Blog.

Dinsdag 21 mei 2019.

De eerste van een rijtje vergadering was dus gisteravond in Winterswijk. Ieder speelde zijn of haar partijtje mee, en aan het eind was ik zeker niet ontevreden. Als het zo verder gaat wordt het een succesvolle tijd, maar het is uiteraard nog te vroeg om dat nu al vast te stellen.

Op de terugweg per auto moest ik een groot stuk van meer dan 100 kilometer over tweebaanswegen terug in het stikdonker. De gebruikelijke reflex is dan, als je zonder dat je een tegenligger ziet, of er iemand voor je rijdt, je groot licht voert en zodra je iemand aan ziet komen, of er iemand voor je rijdt dat je dimlicht voert. Tot mijn verbazing bleek deze auto, een SEAT Leon, (zeg dus maar Volkswagen), dat helemaal zelf te regelen. Het licht ging naar groot zonder tegen- of voorliggers en ging meteen weer naar dimlicht als er een tegenligger aankwam of er een voorligger kwam. Weer een techniek die ik van de moderne auto’s niet kende. Goede kans dat dit al veel langer bestaat, maar dat dat komt omdat ik niet meer zo vaak lange afstanden in het donker rijd.

Maandag 20 mei 2019.

Het was weer een druk etmaal. De klus waar ik wekenlang het meest tegenop heb gezien, het wegbrengen naar de groot-afvalpost van het oude tweepersoonsmatras, waar ik geen enkele grip op kon krijgen. Het had me heel veel moeite en tijd gekost om die matras van mijn slaapkamer in de berging te krijgen. De volgende stap was dan van de berging in een auto. Het was al zo lastig toen ik vrij veel ruimte had, maar een auto is natuurlijk nog eens een stuk krapper. En het is gelukt. Ik moest het natuurlijk wel doen, omdat ik met het leggen van het nieuwe vloerkleed nu eenmaal veel bergruimte nodig heb om alle spullen tijdelijk in op the bergen. Dat enorme matras was dan natuurlijk een even enorme sta-in-de-weg. Ik weet ook al wanneer ik de ombouw van het oude bed ga wegbrengen, ergens volgende week, en dan heb ik in de berging plots een zee van ruimte. Verder moest ik me goed voorbereiden op de extra vergaderingen van de komende dagen. Die toch ook voor mij apart zullen zijn. Ik heb er veel vertrouwen in dat het helemaal goed komt. Al hoeft er maar één persoon die flink dwars gaat liggen, want dan kan het toch nog verkeerd aflopen. We hopen er het beste van.

Zondag 19 mei 2019.

Blijkbaar heb ik gisteren geen blog gemaakt, of verzuimd hem op te slaan. Er is in elke geval niets erg spannends gebeurd, dus de lezer heeft niet veel gemist. Nederland heeft intussen het Eurosongfestival gewonnen en ik heb daarna toch maar even naar dat liedje geluisterd. En ik moet zeggen dat ik – bij uitzondering – het een keer met Johan Derksen eens ben: dit is absoluut geen topliedje. Wat zeker wel een verdienste is, is dat het zo sober is. Met slechts de zanger achter een piano en wat vage lichteffecten en met een verlichte bol die zwerft. Geen danseressen en dansers in opzichtige kledij of allerlei visuele en akoestieke rimram en poeha, geen geschreeuw of achtergrondkoortje(s). Dat waardeer ik wel. Maar het liedje zelf: magertjes.

Intussen ben ik begonnen met het creëren van meer kastruimte in mijn huis. Die zal ik toch moeten hebben, om alle spullen uit vooral de woonkamer in kwijt te kunnen, tegen de tijd dat – in de loop van juni – de stoffeerder komt voor mijn nieuwe vloerbedekking. Ook de berging moet ik verder nog leegmaken, zodat ook daar ruimte ontstaat om spullen neer te kunnen zetten.

Vrijdag 17 mei 2019.

Met mijn broer gaat het langzaam maar zeker toch wel wat beter. Al was het maar dat hij steeds minder slaapt dan vanaf de start. Het is toch wat dat zijn beide broers en één van zijn beide kinderen zo ver weg wonen. Dan ga je er niet zo makkelijk naartoe. Dan moet je, of in elk geval ik, een hele dag uittrekken voor een bezoekje van maximaal drie kwartier. Als dan de enige naaste die vrij dichtbij woont, een kind, ook nog eens vrij lang voor haar werk naar het buitenland moet, dan heb ik toch geen andere keus dan dat ik in die tijd toch maar een dag ga uittrekken. Anders zou hij enkele weken mogelijk geen enkel bezoek ontvangen. Ik ken overigens zijn overige relaties niet, dus eigenlijk weet ik het ook niet precies. Maar toch.  Ik ga ervan uit dat de anderen daar ook extra moeite voor willen en zullen gaan doen. En ook dan wil ik het graag combineren met een bezoek aan iemand anders in de buurt of onderweg. Dus dat moet dan ook nog eerst geregeld worden. Ouder worden gaat gepaard met ongemakken, zegt men. Ik heb daar zelf nog helemaal geen last van, denk ik, maar je omgeving wordt uiteraard ook ouder.

Behalve dat het gisteren weer nootjesdag was en alles verder zijn gangetje ging en de komende week weer een erg drukke week lijkt te gaan worden, heb ik op dit moment niet zoveel te melden.

Donderdag 16 mei 2019.

Het wordt helaas echt pas in de loop van de maand juni dat het nieuwe tapijt wordt gelegd. Dat hangt nog af van de leverancier van het tapijt, van de drukte bij de stoffeerder en van mijn agenda. Ik heb hulp aangeboden gekregen, die uiteraard heel erg welkom is, maar deze moet natuurlijk ook beschikbaar zijn. Dit is toch wel zo’n beetje mijn noodlot: het voortdurend weer aan elkaar moeten breien van meerdere agenda’s. Ik heb ook altijd veel bewondering gehad (en nog steeds) voor al die secretaresses (vrijwel allemaal vrouwen), wier dagelijkse werk onder andere is afspraken voor hun baas te maken, vooral ook als het met meerdere mensen tegelijk is. Veel van deze bazen, de grote meerderheid zelfs, is volgens mijn ervaring ook niet bereid iets te verzetten, ook niet als de reeds bestaande afspraak gemakkelijk een uur of zo kan worden opgeschoven.  Dat is vooral wenselijk als er een afspraak moeten komen met meerdere mensen. Hoe groter het aantal deelnemers, hoe groter het probleem ook. En als dan met veel moeite de afspraak er gekomen is, dan is er altijd wel een deelnemer die achteraf bezien toch echt verhinderd is, en dan gaat het hele ritueel weer van voren af aan. Hetzelfde verschijnsel heb ik nu dus ook, vooral met onze bewonerscommissie, maar dan uiteraard veel minder frequent. En nu dus met het leggen van het tapijt.

Woensdag 15 mei 2019.

Nog een keer een bezoek aan de tapijtenwinkel en de knoop doorgehakt: de plaatselijke tapijtenwinkel krijgt de opdracht. Dan komt nu dus pas het echte werk: alles dat opnieuw bekleed moet worden moet van de vloer. En ik heb maar een klein huisje. Bovendien moet alle oude vloerbedekking gesloopt worden en naar het groot vuil gebracht. Ik ben dus in de komende weken weer van de straat.

En ik heb ook nog allerlei plannen voor bezoeken in het land. Dat moet ik er tussendoor plannen. Met een beetje goede wil heb ik morgen of meteen daarna de data waar ik alles omheen zal moeten gaan organiseren.

Dinsdag 14 mei 2019.

Gisteren toch nog maar een keer naar de tapijtenboer gegaan. Dit was dan mijn zesde bezoek aan vijf winkels, en opnieuw heb ik weer dingen over tapijten geleerd die ik bij de eerste vijf bezoeken nog niet had meegekregen. De afstand is bij dit soort handel natuurlijk ook groot, want de handelaar met zijn ervaring weet natuurlijk altijd veel meer dan de klant of dan ik. Er moet nog een zevende bezoek plaats vinden, en ik hoop toch echt dat dat voorlopig het laatste zal zijn. Met mijn vorige vloerbedekking, die van eind 1991 of begin 1992 moet zijn, heb ik nu toch wel ruim 27 jaar gedaan. En als ik naar zijn huidige staat kijk, is dat toch echt wel een aantal jaren te lang. Als ik met de volgende vloerbedekking opnieuw ruim 27 jaar doe ben ik ongeveer 100. Aangezien ik zeker 100 wil worden, zit het er toch nog in dat ik tenminste één keer deze operatie nog een keer zal moeten herhalen. Tenzij ik natuurlijk op een dag besluit om elders, in één of ander tehuis, te gaan wonen. Dan zorgen anderen voor mij en mijn vloerbedekking. De tijd zal het leren.

Maandag 13 mei 2019.

De Giro d’Italia is weer begonnen en dus zal ik ’s middags wel vaker aan de buis zitten. Al blijf ik er niet voor thuis. Zaterdag, met de openingstijdrit, werd door de deskundigen van Eurosport, waaronder ex-profwielrenner Karsten Kroon, al vooruitgeblikt naar de etappe van zondag. Er zaten zondag klimmetjes van de derde en vierde categorie in de etappe, dus het zou – aldus kenner Kroon – geen etappe voor de sprinters worden, waar na een ontsnapping het hele pak op de finish afstormt, maar juist een heel spannende etappe, met veel gebeurtenissen en winst voor een ontsnapte. Nu kijk ik wel vaker naar wielrenetappes in grote rondes, maar in mijn herinnering is een etappe met ‘alleen maar’ colletjes van de 3e en 4e categorie,  nooit spannend. Zo’n etappe eindigt in mijn herinnering altijd in een massasprint. Dus wat er nou zo bijzonder zou zijn aan deze etappe kon ik maar niet snappen. De kenner zal het wel beter weten dan deze superleek, dus ik besloot toch maar te gaan kijken. En het ontwikkelde zich precies zoals ik zelf verwacht had: een groep ontsnapt aan het begin, welke groep kort voor het einde wordt ingehaald door het peloton, met als slotstuk een massasprint.

Het is de zoveelste keer dat ik als superleek in een vakgebied, het blijkbaar soms toch beter snap dan de vakman met jarenlange ervaring. Daar wordt ik dan knap eigenwijs van. Vandaar.

Zondag 12 mei 2019.

Moederdag. Ik heb al een jaar of twintig geen moeder meer, maar ook toen ze nog leefde hebben we, als mijn geheugen me niet bedriegt, deze dag nooit gevierd. Dat kwam vooral omdat mijn moeder niet van dit soort ‘poespas’ hield. En de broers er zelf ook nooit een aanvechting voor kregen. Ook waren mijn kinderen nog te klein, de oudste was 5 toen hun ouders uit elkaar gingen, om er zelf bewust mee bezig te gaan. Dus daar hebben we het, in mijn herinnering, ook nooit gevierd. Dus ik kijk naar het vieren van deze dag door anderen altijd een beetje meewarig: heb ik nou wat gemist, of ben ik ook hier ontsnapt uit de commerciële klauwen van al die bedrijven? Ik heb op deze dag ook nooit iets gekocht dat ik op een andere dag ook niet gekocht zou hebben.

Misschien heeft dat dus wel geholpen, om mijn houding te ontwikkelen, dat ik producten in de winkel laat liggen, als ik ze van reclame herken. Ik koop alleen maar dingen waarvoor geen, radio- tv- of internetreclame is gemaakt. Hele volksstammen denken dat als ze een product van de tv herkennen, dat het dan een goed product moet zijn. De reclame heeft er zelfs een woord voor bedacht: dat is een A-merk. Dan is het goed. Niet voor mij dus.

Maar zelfs op deze regel heb ik een uitzondering en misschien ook wel meer. Die uitzondering die ik heel bewust maak is voor Duracell batterijen. Daar wordt regelmatig reclame voor gemaakt in de zin dat ze zoveel langer mee zouden gaan. Dat heb ik verschillende malen getest: de levensduur van de goedkoopste batterij vergeleken met een Duracell batterij. En inderdaad gaan die laatste veel langer mee. Dat heeft ook met met mijn luiheid te maken: ik heb gewoon geen zin om voortdurend batterijen te moeten wisselen, in muis, keyboard, rookmelders, co-melder, wekkers, afstandsbedieningen en nog wat van dit soort zaken. Ook al betaal ik voor dit gemak dan wel de hoofdprijs.

Zaterdag 11 mei 2019.

De afstemming tussen Jumbo en AH is niet of niet meer perfect. Bij Albert Heijn waren de kleine potjes mosselen (nog) niet terug. Wel hebben ze er bij de visafdeling vrij kleine bakjes met mosselen verpakt in een plastic bakje, afgedekt met doorzichtige folie. Dat is niet alleen ongeveer het dubbele van wat er in het potje zat en zit, maar ook milieuonvriendelijker. Dat is nog tot daar aan toe, maar in die zogenaamde verse producten bij de super, zowel Jumbo als AH en ongetwijfeld ook andere supers, zitten (veel) meer chemicaliën dan in hetzelfde product in een potje of in de diepvries. Dat komt uiteraard, omdat het ‘verse’ product, dat gekoeld wordt aangeboden, sneller bederft dan als het in een potje zit of in de diepvries bewaard wordt. Dus die plastic bakjes met mosseltjes kunnen voor mij niet de mosseltjes in potjes vervangen: er zitten mij teveel conserveringsmiddelen in. En dat geldt voor alle producten, dus bijvoorbeeld ook voor verse kroketten of loempia’s vergeleken met kroketten of loempia’s uit de diepvries. De gekoelde hebben veel meer chemicaliën, vooral dan conserveringsmiddelen. Ik heb mijn voedsel liever zonder de ‘gratis’ extra chemicaliën.

Vrijdag 10 mei 2019.

Het was een tamme dag, waarover niet veel te melden valt. Wel viel me op dat ik dit jaar voor het eerst me veel bewuster ben van de diverse periodes waarin producten te verkrijgen zijn. In de komende zes weken of zo verwacht ik bij onze ‘verse’ groenteman, toch de komst van verse kapucijners en doperwten en van bijvoorbeeld aalbessen. Die wil ik absoluut niet missen, waardoor ik toch iets vaker daar zal gaan verschijnen. Dit soort vragen stelde ik me tot en met vorig jaar niet. Ik merkte het wel een keer als het in de winkel lag.

Verder zijn tot mijn vreugde weer de kleine potjes met mosselen in het zuur te koop. Een jaar of twee jaar geleden nam ik die zo ongeveer elke dag. Het is klein (misschien twintig mosseltjes of zo) overheerlijk en gezond. Er zit geen vet of koolhydraten (o.a. suikers)en geen chemische hulpmiddelen in en het is dus ook goed voor de lijn. Het was mijn dagelijkse snackje. Totdat als eerste Jumbo besloot die kleine potjes te vervangen door grote glazen potten, vrijwel meteen gevolgd door Albert Heijn, die hetzelfde deed. Zo’n grote pot met mosselen daar zit misschien wel een pond in, en die eet ik niet als hapje weg. Dat moet dan in vijf porties of zo, maar ik weet niet of je een geopende pot zo lang goed kunt houden in de koelkast, zeker niet als je in een periode van vijf dagen ook nog eens één of meer dagen weg bent. Dat is mij te riskant, dus weg waren mijn dagelijkse snackjes. Maar bij de Jumbo stonden ze gisteren ineens weer: de kleine potjes mosselen. Ik heb er meteen twee gekocht. Ben wel benieuwd of Albert Heijn  ze nu ook weer heeft.

Donderdag 9 mei 2019.

Inderdaad kreeg ik alle stukken op tijd de deur uit, dus nu is het weer een periode van afwachten.

Ook ben ik, zoals ik me had voorgenomen, naar de plaatselijke tapijtenwinkel gegaan en heb mij daar ook laten voorlichten. Ook zij hadden veel voordeliger aanbiedingen dan de Eeldese firma. Achteraf bezien is de winkel in Eelde meteen voor de hoofdprijs gegaan, zonder naar alternatieven te kijken, viel de keuzemogelijkheid in Nijkerk erg tegen, net zoals bij de firma Barletta. Blijven nu dus over: Carpetright en de plaatselijke winkel. De eerste met de enorme keuzemogelijkheid, de tweede met minder keuze maar ook met voordeligere varianten. Misschien moet ik ze allebei nog een keer bezoeken.

Woensdag 8 mei 2019.

Al gisteravond kreeg ik het commentaar op aangeleverde concept-stukken voor de overlegvergadering en dat betekent dat ik precies op de gewenste dag, vandaag dus, de definitieve stukken kan aanleveren. Als die straks weg zijn ben ik van deze zorgen weer een tijdje af. Er komen ongetwijfeld weer nieuwe taken en dus zorgen achteraan, maar dat zien we dan later wel weer.

Gisteren bezocht ik Carpetright in Groningen. Na mijn bezoek aan Nijkerk bij een tapijttegelspecialist, gespecialiseerd in hoogpolige tapijtegels die er maximaal acht verschillende had, vervolgens aan Barletta in Groningen die ook zoveel hoogpolige tapijttegels zou hebben en ook verder meer keus, maar die toch ook wat tegenviel, een kleinere winkel in Eelde, waar ik voor het eerst ging twijfelen of ik wel tapijttegels wilde of toch niet liever een vast tapijt, was dit dus mijn vierde winkel. Het in Eelde gepresenteerde vaste tapijt was wel fantastisch mooi, maar ook ontzettend duur. Bij Carpetright was ik verbaasd over de enorme keus die ze daar hadden. Opnieuw niet in hoogpolige tegels, want dat waren er ook hier slechts enkele en opnieuw van Heuga, maar wel in de enorme keus in vaste vloerbedekking. Zowel in kleuren, soorten, poolhoogtes als prijzen.

Nu wil ik alleen nog in een plaatselijke kleinere winkel kijken, en dan wil ik een knoop gaan doorhakken. Naar de stand van nu zal dat wel Carpetright gaan worden. Maar eerst krijgt een buurtwinkel ook nog een eerlijke kans. Het heeft ook een voordeel om vlakbij te blijven.

Dinsdag 7 mei 2019.

Gisteren is het dan eindelijk gelukt om het hele jaar 2017 op deze website, samenvatting van de blogs van dat jaar, plus gegevens die ik nog niet eerder kon vermelden, op één pagina te krijgen. Daarmee konden de overgebleven delen van 2017 van deze website worden verwijderd.

Inmiddels ben ik hiermee ook al met het jaar 2018 begonnen. Dat wordt een project van maanden, want het is een hoop werk. In principe elke dag enkele dagen samenvatten en overbrengen.

Voor 2019 ben ik al vanaf de start van het jaar op dezelfde wijze bezig. Oudere bijdragen op deze blogpagina breng ik regelmatig in samenvatting over naar de pagina ‘Het jaar 2019’, zodat ik na het ‘ombouwen’ van 2018 meteen actueel klaar ben. Dat heeft vooral ook als reden dat deze pagina nooit te lang kan worden. Bovendien wordt deze website dan overzichtelijk: elk jaar vanaf  2015  krijgt een eigen pagina. Enkele jaren daarvoor zijn het nog twee jaar per pagina en daarvoor grotere periodes.

Maandag 6 mei 2019.

Telkens verbaas ik me er toch weer over dat een jonger en universitair afgestudeerd persoon, die ik anderhalf jaar geleden nog van (ongevraagd) advies diende voor haar loopbaan, nu ook terecht lijkt te gaan komen, op de door mij anderhalf jaar geleden al voorspelde plek.   Mijn (bijna) standaardprogramma voor een starter aan een loopbaan in een grotere organisatie, zeker op hoger niveau, is steeds: gewoon goed je werk doen, altijd op tijd zijn, nooit te beroerd zijn om eens iets extra’s te doen en er net een klein tikje netter uitzien dan je collega’s. Dan doet de natuur zijn werk. Binnen twee jaar zit je dan op een zwaardere baan. Ik heb het al zo vaak zien gebeuren dat het voor mij een wetmatigheid is. En dat bleek gisteren nog een keer. De genoemde persoon is al na anderhalf jaar benaderd voor een zwaardere baan. Jammer dat zoveel mensen, en vooral veel vrouwen, zo onzeker zijn over zichzelf. Nu moet je natuurlijk ook doorpakken.

Als de natuur na twee jaar zijn werk nog niet heeft gedaan, dan moeten we de natuur een handje helpen. Maar dat is tot nu toe niet nodig geweest.

Een plots vond ik dan een mij onbekend gedichtje van Kees Stip, van wie ik zo ontzettend veel dierengedichtjes uit mijn hoofd ken. Maar deze kende ik toch nog niet, hoewel hij al uit 1966 stamt. Afkomstig uit het boekje Peperbek. Ik moet dus dat boekje nog op de kop zien te tikken, want er zullen nog veel meer mij onbekende gedichtjes in staan. Daar gaat ie dan:

Twee slakken waren al sinds jaren

Op weg van Groningen naar Haren.

Ten slotte kwam geheel ontdaan

de oudste aan het eindpunt aan.

Hij slikte en sprak diep bewogen:

‘Mijn broer is uit de bocht gevlogen.’

Zondag 5 mei 2019.

Voor een buurvrouw in hetzelfde blokje, ze is inmiddels al ruim boven de 90 jaar, hang ik altijd op elke dag die zij wil de vlag uit. Meestal beperkt het zich tot Konings- of Koninginnedag (dan met oranje wimpel uiteraard) en dodenherdenking (4 mei, vlag zonder wimpel, halfstok, van 18.00 uur tot zonsondergang) en bevrijdingsdag: vlag in top, zonder wimpel. Voor mij hoeft het allemaal niet, maar ik doe graag een ander een plezier. Dit jaar lukte het niet op Koningsdag, omdat zij toen nog in een tehuis aan het aansterken was en ik dus niet bij haar vlag kon komen. Ze was inmiddels dezer dagen weer thuisgekomen, en ik heb erg mijn best gedaan haar en haar bezoekers (als ik ze zag) eraan te herinneren dat ik graag voor 4 en 5 mei haar vlag wilde hebben om op te kunnen hangen. Er gebeurde echter niets. Jammer dan, maar het heeft niet aan mij gelegen dat haar vlag niet hangt. Tegen zeven uur belde ze me op: of ik haar vlag was vergeten? Nee, helemaal niet, maar ik heb geen vlag gekregen. Die staat toch op de gebruikelijke plaats op de trap? Nee, daar heb ik hem niet gezien. Maar ik zal nog even met de telefoon in de hand gaan kijken: en enkele seconden later: nee hoor, hij staat er echt niet. Allerlei suggesties van haar volgde ik op, maar hij was ook op een aantal andere mogelijke plekken niet te vinden. En toen ik het al wilde opgeven, zag ik de vlag ineens: hij stond bij een andere buurvrouw voor de deur, grotendeels uit het zicht, achter een geparkeerde scooter. Het was toch een klein wondertje dat ik hem daar heb gevonden, want vanuit mijn huis was hij zo niet te zien. Hoe hij daar gekomen is weet ik niet, maar ik kon hem nog mooi op tijd voor de dodenherdenking op zijn oude plekje plaatsen. Halfstok natuurlijk. Paniek voorbij. Hoeveel jaren dit ritueel nog zal doorgaan? Ik heb geen flauw idee en ik gun haar natuurlijk nog vele jaren, maar heel erg veel jaren zullen het toch ook niet meer zijn.

Zaterdag 4 mei 2019.

Begin april vorig jaar heb ik vijf planten gekocht. Dat deed ik in een opwelling na het lezen van een artikel over wat Amerikaanse ruimtereizigers naar het International Space Station aan planten meenemen. Dat doen ze niet om de huiselijkheid van die ruimtecabine te verbeteren, maar vanwege de luchtzuiverende werking die bepaalde planten hebben. Met een zo zwaar geïsoleerd huis als ik inmiddels had, leek het me geen slecht idee om toch ook maar eens enkele planten van de genoemde soorten neer te zetten. Nu heb ik geen goed verleden als het gaat om het verzorgen van planten. Ze hebben bij mij altijd een mismoedig bestaan gehad, maar dat kwam natuurlijk omdat ik nooit precies wist hoeveel water en andere verzorging die wezens moesten hebben. Ik heb – als exacteling – natuurlijk behoefte aan een concreet voorschrift: zoveel milliliter water per dag of andere tijdseenheid. Als ik dat had geweten hadden ze dat precies gekregen. Maar zo’n gebruiksaanwijzing zit er nooit bij een plant als je die koopt. Dat was dus vorig jaar precies het risico. De verkoper zei op mijn vraag terzake: één keer per week een slokje. Bij heel warm weer iets meer. En hij deed me voor hoeveel een slokje was. Door het gebruik van het woord ‘slokje’ en het voordoen werd me meteen duidelijk dat ik altijd mijn planten veel te veel water heb gegeven. Ik heb ze verdronken. Waarom zou ik niet gul zijn voor een plant als ik me wat meer water gemakkelijk kan veroorloven?

Ik heb me vervolgens vrij strikt aan het wekelijkse ‘slokje’ gehouden. En na dertien maanden moet ik toch zeggen: ze staan er alle vijf bijzonder florissant bij. Beter zelfs dan ze in de winkel hebben gestaan. Sommige heb ik zelfs al een keer verpot, omdat ze te groot voor de pot werden. De grond is steeds bijkans een week lang gortdroog en dat was vroeger dan steevast reden om ze wat extra water te geven. Ik durf zelfs inmiddels te zeggen: ik heb na 72 jaar eindelijk geleerd hoe je een plant moet verzorgen.

Vrijdag 3 mei 2019.

Dat was dus gisteren weer een reisdagje. Eerst naar broer Arie in het LUMC. Hij had nog veel pijn, herkende me meteen en was ook goed aanspreekbaar. Ik geloof dat hij mijn komst wel op prijs heeft gesteld. Ik had perfect het bezoekuur te pakken: van 14.15 tot 15.00 uur.  Enkele minuten over drie vertrok ik weer, braaf als ik ben. In de trein kreeg ik een appje van neef Michiel, dat hij me net had gemist, want blijkbaar was hij direct na mijn  vertrek pas aangekomen, dankzij verkeersproblemen. Een kans om hem weer eens te zien, na vele jaren, ging zo voorbij. Het was van beiden zeker geen opzet. Er komt vast nog wel een nieuwe kans.

Daarna doorgereisd naar goede vriend Gerard in Scheveningen. Wij hebben altijd veel gespreksstof, dus dat kwam ook deze keer weer goed. Een goede maaltijd sloot mijn bezoekje af. Ik kreeg een boekje mee (Succesvol Binnenhalen van Toptalent.’ van Dietz en Beelen, 126 bladzijden), dat ik op de terugweg van Den Haag naar Groningen heb uitgelezen.  Hoewel er zeker wel enkele behartigenswaardige zaken in staan, viel het me verder enorm tegen.

Dik na middernacht was ik weer thuis en kroop ik onder de wol, hoewel er geen wol aan te pas kwam.

Donderdag 2 mei 2019.

Dit voorjaar moet en zal ik vooruitgang gaan boeken bij het updaten van mijn genealogische gegevens, zowel op deze website als op MyHeritage. En liefst ook nog in combinatie met één of meer bezoeken aan regionale archieven. Vooral ook om nog wat meer ‘behang’ te krijgen rondom alle gortdroge gegevens. Dat is een strak voornemen en daaraan ga ik dus de komende dagen en vooral ook het komende weekend werken.

Vanmorgen werd ik wakker met een filosofisch probleem. Mogelijk dat ik daar ook over gedroomd had, vlak voordat ik wakker werd. Dat is: hoe belangrijk nou (naaste) familie voor een mensenleven is. Ik heb zelf mijn vader en mijn familie van vaderskant niet of nauwelijks gekend, dankzij de levenshouding van mijn moeder, maar ik heb geen idee wat ik daaraan nou gemist heb. Je weet immers niet wat je niet weet. Ik heb voor mijn gevoel, na een heel moeilijke aanloopperiode tot aan mijn twaalfde, en ondanks dat ik helaas een aantal keren tegen erg foute mensen ben aangelopen, toch het gevoel dat ik een nuttig en eerlijk leven heb gehad en, juist omdat ik van die slechte ervaringen heb geleerd, ook voorlopig nog zal blijven hebben. Ik ben niet rijk geworden, vooral ook omdat ik dat zelf ook nooit heb nagestreefd, maar mij ontbreekt ook niet iets wat ik dolgraag zou willen hebben, maar niet kan krijgen of kopen. Zou het nou zoveel anders (en vooral ook zoveel beter) zijn gegaan als ik wel met mijn vader en zijn verdere familie om zou zijn gegaan? Het had waarschijnlijk wel geholpen om (eerder) te kunnen vaststellen wie ik nou eigenlijk was.

Als ik om me heen kijk zie ik dat het beeld bij anderen erg wisselend is. Ik heb zeker drie goede vrienden die (vrijwel) compleet hebben gebroken met zo ongeveer al hun familieleden en toch – zo op het oog althans – een heel compleet en succesvol leven hebben gehad en nog steeds hebben.

Ik ken weer anderen die juist wel een sterke familieband hebben met familie van zowel vaders- als moederskant, en daar nu juist zo gelukkig mee zijn.

Ik heb zelf een soort mengvorm getroffen, niet nagestreefd dus, waarbij ik met ongeveer de helft van mijn familie goed en regelmatig omga, maar voor de andere helft de mensen niet of nauwelijks ken. Ik ben dan wel zo eigenwijs en zelfbewust om tegen mezelf te zeggen, dat familieleden (en anderen) die met mij hebben gebroken daar vooral zelf het meeste nadeel van hebben gehad. Niet ik dus. Maar dit kan dus hoogmoed zijn. Ik ben goede contacten nooit uit de weg gegaan.

Woensdag 1 mei 2019.

Op twintig kijkers in april na, had ik weer een nieuw absoluut hoogtepunt van mijn 12maandelijks gemiddelde gehad. Dat haalden we dus net niet. Er waren in april 2019 470 bezoekers. Nu waren er in mei 2018 571 bezoekers, dus dit aantal zullen we in mei 2019 weer moeten halen en liever dus nog 20 meer, en daar heb ik toch een hard hoofd in. We wachten het af.

Gisteren ontdekte ik bij een volgende rondgang langs tapijtenwinkels, dat de goedkoopste Heugatapijttegel, een euro of vijf, en de duurste, tegen de 25 euro, wel een heel eind uit elkaar liggen. Dan komt mijn nieuwe vloerbedekking ineens van tegen de duizend euro op misschien wel vier of vijf keer zoveel. En niemand kon mij uitleggen waarom dat verschil zo gigantisch moest zijn. Als je het allerduurste vaste tapijt zou nemen ben je een heel stuk goedkoper uit dan met de allerduurste tegel. En dan is het duurste vaste tapijt ook nog eens een heel stuk mooier en hoogpoliger dan de duurste tegel. Prijs en kwaliteit ontlopen elkaar niet veel als je diezelfde vergelijking maakt met goedkopere tegels en idem tapijt. Mijn verwarring is compleet. Ik moet toch echt nog een winkel gaan proberen, voordat ik ga kiezen.

Ook het rituele opnemen van de meterstanden voor de gebruikte energie is weer gedaan. Dat deed ik om te kunnen vaststellen wat nu de isolatie van het huis heeft opgeleverd.  Ik kom tot de vaststelling dat het dieptepunt qua gasverbruik nu wel bereikt is en verder zal stabiliseren. Wel heb ik sinds enkele maanden bijna uitsluitend LED-verlichting in gebruik en dat merk je nog wel duidelijk aan het stroomverbruik dat ook de komende maanden nog wel zal blijven dalen. maar dat heeft dan niets meer met de isolatie te maken, maar met andere lampen.

Dinsdag 30 april 2019.

Maandenlang heb ik zitten aanhikken tegen het updaten van deze site, alsmede idem tegen mijn andere sites. Ik was er ook al door mijn hostingbedrijf voor gewaarschuwd en dat zij dat tegen betaling wel voor me wilde doen. Mijn probleem was steeds dat ik bij zeker twee van de vier websites, waaronder deze, geen back-ups meer kreeg. Die kreeg ik vanaf de start wel, maar in september 2018 heeft iemand die er aan heeft gesleuteld, dat uitgezet. Bij de ingrijpende update van het systeem die ik zo lang heb uitgesteld werd ervoor gewaarschuwd dat ik een back-up moest maken. Dus gistermiddag ben ik er toch maar eens voor gaan zitten, om van alle websites dagelijks een back-up te krijgen. Dat is veel kijken naar voorbeelden hoe dat moet en het goochelen met diverse instellingenpagina’s. En het lukte inderdaad na enkele uren (een echte deskundige had het in minder dan 5 minuten gedaan), van allemaal niet alleen een back-up te krijgen, maar ook het zo in te stellen dat dat dagelijks gebeurt en de laatste twee bewaard blijven. Vervolgens kon ik dan het hele systeem updaten. En  dat lukte allemaal wonderwel, zonder dat ik overigens een backup nodig had. Het is mogelijk dat daardoor de lay-out van deze pagina en alle andere pagina’s iets veranderd is. Maar het geeft een goed gevoel dat dat deze website technisch weer helemaal up-to-date en veilig is.

Maandag 29 april 2019.

Met Arie lijkt het al weer wat beter te gaan. Hij is bij kennis en communiceert, maar herinnert zich niets van wat er gebeurd is. Maar voorlopig blijft hij naar verwachting nog wel in het ziekenhuis. Al is dat uiteraard niet voorspelbaar.

Vanaf mijn schooltijd heb ik weerstand tegen boekhouden. Ik zat altijd flink aan te hikken tegen vakken als boekhouden en handelsrekenen. Ik mis gewoon het gen om dat interessant te vinden. Hetzelfde dat ik met het Frans heb, dat Zuid-Europese streektaaltje. Het zit hem bij boekhouden niet in de getallen, want ik ben wel een exacteling, met doorgaans (zeer) goede cijfers voor wiskunde, algebra en dat soort vakken. Het heeft ermee te maken dat de getallen links en rechts moeten kloppen. Voor mij hoeft dat niet of zo, vermoed ik. Zodra ik weer een stukje boekhouden onder mijn neus krijg voel ik de weerstand weer in me opkomen. Gisteren kreeg ik van de penningmeester van onze bewonersclub de jaarstukken over 2018 van deze heel kleine stichting met het verzoek om het even na te kijken.  En inderdaad klopten er dingen niet. Zoals het bij mij ook nooit helemaal klopte. Het gaat om verwaarloosbare bedragen. En ik heb dan de neiging om een verschil van enkele euro’s over een heel jaar gewoon maar bij te passen. Dan ben ik voor enkele euro’s van het hele gedoe af. Alternatief is dat ik – voor mijn gevoel – eindeloos staatjes moet optellen en aftrekken en gaan zoeken waar nou toch in hemelsnaam dat verschil vandaan komt. Na enkele uren gezwoeg haal ik het verschil er natuurlijk altijd wel uit, maar de moeite die ik daarvoor moet doen is onevenredig met de opbrengst.

Ik realiseerde me wel ineens dat het traditionele uithangen van de vlag, dat ik altijd voor een buurvrouw deed, dit jaar niet is gebeurd. Ze is zelf niet groot en sterk genoeg om die vlaggenmast op te tuigen. Voor mij is het een fluitje van een cent. En vermoedelijk zal dat vlaggenritueel ook de komende vlagdagen (bevrijdingsdag, dodenherdenking) ook niet gebeuren. Mijn buuf ligt namelijk nog te herstellen in een verzorgingstehuis en ik kan niet bij haar vlagartikelen en ik weet haar thuiskomdag niet. Er is zo alweer een traditie voorbij.

Zondag 28 april 2018.

Koningsdag is weer geheel geruisloos aan mij voorbij gegaan. Ik ben nooit een vierder van Konings- of Koninginnedag geweest. Het was een beetje druilerig weer. Ik heb niets met het Koningshuis, het onze of welk ander Koningshuis dan ook. Ik vind het idee raar dat je een baan kunt hebben die erfelijk is: alleen maar omdat je vader of moeder dezelfde baan had. Met alle respect voor mijn kinderen, maar geen van hen kan in mijn voetsporen staan en dat was ook nooit mijn of hun bedoeling. Die kinderen hebben of krijgen hun eigen verdiensten, waar ik dan weer niet aan kan tippen. Ik voel het meest voor een ceremoniële president. Volgens het Duitse of Italiaanse model. Eentje zonder enige macht, die staatsbanketten geeft bij buitenlandse bezoeken en de Minister-President beëdigt. Niet volgens het Amerikaanse of Franse model: een president met persoonlijke macht. Dat past totaal niet bij Nederland. Ik zal het vast niet meer meemaken.

Ik begreep gisteravond dat mijn oudste broer in zijn eigen huis een ernstige valpartij heeft gehad en hij inmiddels in het LUMC ligt met hoofdletsel. Het is nog te vroeg voor een prognose. Plots belde mijn neef, zijn zoon, Michiel me met het bericht. Dat had hij nooit eerder gedaan, of dan heel veel jaren geleden, dus mogelijk is het toch wel ernstig.

Het bericht maakte mij zo mogelijk nog vastberadener dan ik toch al was om alles in het werk te stellen om niet te vallen: niet in huis en ook niet buiten. In de eerste plaats door consequent steeds te blijven kijken waar ik mijn voeten neerzet. Geen automatische wandelingen, ook niet in huis. Elke stap zet ik bewust. In de tweede plaats door alle plekken in huis die mogelijk glad kunnen worden te vermijden. Tapijt vrijwel overal in huis is dan natuurlijk wel een uitkomst. Zelfs onder de douche op een superstroeve vloer, merk ik het meteen als zeepresten daar tot gevolg hebben dat ik het toch glad voel worden. Die vloer ga ik dus vaker schoonstomen. Geen salontafel waar je omheen kunt lopen, zoals sommigen me steeds aanraadden en aanraden. Als je om een tafel heen kunt lopen, dan wordt dat ook gedaan en daar zit ik dan met een gestrekt been. Het is vragen om problemen. Geen onverwachte bewegingen maken, ook niet als bijvoorbeeld de telefoon of de bel gaat of er onverwacht iets staat over te koken in de keuken.

Zaterdag 27 april 2019.

De eerste poging om nieuwe vloerbedekking te vinden leverde in elk geval op dat ik meer van dit soort bezoeken zal moeten gaan doen. Het was Nijkerk, best een leuk stadje overigens, waar ik nooit eerder was. Een flinke hal vol met eindeloze stapels tapijttegels. Een superspeciaalzaak. Bij de hoogpolige soorten bleef het assortiment beperkt tot 8 kleuren, waarvan er direct al vijf afvielen, wegens veel te donker. Ik kreeg van de drie overgeblevenen wel een staaltje mee, zodat ik ze later ook met andere tegels kan gaan vergelijken. Ik had in elk geval niet het idee dat dit het wel moest worden, zonder verder naar anderen te kijken. Merkwaardig trouwens dat deze winkel was gevestigd aan de Nijverheidsstraat, waar helemaal geen stoep is en slechts roze fietspadstroken aan beide zijden, waar ook de auto’s gebruik van moesten maken bij tegenliggers. Die winkel is in feite onbereikbaar voor voetgangers. Door voortdurend slalommen om geparkeerde (vracht)auto’s heen bleef de verblijfsduur op de autoweg beperkt. Maar fijn was anders.

Ook in Groningen is zo’n straat zonder stoep, waar ik eens bij de firma Staples professionele drukinkt moest kopen, omdat mijn printertje van toen dat nu eenmaal vroeg. Toen ik daar dus een keer op de weg liep werd ik aangehouden door een politiepatrouille. Wat ik aan het doen was, was de vraag. Mijn antwoord was: ik doe boodschappen, kijk maar, ik heb een lege boodschappentas bij me. En ik liet ze een blik werpen in de lege boodschappentas. Dat antwoord maakte me natuurlijk ernstig verdacht. Het is natuurlijk zeer verdacht als een persoon met een lege boodschappentas tussen winkels aan het lopen is. Dat kan natuurlijk niet, die voert iets in zijn schild. Het hemd werd me van het lijf gevraagd. Ik had uiteraard niets te verbergen, dus ze mochten alles van me zien. Bij het vragen naar mijn rijbewijs aarzelde ik toch even. Je hebt toch geen rijbewijs nodig op op straat te mogen lopen? Ik had dat natuurlijk kunnen weigeren en alleen mijn paspoort kunnen laten zien, maar ik besloot dat ik wel wilde meewerken. Een weigering zou de argwaan van de heren alleen maar nog groter gemaakt hebben. Na uitvoerig onderzoek in alle mogelijke registers, kwam men tot de conclusie dat ik door mocht lopen, zonder verdere aanklacht of bekeuring. De agent bood zelfs aan om mij even naar de gewenste winkel weg te brengen, omdat het lopen over de autoweg wel gevaarlijk was. Dat aanbod wilde ik wel aannemen, maar dan wilde ik wel op de plaats naast de bestuurder zitten, vanwege mijn been. Dat was de heren toch te gortig. En ze reden zonder verder iets te zeggen weg. Dus liep ik verder op de autoweg met lege boodschappentas op weg naar Staples. Ik kan het ook niet helpen dat de gemeente Groningen meent dat in sommige straten geen stoepen nodig zijn. En volgens mij mag je dan, als er ook verder geen bordjes of andere aanwijzingen staan, daar gewoon op lopen. Dat dat gevaarlijk is moet men maar aan de gemeente Groningen vertellen en mij daar niet mee lastig vallen. Maar in Nijkerk hebben ze dus ook zo’n straat: de Nijverheidsstraat. Ik ben er alleen geen politie tegengekomen.

Vervolgens ben ik eerst naar het centrum van Nijkerk gelopen, waar toevallig ook markt was. Het was er gezellig druk en het was ook mooi weer. Op het station Nijkerk opgestapt richting Zwolle, maar de volgende stop ben ik er al weer uitgegaan: Putten. Station Putten heeft een alleraardigst vintage winkeltje. Sommige zullen het erg kitscherig vinden, maar ik vind het wel grappig: een keertje uit de sleur van al die precies hetzelfde ingerichte winkels van een keten. Vanaf Putten ben ik daarna naar station Ermelo gelopen. En in Ermelo ben ik opnieuw op de trein gestapt en naar huis gegaan. Via de Chinees was ik om 19.15 uur weer thuis. Ik had ruim 16 kilometer gelopen.

Vrijdag 26 april 2019.

De uitkomst van het onderzoek naar Arie van Leeuwen: hij was geen familie met een gemeenschappelijke voorouder ‘van Leeuwen’ van na 1800. Bovendien zijn we op dat moment al enkele generaties in Zeeland aangekomen, dus dat maakt de waarschijnlijkheid dat het familie is nog iets kleiner. Het blijft opmerkelijk dat Arie van Leeuwens vader Jacobus van Leeuwen was.

Dan is dus vandaag een serieuze poging aan de beurt om op jacht te gaan naar mijn nieuwe vloerbedekking. Het is natuurlijk maar een eerste poging en de ervaring leert dat er veel pogingen op moeten volgen, totdat ik heb wat ik hebben wilde. Maar het kan ook eens keer meteen raak zijn. We zullen zien.

Donderdag 25 maart 2019.

De gisteren bedoelde Arie van Leeuwen, stond inderdaad ‘gewoon’ in WieIsWie, met vermelding van zijn ouders, onder wie zijn vader Jakobus van Leeuwen. Ik hoor nog wel een keer of hij familie is.

Wordfeud, dat ik af en toe speel met een buurvrouw, levert af en toe toch leuke vondsten op. Gisteren lag er al het woord ‘verf’ op het bord en het zou wel leuk zijn als ik daar vier letters aan vooraf kon laten gaan, want dan kreeg ik driemaal de woordwaarde. Het enige woord dat ik zo snel bedacht van ‘verf’ met daaraan voorafgaand vier letters was ‘stopverf’. Maar ik had die vier letters: s, t,o en p niet. Het enige vierletterwoord dat ik voor ‘verf’ kon leggen was ‘kook’. Maar ik had nog nooit van ‘kookverf’ gehoord, dus dat moest wel fout zijn. Uit balorigheid leg ik toch ‘kook’ aan en tot mijn stomme verbazing accepteerde het systeem het begrip ‘kookverf’ en kreeg ik een mooie score. De volgende vraag is natuurlijk: wat zou nou toch ‘kookverf’ zijn? Wikipedia gaf het antwoord: het bleek een Zweedse uitvinding te zijn, waarbij men inderdaad in het proces ook  kookt, voor verf die ze aldaar op houten huisjes smeren. Ik stelde me dan een houten sauna voor, staande in een ijskoud Zweeds landschap, met temperaturen ver onder nul, terwijl in het huisje stoom wordt opgewekt. Ik stelde me voor dat  dat inderdaad hoge eisen moest stellen aan de kwaliteit van de verf. Maar om dan de verf te gaan koken …….. In elk geval stak ik weer iets op.

Woensdag 24 maart 2019.

Eindelijk hebben we dan sinds gisteravond, een datum voor het overleg met onze verhuurder. Mag wel eens een keer. Ik durf zelfs het jaar niet te noemen dat we voor het laatst overlegden, maar het zou wel eens 2015 of 2016 geweest kunnen zijn. Het duurt nog wel een kleine vier weken, maar dan hebben we ook even de tijd om het goed voor te bereiden.

Verder heb ik nog een Arie van Leeuwen ontdekt, geboren in 1921 in Rotterdam en overleden in Duitsland in januari 1945. Zelfs neef Piet, die veel meer Van Leeuwens heeft dan ik, kon hem niet zo snel plaatsen, maar daarvoor is hij eigenlijk te laat geboren. Zijn geboorte-akte is nog niet openbaar, want pas in 2021, dus staat nog niet in WieIsWie, maar zijn overlijdensakte zou wel openbaar moeten zijn, want dat is meer dan 50 jaar geleden. Dus die zou bij het Nationaal Archief in Den Haag moeten liggen of daar opvraagbaar moeten zijn. Ik ga ook van hem maar eens een CBG-kaart opvragen, hoewel ik me realiseer dat de persoon in Nederland overleden moet zijn.  Niet geschoten is altijd mis.

Dinsdag 23 april 2019.

Gisteren werd bekend dat de beroemde Iraanse generaal Salami, naamgever van de gelijknamige tactiek, tot baas van de IRGC is benoemd met gelijktijdige bevordering tot generaal-majoor. De IRGC, de Iraanse Revolutionaire Garde, is dan weer door de V.S. aangeduid als terroristische organisatie. Al eerder besprak ik in deze rubriek deze persoon. Hij is een groot liefhebber van knoflookworst en, zoals al gesteld, naamgever van de bekende tactiek: snij het probleem in plakken en eet die één voor één op. Ik had hem al een grootse carrière voorspeld en die is nu ook aan het uitkomen.

Nog even een fotootje van Salami uit de NYT:

De aangifte Inkomstenbelasting 2018 heb ik gisteren verstuurd. Ik had al – met de natte vinger – een bedrag gereserveerd en dat blijkt nu 150 te hoog te zijn geweest. Ofwel daar houd ik nog 150 euro van over. Nu nog de aangifte omzetbelasting eerste kwartaal 2019, die ook uiterlijk 30 april weg moet zijn en de aangifte vennootschapsbelasting, die per 1 juni bij de fiscus met zijn. Bij die twee laatste aangiften gaat het om heel lage bedragen, eentje wordt zelfs nul euro, want ik maak maar heel weinig omzet, maar als je het niet op tijd doet, krijg je toch een forse boete. Die voorkom ik liever.

Maandag 22 april 2019, Tweede Paasdag.

Gisteren de fenomenale historische overwinning van Matthieu van der Poel in de Amstel Gold Race gezien. Een overwinning om te onthouden, door de manier waarop.

Verder een vleessalade gemaakt. Zie hiervoor desgewenst de receptenpagina. Het was in elk geval een schot in de roos.

En verder vooral bezig geweest met het eeuwige opruimen. Ik ben ook bezig geweest met drie belastingaangiften: mijn inkomstenbelasting 2018, BTW eerste kwartaal 2019, en Vennootschapsbelasting 2018. Dat laatste doet wel mijn administratiekantoor, maar ik moet ze natuurlijk wel van alle correcte papieren en gegevens voorzien. Allemaal supersaaie maar noodzakelijke  bezigheden, waarover niet zoveel een spannends te vertellen valt.

Zondag 21 april 2019, Eerste Paasdag.

Het afgelopen etmaal was rustig. Ben wel begonnen met het wegwerken van achterstallig administratief onderhoud. Ik heb altijd bergen papier en dat terwijl ik op mijn brievenbus tweemaal NEE heb staan, dus er komt niet meer binnen dan echt voor mij bestemd is. Ik vraag me al heel lang af hoe andere mensen met zo’n papierstroom omgaan. Als ik het een week niet orden ontstaat er chaos. Dus voor dat opruimwerk lenen zich deze dagen uitstekend. Dan kan ik dinsdag weer met een geordend huishouden de nieuwe week aan.

Een jaar of twee geleden kocht ik bij een winkel alhier twee vrijwel identieke broeken, voor doordeweeks. Vorige week stond er een dame bij me aan de deur die me er voorzichtig en vriendelijk attent op maakte dat mijn gulp openstond, van één van de twee genoemde broeken, die ik op dat moment aanhad. Ik schrok. Ben ik aan het aftakelen of zo? Ik sloot de broek weer, maar even later stelde ik in mijn eigen huis, zonder toeschouwer,  vast dat de gulp opnieuw helemaal openstond. De rits was dus gewoon kapot. Hij gaat wel dicht, maar valt meteen daarna weer helemaal open. Ik heb de broek dus maar even gewassen en aangeboden aan een soort naaiwinkeltje alhier, die ook mijn gordijnen heeft gemaakt. Voor € 14,95 krijg ik een nieuwe rits. Ik trok vervolgens de tweede broek van dezelfde soort aan en wat blijkt: ook van de andere broek is de rits kapot, op dezelfde manier als bij de eerste. Ik vertelde dat aan de dame van het naaiwinkeltje. Waarop zij zei: het lijkt wel afgesproken werk. En ik reageerde met: Ja, dat heb ik ook gedacht: ze hebben het afgesproken. De broeken van tegenwoordig zijn ook niet meer te vertrouwen. Ze schoot in de lach.

Zaterdag 20 april 2019, Stille Zaterdag.

Mijn broer Jan is vandaag 78 geworden. Dit betekent dat hij op 20 april 1941 geboren is. Dat was ook de eerste verjaardag van de Führer in het sinds mei 1940 door Duitsland bezette Nederland. Ik liet me het verhaal ooit vertellen, dat op die eerste verjaardag van wijlen Adolf H., iedere jongen die die dag geboren werd en Adolf zou worden genoemd, een persoonlijk geschenk van de Führer zou krijgen. Of dit verhaal waar is, weet ik nog niet. Maar in elk geval heet mijn broer geen Adolf.

Vanavond kan ik dus – desgewenst – twee verjaardagen vieren. Ik hou het toch maar liever op eentje.

Ik ben al een hele tijd bezig om het boek van Jan Buisman, ‘Duizend jaar weer in de lage landen’ compleet te krijgen. Het zijn tot nu toe zes delen  met het weer van het jaar 764 tot intussen 1800. Naarmate de geschiedenis recenter wordt is er meer bekend over het weer per jaar. Dus de delen gaan over een steeds kortere periode en worden ook steeds dikker. Van 600 pagina’s per stuk tot nu ongeveer 800 pagina’s per deel.  Deel 7 komt volgende maand uit en gaat over de periode 1800 – 1825. Het zijn stuk voor stuk boeiende leesboeken over de Vaderlandse geschiedenis geworden, met alles dat er gebeurde, plus het bijbehorende weer. Een of andere Franse historicus, met een heel lange naam, raadt zijn landgenoten aan toch vooral Nederlands te gaan leren, want dat is de enige manier om kennis te nemen van dit fantastische werk. Het eerste: Nederlands leren voor Fransen is een prima idee, natuurlijk. Maar je kunt er zoveel meer mee doen dan dit boek lezen. Onze geschiedenis zou op talloze momenten heel anders gelopen zijn, als er op belangrijke dagen heel ander weer was geweest. Er is maar één probleem: de schrijver Jan Buisman, is geboren in februari 1925 en is dus intussen 94 jaar. En als er vanaf 1825 25 jaren in een deel zullen gaan, hetgeen een optimistische inschatting is, dan moeten er dus nog 8 delen verschijnen. Ik gun het hem natuurlijk van harte, maar ik waag toch te betwijfelen of hij nog zoveel tijd van leven heeft. Hij werkt er, naar ik meen, nog steeds aan, maar heeft wel de de nodige hulp. Straks ga ik deel 6 bestellen, en in mei de delen 4 (die dan in herdruk komt) en het nieuwste deel 7. Dan ben ik voorlopig compleet.

Vrijdag 19 april 2019, Goede Vrijdag.

Na een paar waanzinnig drukke dagen, is nu de rust weer enigszins bij mij teruggekeerd. Het was vanmorgen ook de eerste keer dat ik spontaan wakker kon worden in mijn nieuwe bed, zonder dat er al vroeg wekkers stonden te gillen. Ik heb heerlijk geslapen, maar met om 07.10 uur wakker, was het nu ook weer niet zo, dat ik eens goed heb uitgeslapen. Dat komt vast nog wel. Gistermorgen eerst naar het UMCG, om door de schoenmaker nog eens te laten kijken naar de binnenzool, die aan beide voeten kleine wondjes gaf, na de Duinenmars bijvoorbeeld of een andere langere wandeling. Ik kan natuurlijk ook niet – zonder spiegel – kijken naar mijn rechtervoetzool. En zelfs met spiegel is de afstand dan toch te groot om het precies te kunnen zien. Om te voorkomen dat de schoenmaker niets te zien zou krijgen, omdat de wondjes alweer genezen waren, besloot ik dan maar de afstand naar het UMCG te gaan lopen. Dan kan de schoenmaker toch beter zien waar het schoentje nou precies wringt. Met ongeveer 7 kilometer lopen, waren de wondjes in elk geval voldoende duidelijk. Hij begreep meteen wat er loos was en verdween zonder iets te zeggen  met mijn schoenen uit de kamer. Na enkele minuten kwam hij terug. Hij had het inmiddels hersteld. Er moest een verhoginkje worden afgeslepen. Ik wist niet dat hij op het UMCG ook een klein werkplaatsje heeft, zodat hij ook meteen kleine mankementen aan schoenen kon herstellen. De eigenlijke winkel en grote werkplaats staat in Sneek, dus ik had er al op gerekend dat ik mijn schoenen veertien dagen kwijt zou zijn. Ik kon er meteen ook op wegwandelen en ze liepen lekkerder dan ik ooit op orthopedische schoenen heb gelopen.

Tegen lunchtijd weer thuis en na de lunch met een buurvrouw op ziekenbezoek gegaan bij een andere buurvrouw in een verzorgingsinstelling. Nuttig en gezellig.

Nu heb ik met zoveel afwezigheid nog allerlei achterstalling onderhoud te doen, maar daar heb ik nu ook alle tijd voor.

Donderdag 18 april 2019, Witte Donderdag.

Het was gisteren weer eens een extreem lange dag. Om half zes stond de wekker al, dus van een goed beoordelen hoe lekker mijn nieuwe bed nu lag, kwam het niet. Om zeven uur de trein. Ik was mooi  op tijd in Enschede. Eerst ons eigen overleg en daarna het overleg met de leiding van De Woonplaats. Denis gemaakt met de nieuwe directeur a.i. Gerrit Breeman. Na afloop meteen weer naar huis, snel iets gegeten bij de Chinees en vervolgens de vergadering met de Bewonerscommissie. Wat was ik blij dat deze dag voorbij was en ik languit op de bank kon gaan liggen. Het was wel een vruchtbare / succesvolle dag. We hebben veel goede zaken gedaan in elke club.

Woensdag 17 april 2019, Aswoensdag.

Gisteren is dan mijn nieuwe bed gebracht en geïnstalleerd. Het was tien jaar later dan eigenlijk  had gemoeten, maar het staat er nu dan toch. De heren waren in vijf kwartier klaar. Harde werkers waren het, dat was me meteen al duidelijk. Aan het eind van de dag, om kwart over zes werd dan ook mijn tweede dekbedensemble bezorgd, dus alles is nu weer gebeurd. Ik kan nu weer met een gerust geweten iemand in mijn bed ontvangen. Volgende project wordt dan de nieuwe vloerbedekking, maar dat is voor volgende week. Nu eerst weer orde op zaken stellen in mijn huishouden.

Dinsdag 16 april 2019.

Vanmorgen viel me het meest het bericht op dat de reclamecodecommissie zich in beroep opnieuw buigt over het gebruik van het woord ‘vanillevla’ door Optimel. Het blijkt dat daar geen enkele vanille in zit, maar het product alleen maar naar vanille smaakt. Ik heb daar in deze rubriek wel eerder op gewezen, niet alleen bij Optimel overigens. Vanille is namelijk zwart (en duur) en waarom dan vanillevla zo nadrukkelijk geel moet zijn, heb ik nooit begrepen.  Alleen bij het vanille-ijs van Jumbo heb ik wel eens zwarte puntjes gezien, en dat ijs is ook niet geel, en dat suggereert tenminste en mogelijk is het ook zo, dat daar wel echte vanille inzit. Ik heb overigens ook wel eens precies dezelfde verpakking van Jumbo-ijs gezien, dus mét puntjes, maar dat het ijs zelf geen enkel zwart puntje bevatte. Optimel vindt dat als het product naar een ingrediënt smaakt, maar het ingrediënt niet bevat, dat je het dan wel naar het betreffende ingrediënt mag noemen, als het immers ook niet bij de ingrediënten op de verpakking staat. Ik zou het zeer slecht vinden als Optimel in hoger beroep gelijk zou krijgen. Dan is de beer los. Dan krijgen we champignonsoep zonder champignons, erwtensoep zonder erwten en appelsap waar geen appel aan te pas is gekomen. En ga zo maar door. De winkel komt dan helemaal vol te staan met artikelen waar niet in zit wat er op de verpakking wordt afgebeeld. De chemische industrie zal staan te juichen. De koersen ontploffen. Je kunt met chemische middelen aan producten zo’n beetje elke smaak geven. Dat is goedkoper voor de producent en de leverancier, de prijs voor de consument blijft gelijk en de marges worden dus hoger. De ingrediënten, doorgaans in superkleine lettertjes vermeld, die voor een gewoon mens zonder vergrootglas vaak niet leesbaar zijn, leest vrijwel niemand. Ik probeer het zelf altijd wel te lezen in de supermarkt, maar om me heen zie ik het vrijwel nooit iemand doen. Er is alleen een mogelijkheid als het tegelijk wettelijk verplicht wordt het lettertype van de vermelde ingrediënten fors groter te maken. Maar dat is uiteraard niet de bedoeling van Optimel. Een merk van Campina / Friesland.

Het vervolg van de dekbedovertrekkenstory. Smulders textiel, waarbij ik zaterdag het ene artikel bestelde, verwaardigde zich niet een bevestiging van de aanschaf te sturen of welke andere communicatie dan ook te plegen. Betalen en je hoort verder niks. Totdat gistermiddag plots de Smuldersdekbedovertrek werd afgeleverd. Dekbeddiscounter bevestigde wel meteen de bestelling, zonder te vermelden wanneer het artikel bezorgd zou worden, maar dat bericht kwam gisteren ongeveer gelijktijdig met het Smulders-artikel. Het was verzonden naar PostNL en je kreeg een track-and-tracecode. Daaruit bleek dat het bij PostNL nog niet was ontvangen, maar dat het vandaag, dinsdag, tussen kwart voor vier en kwart over zes bezorgd zou worden. Smulders: geen enkele communicatie, maar wel heel snelle levering en Dekbeddiscounter veel communicatie maar een tragere levering. Allebei is blijkbaar teveel gevraagd. Ik heb geloof ik toch liever de Smulders-aanpak.

Maandag 15 april 2019.

Zo goed als de biefstuk lukte met de sous vide, zo verkeerd ging het met de eieren. De temperatuur en de duur voor eieren stonden niet in de gebruiksaanwijzing van de sous vide vermeld, maar waren natuurlijk met het internet gemakkelijk op te zoeken. Ik vond 45 minuten bij 63 graden voor een zachtgekookt ei. En dat heb ik ook toegepast. Maar toen het apparaat eenmaal aan de gang was, vond ik op andere websites heel andere behandeltijden. De temperatuur voor een zachtgekookt ei van 63 graden klopt wel, maar een andere website gaf aan dat dat ‘tenminste een uur’ moet en weer een andere website zou liever anderhalf uur zien. Wat nu? Ze kunnen niet alle drie gelijk hebben. Ik besloot dus maar eerst even mijn eerste keus af te maken: drie kwartier. Bij het openen van het ei bleek echter dat die drie kwartier inderdaad veel te weinig was geweest. Het eiwit was nog maar net begonnen met stollen en het eigeel uiteraard nog helemaal niet. Bij de volgende eieren ga ik meteen maar over op vijf kwartier. Dan moeten ze toch een heel stuk beter zijn.

Het is mijn tweede ervaring met bestellen via internet geweest, gisteren met de twee dekbedhoezen, van twee verschillende leveranciers. De eerste ervaring was mijn broodbakmachine bij bol.com Die ervaring was helemaal fout. Geen enkele belofte van bol.com van waar en wanneer het artikel kon worden afgehaald of besteld kon worden, bleek te zijn nagekomen. Niks vandaag besteld en morgen in huis. Twee dagen later ophalen bij de naastgelegen AH-winkel, mits de bestelling niet hoger was dan een bepaald bedrag bleek het werkelijke gedrag. Ook dat er een maximumbedrag was waarmee je de bestelling kon ophalen bij AH stond nergens op de site vermeld. Daar moest je met vallen en opstaan achter zien te komen. Tenslotte meldde de servicelijn van bol.com nog dat het ophalen dan eventueel kon in Kruishoutum of Oudenaarde. Beide plaatsen liggen in België. Wat merkwaardig is het toch dat je een bestelling in Groningen moet ophalen in België. De servicemedewerker: “dat is helemaal niet zo merkwaardig, want bol.com werkt internationaal”. Ik ben nog altijd niet bijgekomen van zoveel domheid.

Bij de beide internetwinkels waarbij ik zaterdag een dekbedhoes bestelde stond bij allebei ook vermeld ‘vandaag besteld, morgen in huis’. Het is inmiddels wel duidelijk dat ze allebei die belofte niet hebben waargemaakt. Want dan zouden ze gisteren, zondag, bezorgd moeten zijn geweest en dat is niet gebeurd. Ik ben dus benieuwd of ze dan vandaag, maandag, zullen worden bezorgd. Ik vrees het ergste en ik laat het u weten.

Zondag 14 april 2019.

Gisteren dan de langverwachte sous-videstick en de vacumeerder opgehaald. En meteen maar begonnen met het vacumeren van het aangeschafte vlees en vervolgens een gevacumeerd biefstukje met de sous-videostick bereid. 54 minuten bij 56,5 graden. Een en ander uiteraard na kennisneming van de gebruiksaanwijzingen. Er staat niet alles in dat ik tegenkwam. Dat geeft ook niet, want ervaring is toch de beste leermeester. Zo wordt niet gemeld hoe je aan het water van de juiste temperatuur komt. Ik nam dus maar flink handwarm water en deponeer dat in de grootste soeppan die ik heb. Dat is ook de enige pan die ik voor mijn nieuwe bereidingswijze kan gebruiken. De stick bleek namelijk een flinke knaap te zijn. Ongeveer 42 centimeter lang en 1,3 kilo zwaar. Bij de op de gewenste temperatuur en tijd ingestelde sous videstick gaat de stick dan het water, dat een temperatuur had van ruim 40 graden, het water verwarmen, zonder dat de klok gaat lopen. De klok gaat pas lopen als de temperatuur is bereikt. Het is wel heel erg wennen aan een andere denkwijze met het bereiden van voedsel. De gaarte van de biefstuk (rare, medium of well-done)  is namelijk niet afhankelijk van de ingestelde tijd, want die is voor alle drie dezelfde. Die is afhankelijk van de temperatuur. Ik had hem op medium ingesteld en welldone zou een aantal graden hoger moeten zijn, rare lager. Met het koken van eieren: hetzelfde laken een pak. De bereidingstijd is voor zachte of harde eieren precies hetzelfde: 45 minuten. Voor een zacht ei zet je hem op 63 graden en voor een hard ei op 71 graden. Daar is over nagedacht. Het eiwit gaat stollen vanaf 60 graden, terwijl het eigeel pas bij 70 graden gaat stollen. Dus bij een watertemperatuur van 63 graden stolt al het eiwit, maar blijft alle eigeel vloeibaar, ongeacht hoeveel tijd je nog neemt na de voorgeschreven 45 minuten. Het eigeel is ook na bijvoorbeeld anderhalf uur nog steeds niet gestold. Dus zo krijg je het perfecte zachtgekookte ei. Niet van die drillerige smurrie die je soms na openen van een ei tegenkomt, omdat het eiwit nog niet helemaal gestold is. Als je nu je eitje opent is alle eiwit helemaal gestold en alle eigeel nog helemaal vloeibaar.

De biefstuk was perfect. Voordeel van deze bereidingswijze is dat het voedsel in zijn geheel, dus tot en met de kern dezelfde temperatuur en dus ook dezelfde gaarte krijgt. Een egaal perfecte biefstuk dus. Nadeel is wel dat je zo geen jus krijgt. Dus je moet de gegaarde biefstuk dan ook nog even een minuutje of zo in de koekenpan leggen, of er aparte jus bijmaken. Ik koos voor het laatste, met een pakje vleesjus van Knorr, omdat daar geen meuk in zit, het supersimpel en snel te bereiden is en ook nog goed smaakt. Straks ga ik dus voor de sous-vide-eieren.

Gisteren ook nog – eindelijk – twee dekbedovertrekken gekocht:

Het eerste landschap vind ik gewoon mooi. Dit is nu Toscane, maar het ook de Veluwe of de Posbank mogen zijn. Liever zelfs, maar die heb ik niet kunnen vinden.  De pinguïns op een hellende ijsvlakte hebben een heel bepaalde symboliek voor mij, die verder bijna niemand kent.

Zaterdag 13 april 2019.

Intussen het bericht gehad dat op de dag van levering de mensen van het bed tussen 07.30 en 10.30 voor mijn neus staan. Een half uur tevoren krijg ik dan bericht hoe laat ze er precies zijn. Dat was dus wel even schrikken. Ik moet die laatste nacht toch ook nog slapen en ik moet de ruimte volgens de leverancier en mezelf schoon en leeg opleveren. Dat wordt dus heel vroeg op. Want na slapen, douchen etc., moet dan ook nog het oude bed worden afgevoerd. En vervolgens moet de overgebleven ruimte grondig worden gestofzuigd. Ik hoop het zo te beperken dat ik alles al zoveel mogelijk de voorgaande dag opruim en schoonmaak. Zodat ik de volgende morgen alle beddengoed meteen in de container kan mikken en dan het matras moet wegbrengen naar de berging. Alle om- en onderbouw moet al een dag eerder weg zijn. Ik durf nog amper uit te rekenen hoe laat dan precies de wekker moet. Voordeel is natuurlijk wel dat de slaapkamer ook relatief snel weer wordt opgeleverd en ik nog een deel van de dag over heb.

Vrijdag 12 april 2019.

Vanmorgen in het nieuws dat het met Hudson’s Bay, sinds kort in Nederland, die een deel van de gebouwen van V&D nu heeft bezet, heel slecht gaat. Het zou zo maar kunnen dat ze dit jaar nog uit het land verdwijnen. Ik weet nog dat ik hoofdschuddend de komst van Hudson’s Bay heb waargenomen. Wat een ongelooflijke kortzichtigheid spreidden die mensen toen ten toon. Alles moest haasje-rep-je. De personeelsselectie was de snelste van de wereld. Twee minuten per sollicitant. Dat kon onmogelijk goed gaan. En het gaat dus blijkbaar ook niet goed. Wat een verrassing.

De opruim- en leegmaaktoestand gaat nog altijd helemaal op schema. Het was achteraf bezien ook wel verbazingwekkend dat ik ondanks die gigantische opruimoperatie van het afgelopen jaar niet enorm vele bergruimte heb overgehouden. Die heb ik ook inderdaad wel overgehouden. Alleen zijn nu veel kasten halfleeg of zelfs leger. Met mijn nieuwe bed krijg ik zelfs nog meer bergruimte. Dat staat immers rondom op de grond, zodat ik minder hoef te stofzuigen. En onder het bed zijn dan drie flinke lades die ik dan ook weer kan volstoppen. Zeker vijf kleinere kasten heb ik de afgelopen week leeggekregen en de inhoud gemakkelijk in de overgebleven kasten gekregen. Na levering van het bed kan ik dus hoogstwaarschijnlijk nog een grote legkast helemaal leegmaken en afvoeren van de sterkte. Ook de vrij nieuwe legplank, die ik vorig jaar in de woonkamer heb aangebracht, die grotendeels ligt op voormalige volgepropte kastjes kan nu weer weg, omdat die kastjes intussen helemaal leeg zijn. Dat schept ook weer de ruimte om de woonkamer helemaal te vernieuwen.

Na het bed volgt eerst de nieuwe vloerbedekking in de woonkamer, die ik ook in de gang ga doortrekken. Dan krijg je een geheel. Daarna volgt het bankstel. Ik hoop eind mei of medio juni toch in een grotendeels vernieuwd huis te wonen.

Donderdag 11 april 2019.

Alles gaat nog steeds op schema. Zelfs de kastjes in de gang, die ik bij een vorige operatie maar moeilijk van hun plek kreeg, had ik deze keer vlot en goed weg. Het zal er ook mee te maken hebben dat na mijn opruimwoede van het afgelopen jaar, de kastjes ook een stuk leger geweest zullen zijn. Ik heb alleen nog altijd geen bedovertrekken. Ik vind maar geen mooie, echt naar mijn zin. Ik weet ook nog niet hoe ik dat nu ga oplossen. Weer een internetzoektocht of maar eens alle meubelwinkels op een meubelboulevard aflopen? Of allebei? Ook hiervoor moet ik deze dagen echt eens gaan zitten, want ik wil toch wel, als het nieuwe bed) er volgende week zal zijn, dat ook de dekbedovertrekken er zijn.

Vandaag heb ik me ook voorgenomen om twee nieuwe pagina’s aan deze website toe te voegen. Eentje met Mijn Muziekvoorkeur (pas maar op, want hij is onuitlegbaar bizar) en eentje met Mijn Recepten, te beginnen met mijn onovertroffen recept voor grootmoeders Snert.

Woensdag 10 april 2019.

Na de avonturen van de voorgaande dagen, gisteren dan weer een rustiger dagje. Ik ben de komende dagen nog veel bezig met het voorbereiden van de komst van mijn nieuwe bed. Zelfs de gang moet leeg, want ik weet uit ervaring dat het nemen van bochten met een stuk hout van twee meter of meer, in mijn huis lastig is. Ook de buitenboel moet op de schop, voor het geval dat de heren (aannemende dat het heren zullen zijn) via de achterdeur naar binnen willen. Dan hoef je namelijk geen of nauwelijks bochten door, maar moet je wel met je handel over enkele tientallen meters gras. En dat rijdt niet makkelijk met je karretje. Ze kunnen straks dus kiezen. En dan moet dus na de plaatsing alles weer terug. Of zelfs nog weer veranderd worden, want dan is de vloerbedekking aan de beurt. Kortom ik ben nog wel even zoet.

Dinsdag 9 april 2019.

Zoals trouwe lezers wel is opgevallen, vertel ik hier vrijwel nooit waar ik een komende dag of dagen naar toe ga en hoe lang. Ik wil niemand op verkeerde ideeën brengen. Gevolg is wel, dat dan soms details wegblijven die voor een logisch historisch overzicht van belang zijn. Dat hoop ik dan in de jaaroverzichten dan nog zoveel mogelijk te ‘repareren.’

Zo was ik de afgelopen dagen weg en kon ik deze rubriek dus niet makkelijk bijhouden. Zaterdag 6 april was ik dan op de Algemene Ledenvergadering van mijn genealogische club “Ons Voorgeslacht”. Dit keer in Krimpen aan den IJssel. Het was – zoals altijd – een interessante bijeenkomst. Na afloop ben ik dan naar broer Jan in Maassluis getrokken. Dat was wel een avontuur met openbaar vervoer van Krimpen aan den IJssel naar Maassluis. Meerdere keren overstappen nu de Hoekse Lijn, sedert 2017 was de opening al gepland, er nog altijd niet is. Maar het lukte uiteindelijk wonderwel.

Zondag ben ik dan naar de Machiel Vrijenhoeklaan in Den Haag getrokken voor mijn deelname aan de Duinenmars. Het was heerlijk wandelweer, dus niet te warm of te koud en ook droog. Ik nam de 15 kilometer. Ik kreeg mijn medaille voor het voor de 15e keer lopen van de Duinenmars. In werkelijkheid heb ik het veel vaker gedaan, maar ik ben totaal de tel kwijt geraakt. En ik vond de medaille voor 15x wel mooi. Wat me opnieuw, na een aantal jaren, verbaasde was dat de route op meerdere plekken niet kon worden gelopen. Wegens wegwerkzaamheden. Dat moet toch bekend zijn bij de gemeente? Maar daarmee is kennelijk geen overleg hierover. Ook zou ik, als ik verantwoordelijk was, elke route vlak voor het begin zelf even af (laten) gaan, om vast te stellen of alles wel ok is. Blijkbaar gebeurt dat ook niet. Ik heb daardoor zeker niet minder, maar vast wel meer dan de afgesproken 15 kilometer gedaan.

Maandagmorgen ben ik dan wel uit Maassluis vertrokken. Het is zo’n beetje een vaste route. Eerst met de bus naar station Delft, omdat wandelen door het Westland met zijn vele smalle wegen zonder stoep of fietspad en talloze sloten, mij te gevaarlijk is. Vanaf Delft dan langs de Vliet via Rijswijk naar station Voorburg. Dan kom ik ook vlak langs de begraafplaats Rijswijk, en maak ik van de gelegenheid gebruik om nog even langs mijn favoriete graven te gaan. Daar kan ik dan ook even uit de broek. Ook nuttig en prettig. Bij station Voorburg is dan mijn lunchpauze, in restaurant The Village. Dat restaurant heeft voor mij een aantal voordelen. Ten eerste hebben ze er verrukkelijk voedsel met een prettige bediening. Ten tweede hebben ze er een voor mij geschikt toilet. In de derde plaats kan ik daar mijn telefoon nog even aan het infuus leggen. En tenslotte kan ik daar desgewenst op de trein stappen, naar huis of ergens anders heen. Voor mij dus de ideale pleisterplaats. Na de lunch voelde ik me nog fit genoeg om door te wandelen en dat doe ik dan vanaf dat punt naar het Eiland van Ome Nick, onderweg naar station Voorschoten.  Ook deze uitspanning heeft een voor mij geschikt toilet en een voortreffelijke ‘oma’s gehaktbal’ of zoiets. Dat is daar mijn vaste bestelling. Smullen maar. Ik liep dus Voorburg weer uit, via het Oosteinde. Maar even voorbij (tegenwoordig metro)station Leidschendam/Voorburg had ik geen zin meer en stapte ik op de bus naar station Leiden. De gehaktbal heb ik deze keer dus gemist en die moet ik dan binnenkort toch eens gaan inhalen.

Op station Leiden Centraal de trein naar Groningen genomen. Ik was maandagavond kort na mijn gebruikelijke etenstijd weer thuis.

Zaterdag 6 april 2019.

Gisteren heb ik weer een boek verkocht. Het derde al dit jaar. Er staan nog altijd zo’n 250 boeken op mijn website, waarvan dik over de 200 totaal incourant. En ik heb nog zo’n dikke duizend boeken te plaatsen, waarvan het overgrote deel juist wel heel courant is. Ik kom er maar niet aan toe. Het moet toch echt gaan gebeuren.

Vrijdag 5 april 2019.

Eindelijk bericht van onze verhuurder. Daarmee proberen we al van begin september een afspraak te krijgen. En hij komt ons ook enigszins tegemoet. Hij komt naar Haren en het kan ook tot half zeven, maar het wordt wel weer mei.

Donderdag 4 april 2019.

Gisteren dus weer eens een dagje Dinxperlo. Zo’n plaats zonder treinstation, waar ik dan ook nog gewoon om 10.00 uur moet zijn, doe ik altijd met de auto. Dat geeft dan meteen de mogelijkheid om andere bestemmingen aan te doen. Deze keer weer eens een keertje boodschappen bij de Combimarkt in Bunde. De vergadering verliep weer ouderwets prima, terwijl de lunch dit keer nog beter dan anders was. Dat is niet meteen luxer, maar wel was meteen duidelijk dat de huzarensalade handgemaakt was en niet uit een emmer kwam. De boodschappen gingen ook goed, zodat ik weer voor geruime tijd, zeker een aantal maanden, koffie, luxe soep- en ragoutblikjes en vrolijk versierd keukenpapier in voorraad heb.

Oudere informatie bij Hoofdstuk XXI, het jaar 2019.