Algemeen.
Hieronder probeer ik zoveel mogelijk dagelijks mijn wederwaardigheden te vertellen. Na zoveel jaren heb ik intussen de ervaring met de hiervoor gebruikte software (WordPress) dat op een onverwacht ogenblik de hele toegang tot het wijzigen en aanvullen van deze pagina kan wegvallen. Aanvankelijk werd mij verteld dat het kwam omdat ik met soms meer dan 200 printpagina’s de blogpagina (veel) te groot had gemaakt. Toen ik de pagina later inkortte tot niet meer dan 50 printjes, blokkeerde de pagina daarna alsnog op een onverwacht moment. Dus de lengte was dan blijkbaar toch niet het probleem. Als die blokkade er dan eenmaal is, dan is het ook niet meer mogelijk om de lezer naar een andere pagina te verwijzen. Vandaar dus de volgende tip: als u merkt dat deze pagina na enkele dagen niet meer wordt bijgewerkt, ga dan op zoek op deze website naar een andere pagina met vrijwel dezelfde titel: bijvoorbeeld BLOG ! of Blog. Goede kans dat het verslag daar dan weer verder gaat.
Woensdag 17 juni 2026.
Toeval of niet, maar gisteren publiceerde ook de New York Times, een zeer uitgebreide analyse over de dood (of vermeende dood) van Epstein. Alsof het was afgesproken. Uiteraard heb ik ook die analyse helemaal gelezen. Het viel me op de de NYT-journalisten veel meer mensen lijken te hebben gesproken dan Bustamente. Ik meld ‘lijken’ omdat een documentaire nu eenmaal minder (tijds)ruimte heeft dan een krant. Wie weet hoeveel mensen Bustamente nog meer heeft gesproken dan die in de uitzending voorkwamen. Ze hebben bij de NYT in elk geval veel meer autopsie-specialisten gesproken dan die ene waar Bustamente het over heeft gehad. Dan vind je natuurlijk ook wel een specialist die een iets ander standpunt heeft. Zoals dat je niet helemaal 100% zeker kunt uitsluiten dat bij een zelfmoord ook het tongbeen gebroken wordt. Dat het tongbeen van Epstein op twee plaatsen is gebroken, meldt de NYT niet. Dat betekent volgens mij dat de kans dat het zelfmoord was, alleen maar kleiner is dan anders. Bovendien heeft de NYT wel heel mooie plaatjes van zijn cel, die je ook nog op allerlei manieren kunt draaien, maar ze hebben zijn cel niet nagebouwd, zoals Bustamente had gedaan. Tenslotte rept de NYT-analyse niet over de financiën. Dat een van de bewakers geld heeft gekregen van Epstein. Niet van die enorme bedragen, bij elkaar minder dan 10.000 dollar, maar waarvoor dat was kon Bustamente niet achterhalen, terwijl de NYT het helemaal niet meldt. Follow the money, is een belangrijke element van analyse bij misdaad. Al met al vond ik de analyse van Bustamente beter dan die van de NYT. Ik ben door de NYT-analyse niet anders gaan denken dan gisteren over wat er met Epstein is gebeurd.
Dinsdag 16 juni 2026.
Er staat weer een bloedhete periode in de steigers. Met temperaturen van wel 35 graden komende maandag. Ik moet er niet aan denken. Gelukkig is dit huis goed geïsoleerd, ook tegen de hitte, ik moet alleen oppassen dat ik niet te lang een raam of deur heb openstaan. Dat doe je in de winter ook niet, maar in de zomer blijft dat toch wennen. Bovendien zal ik toch af en toe eruit moeten om eten en drinken in te slaan. Misschien kan ik al iets vooruit plannen, vandaag of morgen. Of anders ’s morgens vroeg gaan.
Gisteravond een documentaire gezien samengesteld door Andrew Bustamente, over de laatste dagen van Epstein. Ik ‘kende’ Bustamente al van de serie Beyond Skinwalker Ranch, waar hij me steeds verbaasde door zijn onafhankelijke geest en het durven opnemen tegen autoriteiten. In de documentaire van gisteravond eindigde hij met drie mogelijke scenario’s over de dood van Epstein. Meest waarschijnlijk is volgens Butamente dat hij vermoord is. De tweede mogelijkheid qua kans is dan dat hij nog leeft en dat het bij de autopsie om iemand anders is gegaan. Het minst waarschijnlijk, zegt hij, is dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Ik durf de stelling aan dat zelfmoord (dat is de officiële lezing) – bij alles dat ik nu weet – uitgesloten is.
Die laatste stelling van mij wil ik graag even onderbouwen. In meerdere ’true crime’-documentaires waarin de vraag naar voren kwam of het om een zelfmoord dan wel om moord ging, bleek het al dan niet gebroken zijn van het tongbeen doorslaggevend. Bij ophanging breekt het tongbeen niet, en bij moord wel. De zeer ervaren dokter Cyril Wecht, met meer dan 6000 obducties op zijn naam, was ook betrokken bij de obducties na de moord op John F. Kennedy, Robert Kennedy, Martin Luther King, Elvis Presley en nog zo wat notabelen. Wecht had de stelling dat een gebroken tongbeen voldoende bewijs is om moord aan te nemen. Hij liet zelfs overledenen opgraven om alsnog vast te stellen hoe het tongbeen eruit zag. En werd alsnog de moordenaar veroordeeld. Wecht is in 2024 overleden op 93-jarige leeftijd. Bustamente raadpleegde gisteravond een andere obductie-arts, een vrouw met ‘slechts’ 3000 obducties op haar naam. Deze dokter ging niet zover als Wecht, maar zei wel dat ze bij haar werk nog nooit een persoon was tegengekomen die met de diagnose zelfmoord een gebroken tongbeen had. Bij Epstein was het tongbeen zelfs op twee plaatsen gebroken: zowel links als rechts. En er was ook nog een breuk van een ander bot in datzelfde gebied, wat ook maar heel zelden voorkomt. Deze dokter stelde dat het in theorie niet onmogelijk is dat iemand zelf zijn eigen tongbeen kan breken, maar dat zij dat in elk geval in haar ervaring nog nooit had gezien. Voor mij zijn de oordelen van Wecht en deze nieuwe arts genoeg: Epstein is niet door zelfmoord om het leven gekomen. Voor de wel heel bijzondere variant dat ze niet het lijk van Epstein hebben onderzocht, maar dat Epstein in werkelijkheid is ontsnapt en nu ergens (genoemd werd Israel) nog zou leven, is minder vergezocht dan het lijkt. Anders dan bij de variant ‘zelfmoord’ houd ik die mogelijkheid wel voor reëel, net als Bustamente. En net als de variant: vermoord.
Maandag 15 juni 2026.
Ook gisteren heb ik weer gewandeld zonder plan. Dat wordt dus voortaan het nieuwe gebeuren. In mijn dagelijkse speurtocht voor het nieuws, viel me ineens een foto op van Oekraïense militairen, die ook heel goed bleken te kunnen koken, zo te zien. Wat ik zelf nog van Oekraïne weet toen ik er was dat inderdaad de Oekraïense keuken me niet is tegengevallen.
Zondag 14 juni 2026.
Dat was weer de jaarlijkse lunch met mijn collega en vriend uit de jaren 1967 – 1969: Hans Esveld. Ik heb het vanmorgen nog even precies nagekeken, maar de eerste keer in deze reeks was al in 2011. En we deden het gisteren dus al voor de 16e keer. Steeds in mei of juni. En steeds in dezelfde tent in Rijswijk, die eerst Carpe Diem heette en later werd omgedoopt in La Fontaine. En zo heet hij dus tot de dag van vandaag. En, net zoals in de voorafgaande 15 jaar, was het ook deze keer weer lekker en gezellig. Ook de reis heen en weer ging zoals in alle voorgaande keren, weer helemaal vlekkeloos. Ik hoop dit dus nog meer, zelfs veel meer jaren, nog te gaan meemaken.
Zaterdag 13 juni 2026.
Bijna altijd wandel ik met (tevens) een doel. Maar gisteren wandelde ik om het wandelen. Ik had gewoon geen enkele wens om iets in huis te willen halen. Ik had al alles in huis wat mijn hartje begeerde. Zo kwam ik weer eens op plekken waar ik al heel lang niet geweest was.
Vrijdag 12 juni 2026. KOMPROMAT.
Het is eigenlijk heel raar dat ik het op deze website nog nooit eerder had over KOMPROMAT. Terwijl ik er toch al tientallen jaren mee vertrouwd ben en ik tegelijk ook steeds merk dat het in Nederland nog een totaal onbekend begrip is, met voor veel mensen – en vooral voor veel vrouwen en meisjes – grote gevolgen. KOMPROMAT is een begrip uit Rusland. Het is ontwikkeld in de Sovjet-tijd. De KGB (thans FSB) verzamelde van veel eigen burgers, maar vooral ook van alle buitenlandse bezoekers beeld- en geluidsmateriaal, maar ook getuigenissen en documenten en al het overige dat ertoe kan dienen van individuen, waarvan ze op een later tijdstip gebruik kunnen maken om deze personen onder druk te kunnen zetten of zelfs te kunnen chanteren. Het moet dus inderdaad een enorme organisatie geweest zijn, die zelfs nu nog bestaat, om alles zo vast te leggen. Ik heb het ook zelf ondergaan toen ik in de zeventiger jaren enkele keren de Sovjet-unie bezocht. Toen we eens werden gestopt in de eigen auto, om de chauffeur te controleren op alcoholgebruik, en onze chauffeur (een bevriende reisgenoot) inderdaad teveel gedronken bleek te hebben, meldde ik spontaan dat ik dan wel zelf verder wilde rijden. Het was ook mijn auto en ik had mijn rijbewijs en ik was niet gecontroleerd op mijn alcoholgebruik. Maar dat plan ging toch niet door. De politieman die onze zaak behandelde kon meteen melden hoeveel ik had gedronken, in welke zaak dat was en in wiens gezelschap we waren. Dus ik mocht ook niet verder rijden. We moesten gewoon een aantal uren wachten. Want alles dat we hadden gedaan was gewoon vastgelegd. Het zou me niet verbaasd hebben als dat ook nog met beeld geweest is. Nu is bijvoorbeeld ook de huidige president van de V.S. Trump, vóór zijn presidentschap in Moskou geweest, wellicht wel om daar ook een Trump-Tower te kunnen bouwen. En het staat dus met 100% zekerheid vast dat ook van hem door de Russen een KOMPROMAT-dossier is opgebouwd, zoals van alle buitenlandse bezoekers. Al wat hij daar gedaan heeft is vastgelegd, en zeker in hotels ook met filmbeeld. En Trump weet dat ongetwijfeld ook inmiddels. Dat verklaart volgens mij waarom Trump zeker in zijn tweede ambtstijd zo’n pro-Putin en zo’n anti-Oekrainekoers vaart. Putin beschikt over KOMPROMAT over Trump. Een Amerikaanse journalist, een zekere Craig Unger heeft er in 2021 een boek over geschreven: American KOMPROMAT. En in 2017 al een boek over Trump, dus nog van voor zijn eerste presidentschap: Trump House = Putin House. Beide boeken bleken nog gewoon als nieuw te koop. Ik heb ze dus gisteren dus maar eens besteld.
Donderdag 11 juni 2026.
Af en toe sla ik een avondmaaltijd over. Ik ben er steeds meer van overtuigd dat we allemaal teveel eten en zeker ik. En dat het helemaal geen kwaad kan om af en toe eens een maaltijd over te slaan. Dan eet ik nog wel iets. Bijvoorbeeld een paar crackertjes met iets dat ik toevallig toch in huis heb erop. En/of iets van fruit. Ook overweeg ik sterk om het ontbijt maar over te gaan slaan. Dat wordt op veel plaatsen aanbevolen. En ik geloof ook dat er een structurele maatregel nodig is. Elke dag minder eten lijkt me dan een goede maatregel. Ik weet ook wel zeker dat ik mijn gewicht daarbij in de gaten blijf houden. Het is bepaald niet zo dat ik streef naar een soort anorexia voor ouderen, als zoiets al bestaat. Wel is algemeen bekend dat ouderen vaak te weinig drinken. Ik zag het ook aan mijn oudste broer Arie, die vorig jaar is overleden. Ik heb hem de laatste jaren maar zelden iets zien drinken. Ook in het ziekenhuis waar hij af en toe lag bleef het drinken vaak onaangeroerd naast zijn bed staan. Af en toe werd dat volle glas drinken dan ververst door de verzorging en vervangen door het volgende volle glas. Ook in het ziekenhuis wordt er totaal niet op gelet of een oudere wel genoeg drinkt, viel me toen op. Tegelijk is het probleem van veel ouderen, dat ze hun plas niet een hele nacht kunnen ophouden. Ik voel er weinig voor om regelmatig midden in de nacht op te moeten staan. Daarom drink ik bewust de hele dag door, maar ’s avonds om een uur of zeven stop ik daar radicaal mee. En tot nu toe slaap ik daar de de hele nacht door.
Woensdag 10 juni 2026.
De dag besteed uit het doen van mijn ‘verre’ boodschappen: winkels op vaak kilometers afstand, waarbij ik – zelfs als ik overal waar het kan de bus neem – toch bij elkaar nog zo’n 6 tot 7 kilometer moet lopen: de Wibra voor de schoonmaakmiddelen, de slager in Groningen-Zuid (o.a. voor de lekkerste tawny port!!) en wat ik toevallig nog meer wil aandoen. Het is dus niet alleen nuttig, maar vooral ook gezond. Deze keer kwam ik ook weer eens een ‘fan’ van me tegen, die ik zeer onregelmatig wel vaker tegenkom, een dame die – hoewel ze zelf ook nog eens een akelige ziekte onder de leden heeft – ook dagelijks tenminste een kilometer of vijf wandelt. Maar het is stom toevallig als we beiden op dezelfde dag hetzelfde stukje wandelen en dan ook nog op dezelfde tijd, terwijl we ook nog eens kilometers uit elkaar wonen.
Dinsdag 9 juni 2026.
Dit was – gisteren dus – de dag van de uitvaart van Piet van Leeuwen te Leusden. Het was een plechtige en stijlvolle bijeenkomst. De gekozen muziek – het Air uit de 3e suite van Bach en een deel van het Requiem van Mozart kende ik heel goed, maar de gekozen psalmen herkende ik juist absoluut niet. Toch heb ik in mijn leven ook heel wat psalmen gehoord in de vele kerkdiensten die ik heb bijgewoond. Die vele kerkbezoeken waren niet zozeer verbonden met mijn gelovigheid, maar omdat ik als Hoofd Personeelszaken, ervan uitging dat de kerk (als er ook een kerkelijk huwelijk was) – bij een huwelijk – voor het bruidspaar de belangrijkste gebeurtenis was. Ook heb ik in mijn tienertijd vele malen de padvinderskerkdienst in de Nieuwe Kerk aan het Spui in Den Haag bijgewoond. Meer uit solidariteit met mijn club, dan uit gelovigheid. De bijeenkomst gaf me ook gelegenheid om ook even kennis te maken met enkele van zijn naaste familieleden. Zowel heen- als terugreis liepen verder probleemloos.
Maandag 8 juni 2026.
Het was geen bijzondere dag. Met boodschappen, praatjes met de buren en een wandeling.
Zondag 7 juni 2026.
Toch is er gisteren nog aandacht besteed aan D-Day in 1944. En wel in een toespraak van de Amerikaanse Minister van Defensie (of is dat tegenwoordig Minister van Oorlog?) Hegseth. Hegseth vergeleek de strijd op de Franse stranden toen met de huidige Europese stranden, waar jaarlijks zoveel vluchtelingen op landen. Ik ben van mening dat Hegseth veel fouten heeft gemaakt. Hij had uiteraard Trump moeten vertellen dat een Amerikaanse aanval op Iran, zonder ‘boots on the ground’, een zinloze actie zou zijn, met alleen maar een hoop ellende voor veel mensen en enorme kosten voor de Amerikanen, zonder dat er een andere Iraanse regering zou komen en ook zonder dat er maar een snipper garantie komt over de bestemming van de Iraanse (verrijkte) uraniumvoorraden. Resultaat: nul en dat was ook met absolute zekerheid voorspelbaar. Hegseth is een weinig intelligent warhoofd. Ook als ik de Amerikanen nog wel wil volgen, dat het Iraanse regime misschien wel het meest vreselijke regime is dat we op de wereld kennen. Dus het is volgens mij óf boots on the ground of containment en het bestrijden van zijn ‘proxies’ zoals Hamas, Hezbollah en de Houthi’s. En overal elders waar ze voet aan de grond willen krijgen of houden. Deze ’tussenweg’ zoals Hegseth heeft gekozen voert alleen maar tot onnoemelijk lijden van heel veel mensen en enorme kosten, zonder dat ze er ook maar iets mee opschieten.
Zaterdag 6 juni 2026. De 82e verjaardag van D-Day, 6 juni 1944.
Het is opmerkelijk dat geen enkel medium, voor zover ik ze lees, maar dat zijn er toch zeker meer dan 10 over de hele wereld, iets vermeldt over de 82e verjaardag van D-Day, 6 juni 1944. Dat was zelfs vorig jaar nog wel het geval en in 2024 was er zelfs veel aandacht voor, bij de 80e herdenking. Vele machthebbers waren toen afgereisd naar Normandië. Nu moet natuurlijk wel gemeld worden dat de deelnemers van alle landen van toen, officieel tenminste 18 jaar moesten zijn, met uitzondering van de Duitse Hitler-Jugend Divisie, waar officieel 17 jaar de ondergrens was. Dus de achttienjarigen van toen zijn dan vandaag allemaal tenminste 100 jaar. Dat is blijkbaar de psychologische grens waarboven het er niet meer toe doet. De opvattingen en de gevoelens van die mensen doen er blijkbaar helemaal niet meer toe. Tot en met 99 wordt er nog rekening met je gehouden, maar vanaf 100 ben je niet meer van belang. Het betekent natuurlijk ook nog dat op 8 mei 2027, in minder dan een jaar tijd vanaf nu, alle deelnemers aan die oorlog tenminste 100 zijn en dus ook geen van allen meer van belang. Uiteraard met uitzondering van hen die tegen Japan hebben gestreden, want die zijn volgend jaar ook nog van belang tot 2 september 2027. Maar dat betekent merkwaardigerwijs nog niet dat dan alle documenten uit die tijd meteen openbaar zullen gaan worden. Wel worden dan (zoals al tientallen jaren geldt) de geboortebewijzen van alle deelnemers openbaar. Alsof dat geen privézaak is. Dus die 100-jarengrens geldt in Nederland al veel langer, maar dan alleen voor de geboortebewijzen. De redenen van die grenzen zijn me al zo lang ik ze ken, een groot raadsel. Wie heeft zoiets nou bedacht?
Vrijdag 5 juni 2026.
Eerst nog even een extra melding van de Duitse overheidsinstantie over het afsluiten van de spoorwegovergang Charlottenpolder. Die zal niet worden beëindigd op vrijdag 5 juli, maar op maandag 8 juli 2026. Kijk, daar hou ik nou van: een precieze verwachting over wanneer een wegversperring weer wordt opgeheven. Men kwam aldaar tot de conclusie dat ze het weekend van 6 en 7 juli toch echt nog nodig hebben om het werk te kunnen afmaken.
Gisteren heb ik dan weer mijn gebruikelijke zaken gedaan: nieuw brood besteld, en in de diverse winkels weer voldoende eten en drinken gehaald.
Donderdag 4 juni 2026.
En inderdaad kreeg ik gisteren de post dat mijn achterneef Piet van Leeuwen, geboren 31 mei 1951 overleed op 1 juni 2026, dus precies een dag na zijn 75e verjaardag. En dan te bedenken dat ik hem vorige week donderdag nog uitgebreid aan de telefoon heb gehad. Daarbij klonk hij beslist strijdbaar, hoewel hij ook toen al wist en vertelde dat hij wel last had van enig ongemak. In enkele dagen tijd is hij compleet onderuit gegaan. Het kan heel erg snel gaan, als het dan blijkbaar toch moet gebeuren. Wij hadden o.a. gemeenschappelijk dat we beiden met onze voorouders bezig waren met de hobby genealogie. Uit mijn kwartierstaat:
“Volgens het boek: “Mijdrecht 900 jaren, 1085 – 1985.” heersten er in Mijdrecht in de 19e eeuw drie choleraepidemieën, 1833, 1848 – 1849 en 1860. Alleen in 1849 al (als enige jaar gespecificeerd, dus naar mag worden aangenomen het beste dus ergste voorbeeld) overleden te Mijdrecht 80 personen aan de cholera (van een totaal van 210 sterfgevallen). Ook de plaatselijke krant meldt frequent het overlijden van choleraslachtoffers te Mijdrecht. Voor zover ik kon nagaan is de doodsoorzaak niet per individu vastgelegd. Uit de overlijdensaangiften te Mijdrecht bleek dat Arie van Leeuwen, schipper, op 4 juni 1849 persoonlijk aangifte deed van het overlijden van zijn dochter Sophia, oud 12 jaren. Op 6 juni 1849 deed hij ook persoonlijk aangifte van het overlijden van zijn dochter Jacoba, oud 3 dagen; deze aangifte deed hij samen met Hendrik Verweij, oud 68 jaren en grootvader van de overledene, van beroep: buurman. Op 7 juni 1849 doet Arie van Leeuwen, schipper, aangifte van het overlijden van zijn zoon Hendrik, oud 8 jaren, die die dag des avonds om half zeven was overleden. Ook deze aangifte doet hij samen met Hendrik Verweij, nu behuwdgrootvader van de overledene. Blijkbaar was het gemeentehuis en met name burgemeester Verdam, die de aangifte opnam, nog diezelfde avond beschikbaar voor de aangifte. Op 9 juni 1849 tenslotte wordt aangifte gedaan van het overlijden van Arie van Leeuwen, schipper, oud 41 jaren, die des morgens om 03.00 uur was overleden, door Pieter Spruit, zwager van de overledene. Nauwelijks een etmaal na het aangeven van de dood van zijn zoon Hendrik overlijdt dus Arie zelf. Het ligt voor de hand aan te nemen dat de vele overlijdensgevallen te maken hadden met de cholera, zeker die van Arie zelf. Indien dat zo is, dan heeft Arie zich bijna tot zijn laatste snik gekweten van zijn verplichtingen als vader van het gezin, voordat hij zelf aan de cholera bezweek.”
Deze Arie van Leeuwen was dus onze gemeenschappelijke voorvader, van Piet en mij.
Van zijn 12 kinderen overleden er 10 voortijdig, vooral als gevolg van de cholera. Twee zoons bleven in leven en kregen zelf weer kinderen. De ene zoon was Pieter van Leeuwen, (1831 – 1911) van wie de overleden Piet afstamde, de andere zoon was Gerrit (1840 – 1886) van wie ik ben afgestamd.
Woensdag 3 juni 2026.
Dan kregen we weer een bericht van de Duitse Behörden over de voortgang van de werkzaamheden aan de spoorlijn Bad Nieuweschans – Leer. Het vorige bericht meldde o.a. dat de spoorwegovergang Charlottenpolder, pal over de Nederlandse grens, waarvoor oorspronkelijk twee weken waren uitgetrokken, door tegenvallers de bouwperiode met zes weken moest worden verlengd tot acht weken, eindigend begin juni 2026, als het nu echt een keer af zou moeten zijn. Helaas kon ook die termijn niet gehaald worden, blijkt nu. Er moet nog een maand extra hiervoor worden uitgetrokken, zodat die overgang begin juli al af is. Bovendien moet in deze periode de weg helemaal worden afgesloten, wat tot nu toe niet nodig was geweest. Nu gaat men dus al van een planning van 14 dagen over naar uitvoering in 86 dagen. Wie gelooft er nu nog dat die spoorlijn dit jaar nog afkomt? Dat wordt echt wel, als verder alles meezit 2027, of wellicht zelfs wel 2028, als het tegenzit.
Dinsdag 2 juni 2026.
Gisteravond was er dan de jaarlijkse vergadering voor de bewoners van dit wijkje, georganiseerd door de Bewonerscommissie. Zo blijf je een beetje op de hoogte met de afspraken tussen huurders en verhuurder, het onderhoud van de woningen en de tuin, de parkeerperikelen, en alles dat verder van belang is voor een huurder bij dit complex. En ik heb zelf ook soms iets te vertellen op basis van mijn verleden hier, of op basis van mijn andere activiteiten over huurders. Het was geen erg drukke opkomst, maar dat betekent slechts dat anderen hierdoor zichzelf tekort hebben gedaan.
Maandag 1 juni 2026.
Kilometers rondom mijn huis ken ik bij elkaar zeker enige tientallen bushaltes. Bij vele daarvan staat ook een bushokje. Daar kun je dan als wachtende buspassagier schuilen bij regen tegen de zon of ander ontij. Er is er bij die tientallen hokjes slechts eentje die officieel verklaard is tot ‘rookvrij bushokje’. Daar kun je dan desgewenst wachten in een rookvrije omgeving.
Merk op dat er in dit bushokje geen ruit zit aan de achterkant. Het is er dus nogal tochtig. Maar ja, de lieve jeugd moet uiteraard toch ook iets te doen hebben als ze zich verveelt. Het bushokje is uiteraard de uitverkoren plek voor rokers als ze bij regen een sigaretje willen opsteken. Een roker kan geen idealer plekje in de omgeving vinden. Dat heb ik al meerdere keren meegemaakt. Een keer trof ik hierin een duidelijke allochtoon aan. Hij verstond me ook helemaal niet, toen ik opmerkte dat hij daar niet mocht roken. Of hij deed alsof. Bij opgeschoten jeugd, niet per se dezelfde die het bushokje had vernield, waag ik het lef niet er iets van te zeggen. Dan kan ik meteen een oplawaai krijgen, vrees ik. Gisteren trof ik er voor het eerst een middelbare man aan (van een jaar of vijftig) die in het hokje bezig was aan een of ander apparaatje te zuigen. Ik vermoed dat dit dus een vape zou moeten zijn, of wie weet was het wel lachgas. Ik ken die verschijnselen wel uit teksten in media, maar ik had dit toch nog nooit in werkelijkheid gezien. Hij nodigde me vriendelijk uit om naast hem op het bankje te gaan zitten. En dat deed ik ook. Ik rook overigens bijna niets aan hem. Zou er er nou bij de gemeente niemand zijn die snapt dat je met een rookvrije bushalte je juist de rokers aantrekt? Want bij andere bushokjes in de zeer wijde omgeving heb ik nog nooit een roker gezien. Zou er wel op worden gehandhaafd?
Zondag 31 mei 2026.
Al enkele weken volg ik in meerdere media, waaronder diverse zeer vooraanstaande media, de vooruitgang die Oekraïne zou boeken, zowel met raketten en drones als op de grond. Daarbij wordt vaak ook het ISW (specialisten als het gaat om het bestuderen van oorlog) genoemd en geciteerd. Als je de mainstream-media zou volgen zou je denken dat Oekraïne die oorlog aan het winnen is of tenminste binnenkort gaat winnen. Als je vervolgens dagelijks de X-pagina van het ISW raadpleegt, die inderdaad elke dag of misschien wel meerdere keren per dag wordt ververst, dan is daar van welke vooruitgang van Oekraïne dan ook helemaal niets te merken. Die fronten liggen al zeer geruime tijd vrijwel stil. Je kunt hoogtuit vaststellen dat de opmars van de Russen al meer dan een jaar lang helemaal lijkt te zijn vastgelopen. Van vooruitgang van de Oekraïners is tegelijk helemaal niets te merken. Merkwaardig toch, dat je met precies dezelfde gegevens zulke totaal tegengestelde conclusies kunt trekken.
Zaterdag 30 mei 2026.
Gelukkig kwam de regen mooi op tijd. En kregen mijn plantjes weer genoeg te drinken. Ik was nog wel even in het dorp en daar kwam ik zowaar nog een buurvrouw van 15 jaar geleden tegen. Het was best even leuk, maar het was loeiwarm. Zeg maar heet. Broeierig ook. Voor het eerst had ik heel even moeite met ademen vanwege de hitte. Daar moet ik dus voortaan ook nog aan denken. Voor het eerst in misschien wel een jaar nam ik ook ijs mee. Ook een hitteverschijnsel. Was blij weer thuis te zijn.
Vrijdag 29 mei 2026.
Een verschijnsel waar ik regelmatig tegenop loop is, dat ik soms analisten van het nieuws, niet alleen goed kan volgen, maar bovendien hun opvatting en analyse compleet steun. Bijvoorbeeld Arwa Mahdawi, van the Guardian. Maar bij andere analyses van dezelfde persoon ik betrokkene totaal niet kan volgen en zelfs deze persoon een compleet warhoofd vind. Een andere persoon met wie ik zo’n dubbele ‘verhouding’ heb is Annemieke van Straaten, de wolvenbestrijdster. Ik heb grote waardering en diep respect voor haar acties tegen de overheid. Ontelbare WOO-verzoeken en als daar niet volgens de Wet op gereageerd wordt, een procedure voor de rechtbank opstarten. En telkens opnieuw de vele leugens die worden gedebiteerd door de wolvenknuffelaars en hun aanhangers opschrijven en aan de kaak stellen. Elke keer neem ik voor haar een diepe buiging. Maar tegelijk heb ik met haar ook een probleem: zij is een dierenliefhebster en ziet de wolf vooral als een bedreiging van de vele dieren die slachtoffer van de wolf (kunnen) worden. Ik zie de wolf eerder als en bedreiging van mensen, en vooral van mij, als kreupele. Dat is de soort waar juist wolven zo dol op zijn, ook als ze heel groot zijn, zoals ik. Want die kunnen ze aan. Zo wandel ik al vele jaren niet meer door de natuur. Als de dood dat ik midden op de Veluwe een wolf zal tegenkomen. Daar bevinden zich inmiddels meerdere wolvenroedels. Waarom heeft een willekeurige wolf meer recht om op de Veluwe te wandelen dan ik? Het zal allemaal wel net zoiets zijn als bij verkiezingen. Er is geen enkele partij waarvan ik voor 100% de standpunten deel. Kiezen van een partij is het kiezen uit kwaden. Ze hebben allemaal wel iets waar ik radicaal op tegen ben, ook al doen ze volgens mij sommige zaken wel goed.
Donderdag 28 mei 2026.
Inmiddels ben ik begonnen met het boek: Vlaanderen en Picardië 1000 – 1125, van Renée Nut, een mij totaal onbekende schrijfster. Ik heb al zo’n tien boeken over de vroege middeleeuwen in onze streken van Luit van der Tuuk, en één van Annemarie Willemsen en dan nog van enkele van buitenlandse schrijvers. Bovendien bezit ik nog meerdere kloostergeschiedenissen uit die tijd, van o.a. van Aduard, Wittewierum en Egmond. Het is één van mijn favoriete periodes uit de geschiedenis. Dat is zeker gekomen door de vele leugens die mij in mijn schooljaren over deze periode door mijn diverse docenten op de mouw zijn gespeld. Wat had men dan te verbergen, dat ik niet de waarheid mocht weten? Daar begin ik nu langzaam achter te komen. En ik geef alleen nog toe dat het inderdaad een uiterst ingewikkelde periode is geweest, met relatief weinig bronnen waaruit men kon putten. Die elkaar soms ook nog eens flink tegenspraken. Maar om dan maar wat uit de duim te zuigen, waarvan in elk geval zeker is dat het helemaal niet waar is, en dat aan opgroeiende kinderen, zoals ik toen was, voor te schotelen, gaat me echt heel veel te ver. Opvallend in dit verband is ook dat alle drie Nederlandse schrijvers in hun boek(en) een nette literatuuropgave doen, waarbij ze niet naar elkaar verwijzen. Blijkbaar haten ze elkaar. Dat maakt me alleen nóg nieuwsgieriger naar wat er toen werkelijk wel gebeurd is.
Woensdag 27 mei 2026.
De bloedhete dag hebben we ook weer overleefd, dus nu het iets draaglijker is, gebruik ik meteen maar even om de dingen te doen, die ik bij hitte nooit zal doen. Een mooie cryptische zin is dit. Vannacht ben ik trouwens bezocht door één of enkele muggen. Dat krijg je natuurlijk met de deuren open. Normaal vinden muggen mij absoluut niet lekker. In gezelschap van anderen kiezen ze eigenlijk altijd die anderen, en laten ze mij met rust. Ik overleef eigenlijk altijd geheel schadevrij elke mugaanval. Maar deze keer was ik alleen met één of meer muggen in huis. En dan hebben die arme beesten uiteraard helemaal geen keus. Dus ik was vanmorgen weer eens helemaal lek gestoken. Zij kunnen daar ook niks aan doen. Wel overweeg ik nu om toch maar weer te gaan samenwonen. Met iemand die – net als ik – ook houdt van prettig gezelschap.
Dinsdag 26 mei 2026.
Weer een bloedhete dag, al zou die van vandaag zelfs nog heter moeten worden. Het wandelen viel nog erg mee, en ik had een bezoek bij de buuf.
Maandag 25 mei 2026. Tweede Pinksterdag.
Een relatief koele dag er tussendoor. Mag wel een keer, want voor vandaag en morgen staan er weer superhete dagen op het menu. Dus ging ik toch nog maar een keer een dagje wandelen, want vandaag en morgen zal dat vast een stuk minder zijn. Wel met de meeste winkels gesloten, dus ik kwam ook niet in de verleiding veel uitgaven te doen.
Zondag 24 mei 2026. Eerste Pinksterdag.
En inderdaad ben ik bezig geweest met mijn ’tuin’ zoals ik ook van plan was. Het is nog niet af, maar dat gaat vast wel vandaag of morgen gebeuren. Dan plaats ik ook wel weer eens foto ervan. Verder ging ik ondanks de hete zon, toch nog naar de Oostwijk. Uiterst traag natuurlijk. Maar ik doe dat bij deze temperaturen (27+ graden Celsius) niet meer, neem ik me voor. Want ik was dolblij dat ik weer heelhuids thuiskwam. Wel werd mijn toiletbril gerepareerd. En het zat weer vorstelijk. Ik heb in geen jaren zo fijn op de wc gezeten. Vrijdagavond had ik nog even de buuf op bezoek bij een glaasje wijn, en daarna nog samen naar de Chinees.
Nu het toch over de Chinees gaat, ook nog maar even bovenstaande foto. Ligt dat nu aan mij of denk ik dat hier Xi er zeer zelfbewust bijzit, terwijl Putin eerder onderdanig oogt. Zo zijn volgens mij de verhoudingen wel. Maar waar we het wel over eens kunnen zijn of worden, is dat ze er wel een heel mooi theeservies hebben.
Vrijdag 22 mei 2026.
Ik heb maar weer eens een megawandeling gemaakt, omdat ik zie aankomen, dat het de komende zeker dikke week, het veel te warm wordt om een eind te gaan lopen. Het zou al mooi zijn als ik mijn boodschappen op tijd in huis krijg. En anders laat ik ze weer een keer bezorgen. Dat is me afgelopen winter goed bevallen.
Donderdag 21 mei 2026.
Gisteren viel me voor het eerst op dat ik de laatste maand of enkele maanden duidelijk meer naar de Oostwijk loop, vooral voor een bezoek aan mijn supergroenteboer. Er gaat toch niets boven gezond en kwalitatief hoogwaardig voedsel. En bovendien is wandelen gezond. Was de volgorde eerst: eerst naar de super en wat ik daar niet kan vinden haal ik wel bij anderen, is nu dus omgedraaid. Nu ga ik eerst naar de supergroenteboer en wat ik daar niet kan vinden haal ik wel bij een andere winkel, dus bijvoorbeeld de supermarkt. Zo haal ik mijn brood (Allinson) al enkele jaren bij de EkoPlaza, wel op bestelling, want in voorraad hebben ze dat ook niet. Mijn vlees ook het liefst bij de superslager in Groningen-Zuid, in plaats van tot voor kort bij de ambachtelijke slager in de buurt. Schoonmaakmiddelen bij diverse winkels, variërend tussen Wibra, Etos en de supermarkt. IJs alleen bij Albert Heijn, maar hoewel dit mijn topfavoriete boodschap is, koop ik het zelden, omdat het niet echt gezond is. En alle andere zaken die ik wil bij de winkel waar ik op dat moment toevallig bij in de buurt ben. Alleen bij vis ben ik nog erg wankelmoedig. Normaal kies ik voor verse spullen met als tweede keus diepvries. Maar vis is erg kwetsbaar en zeker met het warme weer dat er nu weer aankomt vind ik een uur of enkele uren lopen met verse vis riskant. Verse samengestelde producten bij de super kies ik overigens nooit, omdat die altijd rijkelijk voorzien van chemische conserveringsmiddelen en andere chemische viespeukerij. Die zijn niet nodig bij spullen uit de diepvries, omdat daar de temperatuur zorgt voor langere houdbaarheid. Dus bij warm weer kies ik toch liever de diepvries voor vis. En mijn laatste maar zeer dominante regel is: alles dat ik in een winkel bij een product herken van reclame, laat ik liggen. En dat gaat me ook steeds beter af. Zogenaamde A-merken komen in principe nooit mijn huis in.
Woensdag 20 mei 2026.
En toen begaf plotseling mijn toiletbril het. Het moest een keer gaan gebeuren. Dat is één van de vele gevolgen van mijn handicap aan het been. Het stijve been zal op het toilet altijd naar beneden gaan, met dus druk op de rechtervoorkant van het toilet, omdat ik het been niet omhoog kan houden. Terwijl het andere been gewoon gebogen is en er dus geen enkele druk is aan de linkervoorkant. Daardoor trek ik elke toiletbril scheef. Dat gaat uiteraard een keer fout. Het heeft 15 jaar geduurd. En het was gisteren dus het geval. En al dat in een plaats waar geen enkele doe-het-zelfzaak te vinden is. Er is hier geen schroefje te koop. We hebben wel een lampenwinkel, waar binnen niets anders te vinden is dan lampen, armaturen, en de spulletjes om elke lamp te laten werken. Dus bij een kapotte lamp is er niets aan de hand. En ik wist al dat de baas van deze winkel ook aan water af- en aanvoer werkt. Dus niet geschoten is altijd mis, en ik liep dus toch maar naar deze meneer in deze lampenwinkel. Bij het stellen van mijn vraag over de toiletbril keek hij totaal niet verbaasd. En vroeg of hij de toiletbril mocht zien, want dan kon hij beoordelen of het nog reparabel was. En bij het zien en beoordelen van de brokstukken kwam hij tot de conclusie, dat het probleem zat in de verbinding tussen bril en pot, waarbij een lasnaadje het had begeven. ‘Dat is niet meer te repareren en het is nog de vraag of volstaan kan worden met nieuwe verbindingen of dat er een nieuwe bril moet komen.” Hij zou het laten weten. Maar de reparatie gaat niet meer vóór Pinksteren lukken. We hebben dus binnenkort weer een probleem opgelost.
Dinsdag 19 mei 2026.
Vanmorgen las ik een typisch Duitse uitdrukking, waar we er in het Nederlands bij mijn weten niets voor in de plaats hebben. Als iemand een totaal onbegrijpelijke redevoering houdt, kan een Duitser daarop reageren met “Ich hab nur ‘Bahnhof’ gehört.” Uiteraard zegt hij dat in een situatie dat de rede over van alles kon zijn gegaan, behalve dan over een Bahnhof. Als wij een soortgelijke Nederlandse uitdrukking zouden moeten maken, kunnen we niet zomaar van ‘Bahnhof’ ‘station’ gaan maken. Omdat we in het Nederlands heel veel soorten stations hebben, en dat woord ook nog eens op veel andere Nederlandse woorden lijkt of rijmt. Het aardige van de keus van het woord ‘Bahnhof’ is nu juist dat iedere aanwezige meteen snapt dat het zeker niet over een Bahnhof is gegaan. In het Nederlands zou het dan bijvoorbeeld moeten zijn: Ik heb alleen maar ‘appelboom’ gehoord. Behalve dan in een gezelschap van fruitkwekers, want dan zou ik toch weer voor een ander woord gaan. Ik bedacht vanmorgen vroeg dat we wel in het Nederlands een grapje over het Duits hebben. Dat is de vraag: hoe eet een Duitser een oester? Dat is door met zijn knokkels op het tafelblad te kloppen en duidelijk te roepen: “Aufmachen!”. Stom toevallig dat ik vanmorgen in een Vlaams praatprogramma daarna een Vlaming tegen de voorzitter van de Duitstalige gemeenschap aldaar hoorde zeggen: het enige Duitse woord dat ik ken is “Aufmachen!” Hoe is het mogelijk dat je binnen enkele uren twee keer hetzelfde woord hoort gebruiken dat je daarvoor in geen tienstallen jaren hebt gehoord. Of de Duitsers dit grapje erg kunnen waarderen, weet ik niet.
Maandag 18 mei 2026.
Eem belangrijk effect van het feit dat wekelijks mijn huis weer wordt bijgewerkt en schoongemaakt, is dat ik ook zelf mijn huis ook beter bijhoud en opruim dan ik waarschijnlijk ooit heb gedaan, sinds ik zelfstandig woon, vanaf najaar 1967. Het was vaak maar een rommeltje. Ik heb tussen najaar 1967 en nu in 2026, dus bijna 59 jaar, alleen gewoond, met twee uitzonderingsperioden: een keer enkele jaren met Hilde-Mieke van na 1979 tot 29 maart 1983 en met daarna met een korte onderbreking, met Marianne tot 14 december 1991. Het is wel frappant, nu ik dit weer zo zie staan, dat ik wel de einddata van mijn beide relaties precies heb genoteerd en nog weet, maar van geen van beiden de begindatum van die relatie heb genoteerd en ik ook niet meer weet. Ik weet namelijk nog heel goed hoe opgelucht ik was toen elk van beide relaties ophield. Ik weet al ontzettend lang, zo lang als ik er over kon nadenken, dus zeker vanaf mijn jonge tienertijd, dat ik zeer geschikt ben om een vriendschappelijke relaties mee te onderhouden, want vele van die relaties heb ik al tientallen jaren, met de oudste al vanaf 1957, maar samenwonen vond ik een bezoeking: ik ben niet geschikt voor het huwelijk of voor samenwonen. En beide vrouwen hebben dat ook vanaf het begin geweten en – uiteindelijk – ook begrepen: je moet mij niet in een kooi zetten, al is hij nog zo mooi en leuk. Zo heb ik bij elkaar ongeveer 12 jaar samengewoond en 47 jaar woon ik dus al alleen. Maar intussen was ik mijn spullen waar dat kan met grotere regelmaat dan ooit en ook is mijn huis ook nog nooit zo vaak opgeruimd geweest.
Zondag 17 mei 2026.
Het ziet er nu toch naar uit dat de zomer gaat beginnen. Daar kijk ik overigens niet bijzonder naar uit, want dat is me al gauw te warm. Maar je kunt het natuurlijk ook niet tegenhouden, net zo min als de winter, zo mogelijk nog minder mijn favoriete jaargetijde. De tussenfases, zoals waarin we nu zijn, waardeer ik nog het meest. Verder gebeurde er het afgelopen etmaal weinig. Maar dat zal vast wel de stilte voor de storm zijn, zoals bij mij zo vaak het geval is.
Zaterdag 16 mei 2026.
Zo kwam ik van de New York Times te weten dat in de toespraak van Xi, ter verwelkoming van Trump, deze Xi citeerde uit het werk van Thucydides, dat ik heel toevallig juist op dit moment aan het lezen ben. Thucydides was een Griek van meer dan 400 jaar vóór Christus. Die een boek schreef over de Peloponnesische oorlogen, die in zijn tijd woedden. Vooral tussen Athene en Sparta, maar waar zich ook aan beide zijden tientallen bondgenoten bij aansloten. Dit boek is een standaardwerk over hoe oorlogen beginnen en verlopen en is nog altijd actueel en dus ook nog gewoon te koop. Xi waarschuwde Trump, om niet te vallen in de ‘Valkuil van Thucydides’, waarbij de schrijver voorspelde dat als er een opkomende macht ontstaat (in zijn tijd Sparta, thans verwijzend naar China) naast een bestaande grootmacht (toen Athene, nu de V.S. ) dit onherroepelijk tot oorlog gaat leiden. Nu waren er in de geschiedenis drie erkende specialisten als het over oorlog gaat, en van wie het werk nog altijd wordt gedoceerd: Sun-Tzu (China, plm 400 vChr, Thucydidas (Griek, zelfde tijd) en Clausewitz (Duits, 19e eeuw). En hij citeert niet de Chinees of de Duitser, om voor de hand liggende redenen, maar de Griek. Het is aan Trump uiteraard in het geheel niet besteed. Want Trump heeft maar heel weinig gelezen in zijn leven. Maar in zijn gezelschap zal er vast wel iemand zijn die het werk wel kent. Maar of dat nou helpt vraag ik me ook af. Hij luistert toch alleen maar naar degene naar wie hij wil luisteren.
Vrijdag 15 mei 2026.
Met een nieuw bericht van de Duitse overheid over de werkzaamheden rondom de spoorlijn Groningen – Leer, met niet eens belangrijk uitstel, wat toch de Duitse gewoonte is, wordt terloops gemeld dat de ‘Wunderline’ midden van dit jaar zal worden opengesteld. Op een manier alsof iedereen dat toch al lang weet. Zou het waar zijn? Nu valt het midden van dit jaar precies om middernacht in de nacht van 30 juni op 1 juli. Maar Duitsers tellen anders dan Nederlanders, in elk geval anders dan ik. Bovendien is de ‘Wunderline’ de treinverbinding tussen Groningen en Bremen, waarvan dus het stuk tot Leer een relatief klein gedeelte is. Het lijkt me toch sterk dat we vanaf midden dit jaar meteen maar zonder overstappen kunnen doorreizen van Groningen tot Bremen. Maar goed: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dat is nog maar een week of zes. En dan weten we het. Nu hoef ik de reis tot Bunde of Weener, niet meer te maken vanwege de soepen van Langbein, want die zijn daar niet meer te koop. Wel bij supermarktketen Rewe, die daar niet gevestigd is. Wel voor andere artikelen die daar wel verkrijgbaar zijn en hier niet, of daar net als hier verkrijgbaar zijn, maar dan voor de helft van de prijs. De dichtstbijzijnde Rewe- winkel is dan van hier uit gezien in Emden. Daar was ik nou nog nooit. En dat blijkt maar 15 treinminuten van Leer te zijn. Dus wie weet. Zijn mijn soepproblemen misschien wel midden van dit jaar al opgelost. En heb ik toch ook weer een nieuwe stad aan mijn stedenlijst toegevoegd.
Donderdag 14 mei 2026. Hemelvaartsdag.
In de verte gloren enkele duidelijk warmere dagen. Van mij mogen ze wel komen. Dan kan ik ook weer eens mijn mini-tuintje in. Want zelfs een half uurtje op de koude grond zitten, levert geheid de nodige darmklachten op. En staand en bukkend iets doen is voor mij niet weggelegd.
Woensdag 13 mei 2026.
Al vele malen heb ik betoogd – ook in deze rubriek, maar alweer een tijd terug – dat het opleidingsniveau van de rechercheurs bij de politie te laag is. Dat heeft tot gevolg dat het oplossingspercentage van de misdaad in Nederland een van de laagste van Europa is. Dat opleidingsniveau is zo laag omdat de traditionele doorstroom is, van ‘gewoon’ politie-agent naar de volgende baan: rechercheur. En dan gaat het dus bij de rechercheurs vaak om op MBO-niveau opgeleide mensen. En zeker bij ingewikkelder misdaad en al helemaal als het om geld gaat, gaan daarmee mensen aan de slag die niet echte rekenwonders zijn. Vergis u niet: ik vind politie-agent geen ‘gewoon’ beroep. Ik heb mateloos respect en zelfs ontzag voor de mensen die dit werk voor de maatschappij doen. Alle troep van de maatschappij krijgen zij op hun bordje en moeten ze vaak ook nog opruimen. Ik geef het je te doen. Maar dat betekent nog niet dat een eersteklas politieman of – vrouw (waarvan we er volgens mij altijd te weinig hebben) meteen ook geschikt is om ingewikkelde financiële problemen van misdadigers op te lossen. Daar heb je gewoon heel andere kwaliteiten voor nodig. Ik weet ook dat men bij de politie ook projecten heeft gehad, of misschien is het nog steeds zo, om voor de recherche ook ‘zijinstromers’ te werven. Maar die projecten lopen steeds erg stroef. Je belemmert zo ook de loopbaanmogelijkheden van de ‘gewone’ politieman of -vrouw. Het doet me ook denken aan rechercheur Joe Kenda van de politie van Colorado Springs, de eerste universitair geschoolde rechercheur aldaar. Al bij zijn ontvangst in het team werd hem duidelijk dat zijn nieuwe collega’s hem niet voor vol aanzagen. Toen ze koffie gingen drinken kreeg hij te horen: er is voor jou ook chocolademelk. Maar vanmorgen kreeg ik helemaal gelijk bij het lezen van een interview in het Financieel Dagblad, van Michiel Zwinkels, Hoofdofficier bij het OM, verantwoordelijk voor de zware criminaliteit, met de volgende kop:
Hoofdofficier Michiel Zwinkels: ‘Bij de politie is alles met cijfers al snel ingewikkeld – nog steeds’
Nu hoor je het eens van een insider. Ik ben maar een kamergeleerde, die overigens vele jaren met zijn beide voeten in de modder van het selecteren heeft gestaan, maar hierboven staat de mening van degene die er elke dag mee te maken heeft. Die kan het weten uit de praktijk. Mijn boodschap is: daar is iets aan te doen. Als de wil er maar is. Maar die ontbreekt gewoon.
Dinsdag 12 mei 2026.
Vanmorgen in het nieuws (bij RTL, maar vast ook wel elders) dat blijkens onderzoek van de GGD Amsterdam in supermarkten het overgrote deel van het aangeboden babyvoedsel ongezond is. Er zit vooral te veel suiker in, maar volgens mij zonder enige twijfel ook teveel zout, vulmiddelen en andere viespeukerij. Te weinig en vast ook veel te weinig echte voedingsstoffen. Dat wist ik natuurlijk al voor het eten voor volwassenen in de super, want hier is tot wel 90% van het aanbod ongezond. En dat het bij babyvoedsel veel anders zou zijn zou me pas echt verbaasd hebben. Alleen babies moeten maar afwachten wat ze van hun ouders te eten krijgen. Die mogen en kunnen ook niet kiezen. Bij mij viel het kwartje begin negentiger jaren bij KPN. Toen bestonden er nog kwartjes. Ik moest mijn baas vervangen die afwezig was. Mijn baas bij de concernstaf MD was vooral belast met het aantrekken van mensen van buiten voor de hogere en hoogste niveaus. Bijna altijd via headhunters. We hadden ook net een ronde functiewaardering gehad, zodat duidelijk was wat ieder na de verzelfstandiging mocht verdienen. Er was een opdracht bij een headhunter uitgezet voor een baan, waarvoor we maximaal 150K wilden betalen. De eerste kandidaat die ik van de headhunter kreeg voorgezet, was een functionaris bij Nutricia. Dat had uiteraard helemaal niets met Post of Telecom te maken, maar er zijn altijd banen bijvoorbeeld in finance en in marketing, waarbij het er niet zoveel toe doet in welk vakgebied hij zijn ervaring precies heeft opgedaan. Bij Nutricia verdiende deze kandidaat al 450K, dus dat was al drie keer zoveel als wat we maximaal wilden betalen. Waarom zou ik die willen ontvangen? Gaat hij dan voor een derde van zijn huidige inkomen die baan doen? Dit moest wel een vergissing zijn. De headhunter meldde desgevraagd dat ik dan na het gesprek met mij, pas goed begreep wat voor kandidaten ik allemaal zal gaan missen. Dat is dan maar jammer, maar ik hoef die persoon niet te zien. Maar de belangrijkste vraag voor mij was wel: waarom verdient (of liever ontvangt) iemand bij Nutricia, de voedselindustrie, een salaris van 450K? Dat komt door al die potjes baby- en andere ongezonde voeding die ze daar verkopen. Hoe het verhaal is afgelopen kan ik niet vertellen, omdat mijn baas na verloop van tijd weer terug kwam van zijn afwezigheid. Het is in elk geval niet die Nutricia-kandidaat geworden.
Maandag 11 mei 2026.
Een jaar geleden heb ik in mijn kleine perkje met de gele aardbei (die geen aardbei is), ook houtschilfers tussen de plantjes aangebracht, bij wijze van bodembedekker. Dit voorjaar viel me op dat een groot deel van deze houtschilfers als sneeuw voor de zon verdwenen is. Opgelost ? Vogels, katten of andere dieren? Ik ga te rade bij ons plaatselijke tuincentrum. Daar bleek me dat dit spul inderdaad in de loop van de tijd ‘oplost’: in de bodem verdwijnt. De snelheid waarmee dat gaat hangt af van de gebruikte kwaliteit schilfers. Er blijken vier verschillende kwaliteiten te zijn. Twee verschillende houtsoorten en twee verschillende groottes. Maar wat ik vorig jaar meekreeg, toen me deze keus niet werd geboden, daar heb ik uiteraard geen idee van. Dus koos ik deze keer voor de grootste stukken van de hardste houtsoort. Misschien is dat dan wel hetzelfde als vorig jaar of iets heel anders. En dan ga ik in de loop van dit jaar wel leren of ik tussentijds moet bijstorten. Een andere vraag was nog hoe dit perkje er nu bij staat nadat werkers zijn bezig geweest met het herstel van het houtwerk boven mij. Daartoe moest midden in mijn perkje een steiger worden geplaatst. Inmiddels kan ik melden dat de werkers het perkje goed hebben ontzien. Ik kan zelfs niet ontdekken waar de ‘poten’ van de steigers hebben gestaan. Alles gaat nu in mijn huisje en er omheen naar wens.
Zondag 10 mei 2026.
Ben nu toch weer in een fase terechtgekomen, waarin ik weer duidelijk meer wandel. Maar ik merk toch nog niet erg duidelijk dat mijn conditie er nu zo op vooruit gaat. Het tempo is er wel grotendeels uit. De mega-valpartij in de Giro d’Italia, nu logischerwijs koersend in Bulgarije, waarbij een half peloton op de grond lag, heb ik dan ook gemist. Gelukkig zijn er herhalingen. Net als bij deVuelta voor vrouwen.
Zaterdag 9 mei 2026. Pistachenoten.
Kort geleden meldde ik hier dat de pistachenoten wel eens veel duurder kunnen worden en bovendien veel minder goed van kwaliteit. Dat zou dan komen – volgens een journalist – omdat de beste pistachenoten uit Iran komen en door de oorlog daar en met name het gesloten zijn van de straat van Hormuz, er nauwelijks nog noten uit Iran komen. Daardoor zouden we aangewezen zijn, aldus nog steeds deze journalist, op Amerikaanse noten die veel minder goed zijn van kwaliteit, want die groeien op de verkeerde grond met te weinig neerslag. Ze zijn daardoor ook veel minder knapperig. U begrijpt dat ik – als verwende notenliefhebber en in het bijzonder liefhebber van pistachenoten, me de schrik om het hart sloeg. Wat een drama lijkt zich hierdoor te ontwikkelen. Ten einde raad heb ik mij gisteren dus maar tot mijn notenbaas, de heer van Ginkel, persoonlijk gericht, met de vraag of en hoe dat kan worden opgelost. Hij reageerde verbaasd. Het is volgens hem precies andersom. Juist de Iraanse pistache noten zijn vaak slecht van kwaliteit of tenminste heel wisselend. De ene lading uit Iran is veel beter dan de andere. Of juist veel minder uiteraard. En het zijn juist de Amerikaanse pistachenoten die constant en dat al vele jaren steeds dezelfde zeer hoge kwaliteit hebben. Ik koop nooit anders dan Amerikaanse pistachenoten, aldus Van Ginkel. Minder goede Iraanse pistachenoten worden juist door veel grootgebruikers gekocht. Verwerkt in gerechten (of, mijn kanttekening, aangeschaft door supermarkten). “In mijn winkel is alleen de allerbeste kwaliteit te koop.” En als het om pistachenoten gaat zijn dat juist de Amerikaanse. En geen andere. Hoe zou toch die journalist aan zijn indianenverhaal gekomen zijn? Dat moet wel haast afkomstig zijn van een Iraniër of van een anti-Amerikaan. Van beide categorieën lopen er genoeg voorbeelden rond in ons land. Zo komt dus het nep-nieuws in de wereld en moet je dus altijd uitkijken van wie je informatie afkomstig is. Ik ben dus helemaal gerustgesteld.
Vrijdag 8 mei 2026.
Het werd een ingewikkelde dag. Dat kwam omdat ik diverse doelen had, die ver uit elkaar lagen. In mijn huidige conditie niet lopend verenigbaar op een en dezelfde dag. Dat heb ik dus opgelost door waar dat maar even kon, op stukjes steeds de bus te nemen. Het ging allemaal zelfs vrij vlot. Dus deze combi is voor herhaling vatbaar, al werden het bij elkaar toch nog 5,5 kilometer. Ik kan mijn vervoerszaken nog altijd oplossen door niet zelf een auto te willen hebben. Dat dwingt me om zoveel stukken lopend te doen en zoals vanaf nu: een combi te maken tussen openbaar vervoer en lopen. Als het echt zou moeten, kan ik me ook nog wel een auto veroorloven, en dat doe ik ook met een huurauto als ik er echt een goede reden voor heb. Maar met een auto permanent vlak voor de deur, is de verleiding te groot om er ook elke keer ook gebruik van te maken.
Donderdag 7 mei 2026. Het kappersbezoek.
Het moet af en toe: een kappersbezoek. En aangezien ik voor het laatst op 11 maart ging, vond ik het wel weer een keer nodig. Tot mijn verrassing werd daar ook een oude kwestie opgelost. Dat was hoe ik in november 1989, toen ik amper twee dagen hier woonde, kennismaakte met bakkerij Van Haaften. Het was er megadruk, de klanten stonden ook buiten. Tot ik merkte dat de bediening die klanten een beurt gaf, die ze het leukst/best, mooist vonden, ook op een afstand van de balie. Niet in volgorde van binnenkomst dus. Waarop een kleine meneer, die naast me stond en die dus totaal niet opviel vanaf de bediening gezien, boos wegliep roepende zoiets als: wat een vreselijke winkel is dit. Ik ga en kom ook nooit meer teug. En ik riep hem na met hetzelfde bericht. En ook ik liep weg. Twintig jaar later toen ik zelf brood bakte en zuurdesem nodig had, belde ik die winkel om te vragen of ze dat ook verkochten. Ik kreeg het hele assortiment van zuurdesembroden die ze verkochten te horen. Ik onderbrak haar en zei: ik vroeg niet of u zuurdesembrood verkocht, maar of u zuurdesem verkocht. Ze gooide meteen de hoorn op de haak. Na 20 jaar was de score op klantvriendelijkheid opnieuw een dikke nul. Ik heb er nog altijd nooit iets gekocht. En nu de kapster over diezelfde winkel vlakbij haar in de buurt, zonder dat ik daarvoor enige aanleiding gaf: de eigenaren van Van Haaften zijn heel typische mensen. Volgens haar: geen mensen die erg makkelijk in de omgang zijn. Met twee ervaringen in inmiddels 37 jaar, beide even bizar, moet dat wel aan de leiding liggen. Niet aan de medewerksters. Die hebben gewoon nooit van hun bazen geleerd, hoe je met klanten moet omgaan, omdat ze dat zelf ook niet weten. Het is bij deze bakkerij zoals bij zoveel ondernemingen: eersteklas producten, maar klanten zijn maar een lastig en vooral vervelend bijverschijnsel bij het zakendoen.
Woensdag 6 mei 2026.
Eindelijk wilde ik wel eens weten, waarom er hier enkele weken geen bussen rijden. Ik had al eens eerder enkele haltes gelopen, maar ik kwam nergens een wegopbreking tegen en zelfs geen bordje van komende wegwerkzaamheden. Deze keer zou ik dus doorlopen, eventueel zelfs tot aan busstation De Punt, waarvandaan in elk geval de busroute weer verder ging. Tot aan de laatste halte voor het busstation ‘Rijksstraatweg 136’ was er nog steeds geen wegopbreking in zicht of zelfs maar een aankondiging. Het probleem moest zich dus vlak voor het busstation voordoen. En inderdaad, op enkele honderden meters voor het busstation was alles opgebroken. Zelfs voor voetgangers was er nog nauwelijks of zelfs hier en daar geen enkel paadje. Ik voelde het natte asfalt al aan mijn hakken plakken. Ik werd door een vriendelijke bouwer begeleid naar enkele rijplaten, met de mededeling erbij ‘pas op voor de bussen’. Bussen op deze rijplaten? Ik zal hem wel niet goed verstaan hebben. Maar warempel. Zelfs voor de bussen (twee lijnen met vier vertrektijden per uur heen en weer) was er een apart stukje weg aangelegd, bestaande uit die rijplaten. Een heel gebied was bedekt met rijplaten, waarop ook bij elkaar enkele tientallen bouwauto’s, waaronder ook enkele asfaltmachines, geparkeerd stonden. Voor de bus was er maar één pad, want ze konden elkaar niet passeren. Eventuele voetgangers moesten zichzelf maar zien te redden op hetzelfde pad. We hebben het overleefd. Met weer een avontuur rijker.
Dinsdag 5 mei 2026. Bevrijdingsdag.
Het zijn niet de dagen om veel vrolijks te vertellen. Deze dagen blijven toch invloed op mij hebben. En ook weer steeds verschijnen er dan weer mensen die de holocaust vergelijken met wat er in Gaza is gebeurd, of waarschuwen voor ‘extreem-rechts’. Niets is te vergelijken met de jaren 40 – 45. Helemaal niets. Al die rechtse figuren in Nederland en Europa of daarbuiten zijn mijn vrienden niet. Geen enkele. En geen van hen zal het ook ooit worden. Maar ook heeft geen enkele van hen 6 miljoen doden op zijn geweten, alleen omdat ze wellicht anders zijn. Nog los van de oorlogsdoden. Dus die eindeloze vergelijkingen gaan voor mij allemaal mank. En ook niet zo’n beetje. Dan begrijp je helemaal niets van de geschiedenis. En wil je er ook niets van leren.
Maandag 4 mei 2026. Dodenherdenking.
Inmiddels hangt het nieuwe gordijntje achter de voordeur alweer. Het is echt een stuk netter gezicht. Er viel weer wat regen, maar lang niet genoeg om een einde te maken aan de huidige droogteperiode. Er was voor mij geen interessante sport, dus heb ik relatief veel tijd besteed aan het inhalen van de achterstand van het bekijken van opgenomen documentaires. Het is jammer dat over WO II ook weer documentaires verschijnen die duidelijk uit de afgelopen decennia stammen. Blijkbaar is daar vraag naar. Dat zie je aan zogenaamde overlevenden die nog helemaal niet zo oud zijn. Inmiddels zijn vrijwel alle overlevenden nu wel zo ongeveer overleden, dan wel inderdaad stokoud. 95+ of zo. En om dan een duidelijke 60 of 70+-er te zien verklaren wat hij of zij allemaal heeft meegemaakt, maakt dat het heel oude opnamen moeten zijn. En ik ben er tegelijk zeker van dat ook over WO II het laatste woord echt nog niet is gezegd. Enfin. Vanavond dan weer de dodenherdenking. Dan houd ik me altijd heel rustig.
Zondag 3 mei 2026.
Op de een of andere manier kom ik er te weinig aan toe om nog klaarliggende plannen op te pakken. Vermoedelijk heeft dat te maken met het eerst vinden van een goed evenwicht, na het verdwijnen van het Huurdersplatform uit mijn regelmatige activiteiten. Ik moet een nieuw evenwicht zien te vinden en dat valt me blijkbaar niet mee. Ik moet dus mezelf een keer dezer dagen een schop onder de kont geven en aan de slag gaan. Er is meer dan genoeg te doen.
Zaterdag 2 mei 2026.
Dat was dus vrijdag de eerste warme dag. Pakweg 23 graden. En dus met de achterdeur open. En al heel vroeg naar de super om kwetsbare artikelen te halen (melk, yoghurt, fruit, groente). Anders moet ik daarmee door de hitte in slakkentempo naar huis. Vanmorgen een artikel gelezen over de kwaliteit van de pistachenoten. De meeste komen al vele jaren uit Iran. Die hebben ook de lekkerste noten. Blijkbaar omdat zowel de grondsoort aldaar als de regenmix ideaal zijn. We gaan nu – aldus deze schrijver – geleidelijk over op Amerikaanse pistache. Deze is duidelijk minder lekker en minder knapperig dan de Iraanse. Ik houd het in de gaten. Ik kan me niet herinneren dat ik wel eens boodschappen heb gedaan met politieke keuzes. Ik ben zowel geen liefhebber van de huidige Amerikaanse politiek, maar ook niet van die van de Mullah’s. Misschien moet ik wel helemaal van de pistache af. Maar wat kies ik dan voor vervolgnoot?
Vrijdag 1 mei 2026.
En ineens liep ik weer op een dag 8,1 kilometer. Zo’n afstand geldt zeker sinds september 2025 als de langste. Niet dat het vlot of makkelijk ging. Het was traag en moeizaam. En ik was gebroken toen ik thuis kwam. Maar het was om een goede reden. Ik ben namelijk voor de derde keer opa geworden, en ook het derde kleinkind is een meisje. En ik ging op kraambezoek. Dat was qua verbinding niet simpel. Op de heenweg – wel nog gedeeltelijk met de bus – nog sjouwen met cadeaus uiteraard, en op de terugweg, zonder zo’n last, dacht ik het wel aan te kunnen op een route die ik vroeger wel vaker deed en ik dus goed kende. Maar dat viel dus enorm tegen.
Donderdag 30 april 2026.
En inderdaad kreeg ik gisteren het bericht van de Duitse overheid, met de verdere vertraging van de spoorlijn Groningen – Leer (en verder naar Bremen). Van de spoorovergang Charlottenpolder, waarvan gepland was dat hij op 23 april klaar zou zijn, wordt nu gemeld dat gereedkomen is uitgesteld tot 2 juni 2026. Maar ook de volgende spoorwegovergang in Bunde zelf, waarvan ik dacht dat hij al klaar was, is nu opnieuw opengebroken (wat ik zelf afgelopen week ook vaststelde) en heeft een gepland gereedkomen deze keer op 10 juli 2026. En ik weet 100% zeker dat er geen enkele Duitser bestaat, bij welke werkgever dan ook, die deze keer garandeert dat de nieuwe data deze keer echt worden gehaald. De eerste overgang maken zou drie weken duren, maar gaat nu tenminste acht weken duren. En een volgende opbreekactie in Bunde zelf gaat tenminste negen weken duren. Ik geloof er niets meer van dat deze spoorlijn echt nog in 2026 in gebruik zal worden genomen. Tot voor kort dacht ik nog dat het 2026 of 2027 zou zijn, nu verwacht ik dat het of 2027 of 2028 zal worden. Als er geen onverwachte verdere vertraging gaat komen, uiteraard.
Woensdag 29 april 2026.
Het gaat weer heel mooi worden. Voor een paar dagen dan. Lang genoeg om mijn achtertuin weer eens flink op te knappen. Dat kan dus vrijdag en misschien ook nog zaterdag en dan is het alweer voorbij. Ik ben dan vooral erg benieuwd naar hoe mijn gele aardbei (die helemaal geen aardbei is, maar zo heet hij nu eenmaal) het nu doet. En mijn winterjasmijn natuurlijk, die ook belangrijk is. Verder heb ik weer asperges gegeten, met ei, zalm en krieltjes. Geen wereldbestormende activiteiten dus.
Dinsdag 28 januari 2026.
Deze Koningsdag hebben we dan ook weer geheel schadevrij overleefd. Wel heb ik nog een wandeling gemaakt, ruim buiten het winkelgebied, zodat ik soms alleen enkele oranje-gekleurde kinderen en hun ouders tegenkwam. Ook de vlag heeft niet uitgehangen, omdat ik daar geen enkele aanleiding voor zag. Vandaag kan ik desgewenst dus weer de hort op. Maar grootse plannen heb ik niet voor vandaag.
Maandag 27 januari 2026. Koningsdag.
Het is de dag dat ik het liefste gewoon thuis blijf. Ik heb namelijk helemaal niets met het koningshuis en met al die oranjekleurige mensen op straat, tot zelfs kinderen toe, voel ik me totaal niet thuis. Ik zorg dus altijd voor deze dag, dat ik genoeg van van alles in huis heb, zodat ik echt de straat niet op hoef. Maar ik gun wel steeds een ander een pleziertje. Dat is wel een beetje dubbel, geef ik toe. Jaren geleden had ik een buurvrouw, mevrouw Klamer, zij is al jaren geleden overleden, die me elk jaar opnieuw vroeg om voor haar op de betreffende feestdagen de vlag te willen uithangen. En dat heb ik ook altijd heel braaf gedaan. Als zij daar blij van wordt, waarom zou ik haar dan willen dwarszitten? Toen ze ouder werd en steeds moeilijker ter been was, vroeg ze me of ik haar vlag met vlaggenmast zelf wilde bewaren en verder zelf wilde bedenken wanneer hij uit moest, al dan niet met oranje wimpel, of eventueel halfstok. En ook dat heb ik steeds braaf gedaan. Ik heb dan elke keer weer iemand een klein beetje blij gemaakt. Totdat ze een keer overleed, alweer vele jaren geleden. Ik zag een familielid van haar toen die haar huis aan het uitruimen was, en ik vertelde haar dat ik ook nog de vlag met wimpel en stok van haar had, die ik steeds voor haar uithing. Deze dame glimlachte. En ik mocht het geheel van haar houden. Ik heb die spullen dus nog steeds. Je weet het maar nooit of er niet een dag komt dat er iets in mijn leven gebeurd is, dat ik toch hiervoor zelf de vlag zou willen uithangen. Dan kan dat. Ik heb ook al ideeën over die gebeurtenis en over die dag dat dat zou kunnen gaan gebeuren. Dat kan nog best een tijdje weg zijn.
Zondag 26 april 2026.
Kort na mijn drukke dag van gisteren kwam ook weer mijn hulp om mijn huis nog eens dunnetjes over te doen. Alles is nu weer spic en span. Tot zolang het duurt uiteraard. Want de vervuiling gaat gewoon elke dag weer verder. Het is het lot van de mens: de permanente strijd tussen chaos en orde.
Na het schilderwerk en als gevolg daarvan het bijwerken van veel hout aan onze huizen (verrot geraakt door jarenlang slecht onderhoud), komt dan binnenkort het volgende project. Maar wat dat is snap ik gewoon niet. Het heeft iets te maken met de aansluitingen tussen de verschillende kozijnen. De brief van de aannemer maakt het er ook niet duidelijker op. Wel dat het ook iets te maken heeft met geconstateerde gebreken bij het schilderen. Het eerste probleem met de brief is dat de schrijver niet het verschil weet tussen de voor- en achterkant van de woningen. Volgens mij is de voorkant van het huis waar de voordeur zit, de huisbel en de brievenbus. Maar dat is een te simpele redenatie merk ik. Ook dat kun je een stuk ingewikkelder maken. Zijn verzoek is om vanaf week 19 het huis aan de voorzijde goed op te ruimen, zodat er steigers kunnen worden neergezet. Aha, we krijgen dus steigers ! Verderop in de brief staat dat het verzoek alleen geldt voor de tuinzijde van de woningen. Maar aan de tuinzijde zit geen voordeur, geen bel en ook geen brievenbus. Welke kant moet ik nu opruimen? Nu staan er aan de voorzijde sowieso geen spullen, al was het maar omdat volgens landelijk geldend brandweervoorschrift sinds 1 juli 2025 daar helemaal niets mag staan, omdat dat een vluchtweg is in geval van brand. Al kun je daar bij onze woningen ook over twisten. Als het echt eens gaat branden ligt het er maar helemaal aan waar het precies brandt. Ik wil niet uitsluiten dat ik dan bij een bepaalde brand liever via de achterkant vlucht. Aan wat ik de achterzijde noem, staat bij vrijwel iedereen een tafeltje met enkele stoelen en mogelijk nog enkele potten met bloemen of planten. En wat is dan ‘opruimen’ ? Is het dan genoeg als ik het opzijzet, zodat de steigers kunnen worden gebouwd? Als zeer onervaren steigerbouwer bedenk ik dan: zoiets heb ik zelfs nog nooit gedaan, zolang ik al leef. Dus wat heeft dan een steigerbouwer precies voor ruimte nodig? Moet alles maar worden weggehaald, bijvoorbeeld naar binnen of in de berging?
Zaterdag 25 april 2026.
Het werd een heel drukke dag, voor mijn doen. Ik had niet minder dan vier wassen. Zoveel had ik er vermoedelijk nog nooit op één dag. De filters van mijn luchtfilteraars moesten worden vervangen, terwijl zoiets ook bij mijn koffiezetter moest gebeuren: een soort grote beurt. Ook moest er een ingewikkelde brief voor een klant de deur uit en dat kostte me ook nog eens een hoop tijd en energie in de bovenkamer. Verder moest ik nog een nieuw boek bij de boekwinkel ophalen, moest ik boodschappen doen, en zag op het internet een gouden kans toen een boek voorbij kwam waar ik al jaren naar op zoek was. Dat moest ik ook meteen bestellen, want met nog even wachten zou ik wel eens te laat kunnen zijn. Ik had tevoren gelukkig een simpele avondmaaltijd bedacht, dus daar was ik zo mee klaar.
Vrijdag 24 april 2026.
Op de een of andere manier ben ik erg geïnteresseerd in de geschiedenis van de vroege middeleeuwen. Dat schreef ik wel vaker. De grens kan ik niet precies trekken, maar hij ligt ergens tussen 1200 en 1300, met als interessantste periode wel van 270 (vertrek van de Romeinen uit onze streken) en het jaar 1000. Nu is er weer een boek verschenen over Vlaanderen en Picardië (het uiterste noordwesten van Frankrijk) van 1000 – 1225. Heb het meteen maar aangeschaft. De taalgrens Nederlands – Frans is hier al eeuwen naar het noorden aan het opschuiven, al staat hij nu alweer een hele tijd stil volgens mij. In de jaren 1000 – 1225 zullen ze in het hele genoemde gebied Nederlands hebben gesproken, of wat daar toen voor doorging. Mijn vermoeden waarom dat schuiven nu al een hele tijd stil staat, is de teloorgang van het Frans als taal. Wat mij betreft gaat hij vanaf nu weer de andere kant op. In mijn jeugd op school was Frans de allerbelangrijkste taal. Het was bijvoorbeeld de taal van de diplomaten op de hele wereld. Half Afrika was franstalig, Zuidoost Azië, de Stille Oceaan, de wetenschap: allemaal met flinke franstalige invloeden. Die rol is vanaf eind zestiger jaren tot op heden steeds meer overgenomen door het Engels. En terecht ook, wat mij betreft. Zelfs de Franse president houdt diverse toespraken tegenwoordig in het Engels. Als hij Frans zou spreken zou bijna niemand hem meer verstaan of moeten er hals-over-kop vertalers worden ingevlogen. Bij de laatste Olympische spelen in Frankrijk ging de organisatie van alle verkeersbewegingen, van auto’s treinen en vliegtuigen voor 100% in het Engels. Midden in Parijs. Steeds meer landen in Afrika schaffen het Frans als landstaal af, sturen de Franse soldaten naar huis en adopteren nu het Engels. Nu schreven de kroniekschrijvers uit de jaren 1000 – 1225 voornamelijk in het Latijn, verwacht ik, maar ik ben toch ook benieuwd naar mogelijke taalverwijzingen.
Donderdag 23 april 2026.
Dat was weer een dagje vroeg eruit, want ik was veel van plan. Eén van die dingen was om weer eens te gaan kijken naar de spoorwegovergang Charlottenpolder (zo heet de straat), vlak over de grens met Duitsland. Volgens de berichten van de Duitse overheid, waar ik op geabonneerd ben, zou die spoorwegovergang, als een van de laatste in de lijn Groningen – Leer, donderdag 23 april gereed moeten zijn. Nu wordt dit project al meer dan tien jaar (!) geplaagd door vertragingen. Vaak is de grond te drassig. Dat zouden ze na een jaar of tien proberen nu toch wel moet weten, en rekening mee kunnen houden bij het plannen. Zou je denken. Het verbaasde dus helemaal niet dat het bouwwerk toen ik aankwam nog volop in bedrijf was. Het is totaal uitgesloten dat het vandaag afkomt. Ik heb daar nog geen bericht van gehad, want de berichten over de vertragingen zijn namelijk zelf ook vertraagd. Die komen doorgaans pas enkele dagen nadat de vertraging is begonnen. Dus ergens na zaterdag, waarschijnlijk volgende week verwacht ik pas het volgende vertragingsbericht. Wel kon ik duidelijk zien dat de slagbomen en de bijbehorende lichten en hekken nog niet waren geplaatst. Wel was gerealiseerd wat al was aangekondigd, dat de weg om en om voor de helft was afgesloten, en voorzien van verkeerslichten om afwisselend de ene en de andere kant mee door te laten.
Ook stond er aan de ene kant, maar aan de andere kant niet, een waarschuwingsbord dat ik maar vrij vertaal met: voorzichtig: onverwacht overstekende treinen. Zoals we die borden hier al kennen om te waarschuwen voor onverwacht overstekende herten en wilde zwijnen. Voor op de Veluwe en elders in bosachtige of dunbevolkte gebieden. Helaas zag ik geen kans hier een foto van te maken, maar we hebben zulke borden in Nederland ook:
Maar de trein kan natuurlijk ook van de andere kant komen en daar is dan een apart bord voor:
Ik wacht nu maar eerst even af wat het volgende vertragingsbericht te melden heeft.
De volgende etappe was een nieuw bezoek aan mijn favoriete Duitse supermarkt: Combimarkt in Bunde. Daar was ik alweer heel lang niet geweest, in afwachting van het gereedkomen van de treindienst, of dat het goed genoeg wandelweer is: droog en niet te warm of te koud. En tot mijn schrik stelde ik vast dat de schappen met mij favoriete soepmerk, van Langmann, helemaal leeg waren. De vakkenvulster die ik aansprak beweerde zelfs dat ze ook niet meer zouden terugkomen. Wat een ellende. Ik heb nog wel een proefblikje van een ander merk gekocht om te bepalen of dat een kwalitatief gelijkwaardige vervanger kan zijn.
Maar ik moet nu toch gaan uitzoeken welke winkel ze nog wel verkoopt, aannemende dat de firma Langmann intussen niet failliet is gegaan.
Heel af en toe loop ik enkele begraafplaatsen langs om te zien of er nog mij bekende personen zijn overleden en begraven. Dat is vrijwel nooit het geval, maar vanmorgen was het toch ineens raak. Het bleek dat Karel Haighton, een facebookvriend van me, die ik vele jaren heel goed heb gekend, op 9 januari 2026 is overleden en is begraven op begraafplaats Westduin in Den Haag. Op Facebook heeft hij nog gewoon zijn account. Ik heb me al veel vaker afgevraagd hoe Facebook (en andere firma’s) dat nu doen. Als iemand overlijdt dan blijft zijn Facebookpagna gewoon intact. Hoe zou Facebook moeten weten dat iemand overleden is? Ik heb dat nakijken dus niet meer gedaan sinds tenminste 9 januari van dit jaar. Maar hij is toevallig binnenkort, op 1 mei, jarig en ik ben toch benieuwd of hij bijvoorbeeld nog felicitaties krijgt.
Dinsdag 21 april 2026.
Dat was geen dag met veel bijzonderheden. Boodschappen en praatjes hier en daar.
Maandag 20 april 2026.
En het is vandaag alweer de 85e verjaardag van mijn broer. Tjonge wat vliegt de tijd toch. Als de dag van gisteren kan ik me herinneren dat we thuis nog met elkaar aan tafel zaten en mijn broers daarna de hort op gingen en ik moest thuisblijven en snel naar bed. Dat kwam uiteraard omdat zij al 16 en 18 waren en ik pas 11 of 12. Dan krijg je dat. Moet hem uiteraard nog wel even feliciteren, en dat gaat straks nog gebeuren. Met de oprechte wens erbij: en nog vele jaren. Want dat hoop en verwacht ik nog wel. Ik ga natuurlijk zelf ook langzaam vooruit, qua leeftijd dan. En ik prijs mezelf nog elke dag gelukkig dat ik nog altijd belangrijk ben voor veel mensen. En dat ik nog altijd mijn bezigheden heb, Zelfs soms nog betaalde bezigheden. Dus ik kom nog altijd niets tekort. En dat ik ook nog eens niets mankeer, waarvoor behandeling nodig is. En dat al vele jaren niet. En ook dat loop ik elke dag nog even na: is er nog iets de moeite waard om ergens te melden? Verder heb ik gisteren gemerkt dat ik nu echt ben uitgeschreven uit mijn bestuurslidmaatschap van het Huurdersplatform in Enschede. Er is trouwens hiervan nog maar één bestuurslid over en wel de nieuwe penningmeester. En dat is ook precies wat ik verwacht had. Iemand moet namelijk het licht uitdoen. Ofwel ervoor zorgen dat er geen schuldeisers meer zijn, die nog een vordering zouden kunnen hebben. En als dat vaststaat kan de vereniging pas worden opgeheven. Niet verrassend vond ik ook, dat hoewel ik nu formeel en ook echt geen bestuurslid meer ben, mijn uitschrijving uit het zogenaamde UBO-register nog niet gebeurd is en nog ‘in behandeling’ is. Dit is het register bij de Kamer van Koophandel waarin vastligt wie de Uiteindelijk Belanghebbende is. Er is immers fraude gepleegd, en het moet nog vastgesteld worden of ik daar nog voordeel bij heb gehad. Niet dus. Geen stuiver. Integendeel zelfs. Ik heb eerder nog een vordering. Maar ook dat moet dus nog definitief worden vastgesteld, voordat de vereniging definitief kan worden opgeheven. Ik wacht het rustig af.
Zondag 19 april 2026.
Gisteren, op 18 april dus, zag ik voor het eerst de haagbeuken weer uitlopen. En die datum was in 2024 nog: 18 april. Dat was dus precies dezelfde dag. Alleen in 2025 was het enkele dagen eerder. Verdwenen zijn dus de angstscenario’s van klimaatverandering, en alle daarmee gepaard gaande ellende. Dat weten we dan ook weer. Intussen ben ik ook begonnen – alweer een tijdje geleden – met het aanleggen van voorraden voor komende barre tijden. En ik ben begonnen met een voorraad water. Dat lijkt me toch in barre tijden de allerbelangrijkste levensbron. En ik heb daarbij gekozen voor het merk Pineo-Natural, van de firma EkoPlaza. Dat was het merk water waarbij bij een Duitse test bleek dat van tientallen soorten water die je kunt aantreffen dit water de minste vervuiling had, van pesticiden en pfas tot en met micro-plastics. Dat zijn precies de spullen die ik ook met mijn beide filterapparaten uit de lucht in huis haal. Bovendien bleek dat dit water – bij een blinde test met twaalf waterproevers – als lekkerste water uit de bus gekomen te zijn. Nu heb ik in mijn kleine huisje met de vele boeken, niet zoveel ruimte meer om een flinke voorraad overlevingsspullen te gaan aanleggen. De enige plek waar ik nog plenty ruimte heb, genoeg ruimte voor een hele oorlogsvoorraad voor een bataljon (bij wijze van spreken uiteraard), mijn berging is. Maar van alle mogelijke voorraden is nu juist de berging van water aldaar totaal niet geschikt. Het hoeft maar één keer nog eens flink te gaan vriezen of mijn hele watervoorraad is naar de challemiezen, wie dat ook (geweest) mogen zijn. En aangezien ik dus ook niet weet waar de challemiezen precies wonen, kan ik het daarna daar ook niet meer gaan terughalen. Bij elke fles die ik zelf opmaak, koop ik al enkele maanden twee nieuwe, zodat ik geleidelijk mijn voorraad uitbouw. Ik heb alleen nog niet besloten tot hoever ik daarbij zal gaan. Maar wie intussen een overheerlijk glaasje water wil komen proeven is welkom. Alleen op afspraak uiteraard. Alle andere spullen kunnen dan t.z.t. waarschijnlijk in de berging worden bewaard. Maar daar ben ik op dit moment nog niet aan toegekomen. Dat is een kwestie van tijd.
Zaterdag 18 april 2026.
Het was dan wel nootjesdag, maar ik had nog plenty nootjes in huis, dus ik heb het helemaal overgeslagen. En in plaats daarvan heb ik me beziggehouden met de voorbereiding van volgende week, waar het toch druk en spannend lijkt te gaan worden. En ik deed weer eens een flinke wandeling, waaraan ik ook maar weinig toekom, de laatste maanden. In elk geval vanaf oktober al, ben ik nog altijd niet terug op de cijfers van de afgelopen jaren, al kruip ik er wel heel langzaam weer naartoe. Om het eens in cijfers uit te drukken: vorig jaar tot en met september gemiddeld 5,2 kilometer per dag, vanaf medio oktober naar minder dan 2 kilometer per dag en intussen in april weer terug op gemiddeld 3,5 kilometer per dag.
Vrijdag 17 april 2026.
Nog even over mijn bijdrage van gisteren: als het loopt als een eend, kwaakt als een eend en eruit ziet als eend, wat is het dan?
Gisteren heb ik mij vooral bezig gehouden met de horeca in deze streek. Vlak in de buurt en waar ik dagelijks langs loop, weet ik wel welke restaurants er gebleven en verdwenen zijn en welke er nieuw zijn bijgekomen. Maar van de situatie van een kilometer verderop weet ik dat allemaal niet. En ik zag dat in elk geval één uitstekend restaurant verdwenen is, maar dat ik inmiddels drie voor mij nieuwe restaurants heb ontdekt. Dan wordt het dus later op de dag googelen welke van de drie echt de moeite waard lijken of zijn. En daarbij bleven er twee over, die ik dus binnenkort ga bezoeken. Het liefst in prettig gezelschap, want alleen uit eten gaan hoort niet tot mijn favoriete bezigheden.
Donderdag 16 april 2026.
Vanmorgen was toch wel het bijzonderste bericht van de afgelopen maanden, dat het platformbestuur te Enschede, dat kort daarna ook zou aftreden, hetgeen al geruime tijd voorspelbaar was, heeft gemeend om een zittende huurderscommissaris, voor herbenoeming voor een volgende periode van vier jaar voor te dragen. Ik heb mijn hersens dus afgepeigerd, welke verdienste deze huurderscommissaris nu heeft gehad na het uitbreken van de crisis, die juist zou gaan leiden tot het kort daarna aftreden van het bestuur, bij het ondersteunen van de huurders. Als de nood het hoogst is verwacht je toch dat juist de huurderscommissaris zich het lot van de huurders zou aantrekken. Welke inspanning hebben de beide huurderscommissarissen nu geleverd bij de grote problemen, die in het belang van de huurders waren? Het wil maar niet bij me opkomen. Ik kan me ook geen enkel initiatief of zelfs poging tot contact herinneren. En welk draagvlak heeft dit besluit bij de huurders van de Woonplaats nu? Behalve dan uiteraard van de inmiddels vertrokken bestuurders? Als ik er op de een of andere manier nog bij betrokken raak, wat niet helemaal is uitgesloten, dan zal ik toch nog eens gaan proberen om te achterhalen om welke verdiensten van deze commissarissen het dan is gegaan.
Woensdag 15 april 2026.
Intussen heb ik de spullen voor mijn nieuwe gordijntje naar de makers gebracht en daar wilden ze het toch weer anders doen dan ik had bedoeld. Maar ik vaar natuurlijk blind op de mensen die er verstand van hebben en niet op mijn textielkennis-van-de-koude-grond. Ik merkte na de aflevering pas dat de winkel de hele volgende week gesloten is. Ik heb geen idee waarom. Zo’n lange periode betekent of een flinke verbouwing of misschien wel een groots feest in de familiekring. Een mega-huwelijk of zo. Het gaat mij uiteraard niet aan, maar het betekende wel dat mijn gordijntje pas af is op 30 april aanstaande. en dat dan voor € 50,00. Die prijs vind ik uiteraard superschappelijk. Zelfs voor een veelvoud van dat bedrag had ik het niet kunnen doen. En áls het al was afgekomen, dan zou het absoluut zeker geen gezicht zijn geweest. En dan uiteraard nog meerdere maanden later. Ieder zijn vak.
Voor oudere berichten verwijs ik graag naar het overzicht 2025 en 2026 (voor de chronologische gebeurtenissen), naar de ‘overpeinzingen (voor de meer smeuïge verhalen).