Blog.

Woensdag 18 september 2019.

Het is tijd voor enige uitleg. Al enkele maanden worstel ik ermee om deze pagina niet te lang te laten worden, omdat hij anders dreigt vast te lopen. Dat is al twee keer gebeurd en dat geeft een hoop gedoe. Dus de oudste berichten van deze pagina plaats ik af en toe over naar de andere pagina, gaande over het hele jaar 2019. Dan maak ik wel een selectie wat ik dan overplaats, wat ik overbreng naar andere pagina’s, zoals de pagina met aardige anekdotes of de genealogie en wat ik dan laat vervallen. Het meeste vervalt. Wat ik voor het historisch overzicht behoudt zijn mijn afspraken, zodat of ikzelf of latere generaties kunnen zien hoe vaak ik naar de kapper, de tandarts of een oude vriend of vriendin ging. Dat maakt het jaaroverzicht wel een stuk droger: een soort feitenrelaas. Het jaar 2018 is nog een behoorlijke puinhoop. Daar zijn nu nog wel vijf pagina’s over en dat moet uiteraard ook terug naar eentje. Ik probeer op deze blog wel de laatste ongeveer drie maanden te bewaren. Voor wie verder terug wil, moet naar de feiten op de betreffende jaarpagina(‘s).

Dinsdag 17 september 2019.

Heerlijk dat de overkapping sinds kort voertuigvrij is. Daar stonden vrijwel permanent meerdere fietsen en vaak ook nog een loodzware scooter. Die scooter was voor mij niet te verplaatsen en blokkeerde dan vaak de deur van mijn schuurtje. Hoe vaak ik ook de betrokkenen verzocht om daar hun voertuigen niet te stallen, het hielp doorgaans niet of soms maar heel even. In onze huurovereenkomsten staat dat bij het huis uitsluitend fietsen van de hulpverleners mogen staan en dat andere fietsen in de berging moeten. Daar was en is natuurlijk een reden voor. De verhuurder en de meeste bewoners willen niet dat dit wijkje een paradijs wordt van fietsendieven en ander ongeregeld publiek. Als bij toverslag was het afgelopen week ineens fiets- en scootervrij. Heerlijk, zoveel ruimte. Nu nog de vuilcontainers in de respectieve bergingen en we hebben de buitenboel op orde. De vuilcontainers zijn een zorg van de gemeente. Het is gemeentelijk voorschrift dat je vuilcontainers uitsluitend op tijd op de dag van ophalen aan de openbare weg mag zetten. Maar ik heb hier nog nooit een handhaver gezien.

Maandag 16 september 2019.

De volgende fase afgewerkt in de herinrichting van mijn achterplaatsje. Opnieuw was de hoofdrol voor de hogedrukspuit weggelegd. Sinds ik de verloopnippel gewoon aan de badkamerkraan laat zitten, op advies van de HUBO-meneer, is het gebruiken van de hogedrukspuit een stuk simpeler geworden. Binnen een minuut sta ik nu te spuiten. En opnieuw heb ik een ‘huisje’ voor de aardbeien opgeruimd en naar de berging gebracht. Er staat er nu nog één. Het plaatsje zelf is nu wel schoon, voor zover je met een hogedrukspuit iets werkelijk schoon krijgt. Dat geldt ook voor de tuintafel met de vier tuinstoelen. 95% van alle vuil is nu wel weg en dan mag mijn hulp binnenkort het fijnere werk nog doen. Vanaf volgende week kan ik dan de nieuwe plantenbakken gaan vullen. Goldsturm, gele muurpeper, gele mosterd, gele keizerskroon, narcissen, kruiskruid of nog andere: ik weet het nog niet.

Zondag 15 september 2019.

Gisteravond laat was dan toch de opening van het veldrijseizoen. Alsof het zo georganiseerd was dat dat meteen na de Vuelta zou starten. Misschien was dat ook wel zo. De start was dus in de V.S. Ik wist niet dat ze dat daar ook deden. Maar blijkbaar toch. Eerst reden de mannen. Bij de eerste twaalf waren tien Belgen en twee Nederlanders. Vanaf plaats 13 kwam dan af en toe een enkele andere nationaliteit voor, maar ook vanaf plaats 13 waren het toch vooral nog veel Belgen en Nederlanders. Een merkwaardig internationaal gezelschap dus. Konden die Nederlanders en Belgen niet ergens in de Benelux die wedstrijd houden? Was een stuk goedkoper geweest. Daarna reden de vrouwen. Dat was – anders dan bij de mannen – wel een internationaal gezelschap. Britten, Amerikanen en Canadezen kwamen voorbij, naast toch ook wel af en toe een Belg of een Nederlander.

Zaterdag 14 september 2019.

Vandaag is alweer het feitelijke einde van de Vuelta. Dan komt nu het veldrijseizoen, maar daar ben ik toch niet zo heel erg weg van. Alleen het fenomeen Matthieu van der Poel is in die sport voor mij nu een spannende man. Dan wordt het wel december voordat het schaatsseizoen weer begint. Ik heb dus enkele maanden hoofd en handen vrij voor veel activiteiten vanaf morgen.

Vrijdag 13 september 2019.

Opnieuw een (te) rustige dag. Er komt even weinig uit mijn handen. Dat komt misschien, omdat ik het de laatste paar weken voor mijn doen flink druk heb gehad en ook veel van huis was. De komende week heb ik slechts één uithuizige dag gepland, dus ik kan niet alleen weer helemaal bijkomen, maar ik moet in huis nu toch ook weer een stuk verder komen.

Intussen heb ik een website ontdekt met honderdduizenden militairen, allemaal officieren blijkbaar. Vanaf de 17e eeuw tot begin vorige eeuw. Daar moet die kapitein Van Leeuwen uit Bourtange dus ook tussenzitten. Maar bij het intoetsen van de familienaam ‘van Leeuwen’ op deze website krijg ik 40 pagina’s met elk 15 officieren van Leeuwen. Ofwel zo’n 600 personen. Ik heb nog niet gevonden hoe ik die kan terugbrengen tot de kapiteins, of tot 1742 (volgens de toegangsbordjes aan het begin van het dorp, is dat het jaar waar je naar teruggaat) of 1672 (het rampjaar, waarin we ook kapitein Prott moeten plaatsen). Ik weet ook geen voornamen of -letters van hem. Dus ik ben nog wel even zoet. Ik moet nog een contactpersoon vinden in Bourtange die het wellicht weet. Wordt vervolgd dus.

Donderdag 12 september 2019.

We hebben de volgende bijeenkomst van onze bewonerscommissie, deze keer voor het eerst weer bij mij thuis, weer gehad, ter voorbereiding met het overleg met onze verhuurder, eind deze maand. Het ging best goed. Dezelfde avond heb ik nog een verslag gemaakt en rondgestuurd en de aanvullingen op de agenda gemaakt en aan de beheerder gezonden. Af is maar af.

Met de verdere inrichting van mijn woning maak ik even een pas op de plaats. Dat komt door een mix van redenen. De voornaamste reden is wel dat ik ook andere zaken te doen heb, waar ik steeds verder mee achter dreig te lopen. Bovendien komen de grenzen van mijn financiën in zicht. Niet dat het een echt probleem is, of dreigt te worden, maar even een pas op de plaats kan geen kwaad. Ik ga echt wel weer verder. Niet te hard van stapel lopen, dan breekt het lijntje niet. Dat is de complete uitdrukking. Maar de beide delen worden tegenwoordig vooral apart gebruikt.

Woensdag 11 september 2019.

Toen ik een besteld boek bij onze boekhandel wilde ophalen, bleek deze aan het verhuizen. Ik wist wel dat ze dat van plan waren, maar niet wanneer precies. Van maandag tot en met woensdag blijkt nu. Dus kan ik pas donderdag mijn nieuwe boek ophalen in hun nieuwe vestiging die een stuk groter is dan de vorige. En ik vond de oude vestiging al zo groot. Merkwaardig toch hoe het kan lopen. Ik weet nog, een aantal jaren geleden, dat er berichten waren dat de boekhandel in zwaar weer was. Zo zwaar dat hij dreigde te moeten sluiten. Vervolgens hebben enkele welgestelde plaatsgenoten de handen ineen geslagen, geld gedoneerd, en een coöperatie opgericht. Ik heb zelfs toen nog getwijfeld of ik ook niet mee zou gaan doen. Maar op dat moment had ik het toch wat minder breed en moest ik prioriteiten stellen. Dan moet het toch in 2008 of direct daaromheen geweest zijn. En intussen loopt die boekhandel weer goed en verkassen ze dus zelfs naar een nog grotere winkel. Het kan verkeren.

We zijn weer toe aan de voorbereiding van het komende overleg met de verhuurder. Ik stel vast dat we nu wel langzaam vooruit gaan. Het is wel een moeizaam getrek en geduw, maar stapje voor stapje bereiken we wel iets. Ook de eensgezindheid in onze club is weer groter. Dan gaat het ook makkelijker.

Dinsdag 10 september 2019.

Het afgelopen weekend was ik weg met het bestuur van het huurdersplatform. We waren in Bourtange. Hoewel ik dacht dat ik wel in zowat alle plaatsen in deze provincie was geweest, vooral als gevolg van mijn tijd als lid van Provinciale Staten (1990 – 1994), was ik toch nooit eerder in Bourtange. Het is een heel leuk piepklein plaatsje. Er zullen niet meer dan enkele honderden mensen wonen. Althans in de ‘Vesting’. Met een stervormig aangelegd grachtenstelsel en in het midden een vijfhoekig marktplein, waarop tien straatjes uitkomen. Op het marktplein waren een drietal terrasjes, die goed bezet waren. Aan bezienswaardigheden een vijftal ‘musea’ , met voorwerpen uit de historie van het plaatsje, alsmede films die daar over gingen. Dit naast de rondwandeling over de ‘wallen’ en een beperkt aantal toeristische winkeltjes. We waren er met 11 personen. Ieder ging voor zich het plaatsje verkennen en in de praktijk verkeerde ik bij elke stop weer in ander gezelschap. Het weer was uitstekend: veel zon met heel af en toe een klein buitje, terwijl de stemming in de groep ook heel goed was. We hebben in een restaurant in de Vesting gegeten en we sliepen ook in ‘logementen’ in de vesting. Ik had de kamer gekregen waar op de deur stond: “Logement van kapitein van Leeuwen.”. Tegenover mij was het “Logement van kapitein Prott”. Nu komt deze kapitein Prott in de film en de musea voor en er is ook een straatje dat zijn naam draagt. Maar van de kapitein van Leeuwen is verder niets te bekennen in dit dorpje en hij heeft ook geen straatnaam gekregen. Behalve dan dat ik in ‘zijn’ logement sliep.

Dat maakte en maakt me dus erg nieuwsgierig wie deze kapitein van Leeuwen geweest is. Dat probeer ik nog uit te zoeken. Wie weet is het familie.

Zondag op de terugweg stond ik eerst zonder benzine en vervolgens was de A7 afgesloten over een grote afstand. Dus dat werd binnendoor rijden van Scheemda naar Veendam, naar Sappemeer, naar Hoogezand, naar Foxhol en vervolgens naar huis. Met vertrek ’s morgens om een uur of tien, was ik pas half drie weer thuis.

Maandag kreeg ik dus bezoek uit Maastricht en dat kost natuurlijk ook tijd aan voorbereiding en het bezoek zelf.

Pas vanmorgen op dinsdag, vandaag dus, ben ik weer een beetje in mijn normale doen. Dat betekent dat ik weer tegen een flinke achterstand aan verplichtingen zit aan te kijken. Die ik wil ik toch vandaag grotendeels weer weggewerkt hebben.

Zaterdag 7 september 2019.

Het afgelopen etmaal vooral besteed aan de zaken die ik nog voor het platform moet doen. Dat is elk jaar zo na de vakantieperiode. Dan moeten doorgaans één of meer adviezen worden uitgebracht binnen de wettelijke of afgesproken termijn. Het is alweer gelukt. Het is nog niet helemaal af, maar dat moet de komende dagen dan wel gebeuren.

De soap voor mijn nieuwe fiets bij de gemeente Groningen is weer een nieuwe fase ingegaan. Ineens kreeg ik de telefonische mededeling dat trapondersteuning niet akkoord is, want mogelijk wel wenselijk, maar niet noodzakelijk. Dat wordt dus procederen. Ik kan het die mensen niet aan het verstand peuteren dat armspieren bij ieder mens sowieso vele malen zwakker zijn dan beenspieren. Je mag dus niet zonder meer een handbike voor wat de noodzakelijke krachtsinspanning betreft, vergelijken met een gebruikelijke bukfiets. Bovendien gaan de spieren bij de ouder wordende mens er elk jaar 3% op achteruit. Dus vergeleken met een bukfietser kan ik nu nog hooguit eenderde van de spierkracht inzetten en dat wordt elk jaar alleen maar minder. Dus moet er een verzekeringsgeneeskundig advies komen, aldus de gemeenteambtenaar. Daartoe zou met mij contact worden opgenomen door een ander gemeentelijke bureau. Toen het contact dus gisteren werd gelegd, maakte ik een afspraak voor de komende week. Ik begon nog tijdens het gesprek te twijfelen. Was mijn komende gesprekspartner wel een dokter? Dat vroeg ik dus en dat werd ontkend. Nee, ze was geen dokter. Vervolgens neem ik dus contact op met mijn contactpersoon van de gemeente en die verzekerde mij dat het wel een arts was. Mij werd de aanvraag van het ene gemeentelijke bureau aan het andere toegestuurd en daar staat inderdaad op dat het een arts moest zijn. Ik dus naar het BIG-register en daar komt de persoon dus inderdaad niet in voor. Ik dus nog een keer terug naar mijn contactpersoon van de gemeente, dat de onderzoeker dus inderdaad toch echt geen arts was. Mijn contactpersoon zou contact opnemen met het andere gemeentelijke bureau. Intussen was het vier uur geworden en het was vrijdagmiddag, dus u snapt het al: het ander gemeentelijke bureau was niet meer bereikbaar. Daar gaan we dus maandag mee verder.

Het deed me meteen denken aan dat mopje: waarom staan er in de gangen op ministeries (en gemeentelijke kantoren) altijd witte verfstrepen in het midden van de gang? Antwoord: dan lopen de mensen die te laat komen de mensen die te vroeg weggaan niet in de weg. Dus het zal maandagmorgen niet vroeg zijn dat het vervolg er weer komt.

Vrijdag 6 september 2019.

De Achterhoekse avonturen zijn weer achter de rug. Op de heenweg naar Dinxperlo was ik te laat. Diverse omleidingen, zonder dat aangegeven wordt hoe je dan wel moet rijden. Dat is in die streek van het land het gebruik. Iedereen kent er de weg immers. Ook de routegeleider in de auto is dan geheel van streek. Want de omleiding wordt uiteraard ook niet aan de kaartenmakers doorgegeven. Dat is ook niet nodig als iedereen de weg kent. Ik trek altijd een half uur extra uit, voor het geval ik weer eens de weg kwijt raak en dat is doorgaans genoeg. Maar deze keer had het beter een uur extra moeten zijn. Het betekende ook dat ik van huis naar Dinxperlo nergens ben gestopt. Ik wil nog wel eens halverwege een kop koffie nemen of een broodje. Daar had ik deze keer dus geen tijd voor. Voor het eerst in mijn tijd bij het huurdersplatform viel de lunch slecht. En het was meteen ook vrij heftig. Ik verdenk de zalm. Dat was toch het meest kwetsbare product. De terugweg heb ik dus ook maar in één ruk gedaan. Ik wist immers niet of en wanneer de volgende stoelgang nodig was. Ik breng alle spullen het huis in en wil meteen de auto gaan aftanken en wegbrengen. Weg is maar weg. Dus nog even checken of ik alles bij me heb. Dat betekent dus portemonnee, telefoon en sleutels. Maar …… geen portemonnee. Ik was alleen nog maar in de woonkamer, badkamer en gang geweest, maar ik zag hem nergens liggen. Ligt hij dan wellicht nog in de auto? Ik dus terug naar de auto en overal achter in en onder gekeken, maar ook daar lag hij niet. Ik opnieuw terug het huis in en opnieuw overal gezocht, maar hij was echt nergens te ontdekken. Dan heb ik hem vast in Dinxperlo laten liggen en ik maakte al aanstalten met onze Dinxperlose collega contact op te nemen. Als hij daar niet lag was ik hem echt kwijt. Er zat en er zit nooit geld in, maar wel de diverse pasjes van banken, de OV-chipkaart, mijn rijbewijs en allerlei andere kaarten van winkelketens. Uiteraard zonder de diverse pincodes, dus niemand heeft iets aan die spullen. Meteen begon ik na te denken hoe ik dit zou gaan oplossen, zowel op heel korte termijn als op langere termijn. Hoe doe ik boodschappen? En een plan voor het geval dat hij ook niet in Dinxperlo lag. Voordat ik ga bellen loop ik ook nog even mijn slaapkamer in. Daar was ik vanaf de vroege morgen niet meer geweest. En tot mijn grote verbazing bleek daar, midden op mijn bed, de portemonnee te liggen. De conclusie was dus, dat ik de hele dag geen portemonnee bij me heb gehad. Ik heb hem ook niet nodig gehad, dus heb het niet gemerkt. Ik kon gewoon mijn plannen voor de dag afmaken. Opgelucht.

Woensdag 4 september 2019.

Ben dus weer terug in mijn ‘oude’ routine. Behalve dan dat ik ook nog een keer naar de Achterhoek moet. Dat hoort natuurlijk ook nog tot de ‘oude’ routine. Voor het eerst in jaren, sinds mijn pensionering in 2011 eigenlijk, voorzie ik mogelijke tekorten voor mijn huishouden van de lopende maand. Het is nog niet zeker, maar gegeven de waterstand van vandaag en de plannen die ik tot de volgende betaling nog heb, zie ik toch ook bij mij een zekere droogte aankomen. Ik zal het vast wel overleven, maar het heeft uiteraard alles te maken met de hoge uitgaven van de afgelopen maanden voor mijn nieuwe inrichting. Een beetje voorzichtig moet ik dus zijn in de komende twee a drie weken.

Dat zal dus wellicht ook gevolgen hebben voor mijn bijdrage in deze rubriek. Met tijdelijk minder middelen zijn er wellicht ook minder avonturen. Afwachten maar. Dat geldt zowel mezelf als de lezer.

Dinsdag 3 september 2019.

Daar komt er nou van: ben ik enkele dagen weg en meteen daarna teveel tegelijk op het bordje. Dan mis ik gewoon enkele dagen in deze rubriek. Intussen weer een lezingenmiddag bijgewoond van een genealogische club van mij. Vervolgens naar broer Jan. In het Westland (streek grofweg tussen Rotterdam, Den Haag en Hoek van Holland) is een voor mij totaal onbekende busmaatschappij gestart: EBS (of ESB?). Ik kreeg er een chauffeur die net zo makkelijk en net zo snel achteruit als vooruit met de bus kon, ook met bochten maken. Dat was een keer nodig omdat de route compleet geblokkeerd stond door een collega-buschauffeur van EBS die was weggelopen. Bij de volgende lijn viel een complete bus uit en dat kostte dus een half uur extra wachten. ’s Avonds weer mosselen gegeten bij Kevin, ditmaal in de variant ‘Oud bruin en spekjes’. Verrukkelijk. De volgende dag ging ik met de bus weer terug naar huis en het viel me op bij station Maassluis-West dat bij de spoorwegovergang de bomen omhoog stonden, maar wel minutenlang de rode lichten bleven knipperen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Ik geloof nooit dat de Hoekse Lijn echt op 30 september zal gaan rijden, zoals overal vermeld staat. Of het moet 30 september 2020 zijn. Dat is mogelijk nog wel haalbaar. Een vertraging van slechts een volle twee jaar (had af moeten zijn in september 2017) van een bouwwerk is natuurlijk niks tegenwoordig.

Gisteren dus een dagje relaxen en een avondbezoek voorbereiden. Vooral als je dan een simpele boodschap vergeet en je nog een keer moet, vliegt de tijd overdag.

Zaterdag 31 augustus 2019.

Voor het eerst in zeker een jaar heb ik weer eens mijn hogedrukreiniger gebruikt. De achterkant van mijn huis moet erg nodig worden opgeruimd en heringericht. Voor de nieuwe plantenbakken. Ik sloot alles aan, onder andere op mijn badkamerkraan, al moest ik daarvoor eerst naar de HUBO voor een nieuw verloopstuk, omdat ik het oude kwijt was. Opgeruimd in mijn opruimwoede van de het afgelopen jaar. Ik druk de pistoolknop in en er kwam slechts een miezerig straaltje uit. Ik heb alle aansluitingen gecontroleerd, de gebruiksaanwijzing doorgeplozen en wat al niet gedaan, maar het straaltje bleef miezerig. Het straaltje kwam wel vier meter ver, maar er zat geen kracht achter. Ten einde raad besloot ik om het apparaat ter reparatie terug te brengen naar de leverancier. Met een kop koffie op de bank zittend kreeg ik de ingeving: zat de stekker wel in het stopcontact? Ik hoefde slechts naar het stopcontact te kijken om vast te stellen dat dat niet het geval was. Ongelooflijk stom dus. Met de stekker in het stopcontact deed het apparaat het als vanouds. Dat was dus het bedrieglijke: ook zonder stroom werkt het apparaat nog steeds, maar op een laag niveau. Dat komt door de druk van het water. Ik had inmiddels geen tijd meer om de hele achterkant te doen, maar slechts de helft. De andere helft in de komende dagen dus.

Vrijdag 30 augustus 2019.

De afgelopen dagen een ook vandaag weer vond ik het toch maar knap benauwd. Bij het minste of geringste begon ik weer te zweten. En aangezien ik nogal wat afsjouw de laatste tijd is dat dus vaak. Ook met de nieuwe opstelling ben ik nog niet helemaal tevreden, maar misschien is het wel wennen.

Het boek’ De Tempeliers’ heb ik uit. Best interessant. De Tempeliers (zowel monniken als krijgers) hebben bestaan van 1119 tot 1311. Nog geen tweehonderd jaar dus. Ze verdwenen toen onder grote druk van de Franse Koning (Filips IV, de Schone) de eveneens Franse Paus Clemens V de Orde ophief, onder talloze valse beschuldigingen, door marteling verkregen. Desondanks is hun invloed tot op de dag van vandaag merkbaar. Boeken en films als de Da Vinci Code en de films van Harrison Ford (o.a. Temple of Doom) verwijzen er nog naar. Het spreekwoord is nog steeds: “Drinken (of zuipen) als een tempelier”. Frappant vond ik wel dat toen de laatste leider Jacques de Molay in maart 1314 op de brandstapel stierf in een gebed in zijn laatste woorden een vloek uitsprak over zowel Filips IV als Clemens V en God verzocht deze lui z.s.m. te halen. Een maand later, in april 1314 overleed inderdaad Clemens V en in november 1314 ook Filips de Schone. Zijn gebed is dus blijkbaar verhoord.

Meteen hierna ben ik aan het boek “The British Are Coming” begonnen, over de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog (1775 – 1783). Voor het eerst maak ik mee dat bij een boek de nummering van de bladzijden begint als de tekst begint. Daarvóór zitten steeds nog allerlei bladzijden, met verantwoording, inhoudsopgave en nog zo wat en dan begint het boek bij bladzijde 6, 8 of een ander getal. En meteen ook bij de eerste pagina’s kom ik verrassingen tegen: zaken waarvan ik het bestaan nooit heb geweten. Steeds weer blijkt me dat ik op school bij het vak geschiedenis een wel heel selectieve zienswijze op de geschiedenis heb voorgeschoteld gekregen. Zo begint het boek met een kaart van de wereld met het Britse koloniale rijk van 1775. Eigenlijk hebben de Britten dan alleen flinke oppervlakte aan land in Noord-Amerika: het huidige Canada en de V.S. En dan was het nog niet de helft van de tegenwoordige landen. Het westelijk deel van Noord-Amerika was nog vrijwel helemaal onontdekt en zeker onbezet. Op de rest van de wereld hadden de Britten nergens een flink stuk land. Eigenlijk alleen maar steunpunten in Azië, Afrika en Zuid-Amerika. Nederland had toen waarschijnlijk meer land. In o.a. Indonesië en Zuid-Afrika. In de Franse tijd (1796 – 1813) hebben de Britten grote stukken van het Nederlands koloniale gebied veroverd, die niet verdedigd werden. Toen pas is det enorme Britse koloniale rijk ontstaan, waar nu opnieuw bijna niets meer van over is.

Donderdag 29 augustus 2019.

Ik kwam tot de ontdekking dat de lange zijde van de nieuwe bank korter is dan de oude bank was. Het zijn maar een paar centimeters, maar het was merkbaar toen ik languit op die lange kant ging liggen. Mijn voeten kwamen nipt op de leuning terecht. De bank maakt zo’n volumineuze indruk, omdat ik hem uiteraard onbewust vergeleek met het restant-bank die ik al enkele maanden nog overhad. Van de oorspronkelijke bank had ik al maanden geleden drie elementen weggebracht. Wat wel veel meer is dan vroeger, is de tweezitter. Die had ik nog nooit. Daar stond altijd een enkele fauteuil. Dat alles maakt dat ik het gevoel kreeg dat het ineens zo enorm vol is in mijn kamer. Nu ik aan mijn nieuwe bank aan het wennen ben, valt me goed op wat een enorme zitruimte ik nu heb gekregen. Ik kan er in vele vormen zitten, hangen of liggen.

Ook ben ik sinds een etmaal ertoe overgegaan om voortaan mijn maaltijden te gebruiken op de plaats die daarvoor bedoeld is: de eettafel. Ik nam toch regelmatig mijn lunch of avondeten ‘met het bord op schoot’. Dat had wel tot gevolg dat je vaak ongemerkt kruimeltjes op de grond liet vallen. Ik moest flink stofzuigen toen het laatste bankelement weg was.

Vanaf vandaag gaan de aardbeiplantjes eraan. Die ga ik vervangen door bloemen. Die moet ik nog kiezen en kopen natuurlijk. Ik laat het hier weten wat het geworden is. Er komen dus binnenkort foto’s aan van mijn nieuwe interieur en de buitenplaats.

Woensdag 28 augustus 2019.

Het werden drie ritten naar de grootvuilafvoer. En dat bij meer dan 30 graden. Maar nu heb ik dan ook weer een flinke ruimte over. En het nieuwe bankstel is bezorgd en geplaatst. Het is toch iets forser dan in mijn geheugen zat, dus ik moet nog even wat reorganiseren. Dat gaat vandaag dus zeker niet gebeuren, want daarvoor is het me nog veel te heet. Kassian is vandaag nog het motto. De huurauto had schade. Dat is me in jaren niet overkomen. Dat kwam van het heen en weer slepen van alle goederen in en uit de achterdeur. Daardoor heb ik blijkbaar iets scherps over de achterbumper getrokken, waardoor op de bovenkant van de achterbumper krassen kwamen. De auto stond dus stil en er is geen tegenpartij. Ik heb het helemaal zelf gedaan.

Dinsdag 27 augustus 2019.

Intussen heb ik weer een auto opgehaald en in gebruik genomen. Want mijn berging wordt anders weer te vol: dan kan ik alles niet meer kwijt.Er moeten nog weg: het tafelblad van mijn vorige eettafel, mijn oude driewielfiets, een oud kastje, mijn voormalige extra plank in de woonkamer, mijn oude bankstel (op de dag dat mij nieuwe bankstel binnenkomt) en mijn voormalige salontafel. En wat ik verder nog tegenkom. Ik weet zelfs nog niet hoe vaak ik daarvoor heen en weer naar de grootvuilafvoer moet. Als de echte ruimtevreters (oude fiets en oude bankstel) in elk geval maar wel weg zijn.

En dat alles de komende twee dagen nog in de bloedhitte. We overleven het wel.

Maandag 26 augustus 2019.

Dat werd dus inderdaad een dagje thuisblijven, zoals verwacht. Nog maar een paar nachtjes slapen en mijn nieuwe bankstel arriveert. Dan moet er nog wel een hoop gebeuren, de wanden en de wandbekleding onder andere, maar dan zou ik weer eens iemand kunnen ontvangen. Nu nog drie hete dagen en dan wordt het allemaal weer een stuk normaler, qua temperatuur.

Intussen beginnen mijn plannen voor het buitengebeuren nu toch ook wat meer vorm te krijgen. Al maanden nam ik mij voor om eind augustus de huidige aardbeibakken op te ruimen, als de laatste oogst aardbeien binnen is. Ik wist alleen nog niet wat er dan daarna zou komen. En intussen ben ik er wel uit. De bakken ga ik vullen met gele planten, want dat is immers mijn lievelingskleur. En ik heb al gezien dat er gele planten zijn die vanaf april al in bloei kunnen staan, terwijl andere tot eind september bloeien. Zo staat er een half jaar lang altijd tenminste eentje in bloei. Die hoef ik dan ook niet van een kooi en net te voorzien, want de vogels en andere dieren kunnen dan gewoon hun gang gaan, zoals de natuur het heeft bedoeld. Nu nog iemand die helpt met het te onderhouden, want ik ben nog altijd geen plantoloog.

Zondag 25 augustus 2019.

Opnieuw vroeg op pad voor de boodschappen. En voorlopig heb ik nu wel alles in huis voor de komende dagen. De hordeur doet tegenwoordig heel goede diensten. Wat ben ik daar toch blij mee.

De pennentikker.

Mijn oude driewielfiets zit met twee delen in ongeveer het midden aan elkaar vast. Dwars door het gedeelte waar voor- en achterkant in elkaar schuiven zit een vrij dikke dwarspen om alles vast te houden. Daar bovenop een borgpennetje om te voorkomen dat de dwarspen er tijdens het rijden uitglijdt. Dat borgpennetje was intussen zwaar verroest, maar kon ik toch vrij makkelijk loskrijgen. Vervolgens moest de dwarspen eruit, en aangezien die er aan de rechterkant flink uitstak was het een kwestie van met een hamer enkele flinke klappen geven. Maar dan komt de pen uiteraard niet verder dan het oppervlak. Dan moet hij nog het gat in worden geslagen, totdat de pen er aan de andere kant helemaal uit is. Daarvoor had ik – dacht ik – een drevel nodig. In de doe-het-zelfzaak vroeg ik dus naar een drevel. Ze hadden twee maten, maar ik vond ze allebei wel klein. Heeft u geen grotere? Waarvoor heeft u hem nodig? En ik legde hem uit waarvoor ik hem nodig had. Aha, maar dan heeft u een pennentikker nodig. Ik versta eerst nog ‘pennenlikker’, maar het leek me toch sterk dat een pennenlikker, een ambtenaar dus, dit beter zou kunnen dan ik. En dan heeft hij toch ook nog een apparaatje nodig. Maar al snel zag ik dat hij een ander apparaatje van de wand haalde. Dat zag er ook wel wat steviger uit. maar ook hiervan had ik toch ook nog een groter exemplaar gewild. De medewerker: die moeten volgens mij inderdaad wel bestaan, maar wij hebben ze niet. Dus ik kocht de pennentikker. Pas bij googelen na thuiskomst, begreep ik wat de bedoeling is van een pennentikker: de pen uit een scharnier tikken. Mijn pen is wel een stuk langer en dikker. Dus ik ben benieuwd hoe het gaat.

Zaterdag 24 augustus 2019.

Het is met deze nieuwe warmteperiode altijd mijn bedoeling om zo vroeg mogelijk op pad te gaan en de boodschappen te doen. Dan schiet de dagelijkse vroege-ochtend-routine, zoals deze blog, er wel eens bij in. Vandaar dat er gisteren geen bijdrage kwam. Die dag ging ik al vroeg op pad voor mijn bezoek aan Weener. Ook in Weener heb ik de Lidl bezocht, maar de Duitse Lidl heeft andere aanbiedingen dan de Nederlandse Lidl. Wel heeft Lidl ook in Duitsland net als in Nederland de wat aparte gewoonte om enkele schappen te vullen met artikelen, van knutselzaken tot autoaccessoires, die je in geen enkele andere supermarkt zult vinden. Wat dacht je van een set van 5 schroevendraaiers, van zeker 50 cm lang? Ik kan maar niet bedenken waar je die voor nodig zou hebben. Alleen bij een machine met schroeven diep in het binnenste, waar je dus met een gewone schroevendraaier niet bij kunt. Daarna was de Combimarkt aan de beurt, die ik nog steeds de beste Duitse supermarkt vind, maar die bij mijn weten niet in Nederland vertegenwoordigd is. Daar heb ik mijn gebruikelijke inkopen gedaan, zoals koffie, lekkere Langmann-soepen, keukenrol met leuke prints en Nivea Soft die daar de helft kost van wat ie hier kost.

Het treinwezen in Duitsland is heel anders dan in Nederland. In Nederland is er langs elke treinrail een afrastering, een sloot of een flinke heg, om te voorkomen dat mensen of dieren zomaar het spoor op kunnen lopen. Zodra je de grens over bent, zijn alle afrasteringen of andere belemmeringen verdwenen en is ieder vrij om op elke gewenste plek op de spoorbaan te gaan lopen of de spoorbaan over te steken. Gisteren ontdekte ik nog iets dat in Nederland niet zal gebeuren. Vlak over de grens in Duitsland ging de trein plots stapvoets rijden en begon meteen daarna vervaarlijk over te hellen. Ik voelde me bepaald niet gemakkelijk. Blijkbaar was de spoorbaan verzakt. Kan een trein kapseizen? Of is dat alleen weggelegd voor schepen? Na een paar honderd meter kwam de trein weer rechtop en werd de vaart er weer ingezet. Op de terugweg idem dito. Ik kan me niet voorstellen dat zoiets in Nederland kan. Dan wordt meteen het rampenplan in werking gesteld, fase 3 afgekondigd, code rood gegeven en nog meer van dit soort maatregelen ingevoerd. En uiteraard rijden er dan op dat stuk meteen geen trienen meer en mag niemand zelfs maar in de buurt komen. Maar in Duitsland rijdt dan zo’n trein, wel stapvoets, gewoon door. Rare jongens, die Duitsers.

Donderdag 22 augustus 2019.

Ook die volgende knoop heb ik doorgehakt: het behang gaat eraf in zowel de gang als de woonkamer. Ik heb dus een opzetstuk voor mijn stoommachine besteld. Wat er daarna op moet komen, heb ik nog niet besloten. Maar ik neig toch wel naar verf. Met behang heb ik (opnieuw) gezien dat als het ouder wordt toch stukjes gaan loslaten, of aangetast raken door weer en wind, bijvoorbeeld op de plek waar de paraplubak heeft gestaan, of direct na een deuropening. Met verf, van de goede kwaliteit natuurlijk, en als je het goed schoon houdt, heb je dat toch minder.

Verder wapenen we ons maar weer een keer tegen de komende hitte. Maar kan ik ook heel mooi gebruik gaan maken van mijn nieuwe hordeur.

Gisteren hebben we als commissie ook nog met de eigenaar een rondgang gemaakt door ons tuinen. Dat was ook voor mezelf leerzaam. Door echt alle groen goed te bekijken, voor het eerst waarschijnlijk, begon ik ook beter zicht te krijgen over hoe onze tuinen zijn onderhouden. En dat is: het gras en de heggen worden redelijk tot goed geknipt, maar alle planten en bomen woekeren. Ook van de boompjes die de afgelopen twee jaar zijn gesneuveld, is de stronk tot wel een meter of zo hoog, blijven staan en die lopen dus weer stevig uit. Binnenkort kunnen we bij twee daarvan weer de appeltjes plukken, als het meezit. Daar moet dus wat aan gedaan worden, maar dat gaat de bewoners dus geld kosten. Tuinonderhoud is in principe voor rekening van de huurders. Sinds ik de hele jurisprudentie over tuinonderhoud heb doorgelezen, moeten we toch proberen het onderste uit de kan te halen en daar zijn volgens mij wel mogelijkheden voor.

Woensdag 21 augustus 2019.

Gisteren, aan het eind van de dag, kreeg ik dan de bevestiging dat mijn nieuwe bankstel is gearriveerd. Dat was dus op de kop af zes weken na de bestelling. De belofte was: levering tussen 6 en 12 weken. Ik was nogal somber. Het zou me niets hebben verbaasd als ook de genoemde termijn van twaalf weken niet zou zijn gehaald. Daar had ik me mentaal al op voorbereid. Maar het was dus exact op de minimumduur. Nu moet ik dus spoorslags naar de winkel om te betalen en om een afspraak te maken voor de levering aan mijn huis. Dat zet alles met betrekking tot de rest van de aankleding van mijn huis meteen ook in een versnelling. Voorlopig ben ik dus nog wel weer bezig. Van verveling zal ik in elke geval voorlopig niet omkomen.

Dinsdag 20 augustus 2019.

De eerste stukken zijn inderdaad gisteren reeds uit mijn vingers gekomen en verstuurd. Vandaag tenminste nog eentje. Ook heb ik het nog druk met het doen van allerlei boodschappen en moet ik nog het bezoek voorbereiden van de wandeling met de beheerder van dit complex, om de stand van zaken met o.a. het tuinonderhoud te beoordelen. En ook ga ik maar eens de verandering van mijn wandbekleding voorbereiden. Eerst maar eens een hulpstuk op mijn stoomapparaat bestellen, voor het kunnen verwijderen van het behang. Er zijn teveel plekken in huis die onherstelbaar beschadigd zijn. Tegen de tijd dat ik dat hulpstuk kan afhalen moet ik ook een knoop hebben doorgehakt wat erop terug moet. Ook moet ik nog bedenken wat er op de vloer moet als ik bezig ben, nu ik geen papieren krant heb en ik alle oude lakens en dergelijke in mijn opruimwoede heb weggegooid. Er moet toch geen verf of plaksel op mijn nieuwe vloerbedekking komen?

Maandag 19 augustus 2019.

Vanmorgen werd ik wakker met voor het eerst het idee dat ik nu toch echt aan het werk zal moeten. De vakantietijd is nu wel voorbij. Over een goede twee weken hebben we weer de eerste bestuursvergadering in de Achterhoek, en ik heb de nooit met mezelf vastgelegde afspraak, dat ieder lid toch echt wel veertien dagen tevoren de vergaderstukken moet hebben. Althans wat mijn aandeel daar in is. Ik moet nog tenminste drie stukken opleveren en dat moet dus de komende dagen gaan gebeuren. Ook de eigen bewonerscommissie moet weer dringend samenkomen. En ook daarvoor moet ik nog dingen doen. Kortom: het speelkwartier is weer voorbij en we gaan dus weer aan de slag. Dat vereist ineens een andere dagindeling en een andere discipline.

Sinds enkele dagen ben ik begonnen met dumbells. Dat zijn gewichten waarmee je allerlei handelingen kunt en moet doen. Boven je hoofd heffen bijvoorbeeld of juist opzij van je lijf. In de verschillende instructievoorschriften staat dat een man met een gewicht van 5 kilo per stuk begint, terwijl vrouwen kunnen beginnen met dumbells vanaf een halve kilo. En dan moeten beiden geleidelijk gaan uitbreiden. Vraag me niet naar dat merkwaardig grote verschil tussen mannen en vrouwen. De reden voor mij is dat over enkele weken mijn nieuwe handbike wordt bezorgd en ik een conditie heb van een natte krant. Ik moet het vooral niet gaan forceren, want dan kun je van alles beschadigen, maar echt traag gaan opbouwen. Dus ik ben – in weerwil van de adviezen – begonnen met twee dumbells van elk twee kilo. Meerdere keren per dag doe ik dan mijn oefeningen. Nu al een dag of twee. Ik merk nog geen verschil, maar dat zal wel gaan komen.

Zondag 18 augustus 2019.

Maar weer eens een keer een was. Sinds ik enkele maanden geleden een nieuw wasrek kocht, zitten er grotere periodes tussen twee wasbeurten. Ik kan nu gewoon veel meer was kwijt om te drogen. Jarenlang waste ik na elke drie dagen en tegenwoordig gaat dat om de zes dagen. Ongeveer, uiteraard. Daar heb ik niet aan zitten rekenen, want het was en is een compleet natuurlijk proces. Als ik genoeg was heb ga ik weer wassen. En sinds ik meer waslijn heb, wacht ik gewoon enkele dagen langer. De machine kan het ook wel hebben. Die heb ik juist vanwege de grote maat gekocht. Er kan meer in dan in een gemiddelde machine, maar daar maakte maar zelden gebruik van. Tegenwoordig dus wel.

Verder kom ik er zo langzaam aan aan toe om mijn aardbeiplantjes af te schaffen. Ik ben natuurlijk geen professionele aardbeienkweker, en ik ben er ook niet voor in de wieg gelegd. In het eerste jaar had ik een oogst van ongeveer een pond aardbeien, in het tweede jaar wel anderhalf pond. In het derde jaar, dat was vorig jaar, werd het weer een pond en dit jaar mag ik blij zijn als het ene half pond wordt. Waar het nou precies aanligt weet ik niet. Ik mest en wied alles precies volgens voorschrift, en het zal dus wel liggen aan de hoeveelheid water die ze krijgen. Ik houd niet bij hoeveel regen erin een etmaal wel of niet gevallen is en ze krijgen dus water als ik eraan denk.

Ik weet nog niet wat mijn volgende buitenproject wordt. Een andere nuttige plant? Tuinbonen heb ik ook een seizoen gedaan en dat ging eigenlijk heel goed. Maar deze keer? Misschien wel niks, behalve dan een gezellige aankleding. Maar de huidige planten opruimen kan wel alvast heel binnenkort. Ze dragen nog maar heel weinig vrucht.

Zaterdag 17 augustus 2019.

Totaal onverwacht ben ik dan gisteren naar Rheden vertrokken, omdat ik las dat de Posbank in bloei staat. Vorig jaar heeft de Posbank de bloeiperiode helemaal overgeslagen, vanwege de toen heersende droogte. Ik vind het toch altijd weer een belevenis: een bloeiende Posbank. Met al die hellingen en die prachtige kleuren: onnederlands mooi. Het moest ook wel de vrijdag worden en geen andere dag, omdat het vrijdag grotendeels droog zou blijven, terwijl het vanaf vandaag regenachtig weer is. Ik voel er toch weinig voor om langdurig in de regen te lopen. De verwachting kwam ook helemaal uit. Tot mijn thuiskomst laat in de avond bleef het nagenoeg helemaal droog. Alleen in de laatste meters tot aan mijn voordeur heb ik maximaal vijf druppels regen gevoeld.

Na afloop ging ik eerst nog met achterneef Piet mee naar zijn huis in Leusden. Daar zag ik een apparaatje laag aan een muur gemonteerd staan, waarvan hij uitlegde dat dat bedoeld is om katten weg te jagen met een hoge pieptoon, voor mensen onhoorbaar. Het lijkt me wel wat voor mij ook. Maar dan heb ik er vóór en achter eentje nodig. Zo houd ik de katten buiten. En wie weet ook de muizen, hoewel die in de folder niet genoemd worden.

Vrijdag 16 augustus 2019.

Heb me eindelijk door 245 uitspraken van de Huurcommissie over het betalen voor tuinonderhoud door huurders geworsteld. Handicap was wel dat bij elke procedure er eerst een deskundige van de huurcommissie onderzoek gaat doen en een rapport uitbrengt. Naar dat rapport wordt dan bij de behandeling steeds verwezen, zonder dat de tekst van het rapport erbij zit. Dan moet je dus steeds gissen of aannemen wat er in het rapport staat en wat de uitspraak dan precies betekent. Na afloop van al dat – over enkele dagen verspreide – lezen had ik wel een houten kont.

Ik ben er desondanks wel een stuk wijzer van geworden. Het grootste probleem is dat rechters en de Huurcommissie ‘het gebruik van de tuin’ als een belangrijk criterium kiezen. Maar hoe gebruikt men een tuin? Als de huurder alleen maar naar de tuin kan kijken, maar er niet in kan komen, dan is het onderhoud voor rekening verhuurder. Dat is wel zeker. Maar als je wel naar de tuin kunt kijken en er ook in kan komen, maar niemand dat doet, omdat je dan meteen bij de buren naar binnen kijkt/op schoot zit, ‘gebruik’ je dan wel die tuin? Of moet er dan, zoals in een bepaald geval, ook een bankje staan? Dan kun je die tuin ook echt ‘gebruiken’. In dit soort gevallen zijn de uitspraken bepaald niet eenduidig. Of ik mis de precieze tekst van het onderliggende rapport. In elk geval ben ik zowel voor de Bewonerscommissie alhier als voor het huurdersplatform in Enschede/Achterhoek een stuk beter geïnformeerd.

Woensdag 14 augustus 2019.

Vandaag is dan mijn hordeur op mijn achterdeur geplaatst, zodat ik voortaan ook mijn achterdeur kan openzetten, zonder dat er allerlei ongedierte (muizen, katten, divers vliegend tuig) naar binnen komt. Wat een opluchting. Nu nog iets warmer weer en het leven is volmaakt. O ja, mijn bestelde bankstel moet ook nog worden afgeleverd. Dat kan – volgens afspraak – nu nog maximaal zeven weken duren. En natuurlijk ook nog de fiets.

Dinsdag 13 augustus 2019.

Bij een bezoek aan de huisarts gisteren, o.a. voor een ‘klacht’ over een steeds ‘tintelend’ linkerbovenbeen, zei ze al snel dat ik ‘meralgia paresthetica’ had. Oftewel een beklemde zenuw. Bij mij dus in het linkerbovenbeen. Weer iets nieuws. En ook nog nooit van gehoord. Volgens de dokter kan het komen door o.a. overgewicht of onvoldoende beweging. Dat laatste is het dus zeker niet, want ik beweeg juist heel veel, zeker voor iemand van mijn leeftijd. Ik kreeg een papier mee met een uitgebreide uitleg. Thuisgekomen ben ik dit papier dus even uitgebreid gaan lezen. Er stond onder andere ook in dat een mogelijke oorzaak is het dragen van een mobiele telefoon in de betreffende voorzak van de broek. En dat is dus precies bij mij het geval. Eigenlijk draag ik mijn gsm altijd in mijn linkerbroekzak, zodra ik naar buiten ga, zelfs als ik de container buiten zet. En met dit vrij harde apparaat ben ik dan bezig een zenuw af te klemmen. Een typische 21e eeuw-kwaal dus. Ik weet nog niet hoe ik dit ga oplossen. Want links de gsm en rechts de portemonnee doe ik al jaren. Het is vermoedelijk ook niet slim om dat om te wisselen. Een portemonnee heeft geen harde randen, maar misschien is het toch het beste als ik voorlopig die linkerbroekzak voortaan maar helemaal leeg laat.

Heb haar toch ook even geraadpleegd over de laatste uitslag van het gen-onderzoek van MyHeritage. Ik snap niet waarom al mijn kinderen vrijwel zeker dezelfde kans op Alzheimer zouden hebben, terwijl tegelijk mijn kans op Crohn minder dan 1% is, terwijl mijn beide broers en andere familieleden het hebben. Zij wist het niet. Had ik nou maar beter opgelet bij de lessen over de Wetten van Mendel: wat er gebeurt als je langharige en kortharige Guinese biggetjes kruist. Weer wreekt zich het gedrag van mijn biologieleraar Dr. Hofker: iedereen kreeg altijd tenminste een 8 voor een proefwerk of een beurt, behalve als de rector Hiemstra van mening was dat de leerling onvoldoende hard gewerkt had. Daarom zakte ik ook. En leerde ik dus ook nooit die Wetten van Mendel en hun gevolgen uit mijn hoofd.

Nu ga ik eerst maar eens naar de helpdesk van MyHeritage. En als dat niet helpt moet ik toch maar eens een echte erfelijkheidsdeskundige raadplegen.

Maandag 12 augustus 2019.

De vorige dag stond in het teken van de klassieke muziek. Af en toe neem ik namelijk een concert of een ander klassiek muziekstuk op van de zender Stingray Classic. Ik kom er dan vaak niet aan toe om ze ook werkelijk te gaan afspelen. Maar gisteren trok ik daar toch maar eens een groot deel van de dag voor uit. De zondag is daar toch een prima dag voor? Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik dit veel vaker moet doen. Het is echt genieten. Gevolg is natuurlijk wel dat ik dan aan iets anders niet echt meer toekom.

Zondag 11 augustus 2019.

Wat een eigenaardige gewaarwording vanmorgen. Ik werd wakker in de vaste overtuiging dat het maandag was en zoals elke dag liet ik, op mijn rug in bed liggend, even de revue passeren wat ik vandaag allemaal te doen had. Ik deed vervolgens de gebruikelijke rituele handelingen en zette mij met een bak koffie achter de computer om even nieuws, weer en wat dies meer zij door te nemen. Mijn blik gaat dan ook altijd even langs de beurskoersen. Tot mijn verrassing werden de beurskoersen bij het FD niet vertoond, terwijl het wel de tijd was dat het dagelijks gebeurt. Ik ben niet zo heel erg thuis in dit wereldje dus het zal wel een of andere beursfeestdag zijn, maar ik kon toch niet zo snel bedenken wat voor bijzondere beursdag de 11e augustus was, want ik had wel door dat het de 11e augustus was. Ook met het doornemen van allerlei nieuws- en weersites viel me totaal niets op. Ik begon vervolgens, net als bijna altijd, mijn boodschappenlijstje te maken, van wat ik in welke winkel vandaag nodig had. Toen ik naar deze website ging om mijn dagelijkse bijdrage te schrijven keek ik geërgerd naar de vorige bijdrage die ik “Zaterdag 10 augustus 2019.” had gedoopt. Wat een domme slordigheid toch. Dat had natuurlijk “Zondag 10 augustus 2019” moeten zijn. En ik liep de website verder terug af en stelde vast dat ik al een hele tijd de verkeerde dag van de week had genoemd. Ik moest een enorme tijd terug alles gaan verbeteren. Pas toen ik weken en vervolgens maanden terugging in de tijd, begon eindelijk tot me door te dringen dat het ook wel eens allemaal goed kon zijn en dat het vandaag dus geen maandag maar zondag moest zijn. Dit vervolgens voor alle zekerheid nog even – op meerdere plaatsen uiteraard – gecheckt en dat was inderdaad het geval. Ik heb uren in de waan geleefd dat het vandaag maandag was. Maar nou ben ik weer bij de tijd. Zou dit nu eindelijk het begin van de aftakeling zijn?

Zaterdag 10 augustus 2019.

Het weer is nu eindelijk voor mij ideaal. Een graadje of 20 of net iets daarboven. Met af en toe een buitje. Heerlijk.

Dankzij mijn tegenwoordige hulp ziet mijn huis en ruikt ook mijn huis er steeds frisser en schoner uit. Ze is nu in het hele huis geweest met voor elke ruimte een extra grondige beurt. Nu kan dus het reguliere onderhoud gaan beginnen. Dat is toch wel een kunst apart: huishouden. Ik kan het wel en ik heb het ook heel lang zelf gedaan, maar het had nooit mijn liefde en elke keer moest ik me er weer toe zetten. Ik had vaak een stok achter de deur. Bijvoorbeeld mijn eetclub, die regelmatig langskwam. Dan moest ik ervoor zorgen dat alles er pico bello uitzag in elk geval in de ruimtes waar de gasten kwamen of konden komen. Zoals de gang, de keuken, de woonkamer en de badkamer. Bij andere clubs, zoals de bewonerscommissie, of bij andere gasten, zoals o.a. mijn kinderen deed ik het ook, maar toch net iets minder fanatiek. Naarmate je bij het vorderen van de leeftijd, voorlopig nog niet trouwens, steeds meer relaties gaan wegvallen dacht ik nog wel eens na over de vraag hoe dat dan later moest. Zou ik dan niet op den duur mezelf zwaar gaan verwaarlozen? Voor wie moet ik me dan nog inspannen? Die vraag heb ik nu dus ook opgelost. Ik moet er alleen niet aan denken dat mijn huidige hulp, een kei in dit werk, er mee zou ophouden. Hoe kom ik dan aan weer zo’n goede? Nu denk ik daarvan: dat zien we dan later wel weer.

Vrijdag 9 augustus 2019.

En inderdaad is nu bij ons station de tijdelijke toegang verwijderd en de nieuwe toegang in gebruik genomen. Zowel de trappen als de liften. Tegelijk is ook de oversteekplaats om van het ene naar het andere perron te komen afgesloten. Wie naar de andere kant wil moet de trap of de lift nemen. Dit deel stond gepland om in november 2018 al in gebruik te worden genomen, dus er was een vertraging van slechts 9 maanden. In plaats van in de geplande 4 maanden duurde het 13 maanden. En dat voor een supersimpele onderdoorgang, waarvan er in Nederland honderden zijn. Er zijn hier geen verschuivende aardlagen of ander ongemak. Gewoon een kwestie van slecht plannen. De ene lift functioneerde trouwens niet goed. Als je er in plaats nam, gingen eerst enkele keren de deuren zonder de minste aanleiding open en dicht. De andere lift deed wel alles volgens de bedoelingen. De liftkokers staan hier in de volle zon. Er is geen streepje schaduw. Dat betekende dat, hoewel het buiten ongeveer 22 of 23 graden was, het in de lift een stoomoven was. Nauwelijks uit te houden. Hoe moet dat nou als het buiten 30 graden of meer is?

Overigens is de onderdoorgang nog niet af. De mensen aan de oostkant van het spoor moeten nog steeds via de volgende spoorwegovergang naar het station. Zoals het overigens altijd is geweest. Ook de aansluitende wegen en paden zijn nog niet af. De totale oplevering was gepland voor mei 2019, dus ook dat loopt uit. Hopelijk niet met nog eens negen maanden.

Donderdag 8 augustus 2019.

Inderdaad bij de kapper geweest, en daarna doorgegaan naar de T-mobileshop voor het vervangen van mijn SIMkaart, die kuren vertoonde. Ik verbaas me elke keer weer op het winkelgedrag van veel mensen. Als ik naar de winkel ga bereid ik me daarop voor. Als ik in de winkel ben weet ik precies wat ik wil hebben of uit welke artikelen ik nog moet kiezen en welke vragen ik sowieso nog heb. Veel mensen, echter, doen dat allemaal niet. Er waren twee klanten vóór me die beiden door de beide medewerkers werden geholpen. Ik moest dus wachten. Nu let ik er doorgaans niet op waarover anderen om me heen praten, ook niet in de trein bijvoorbeeld, hoewel de ruimte klein genoeg is om het allemaal te kunnen volgen. Maar soms ontkom je er niet aan, als wordt gesproken met enige stemverheffing, dat je iets van het onderwerp meekrijgt. Je ziet al aan het aantal producten dat voor de klant wordt uitgestald dat de persoon geen idee heeft wat hij nou eigenlijk wou. Dat gold voor beide klanten. Klanten hebben soms zulke lastige vragen, blijkbaar, dat twee medewerkers dan een tijdje met dezelfde klant bezig zijn, en dan moet toch ook de andere klant die al werd geholpen, wachten. Helemaal ergerlijk vind ik dan als de klant na zeer geruime tijd de medewerker of beide medewerkers bezig te hebben gehouden, terwijl andere klanten intussen langdurig moesten wachten, uiteindelijk zonder iets te kopen de winkel weer verlaat. In dit geval wist ik precies wat ik wou: mijn SIMkaart vervangen. Maar ook dat kostte opmerkelijk veel tijd, terwijl ik verder geen enkele aanvullende vraag had. Een uur later of zo ging ik weer terug, met nieuwe SIMkaart.

Op de terugweg nog even bij het station langs geweest. Ik kreeg wel de indruk dat men een stuk verder was gekomen en al bezig was de tijdelijke opgang weer af te breken. Dan zal de nieuwe dus klaar zin, maar dat was voor mij te ver weg om echt vast te kunnen stellen. Ik weet dus nog steeds niet meer.

Woensdag 7 augustus 2019.

Vandaag dus weer eens naar de kapper. En ik neem me voor vandaag weer eens langs ons station te lopen, om te kijken of ze al echt verder zijn. Er reden de afgelopen week geen treinen en die gaan morgen hier weer stoppen. Er is dus een kans dat ze van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om trappen en liften te installeren en de spoorwegovergang voor voetgangers af te sluiten. Dat moest al in november vorig jaar gebeurd zijn, maar wellicht is dat nu dus gebeurd. Morgen meld ik wel weer wat er van die veronderstelling klopte.

Verder wil ik nog even naar de stad voor een kleinigheidje. Aanstaande maandag begint de Keiweek weer en dan is de binnenstad vergeven van het volk en moet je overal lang wachten.

Ik vernam gisteren op NoordTV dat maandag de Keiweek weer begint. Daar hebben we hier nooit last van, maar in de binnenstad destemeer. Zevenduizend nieuwe studenten of zo. Ik keek naar NoordTV omdat een buurvrouw daarop te zien was die met haar vriendinnenclub van 13 vrouwen een dagje uit was. Die vriendinnenclub bestaat al 55 jaar, met elke maand een bijeenkomst. Hij was uiteraard aanvankelijk nog veel groter, want geleidelijk vallen er, naarmate de leeftijd vordert, natuurlijk mensen af.

Dinsdag 6 augustus 2019.

Dankzij MyHeritage kreeg ik een foto toegespeeld die van mijn rechtstreekse voorouder Johanna Raaphorst (1797 – 1867) zou zijn.

Je kunt meteen aan haar edele en verfijnde gelaatstrekken zien dat ze sprekend op mij lijkt. Dus het kan heel goed kloppen.

Zij is dan mijn betbetovergrootmoeder of zoiets. Of moet er nog een bet bij?

Ik wist nog wel meteen uit mijn hoofd dat haar vader politieagent te Wassenaar was. Zekerheid voor alles uiteraard, dus, al is de gelijkenis nog zo groot, ik probeer nog wel na te gaan waar deze foto precies vandaan is gekomen. Wie weet staan er in die bron nog wel meer foto’s van deze familie.

Maandag 5 augustus 2019.

Vandaag is het alweer de elfde of zelfs twaalfde dag dat ik voor het laatst een muis zag in mijn huis of er ergens muizenkeutels heb gezien. De Muizenplaag is nu dus definitief bestreden. Ik ben intussen wel een halve deskundige geworden als het om muizen gaat. Het is niet allemaal waar wat deskundigen, producenten van muizenvallen en winkeliers allemaal daarover vertellen. Het is natuurlijk ook lastig, voor een mens, om zich goed in een muis te verplaatsen. De meeste mensen kunnen dat niet eens als het om een ander mens gaat. Nu er dus goed op letten dat er geen enkele deur nog onbewaakt open staat. Anders heb ik de volgende invasie van muizen. De eerstvolgende die streng zal worden bewaakt is de persoon die mijn nieuwe hordeur komt monteren.

Zondag 4 augustus 2019.

Wat een ellende op de wereld, de afgelopen uren. Twee schietpartijen in de V.S. met tientallen doden, opnieuw een olietanker gekaapt door Iran en oplopende spanningen op meer plaatsen in de wereld. We hebben wel eens rustiger tijden gehad.

In mijn kleine wereldje loopt eigenlijk alles volgens plan. Het is nu nog het wachten op de nieuwe hordeur achter, zodat ik wat meer frisse lucht kan inlaten en op de aflevering van mijn nieuwe bankstel en van mijn nieuwe fiets. Dan moeten er nog relatieve kleinigheden geregeld worden. Zoals de wandversiering in mijn woonkamer. Mij bekroop het idee om er wisseltentoonstellingen van te maken. Ik heb vier flinke plekken waar ik bijvoorbeeld vier oude meesters kan hangen. Niet zomaar oude meesters uiteraard, maar bijvoorbeeld Jan Havickszoon Steen (1626 – 1679), bekend van zijn Huishouden. Hij heeft veel schilderijen gemaakt van huishoudens waar het maar een vrolijke boel is. Past wel bij mij, hoewel het tegenwoordig wel meevalt, mede dankzij de hulp van anderen. Na een periode af te wisselen met vier (natuur)omgevingen waar ik geweest ben, zoals de Posbank, de Grand Canyon en het Vrijthof. Een derde thema ben ik nog niet uit.

Zaterdag 3 augustus 2019.

Het afgelopen etmaal heb ik achtereenvolgens bezocht: KlusWijs, Praxis, Karwei en Gamma, op zoek naar een passend stelletje matjes voor mijn badkamer. Een matje voor tegen de wc aan, met zo’n hap eruit, en een langwerpig kleedje voor in het badkamergedeelte. Ze hebben alle vier wel wc-matjes en badkamermatjes met Gamma duidelijk de meeste keus en Praxis vrijwel niets, maar bij geen van vieren kon ik een stel kopen van dezelfde kleur en stof. Ik weet toch zeker dat ik de laatste keer, ook bij een bouwmarkt, een compleet stelletje in één verpakking heb gekocht, maar tegenwoordig is dat blijkbaar overal apart. Met als gevolg dat het dan een hele zoektocht wordt om een bij elkaar passend stel te kopen. Dat is dus nog niet gelukt. Ik ga nog naar Bauhaus die sinds kort ook in Groningen zit. Al op hun website zag ik dat ze bijvoorbeeld ook ronde en ovale badkamermatjes verkopen en die zie je gewoon nergens anders. Dus ze hebben duidelijk een afwijkend assortiment. Ben benieuwd. Als laatste redding heb ik dan nog de leverancier van mijn vaste vloerbedekking. Misschien kunnen zij desnoods maatwerk leveren. Ikea was nog een laatste suggestie die ik vanmorgen nog kreeg. Dat allemaal moet in elk geval volgende week gaan gebeuren. Dan is ook de badkamer tip-top.

Als gevolg van de activiteiten en kwaliteiten van mijn nieuwe hulp, wordt mijn huis ook elke week merkbaar schoner. Wat ben ik blij dat ik die heb.

Vrijdag 2 augustus 2019.

Gisteren kwam dus, een dag eerder dan was beloofd, de uitslag van het DNA-onderzoek van MyHeritage op het punt van gezondheid. Zij testen ten dele op dezelfde ‘kwalen’ als 23andme, maar ten dele ook op andere kwalen. Beide onderzoeken stemmen geheel met elkaar overheen als het gaat om, blijkbaar, mijn belangrijkste ‘dreiging’: Alzheimer. Beide instellingen rapporteren daar op verschillende wijze over, maar wel met dezelfde strekking. 23andme geeft de kans op op een bepaalde leeftijd. Dus bijvoorbeeld de kans dat je het hebt/krijgt op je 80e, op je 85e en op je 90e. De kans op dementie neemt uiteraard toe naarmate je ouder wordt. En dan zie je dat mijn kans op Alzheimer pas op mijn 85e over de 50% heengaat en verder toeneemt op latere leeftijd. MyHeritage drukt die kans uit op het percentage voor de totale periode. En dan is die kans bij mij volgens hen tussen 63 en 70%. Het kan dus allebei tegelijk waar zijn. Die kans is dus bepaald niet verwaarloosbaar, maar beide instituten vertellen ook dat de werkelijke kans ook met je leefgewoonten samenhangt. Zoals je eet- en drinkgewoonten, je lichaamsbeweging en vooral ook met de mate waarin je je hersens actief houdt. En dan is af en toe een puzzeltje doen niet genoeg. Wat dat betreft maak ik me dus geen zorgen. Ik ben in meerdere clubs actief en vind het nog steeds leuk om alles tot op de bodem uit te zoeken. Ik verras mijn omgeving nog altijd regelmatig met verrassende invalshoeken. En ook mijn andere hobby’s, zoals lastige non-fictieboeken lezen en genealogie (al doe ik daar al een tijd heel weinig aan, maar dat komt wel weer) mogen er zijn.

Voor het overige viel bij dit onderzoek op dat ze mijn kans op Crohn, in mijn familie veel voorkomend, op ongeveer 1% schatten. Dat vond ik verrassend. Ook de kans op diabetes 2 is heel laag. Evenals de kans op hartziekten en diverse kankersoorten. Afgezien van de Alzheimer ziet het verdere profiel, net als bij 23andme, wel gewoon heel gunstig uit.

Anders dan 23andme nog doet, krijg ik van MyHeritage jaarlijks een update. Op basis van nieuwe inzichten en nieuw onderzochte genetische risico’s.

Donderdag 1 augustus 2019.

Het is geen opzet dat deze blog de laatste week steeds een dag overslaat. Gisteren, bijvoorbeeld, stond onverwacht en veel vroeger dan afgesproken was de leverancier van mijn nieuwe fiets voor de deur, direct gevolgd door een vertegenwoordiger van het Hulpmiddelencentrum. Die vroegen uiteraard geruime tijd meteen alle aandacht en dat gooide mijn hele verdere dagprogramma in de war. Ik kwam aan deze rubriek verder niet meer toe en heb er ook niet meer aan gedacht, tot ik vanmorgen zag dat ik er niet aan toegekomen was.

In elk geval verliep de passingsessie verder vlekkeloos. Levertijd van mijn nieuwe fiets zou in drie weken kunnen, maar er moeten natuurlijk ook nog de nodige bureaucratische hobbels worden genomen en ikzelf ga ervan uit dat de levering dus in de tweede helft van september zou moeten kunnen. Afwachten maar. Het wordt wel een forse verbetering ten opzichte van het vorige model: hulpmotor, differentieel, aandrijving op zowel voorwiel als één van de achterwielen, verlichting voor en achter, vering onder mijn kont en nog meer van dit soort ‘kleinigheden’. Dat moet een stuk comfortabeler en ook makkelijker zijn dan met mijn oude fiets. Met een stukje proefrijden op de parkeerplaats bleek wel dat ik nog wel erg moet wennen en dus eerst een tijdje flink moet oefenen, zodat mijn reflexen in het echte verkeer precies goed zijn als het erop aankomt.

Dinsdag 30 juli 2019.

Vandaag dus voorlopig de laatste hete dag. Die zullen we ook wel weer overleven. En vanaf morgen dan weer temperaturen tussen 20 en 25 graden. Dat is goed te doen, al loop ik ook bij 25 graden liever niet een eind in de volle zon. Maar met goed mikken, kan ik in principe weer alles buiten de deur doen.

Ik ben nu ruim vier volle etmalen doorgekomen zonder dat ik een muis of een verse muizenkeutel heb gezien. Ook de op zeker zeven plaatsen liggende kaas is die hele tijd onaangeroerd gebleven. Toch heb ik nog steeds niet het sein ‘brand meester’ gegeven. Ik had me voorgenomen daarmee te wachten, totdat ik zeven volle etmalen geen muis meer had gezien. Dus vrijdagmorgen kan ik, bij ongewijzigde toestand, alle muizenmiddelen en -blokkades in mijn huis weer opheffen. En stel ik zware sancties in tegen degene die bij mij nog een raam of deur durft open te zetten, terwijl die opening niet persoonlijk wordt gecontroleerd. Want dat heeft twee muizeninvasies tot gevolg gehad, waarbij bij elkaar (tot nu toe) 11 muizen betrokken zijn geweest. Ik maak niet gauw ruzie met iemand, maar hiervoor maak ik zeker een uitzondering.

Ik heb intussen meer van het muizengedrag geleerd dan in de rest van mijn leven bij elkaar. Het wijkt in veel opzichten af van wat ik daarover in de boekjes en op het internet heb gelezen. Terwijl ik ook nog enkele raadsels over heb gehouden. Daar hoop ik ook nooit meer achter te komen. Want dat verder te moeten uitzoeken zou betekenen dat ik opnieuw last van muizen heb.

Zondag 28 juli 2019.

Nu heeft ook mijn slaapkamer een grote beurt gehad. Met een nieuw bed erin durf ik daar nu weer iemand te ontvangen, al heb ik zo gauw geen serieuze kandidaat daarvoor. Maar het kan.

De Tour de France is vandaag alweer afgelopen. Het volgende grote sportevenement zal dan nu de Vuelta zijn, oftewel de Ronde van Spanje. Dat zal nog wel een aantal weken duren.

Intussen vroeg ik me af wanneer ik nog vorige zomer naar Weener ben gegaan en foto’s van de in 2015 door een schip vernielde Friesenbrücke over de Ems heb gemaakt. Het bleek 23 augustus 2018 geweest te zijn. Dat betekent dat ik ergens eind augustus 2019 weer eens daar naartoe terugga. Om te kijken of zal al verder zijn met de nieuwe brug. Mijn verwachting: alles is nog ongewijzigd. Ook Duitsers hebben tegenwoordig vele jaren, men zegt wel acht jaar, nodig om een éénsporige spoorbrug te bouwen. Ik moet nog meemaken dat ze het echt lukt om dat binnen acht jaar, dus 2023 gereed te hebben. Er was eens een tijd dat Duitsers binnen enkele uren een brug konden bouwen, zelfs geschikt voor tanks, en dat met honderden achter elkaar. Das war einmal.

Toeval wil dat ik ook op die dag in augustus 2018 een verhaaltje schreef over de verbouw van ons station. De bedoeling was, schreef ik toen, dat in november 2018 de trappen en de liften in gebruik zouden worden genomen en dat alles in mei 2019 klaar zou moeten zijn. Welnu de liftkokers staan er al wel in ruwbouw, maar zijn nog lang niet af. Ook het aansluitende plaveisel is er nog niet. Aan één kant is de trap er al wel, maar het aansluitende plaveisel is er zowel beneden als boven ook nog niet. Aan de andere kant moeten ze nog met de trap beginnen. Kortom met deze vrij simpele verbouwing van een klein stationnetje loopt men nu al acht maanden achter op het plan en in het tempo waarin alles gaat, gaat het zeker nog wel een aantal maanden duren voordat alles af is.

Dan nog de Hoekse Lijn, van Schiedam naar Hoek van Holland, die ik nodig heb om naar broer Jan in Maassluis te gaan. Dit bouwwerk zit al zeker twee jaar in de vertraging. Het laatste bericht is dat deze verbinding op 30 september zal gaan rijden. Onder diverse voorbehouden uiteraard. Met de nodige mitsen en maren dus.

Zaterdag 27 juli 2019.

Van een buurvrouw in dit complex vernam ik dat het bij haar, met alle ramen en deuren en zelfs gordijnen dicht, toch nog 29 graden werd bij een buitentemperatuur van ruim 37 graden. Dan is de boom waar mijn huis grotendeels zo niet helemaal onder staat, dus goed voor 5 graden extra koelte. Daar heb ik het huis uiteraard nooit voor uitgekozen, maar achteraf bezien was dit dus een gelukkige keus. Nog een neveneffect van de isolatie is dat het huis dus wel heel langzaam opwarmt, maar ook dat het huis, als het eenmaal opgewarmd is, net zo traag weer afkoelt. Zo lang het dus buiten 24 graden of meer is en alleen maar ’s nachts enkele graden lager, koelt het huis ook niet af of kan zelfs nog warmer worden. Ik heb het wel afgeleerd ramen of deuren open te zetten, want dan krijg ik weer nieuwe muizen of katten, en daar zit ik nou echt niet op te wachten. Het wordt voorbij half augustus dat mijn nieuwe hordeur wordt gemonteerd. Zo komt Jan Splinter door de winter. De variant met ‘zomer’ ken ik (nog) niet. Zo komt Jan Dromer door de zomer. Of zoiets.

Vrijdag 26 oktober 2016.

Nog een bloedhete dag met nog een nieuw warmterecord voor Nederland, boven de 40 graden in Gilze-Rijen. En binnen werd het bij mij nooit warmer dan 24,0 graden. Zelfs toen ik heel even de voordeur moest opendoen voor het aannemen van een pakje voor de buurvrouw, sloeg een hittegolf in mijn gezicht en moest ik een half uur bijkomen. Erger werd het toen ik zelfs naar buiten moest, om het pakje naar de buurvrouw te brengen, later op de avond toen het weer was afgekoeld tot 34 graden of zo. Toen was ik misschien wel twee hele minuten in de hitte. En heb ik de rest van de avond nodig gehad om weer helemaal bij te komen. Wat heb ik dus te doen gehad met al die mensen die permanent in die hitte moesten leven, en soms zelfs buiten moesten werken. Ik weet nog altijd niet wat ik van de mensen hier in het complex vind, die de ganse dag alle ramen hebben opengelaten. Misschien wel de helft van de bewoners. Dan wordt het in het huis even heet als buiten. Bij een goed geïsoleerd huis moet je bij hitte juist alle ramen en deuren dichthouden (en alle ventilatieroosters open). Dan kan het buiten tegen de 40 graden lopen, terwijl het dan binnen maximaal 24 graden wordt. Er komt dus, vandaag, hier nog zo’n dag, al zou het iets minder bloedheet worden, maar boven de dertig graden nog wel. Ik neem maar liever geen risico.

Donderdag 25 juni 2019.

De eerste echt bloedhete dag van deze zomer, met een nieuw hitterecord van 39,3 graden in Eindhoven, hebben we ook hier goed doorstaan. Met buiten zeker 37 graden, bleef het binnen steken op 23 graden. En dan nog moet je je niet inspannen en zeker niet naar buiten gaan. Vorig jaar was dat – bij soortgelijke temperatuurverschillen – een keer onvermijdelijk, omdat ik even een brief wilde posten, maar je loopt meteen tegen een muur van hitte op. Na 150 meter lopen kon je me uitwringen. Bij terugkeer in huis leek het wel alsof ik een koelkast binnenstapte. Vandaag dus nog zo’n bloedhete dag.

Intussen ben ik met mijn nieuwe boek over de Tempeliers begonnen (1119 – 1307). En heb ik mijn nieuwe boek “The British Are Coming.” over de Amerikaanse Revolutie ontvangen. Ik verveel me nog steeds niet.

Dinsdag 23 juli 2019.

We zijn dus begonnen met de volgende superwarmweerperiode. Mogelijk wordt het record van Warnsveld, augustus 1944, van ruim 38 graden overtroffen, wellicht donderdag. Vanmorgen wel zo vroeg mogelijk nog even boodschappen gedaan, zodat ik alles in huis heb om het een lange periode vol te kunnen houden. De beste plaats met dit warme weer om te vertoeven is toch mijn eigen huis. Het zal binnen mogelijk naar de 25 graden kunnen gaan, maar dat is natuurlijk verre te verkiezen boven een temperatuur van 38 graden.

En intussen is nu ook mijn dressoir af. Met de inrichting ben ik nog bezig en dat kan wellicht pas definitief als het bankstel bezorgd is en mogelijk ook nog nadat een kleine andere verbouwing heeft plaatsgevonden.

Maandag 22 juli 2019.

Een verbazingwekkend artikel in de New York Times, vandaag. Het gaat over het – volgens de NYT – typisch Nederlandse verschijnsel van wat wij ‘droppings’ noemen: het midden in de nacht in een stikdonker bos de auto uitzetten van een groepje kinderen (scouts) (11 – 15 jaar), met de opdracht om zelf weer de weg terug te vinden naar het kamp of clubhuis. Ze waren doorgaans geblinddoekt naar de dropplaats toe gebracht. Als je dit idee niet knettergek vindt, ben je waarschijnlijk Nederlander, aldus de NYT.

Ga naar www.newyorktimes.com dan vind je het meteen linksboven en anders naar World en Europa, dan kun je kiezen. Erg interessant om weer eens een typisch Nederlands verschijnsel, waarvan ik altijd gedacht heb dat het universeel was. De dropping moet dus worden opgenomen in het Nederlands Cultureel Erfgoed. En ook de status ‘werelderfgoed’ aanvragen bij de Verenigde Naties. Het woord ‘dropping’ bekent uiteraard ook iets heel anders in het Engels dan in het Nederlands.

Ik heb zelf uiteraard ook heel veel droppings ondergaan, maar dan met de verzwarende omstandigheid dat het bij ons dan ging om gehandicapte kinderen, doorgaans ook met één of meer rolstoelen. En als leider heb ik ze ook voor volgende generaties georganiseerd. Nooit geweten dat ik met oer-Hollandse cultuur bezig was.

Zaterdag 20 juli 2019.

Inmiddels is – zelfs nog voor deze maand – een afspraak gemaakt voor een zogenaamde ‘passing’ waarbij wordt gekeken of het apparaat geschikt is en welke aanpassingen er eventueel nog nodig zijn. Ineens gaat het dus vrij snel. Maar we zijn er natuurlijk nog niet.

Voorts ben ik erin geslaagd om het nieuwe dressoir in de hoofdstructuur in elkaar te zetten. Dat kostte heel veel moeite. De pluggen en schroeven van de staande planken in het midden wilden maar niet in de voorbewerkte openingen in het geraamte van boven- en onderplank klikken. Totdat ik mijn vertrouwde hulpmiddelen bij het knutselen weer eens in stelling bracht: mijn verzameling lijvige boeken. Boeken zijn voor mij een onmisbare knutselhulp. Zo heeft geen enkele ontwerper het ooit bedoeld, en ik verbeeld me dat niemand anders het zo doet, maar bij mij werkt het.

Enige maanden geleden moest ik een lijvig en loodzwaar en voor mij ontilbaar extra aanrechtblad op werkhoogte zien te krijgen. Eerst een balk aan de muur gemaakt op de gewenste hoogte. Vervolgens onder het aanrechtblad aan beide zijden zo’n groot boek gelegd. En dan telkens een volgend boek. Totdat de plaat op stoelzittinghoogte was gekomen, waarna de plank langzaam maar zeker naar de stoelzitting kon worden geschoven. Vervolgens weer boeken onder de plank op de stoelzitting gelegd, waardoor hij geleidelijk weer hoger kwam. Daarna kwam hij op wasmachinehoogte en kon de plank op de wasmachine en een ander apparaat gezet worden. Vervolgens weer boeken onder de plaat maar op beide machines geplaatst, totdat hij op de juiste hoogte stond voor de aan de muur gemonteerde balk. Dus alles ging ongeveer zoals de oude Egyptenaren de piramides moeten hebben gebouwd. Onder de plaat konden toen de stevige en uitschuifbare poten worden gemonteerd, het geheel waterpas gemaakt en konden de boeken weer terug in de boekenkast. Alles staat nog steeds als een huis. Zonder mijn lijvige boeken was mij dit nooit gelukt.

Gisteren dus het probleem dat de verticale tussenplanken niet netjes tussen bovenplaat en onderplaat van het nieuwe dressoir konden worden geplaatst. Wat ik ook probeerde met drukken naar beneden van de bovenplaat op alle mogelijke manieren: het lukt niet. Ineens kreeg ik een ingeving.

Als ik nu eens in plaats van boven naar beneden druk, dan kan ik ook proberen van beneden naar boven te drukken. Dat is handmatig uiteraard niet te doen, of je moet de hele kast ondersteboven zetten. Ik bedacht dus om onder één van de verticale planken zo’n dik boek te leggen. Dat heeft dan het effect dat er een druk naar boven komt. En inderdaad dat hielp meteen. Met één klap op het bovenblad schoot de plank aan beide kanten muurvast. Nu nog het boek onder de andere verticale plaat leggen en opnieuw één niet eens al te harde klap. En ook deze plank schoot meteen muurvast aan boven- en onderplank vast. Zonder zo’n boek had ik die planken niet aan elkaar gekregen. Nu nog alles nog eens goed aanschroeven en het klusje was gepiept.

Kortom: dikke boeken zijn voor mij een onmisbare knutselhulp.

Vrijdag 19 juli 2019.

Inmiddels heb ik contact gehad met de adviseur van het Hulpmiddelencentrum. Ja, het klopt, aldus de deskundige, dat de Easy Rider geen handbikeuitvoering kent. Maar ze kunnen hem technisch wel zo aanpassen dat er maar heel weinig kniebuiging voor nodig is om er toch mee te kunnen fietsen. Welnu ik kan de rechterknie helemaal niet buigen, geen millimeter. En dat had ik toch echt zowel de gemeentelijke adviseur als de deskundige van het hulpmiddelencentrum verteld. Hier gebeurt dus precies hetzelfde als bij mijn laatste en huidige orthopedische schoenmaker gebeurde. Ook die had ik verteld dat ik de knie helemaal niet kon buigen, maar bij het de maat nemen, probeerde hij het toch. Heel voorzichtig, maar toch. Ik ben toen nogal fel naar hem uitgevallen dat hij dat toch echt niet moet proberen en nooit meer mag doen. Het zit blijkbaar diep in de psyche van mensen opgeslagen: twee knieën heeft iedereen en die kun je dus altijd buigen. De ene persoon kan dat makkelijker en beter dan de andere, maar buigen kunnen ze allemaal. Zelfs als je erbij verteld hebt dat je jouw knie helemaal niet kan buigen, gaan ze er nog steeds van uit dat het toch wel een beetje kan. En handelen ze er vervolgens ook naar.

De Easy Rider is dus nu, hopelijk definitief, van de baan. En we gaan nu dus toch over op de Hasebike. Nu is het dus weer wachten. Niemand weet of kan vertellen hoe lang.

Donderdag 18 juli 2019.

Het is algemeen bekend dat bij veel overheden er een enorme bureaucratie is. Besluiten vallen vaak uiterst moeizaam en bij elke aangedragen oplossing kan een goede ambtenaar altijd wel twee nieuwe problemen bedenken. Processen duren ook altijd lang. Vaak zeer lang. Er zijn ook talloze moppen over ambtenaren. Ik probeer me zover mogelijk van elke bureaucratie te houden ook bij grote ondernemingen, maar soms lukt dat niet.

Vanaf 27 maart 2019 ben ik bezig om een volgende WMO-fiets te krijgen. De officiële en wettelijke besluitvormingsprocedure hiervoor bedraagt vijf weken. We zijn er dus nu al bijna vier maanden mee bezig en het eind is voorlopig nog niet in zicht.

Eerst is een gemeenteambtenaar, eind mei, acht weken dus na mijn verzoek, bij me langs geweest om op te nemen waar het precies om gaat. Dat is natuurlijk prima, maar het had alleen geen acht weken mogen duren. Vervolgens wordt de kwestie aan het Hulpmiddelencentrum overgedragen, die voor levering moet zorgen. Dat is weliswaar een particuliere onderneming, maar die onderscheidt zich in niets van een goed doorwrochte ambtenarij. Er komt dus een vertegenwoordiger van het Hulpmiddelencentrum bij me langs, om nog verder met mij af te stemmen. Ook heel goed natuurlijk, maar ook dit kost weer zeker een maand. Gelukkig komt de vertegenwoordiger van het Hulpmiddelencentrum tot de conclusie dat het in mijn geval dus om een Hasefiets moet gaan. Dat had ik zelf ook al bedacht, maar het is toch prettig als de daarvoor ingehuurde deskundige geheel onafhankelijk van mij en spontaan tot dezelfde conclusie komt. En weer gebeurt er daarna niets. Ik ga er dan maar weer zelf achteraan. Tot mijn verrassing meldt dan echter iemand anders van het Hulpmiddelencentrum, na overleg met ‘mijn’ deskundige, dat het toch beter is om een fiets van het merk Van Raam, type Easy Rider te kiezen. Daarvoor zou volgende week met mij een afspraak worden gemaakt en dan nemen ze die fiets meteen mee. Als het allemaal klopt dan laten ze de fiets dan meteen bij me achter. Tjonge, denk ik dan, wat een snelheid ineens. Eerst zien en dan geloven.

Het enige dat ik me nog afvroeg waarom ik toch steeds gemist heb dat ook Van Raam een driewielhandbike van het type Easy Rider heeft. Dus ik ga maar eens even naar hun website. En hoe ik ook blader en zoek ik kom geen enkele driewielhandbike van Van Raam tegen, ook niet van het type Easy Rider, die er wel is, maar alleen in de versie van met de voeten trappen. Dat kan ik niet. Wellicht heeft Van Raam een splinternieuw model op de markt gebracht, dat nog niet op hun website is geplaatst. Dus ik stuur ze maar eens een e-mailtje met de vraag of de Easy Rider er ook in een handbike-uitvoering is. U raadt het al: er komt na een aantal dagen geen enkele reactie op. Ook de firma Van Raam zit in de keten en lijdt aan precies dezelfde euvels als de gemeente en het Hulpmiddelencentrum: druk, druk en nog eens druk. Dan ga ik dus toch maar even bellen.

Eerst even de vraag waarom er geen enkele reactie op mijn simpele vraag op mijn e-mailtje komt. Meneer, het is hier ontzettend druk. En dan nu de vraag: heeft Van Raam inmiddels een handbikeversie van het type Easy Rider? Het antwoord kwam meteen en duidelijk: nee, Van Raam heeft geen handbikeversie van de Easy Rider en die komt er voorlopig ook niet.

Dus hiermee ga ik dan maar weer terug naar het Hulpmiddelencentrum, om ze uit te leggen dat ik met de Easy Rider in de trappersversie geen centimeter kan rijden. En of er dan toch maar een afspraak kan worden gemaakt voor een Hasefiets. Bij herhaalde pogingen komt er echter geen enkel contact tot stand. De telefoon wordt er niet meer opgenomen. Ik gis: ze hebben het te druk om de telefoon aan te nemen.

Dus ben ik maar weer teruggegaan naar de oorspronkelijke opdrachtgever, de gemeente, met het gegeven dat het nu allemaal volledig uit de hand loopt. Ik stuur dus de ambtenaar hierover gistermorgen een e-mailtje.

Ik moet nog een reactie krijgen. Maar ik vrees dat ook deze ambtenaar het te druk zal hebben.

Ik ben met de aanvraag voor een WMO-fiets nog even ver als bij het begin van het proces op 27 maart 2019. Wordt vervolgd.

Woensdag 17 juli 2019.

De veel grotere klus om het dressoir in elkaar te zetten is aan de orde. Hier zijn circa 260 onderdelen voor nodig. En dat terwijl dit meubel twee kastjes en enkele lades heeft. Dus dat valt eigenlijk reuze mee. Gisteren dus begonnen met het verwijderen van alle verpakkingsmateriaal en dat leverde drie volgepropte grijze vuilniszakken op. Deze afgevoerd. Daarna eens rustig de hele gebruiksaanwijzing op het gemakje gaan doornemen. Zodat ik een idee kreeg over wat mij nog te wachten staat. Conclusie: het is wel veel werk, maar het moet te doen zijn. Er staan 33 opeenvolgend genummerde plaatjes met instructies in het boekwerkje, en ik hoop vandaag nog met plaatje nummer 1 te beginnen. En dan maar zien hoe ver ik kom.

Verder heb ik weer een portie aardbeien geoogst.

De Tour had een rustdag, dus ik had de handen geheel vrij voor iets nuttigs. Toch staat me niet voor de geest dat ik met zoveel tijd nu zoveel belangwekkends heb gedaan.

Ik heb nog wel even naar de verwachtingen van koffiedikkijkers gekeken, of er wellicht in september een nieuwe Apple Watch aankomt. Ik heb ontdekt dat ook de huidige Apple Watch een valdetectie-systeem heeft. Hij stelt het vast als de drager plots valt. De eerste minuut doet hij dan niks, maar als de drager na een minuut niet in beweging is gekomen, belt hij geheel automatisch het alarmnummer met informatie over de plaats waar het is gebeurd. De GPS-code dus. Je kunt dit alarm dus ook uitzetten, als je weer kunt opstaan en kunt verdergaan. Als je bij kennis bent natuurlijk. Als hij 112 heeft gebeld, belt hij meteen daarna ook nog de mensen die je tevoren heb geprogrammeerd, over je val. Met zoveel vallende oudere mensen om me heen, mezelf inbegrepen, leek me dit wel een handig apparaat. Hij houdt ook nog de polsslag en de ademhaling bij en kan zelfs een simpel ECG maken. Volgens de waarzeggers zal bij het Apple Event op waarschijnlijk 18 september a.s. inderdaad de volgende generatie Apple Watch worden gepresenteerd, die dan ook meteen verkrijgbaar zal zijn. Volgens deze waarzeggers zal het valdetectiesysteem worden verbeterd, en bovendien waarschuwt het apparaat als je hartslag onregelmatig wordt: raadpleeg een arts. Ook het ECG dat hij kan maken wordt uitgebreid. Er gaan ook geruchten dat hij de bloedsuikerspiegel kan meten, maar dat lijkt me, met wat ik daarvan weet van mijn broer, een broodje aapverhaal. Tot zover de geruchten. Pas in september weten we echt meer. Daar wacht ik nog maar even op, voordat ik hem aanschaf.

Dinsdag 16 juli 2019.

Eerst nog even op speciaal verzoek een foto van de tafel gemaakt uit 172 onderdelen:

Ik ben nog steeds aan het tobben met het overbrengen van een plaatje naar deze website, sinds een update van het systeem. In een klein halfuurtje is het dan toch gelukt.

Het koffiezetapparaat is na een grote beurt weer terug op zijn plek.

Vandaag in The Guardian een ‘long-read’ over de neergang van de Franse keuken en het Franse restaurantwezen. Eens de top van de wereld, maar tegenwoordig kun je in Londen en New York beslist beter eten dan in Parijs, aldus de journalist, tevens globetrotter, die jaren in elk van die steden heeft gewoond. Ik kom niet zo vaak in Frankrijk, want waarom zou ik dat nou doen? Volgens de schrijver is het tegenwoordig in Parijs overal beginnen met paté en daarna is het entrecote, entrecote en nog eens entrecote. Merkwaardig. In het Engels moet er blijkbaar een dakje op de o, maar in het Nederlands wordt dat afgekeurd. Hoe het in het Frans moet interesseert me weinig. Kijk, dat lees ik nou graag: de neergang van iets Frans’. Ook de Franse taal was ooit de wereldtaal en het hele diplomatenkorps sprak in de hele wereld nog Frans met elkaar. Dat is lang voorbij. Tegenwoordig is het Frans een of ander Zuid-Europees streektaaltje. Ik zeg dat zo makkelijk, omdat ik ook Franstaligen in Brussel eens heb zien betogen met een spandoek over het Nederlands: ‘une langue si locale’. Of iets dat hierop lijkt, want mijn Frans is niet zo best. Als Franstaligen dat over het Nederlands kunnen en mogen zeggen, dan mag ik ook zoiets over het Frans zeggen.

En dan is nu ook de Franse keuken op zijn retour. Op de terugweg bedoel ik uiteraard.

Maandag 15 juli 2019.

Dat was dus een weekendje weg. Eerst naar broer Jan in Maassluis, waar we ’s avonds aan de mosselen gingen. Bij Kevin in Maassluis. Daar kwamen we wel vaker, en opnieuw vond ik het eersteklas voedsel. Die kunnen er wat van, die hebben een superkok. En een heel goede bediening, wat niet altijd samengaat. Wie schetste mijn verbazing dat ik meteen nadat ik was gaan zitten aan de gereserveerde tafel, er een medewerkster aankwam met een soort poef voor mijn rechterbeen. Daar hadden we niet om gevraagd en dat had dus iemand daar spontaan bedacht. Nu was ik er wel eerder, maar de laatste keer was toch echt wel een aantal maanden geleden. Ik ben in een leven ontzettend vaak uit eten geweest, zeker vele honderden keren. En als het bezoek was bevallen, kwam ik vaker in die zaak terug. Maar dit is de tweede keer in mijn leven, na De Lantaern, ook in Maassluis, dat iemand er spontaan aan dacht om iets onder het been te zetten. Bij De Lantaern was het een vrouw die dit had bedacht, maar bij Kevin was het een man. Dat bevestigt mijn stelling dat mannen en vrouwen even zwak (en dan soms ook even sterk) zijn in het zich verplaatsen in een ander: empathische vermogens.

Zondag gingen we dan samen op bezoek bij onze broer Arie (80), die in het ziekenhuis was opgenomen, vanwege een val in zijn eigen huis, met zwaar hoofdletsel tot gevolg. Het was de derde keer dat ik langs kwam. Zelfs de eerste keer, enkele dagen na zijn val al, was zijn spreekwoordelijke gevoel voor humor nog aanwezig, met wel veel geheugenverlies. De tweede keer zag ik niet veel vooruitgang, maar toch ook geen achteruitgang. Lachen deden we wel weer veel samen. Maar bij de derde keer, gisteren, schrok ik wel behoorlijk. Het gaat niet goed met Arie. Hij drinkt en eet niet of nauwelijks: geen trek. We hebben geen lachje gezien. Hij heeft gelukkig geen pijn. Maar op deze manier wordt hij niet beter en moeten we zelfs voor het ergste vrezen, als het niet verbetert. Hopen maar dat deze inzinking tijdelijk is.

Zaterdag 13 juli 2019.

De tafel was het eerst aan de beurt om in elkaar te zetten. Een eettafel is, zoals bekend, een vlakke plaat waaronder zich doorgaans vier poten bevinden. Mijn nieuwe eettafel maakt daarop geen uitzondering. Geen technisch hoogstandje dus. Ik vraag me wel eens af wanneer de tafel, in deze vorm dan, is uitgevonden. Het moet tienduizenden jaar geleden zijn geweest. Eén van de eerste uitvindingen van de mensheid, waarschijnlijk. Kort na de uitvinding van de stoel, vermoedelijk.

Op het plaatje zag de tafel van Jysk er ook zo uit: een vlakke plaat met vier poten eronder. Wie schetste mijn verbazing toen bij het uitpakken bleek dat je voor het monteren van deze tafel niet minder dan 172 (honderdtweeënzeventig) onderdelen kreeg meegeleverd, om hem in elkaar te kunnen zetten. Blijkbaar was het motto van de ontwerper: waarom makkelijk als het ook ontzettend ingewikkeld kan? Ik was er dus een volle middag mee bezig, want elk van die 172 onderdelen moest natuurlijk zijn plekje in het bouwwerk hebben. Maar nu heb ik dan ook wat: de tafel, opnieuw uitgevonden.

Vrijdag 12 juli 2019.

Opnieuw heb ik twee propvolle auto’s naar het grootvuilstation weggebracht. Alle oude tapijttegels zijn nu weg, alsmede enkele oude kastjes en opnieuw een element van mijn oude bankstel. Bovendien heb ik de eettafel gekocht die precies in mijn nieuwe meubilair past, en tevens het dito dressoir. Dat was dus een dag vol met tillen en sjouwen. Nu nog alles in elkaar zetten natuurlijk.

Donderdag 11 juli 2019.

Het is een merkwaardige gave van me, die verder nergens op deze website vermeld staat, dat ik soms in een hele berg gegevens, of bij een stapel papieren, zonder aarzelen meteen het gegeven aanwijs of een velletje uit de stapel trek waar iets bijzonders of afwijkends op staat. De toeschouwers in grote verbazing achterlatend, hoe het toch mogelijk was dat ik – bij zoveel gegevens of papier – meteen de vinger op de zere plek kon leggen. Zo zocht ik eens in het Haagse Archief nadere gegevens van een rechtstreekse voorouder van me, die in de 18e eeuw uit Duitsland naar Den Haag was gekomen. Ik had alle registers al doorgezocht en niets gevonden, totdat een archiefmedewerker de suggestie deed om eens te kijken in de registers van het oudemannenhuis uit die tijd. Dat vond ik een goed idee. Ik werd dus verwezen naar een kast met zeker zes enorme folianten. Helaas bleek alles daarin genoteerd te zijn op een bijzonder merkwaardige wijze, maar kennelijk in de 18e eeuw heel normaal, maar er was geen chronologisch register of alfabetisch register op voor- of achternaam. Dat werd dus monnikenwerk, want dat kost weken werk om die ene naam te vinden in duizenden pagina’s, terwijl ik ook niet zeker wist of die naam eigenlijk in al die boeken wel voorkwam. Ik ging dus met een willekeurig deel eens aan een tafel zitten om na te gaan of ik de logica van toen zou kunnen doorgronden of anders het boek gewoon doornemen, bladzijde voor bladzijde. Ik sloeg dus dat enorme boek op een willekeurige plek, ongeveer in het midden, voor me open. En binnen seconden zag ik op precies die ene bladzijde de naam van die voorouder staan. En ik wist meteen waar en wanneer hij in Duitsland was geboren en op welke datum hij in Den Haag was overleden.

Gisteren had ik weer zoiets. In een presentatie, waarin heel veel getallen voorkwamen, zag ik bij sheet nummer zoveel ineens een getal staan bij een begrip, terwijl ik toch zeker wist dat dat zelfde getal bij hetzelfde begrip enkele sheets eerder 10 kleiner was. Eerst was het 2100 en enkele sheets later was het ineens 2110. Tussen honderden andere getallen en gegevens viel me dat ineens op. Ik maakte dus daar een opmerking over en de presentator bladerde enkele sheets terug en stelde ook vast wat ik had vastgesteld. Er stond een verschil waar de getallen hetzelfde hadden moeten zijn. De presentator was meteen een beetje van slag. In de rest van de presentatie meldde ze steeds weer dat de getallen nog moesten worden nagekeken. Ze was duidelijk van slag. Het was allemaal niet van levensbelang, maar ik kan het niet helpen dat ik zoiets ineens kan zien, waar iedereen er verder overheen kijkt. Tot verbazing van de omstanders.

Woensdag 10 juli 2019.

De volgende belangrijke stap in mijn leven is nu gezet: ik ben geslaagd met de aanschaf van een nieuw bankstel. Het vorige en nog steeds in gebruik zijnde bankstel moet van eind zestiger jaren zijn, dus heb ik al een vijftig jaar. Ik hou van continuïteit en tradities, maar heel af en toe mag je best eens veranderen. Het werd corduroy, ofwel rib cord, en wel in de kleur liver (lever). Het is nog een flinke knaap geworden, hoewel niet zo enorm als het vorige bankstel, dat ik destijds blijkbaar ook op de groei heb gekocht. Met de handtekening gezet op 9 juli betekent dit met een levertijd van zes tot twaalf weken levering ergens tussen 20 augustus en 1 oktober 2019. De prijs viel me ook nog mee, dus kan ik de nu nog ontbrekende twee meubelstukken gaan aanschaffen.

Dinsdag 9 juli 2019.

Dat was weer een dagje dat ik deur niet uit ben geweest.

Heel af en toe zie ik één van de groten der aarde een boek lezen. Ik heb dan de neiging om dat boek ook maar eens aan te schaffen. Dat was bijvoorbeeld het geval bij premier Netanyahu van Israël. Die las op zeker moment het boek “The Second World Wars.” De laatste s is geen vergissing. Je zou toch denken dat een Israëlische premier wel bekend is met de Tweede Wereldoorlog. Wat moet hij daar nou nog van leren? Dus schafte ik het zelf ook maar eens aan. Het was best een goed boek. Gisteren zag ik James Comey, de vorige directeur van de FBI, door Trump ontslagen, met een boek. James Comey schreef zelf een boek: “A Higher Loyalty.” Dat heb ik ook gekocht en gelezen. Ook best interessant. Comey las gisteren het boek “The British Are Coming.” van Rick Atkinson. Het is het eerste deel van drie delen over de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog tegen de Britten. Ik weet vrijwel niks van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, net zo min als over de Amerikaanse Burgeroorlog. Deel 1 van het hiervoor genoemde boek is dan 800 pagina’s dik, en dat voor slechts 40 dollar. Ook nu zou je toch denken dat een ex-directeur van de FBI wel op de hoogte zal zijn van wat er bij de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog is gebeurd. Dat boek ga ik dus ook maar eens bestellen. Helaas alleen de bovenkant van het boek. Ik ben nog steeds aan het tobben met de afbeeldingen:

Maandag 8 juli 2019.

De V.S. werd wereldkampioen vrouwenvoetbal. De V.S. was gewoon een maatje te groot voor Nederland.

Nog een dag in het geel voor Jumbo – Visma/Teunissen. Gisteren spannend, voor mij dan, met een ploegentijdrit, vandaag relatief saai.

Deze week hoop en verwacht ik toch echt volgende stappen te gaan zetten bij het herinrichten van mijn huis. En dan te bedenken dat ik op een uitgekozen bankstel dan nog zes tot zelfs twaalf weken moet wachten. Dat kan dus wel eens september worden, voordat ik weer helemaal bij ben.

Er staat veel ‘in de oven’ de komende week, maar op dit moment valt daar nog niet zo veel over te vertellen.

Zondag 7 juli 2019.

Vandaag is dus de dag van de finale van het WK Voetbal voor vrouwen: de V.S. tegen Nederland, met de V.S. als torenhoge favoriet. Gisteren is dan ook weer de Ronde van Frankrijk begonnen, met een totaal onverwachte winnaar en eerste GeleTruidrager: Mike Teunissen. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar dat kan natuurlijk heel goed aan mij liggen. Dat was voor het eerst sinds 1989 (Breukink) dat er weer een Nederlander in het geel rijdt. U snapt wel dat een groot deel van mijn tijd nu zal opgaan aan het bekijken van sport in de komende drie weken. Maar dat betekent zeker niet dat er dan geen andere zaken meer zullen gebeuren: de beide clubs waarvan ik bestuurslid ben werken gewoon door en ik ga ook weer verder met het inrichten van mijn huisje. Ik was al bezig en ga ook de komende week weer op pad voor mijn nieuwe bankstel.

Voor het eerst in lange tijd, zeker sinds 2015, kreeg ik gisteren ook weer de neiging om er een paar dagen tussenuit te willen gaan. Nog een keertje de Federweisser met Zwiebelkuchen proeven aan de Moezel. Het liefste doe ik dat natuurlijk in gezelschap, alleen heb ook hiervoor nog geen kandidaat bedacht. Of dat ik het toch liever alleen doe.

Zaterdag 6 juli 2019.

Volgende week huur ik dan maar speciaal een dagje een auto, om alle troep uit het huis die nu in de berging ligt, zoals oude vloerbedekking en oude kastjes weg te brengen. De aanpak om elke veertien dagen wat aan de gewone vuilnisman mee te geven, gaat me te lang duren. Daar ben ik dan nog de rest van het jaar mee bezig. En al die tijd kan ik de overige spullen die nu nog her en der in mijn huis staan, niet naar de berging overbrengen. Met een auto kan ik ook nog mijn Duitse boodschappen weer aanvullen, zoals koffie, keukenpapier en cosmetica, want dat begint zo langzaam aan ook te knellen. Gisteren dus weer eens een forel gebakken. Dat had ik sinds de eetclub is opgeheven niet meer gedaan. Maar deze keer was het zelf roken in mijn rookoven van het beest me toch wat te omslachtig. Het werd best een lekker visje, maar gerookt was hij toch nóg lekkerder geweest. Misschien een volgende keer.

Het enorme voordeel van een hulp in de huishouding is dat het ervoor zorgt dat mijn huis nog opgeruimder en schoner is dan het anders geweest zou zijn. Het enkele feit dat zij er weer aankomt zorgt ervoor dat ik mijn toilet beter schoonhoudt en alles beter opruim, schoonhoudt, was en afwas dan ik anders gedaan zou hebben. Het moet nu toch een zichtbaar schoner en opgeruimder huis zijn en verder worden. Zij zorgt daar twee uur per week voor en ik de rest van de uren. Dat gaat me langzaam maar zeker steeds beter af.

Vrijdag 5 juli 2019.

De donderdag was weer een gebeurtenisloze dag bij mij. De spellingchecker kent het woord ‘gebeurtenisloze’ niet, maar volgens mij snapt iedereen wat bedoeld wordt. Ben zelfs niet weg geweest voor boodschappen. Wel kwam de komende maker van mijn hordeur aan de achterkant langs om de maten op te nemen. Dat moet ergens in augustus gaan plaatsvinden.

Ook kwam ik de oorzaak op het spoor van de muizenplaag waar ik aan heb geleden. Plots lagen er op mijn achterplaatsje korstjes brood en andere overblijfsels van voedsel. Waar kwam dat nou vandaan? Daar was maar één mogelijkheid voor: van mijn bovenbuur. Die heb ik dan maar even opgebeld. Ja, dat klopte, dat was van haar, ‘voor de vogeltjes’, maar dat had haar hulp gedaan. Zijzelf gooide altijd de overblijfselen van oud brood iets verder, in het gras. En meteen werd me duidelijk waarom ik zoveel muizen krijg als ik maar even de achterdeur heb openstaan en de buren niet. De muizen weten niet beter dan dat op enkele meters van mijn achterdeur er regelmatig brood voor ze ligt en zijn daar dan ook regelmatig te vinden. Buuf wilde natuurlijk meteen meewerken en geen brood meer bij mij op het plaatsje of het gras gooien. Hopelijk heb ik dat probleem nu opgelost. Volgende vraag is natuurlijk of ik aan onze bewonerscommissie zal voorstellen om maar een briefje voor alle bewoners te maken, om maar liever geen etensafval buiten neer te gooien. Dat trekt namelijk ongedierte aan.

Woensdag 3 juli 2019.

Dat was dus mijn eerste bezoek aan een meubelboulevard, om mij te oriënteren op het volgende bankstel. En het leverde meteen enkele verrassingen op. Jysk, de Deense maker, kreeg mijn eerste bezoek. Gewoon omdat het de eerste winkel is die ik op de woonboulevard tegenkom. Meteen viel mijn oog bij het eerste de beste bankstel op een model dat bij Jysk ‘chaise longue’ heet. Dat is waarschijnlijk Frans en betekent vermoedelijk zoiets als ‘lange stoel’. Blijkbaar hebben het Nederlands en het Deens daar geen eigen woord voor. Dan wordt de zitting aan de uiterste linker- of rechterkant van een bankstel verlengd met tientallen centimeters, zodat je daar met gestrekte benen op kunt zitten. Echt iets voor mij dus. Bovendien zorgt dat ervoor dat niemand de neiging zal krijgen om toch over mijn gestrekte been heen te stappen, want dan moet je over een compleet meubelstuk klimmen. Bij nadere beschouwing bleken vele bankstellen zo’n ‘chaise longue’ te hebben. Ik vond de bankstellen zelf er niet zo stijlvol uitzien en de keus was er ook niet erg groot. Ook de service van Jysk vond ik maar magertjes.

De volgende winkel was Seats and Sofas. Ook hier viel me meteen op dat veel bankstellen een ‘chaise longue’ hebben. Blijkbaar is dat in de mode en terecht. Het had wat mij betreft veel eerder uitgevonden moeten worden. Maar hier bleek deze voorziening ‘eiland’ te heten. Je kunt daar dus je bankstel met of zonder ‘eiland’ kopen. Nu vond ik ‘chaise longue’ een vreselijk begrip. Waarom nou toch in het Frans? Maar om het nu ‘eiland’ te noemen vind ik toch ook raar. Typisch kenmerk van een eiland is immers dat het alleen ligt met rondom water. En figuurlijk zou het dan ook iets alleen moeten zijn met rondom iets anders. Maar hier zit het ‘eiland’ naadloos vast aan het grotere geheel. Het is juist van alles behalve een eiland, ook niet figuurlijk. Het is zelfs geen figuurlijk schiereiland. Maar het is natuurlijk altijd beter dan een Frans begrip.

De keuze aan bankstellen was hier overweldigend groot. Bovendien was er een aparte stoffenafdeling, met eveneens een enorme keuze, omdat je blijkbaar elk stofje als omtrek om je bank kunt krijgen. Daar ga ik beslist binnenkort nog eens naartoe in gezelschap van een stoffendeskundige.

Daarna bezocht ik nog twee winkels, waarin ook weer ‘eilanden’ aantrof, maar met weinig keus. Of alleen met meerdere trappen bereikbaar.

Daarna ben ik weer teruggegaan naar Jysk , om me nog eens te oriënteren op volgende meubelstukken: ik wil nog een dressoir en een eettafel. En laten er die er nu allebei zijn in het type waarvan ik ook al een TV-meubel heb: VEDDE, gemaakt van ‘wild eiken’, wat dat ook mag zijn. Die ga ik dus ook nog aanschaffen. Maar eerst even het bankstel. Dan weet ik wat ik verder nog kan spenderen.

Dinsdag 2 juli 2019.

De mossel is weer in het land, dus de vorig jaar gestarte traditie ga ik dit jaar weer vieren: met broer Jan twee dagen achter elkaar mosselen eten, uiteraard in een verschillende variant. De afspraak wordt geregeld. Aan sommige tradities moet je volgens mij vasthouden, maar je moet ook op gezette tijden een nieuwe traditie beginnen. De jongste traditie – van de mossel – is zeker niet de minste. Ik verheug me er nu al op.

Een ander verschijnsel in mijn tegenwoordige huishouden is, dat ik lang niet meer zo vaak ingewikkelde gerechten bereid. Dat was in de tijd van mijn eetclub en in de tijd dat ik nog bevriend was met Carin wel anders: ik week voor geen enkele kooktechniek. Of het nu het zelf roken van bijvoorbeeld forel ging, of bijzondere stukken vlees (het pianostuk bijvoorbeeld, of bavette) ik deed het allemaal. Dan kook je voor één of meer andere personen en dan probeer je weer van alles letterlijk en figuurlijk uit de kast te halen. Maar al geruime tijd komen er nog nauwelijks eters over de vloer. En om alleen voor mezelf iets ingewikkelds te gaan maken: dan houd ik het liever op simpel, lekker en gezond. Ik weet uiteraard ook nog niet of er weer andere tijden komen. Maar waar ik aanvankelijk nog plannen had tot het weer opnieuw in het leven roepen van een nieuwe eetclub, ben ik daar nu niet meer mee bezig.

Een ander bijverschijnsel van die vele etentjes was, dat ik elke keer eerst mijn huisje grondig schoonmaakte. Want je wilt je gasten toch netjes ontvangen. Daar komt het dus al een tijdje niet van en dan val ik terug op schoonmaken wanneer ik vond dat het nodig was en dat was zeker minder dan vroeger. Maar nu ik huishoudelijke hulp heb is dat ‘probleem’ dus ook weer verholpen. Straks kan ik weer mensen uitnodigen voor een etentje.

Maandag 1 juli 2019.

Inderdaad is in juni 2019 – zoals verwacht – opnieuw het twaalfmaandelijks gemiddelde van het aantal bezoekers van mijn sites weer gestegen en wel tot 519,0. Dat is de hoogste stand sinds het voorjaar van 2001. Het vorige ‘record’ stond op 516,1 dus erg spectaculair is de groei nu ook weer niet.

Oudere informatie bij Hoofdstuk XXI, het jaar 2019.