jezus. Ik wil nu wel eens weten wat hij nu werkelijk heeft verteld en niet wat anderen daarover vertelden. Hij heeft wel een enorme nalatenschap achtergelaten. Het boek telt niet minder dan 1200 bladzijden. Het is meteen ook mijn dikste boek ooit. Hij is vooral een geschiedschrijver, zo heb ik begrepen en verhaalt de geschiedenis van de joden, onder meer over de Joodse opstanden en oorlogen, die er in zijn tijd (en daarvoor) zijn geweest.
Dinsdag 12 augustus 2025. Vanaf vandaag is het Nationaal Hitteplan van kracht.
Woensdag 13 augustus 2025. Bloedheet en en andere provider.
Weer een bloedhete dag vandaag, en het wordt zelfs de heetste dag van de week. Gelukkig kan ik er in mijn goed geïsoleerde huisje goed tegen. Het hoofd en de andere onderdelen koel houden, is het motto voor mij vandaag. Eindelijk lukte het me dan om de eerste zakelijke website over te brengen naar een nieuwe provider. Dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar het is me dan toch weer gelukt. Nu eerst even afwachten of alles nu loopt zoals gewenst en afgesproken. Daarna kunnen de overige zaken gedaan worden. Ik heb me nu wel gerealiseerd dat het bezoek op de zakelijke website eigenlijk veel te laag is. Als de hele overgang achter de rug is, ga ik toch eens kijken hoe ik dat kan verbeteren. Er blijft voorlopig voor mij nog genoeg werk aan de winkel, dus dat is voorlopig het probleem niet.
Zaterdag 16 augustus 2025. Met 78 nieuwe plannen.
En dat was dan voorlopig weer de warmste dag. Vanaf nu weer maximaal 20 graden. Nog eenmaal heb ik dus weer eens sjokkend buiten doorgebracht, want binnen was en bleef het koel. De nieuwe provider heeft het uiteindelijk toch wel goed gedaan. Hij heeft dezelfde avond dat mijn e-mail was hersteld en ik het bericht kon versturen, de zaak snel en perfect in orde gebracht. En behalve mijn gebrek aan waardering over wat er fout ging, heb ik ook meteen mijn complimenten overgebracht van wat er daarna gebeurde. Zo ben ik nu eenmaal: wat fout is is fout en wat goed is moet dan ook genoemd worden. Nu ik geleidelijk overstap op een nieuw hostingbedrijf, begin ik ook beter door te krijgen, waarom de meeste van mijn websites, behalve dan deze, waarnaar u nu kijkt, zulke relatief lage bezoekcijfers krijgen. Deze website doet het al jaren verrassend goed. En meteen kreeg ik ook een idee hoe ik aan hogere bezoekcijfers ga komen. Niet voor allemaal tegelijk, want het is een hoop werk, maar zeker één of twee. Leuk wel dat ik op mijn 78e nog steeds nieuwe plannen maak en ook ga uitvoeren.
Zondag 21 augustus 2025.
Een nachtje bij broer Jan in Maassluis, vanwege zijn nieuwe orthopedische schoenen.
Dinsdag 23 augustus 2025.
Overgang van Odido naar KPN voor mijn mobiele telefoon.
Zondag 24 augustus 2025.
Maar weer eens persoonlijk poolshoogte nemend bij de vorderingen van de spoorlijn Nieuweschans – Leer. en het viel opnieuw tegen.
Woensdag 27 augustus 2025. Josephus.
Gisteren kwam ik op de helft, bij 600 bladzijden, van het boek Josephus, waarmee ik op 6 augustus was begonnen. Dus over nog eens drie weken heb ik het helemaal uit. Intussen ben ik de enige passage over Jezus, één van de twee historische bronnen buiten de Bijbel, die over Jezus gaan, voorbij. En ik was er tot mijn spijt niet erg van overtuigd. Er is ook veel kritiek van anderen op wat Josephus over hem had te melden, en ik begrijp die kritiek nu ook beter. Verder heb ik de werken van die andere historicus die over Jezus heeft bericht, Philo van Alexandrië, ontdekt. De laatste versie is zelfs van 2020, dus van nog vrij recent. Daar ga ik maar eens mee naar mijn boekenboer.
Maandag 8 september 2025. De tandarts.
Vrijdag 12 september 2025: Boodschappen in Bunde.
Zaterdag 13 september 2025: de eerste sinterklaasspullen bij de Jumbo.
Woensdag 24 september 2025. Aan de RvC van De Woonplaats uitgelegd dat het verkopen van complexen aan een particuliere verhuurder voor de huurders ook voordelig zou kunnen zijn.
Dinsdag 30 september 2025: Ons complex wordt opnieuw geschilderd en wordt ook verder opgeknapt.
Donderdag 2 oktober 2025.
Dat was weer een dagje Winterswijk. Met nieuwe software op mijn telefoon functioneerde de wekker niet zoals normaal en dus versliep ik mij. Ik kwam ook enkele minuten te laat in Winterswijk aan, maar dat kwam omdat ik heel veel vertraging onderweg had en ik ook niet meteen het juiste adres kon vinden. We waren ook redelijk op tijd klaar dus kon ik onverwacht toch nog een keer in Duitsland boodschappen doen. Hoewel ik in de komende maanden nog meerdere keren in de Achterhoek en in Twente zal zijn, is dat elke keer op zodanig tijdstip dat een bezoek aan mijn Duitse winkel er niet in zit. De eerste kans zie ik weer ergens halverwege december, maar dan hoop ik toch dat de treinen weer zullen rijden. Zodat ik gisteren voorlopig de laatste keer met de auto in Duitsland was. Het viel me meteen weer op dat in Duitsland al de Kerst is losgebarsten.
De spoorwegovergang in de Neuschanzer Strasse, die de vorige keer nog hermetisch was afgesloten, was deze keer weer helemaal open. De hekken waren dwars over het spoor geplaatst, zodat deze keer de treinen waren geblokkeerd. Maar die rijden er nog helemaal niet, dus dat was geen probleem. Bij het terugbrengen van de auto door het dorp, zag ik dat ook hier de oliebollenkraam er weer staat. Dus de sfeer komt er ook hier weer helemaal in. Het betekende natuurlijk wel, dat het proefrijden, een periode van twee maanden dat machinisten moeten oefenen op het nieuwe spoor, op 1 oktober 2025 nog niet was aangebroken, dus de treinen rijden nu in elk geval niet eerder dan vanaf 2 december 2025.
Maandag 6 oktober 2025: Een onverwacht bezoek aan Enschede.
Donderdag 16 oktober 2025. Een ALV van het Huurdersplatform in Aalten. Dit keer per trein. Vandaag werd de kiem gelegd voor mijn vertrek uit dit bestuur.
Woensdag 29 oktober 2025. Tweede Kamerverkiezingen.
Donderdag 30 oktober 2025. De uitslag.
En de uitslag was, zoals was te verwachten. Met een onuitwarbare knoop als gevolg. Zoals ik het nu zie is er geen links-midden – midden – of rechts-midden coalitie mogelijk, zonder dat er meerdere mensen eerst compleet van hun geloof vallen. Het zittende kabinet Schoof haalt zeker de Kerst nog wel, en hoogstwaarschijnlijk ook nog een stuk van 2026.
Dinsdag 4 november 2025. Een volgende coronaprik en mijn nieuwe iPhone 17 pro.
Vrijdag 7 november 2025. Mijn gehoortest bij Schoonenberg.
Zondag 16 november 2025. Gestopt met het Huurdersplatform De Woonplaats.
Ik ben gestopt ben met mijn bestuurslidmaatschap van het huurdersplatform De Woonplaats. Met lidmaatschap was ik in mei 2015 begonnen. Dus dat heb ik meer dan 10 jaar gedaan. Of misschien is volgehouden wel een beter begrip hiervoor. Dat stoppen heeft verschillende redenen/oorzaken. Maar zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen: it was the straw that broke the camels’ back. Ofwel: het was het strootje dat de rug van de kameel brak. Het is dus een mix van factoren, in willekeurige volgorde: de last die het telkens weer gaf, in combinatie met mijn gezondheid, vooral de lange autoritten telkens weer, de onderlinge samenwerking binnen het bestuur, zoals de financiële zaken binnen het bestuur geregeld zijn, en de wens om meer tijd te kunnen besteden aan mijn andere bezigheden. In de eerste plaats de genealogie, die ik al jaren lang teveel heb laten liggen, maar ook de overige plannen die ik heb met betrekking tot de Woonbondclub (VCCS) waarvan ik lid ben. En het idee sowieso om eens na te denken over de vraag wat er nog meer te doen is. Het is wel zo dat dit me inderdaad enig inkomen kost. Want het werk leverde wel iets op. Maar ik maak me daarover aan het eind van de rit eigenlijk totaal geen zorgen. Ik kan me nog steeds goed redden.
Woensdag 3 december 2025. In de overgang naar een andere tijd.
Er komt te weinig uit mijn vingers. Het zal wel te maken hebben met mijn vertrek bij het huurdersplatform. Dan is er ineens tijd over. En ik heb nog niet een nieuw evenwicht gevonden in mijn tijdsbesteding. Ik heb nog steeds wel allerlei andere vaste bezigheden, zoals het dagelijks bijhouden van de jurisprudentie voor de Woonbondclub waarvan ik lid ben, en het – minder dagelijks – bijhouden van mijn andere verplichtingen en afspraken. En heb ik nog allerlei nieuwe of gestopte oudere bezigheden. Zoals een verder reorganisatie van mijn keuken, aangezien ik bijvoorbeeld al meer dan een jaar geen eigen brood meer bak. Dat schept weer ruimte voor apparaten die ik nog wil aanschaffen, zoals een blender en een ijsmachine. Of misschien nog wel een slow-cooker, waar nu ook mijn buurvrouw mee begonnen is. Ook moet ik nog een plan maken voor het verder werken aan mijn kwartierstaat en andere genealogische activiteiten. Voorlopig verveel ik me niet en is een tijdje rust helemaal niet zo verkeerd.
Woensdag 10 december 2025. Vergadering van de VCCS-club in Utrecht en bezoek aan Leusden.
Donderdag 18 december 2025. Begonnen met het verwijderen van zoveel mogelijk plastic uit mijn huis en met het vervangen van mijn van pfas vergeven koekenpannen.
Kerstavond, donderdag 24 december 2025 en de opvolgende nacht doorgebracht bij Smink in Wolvega. Het was voortreffelijk.
Mijn nieuwe HANOS pasje ging in. Ook het exemplaar voor mijn zoon.
Donderdag 31 december 2025.
En het assortiment bij de supermarkt kreeg weer een nieuwe knauw. Jaren geleden al werden er zowel bij Jumbo als AH, en zelfs op dezelfde dag, de sucadesnippers en de oranjesnippers uit het assortiment gehaald. Gelukkig was er notenboer van Ginkel nog, die ze wel bleef voeren. Zodat we nog steeds authentieke oliebollen konden maken. Gisteren eerst naar de Jumbo en daar bleken ook de krenten uit het assortiment verdwenen. Wat zijn nu toch oliebollen zonder krenten? Ze lagen niet alleen niet in het schap, maar er was zelfs geen ruimte meer in het schap, gegeven alle kaartjes op de randen die ik heb gelezen: daar stonden ook geen krenten meer bij. Iets later stond ik dus bij de AH en eigenlijk niet tot mijn verbazing, waren ook hier geen krenten meer te koop. Ook niet volgens de kaartjes aan de rand van het schap. Niemand geloof ik meer dan dat AH en Jumbo niet zoiets met elkaar zouden afspreken. Helaas kan ik nu geen toevlucht meer zoeken bij Van Ginkel, want die is er alleen op vrijdag en daarvan hebben we de laatste van dit jaar al gehad. Wat een ellende. Het leven gaat niet over rozen, zo is wel weer gebleken. Het is dus nog slechts een kwestie van tijd voordat ook de rozijnen uit de oliebollen gaan verdwijnen. Dan wordt een oliebol echt een oliebol. Alleen een bol met olie en verder niks.We hebben natuurlijk ook nog de poedersuiker, maar die zal ook nog wel worden afgeschaft en worden vervangen door zoetstoffen. Dan is het plaatje rond. Vanaf volgend jaar zal ik of tijdig bij Van Ginkel moeten kijken of daar nog krenten te koop zijn, en anders moet ik naar het buitenland gaan met oud en nieuw. Dan is er in Nederland niets meer aan.
Het jaar 2026.
Traditioneel begint mijn jaaroverzicht met de situatie aan het begin van het jaar. Eind 2025 ben ik gestopt met het lidmaatschap van het bestuur van het Huurdersplatform De Woonplaats te Enschede. Na de ontdekking van enige onregelmatigheden, waar ik zelf niets van wist en ook part noch deel aan had, heb ik gemeend hiervoor geen enkele verantwoording te willen dragen, en bovendien had ik lichamelijk een fase waarbij ik me niet opperbest voelde. Ook ben ik medio 2025 gestopt met mijn lidmaatschap van de ‘klankbordgroep’ van het bestuur van de gepensioneerdenvereniging van mijn pensioenfonds. Hier was meer de reden dat ik niet het gevoel had dat deze club steeds goed en actueel was geïnformeerd en zo ook werkelijk iets kon bijdragen aan het bestuur. Het was (daardoor) sowieso weinig werk, dus ik mis het ook niet. Het lidmaatschap van de vaste commissie voor de commerciële sector van de Verenigingsraad van de Woonbond, kortweg VCCS genoemd, ging wel verder het nieuwe jaar in. Hier zijn plannen bezig om een website op te richten met informatie over de lopende jurisprudentie, waaraan ik ook meewerk. Erg interessant en bevredigend. Verder liepen mijn lidmaatschappen van de Hollandse Vereniging voor Genealogie en van de Historische Vereniging Moordrecht door evenals van de Nederlandse Vereniging voor Genealogie door. Geabonneerd ben ik nog steeds op de New York Times (NYT), The Guardian, en The Times of Israel (TOI). Verder ben ik nog geabonneerd op Historia en Archeologie Magazine en ben ik lid van zowel 23andme als MyHeritage, zowel voor de medische kant als voor de voorouderkant.
Wat mijn gezondheid betreft gebruik ik nog altijd geen medicijnen of heb een andere behandeling gehad, maar ik ben sinds heel kort wel doende mijn gehoor te verbeteren.
De maand januari 2026 was gekenmerkt door diverse vorst- en kwakkelperiodes. Voor het eerst heb ik (en zelfs tweemaal) mijn boodschappen thuis laten bezorgen. En ben ik ook weer eens gevallen, zonder schade overigens.
Verder woon ik nog steeds op dezelfde plek en heb ook nog altijd veel relaties, maar geen vaste. En ik voel me, na een dip in de herfst, weer helemaal tiptop.