Blog.

Donderdag 14 november 2019.

Dat was weer een dagje Aalten. En zelfs een vrij lang dagje. Ik was rond een uur of zes thuis, en ging meteen naar de Chinees. De dag was begonnen met het stoten van mijn linker kleine teen aan een meubelstuk. Het deed eventjes flink pijn, maar anders dan andere keren, trok de pijn de hele dag niet weg. Pas een uur nadat ik ’s avonds op de bank mijn schoenen had uitgedaan zakte hij wel. Bij het naar bed gaan en nadat ik mijn sokken had uitgetrokken zag ik inderdaad een vrij grote blauwe plek, die zeker een centimeter of zeven mijn voet opging. Zowel naar rechts als naar achteren. De oorzaak was volgens mij de volgende. Bij het wakker worden blijf ik eerst nog vijf minuten tot maximaal een half uur of zo wakker liggen. Het nieuws, het weer of nog iets anders bekijkend. Als het hele lijf goed wakker is sta ik pas op. Zo gaat het ook als ik extra vroeg de deur uit moet. Daar houd ik rekening mee bij het zitten van de wekker. Maar gisteren liep het anders. Ik werd wakker op de wekker zat meteen rechtop, wat ik nooit doe, ging er meteen uit omdat ik zo nodig moest. En eenmaal eruit bleef ik ook op. Dat doe ik (vrijwel) nooit. Dan is het lijf nog niet helemaal wakker, met als gevolg dat er dan plots iets kan gebeuren, zoals het onvoldoende kijken waar ik mijn voeten neerzet. Ik ga wel vaker direct na het wakker worden naar het toilet, maar dan duik er toch weer eventjes in. Als ik nog slaapdronken rondloop kan ik me wel eens stoten. Dat is volgens mij dus gisteren gebeurd. Het zal wel weer wegtrekken.

Woensdag 13 november 2019.

Vandaag even een rustige bijdrage. Er gebeurde het afgelopen etmaal ook niet zoveel vermeldenswaard. De komende dagen heb ik zeker weer het nodige te melden.

Dinsdag 12 november 2019.

Volgens een buurvrouw komen in dit wijkje met Sint Maarten helemaal geen kinderen. Ze heeft ze al in jaren niet gezien. Weer een opluchting.

Dezelfde buurvrouw heeft sinds vanmorgen ook last van muizen. Ik heb haar en anderen meermaals verteld dat je je voor- en achterdeur niet onbewaakt moet openlaten. Ik deed het twee keer en beide keren leverde dat een invasie van muizen op. De eerste keer 5 stuks en de tweede keer 11. Nu had haar hulp de voordeur even open laten staan en het was dus ook bij haar raak. Ze mag mijn vallen uiteraard gebruiken. Ze wil het eerst even aanzien.

Gisteren had ik ook een telefonisch kennismakingsgesprek met de voorzitter en een lid van het Verantwoordingsorgaan. Dat is een club mensen waar het bestuur van ons pensioenfonds verantwoording aan moet afleggen. Een kolfje naar mijn hand: het analyseren van teksten en tabellen om vervolgens de goede vragen te stellen. Daarop ding ik mee. Maar dit is uiteraard het begin van de procedure, die we verder af moeten wachten. Het zal zeker nog een aantal weken kosten, voordat hier uitsluitsel over komt.

Maandag 11 november 2019.

Sint Maarten. Al vanaf het begin doe ik hier niet aan mee, terwijl ik toch een liefhebber van volksfeesten ben. Sinterklaas en Zwarte Piet zal ik nooit overslaan, evenmin als Kerst of de zelfgebakken oliebol Maar Sint Maarten dus wel. Zingende kinderen aan de deur die je dan snoepgoed geeft. Ik vond en vind het maar ongezond en slecht voor die gebitjes. Mandarijntjes kunnen dan ook nog wel, maar veel anders kan ik maar niet verzinnen. Ik kan bovendien totaal niet inschatten hoeveel kinderen er zullen langskomen en ik weet dus ook niet hoeveel snoep en/of mandarijntjes ik moet aanschaffen. Ik zit dus na afloop met een overschot aan mandarijntjes en/of snoep. Ik wil immers geen kind teleurstellen, dus ik sla genoeg in. Ik heb geen idee wat ik daar dan mee moet. Weggooien dus. Het is dus ook nog eens verspilling. Dus ik ben altijd weer blij als die avond, als ik tenminste thuis ben, weer voorbij is.

Ik heb inmiddels behangen tot de lijm op was. Morgen zou ik weer nieuwe lijm kunnen afhalen, maar voor het eind van de week zit het er niet meer in dat ik de gang nog afmaak. Maar aan het eind van de week dus wel. Dan komt de gang af en kan ik aan de woonkamer beginnen.

Zondag 10 november 2019.

Al zeker een week of twee is de onderdoorgang van het station Haren gereed, met een vertraging van ongeveer zeven maanden. Ik ben er al meerdere keren onderdoor gelopen, onderweg naar het winkelcentrumpje Oosterhaar, waar onder ander de enige echte groenteboer in de wijde omtrek zit. De bouwers hebben wel een flink terrein achtergelaten, wel netjes opgeruimd, maar verder helemaal kaal. Op dit terrein hebben ruim anderhalf jaar lang alle bouwmachines en -materialen gestaan. Ik neem toch aan dat dit terrein nog opnieuw zal moeten worden beplant, maar daar heb ik nog geen spoor van gezien. Ook zijn er twee nieuwe plekken gekomen voor de haltes van buslijn 51, die al sinds maart 2018 hier niet meer stopte, vanwege de bouw van de onderdoorgang. De afgelopen twee weken is de betegeling langs de halteplaatsen gemaakt. Daar heb je natuurlijk al gauw twee weken voor nodig. Denk maar eens aan het probleem met welke tegel je moet beginnen. Met een witte of een zwarte? Voor die beslissing heb je al gauw een dikke week nodig. Verder staat er al zeker twee weken een nieuw bushuisje. Dan kunnen mensen schuilen als het regent. Het enige waarop we nog zitten te wachten is de beide haltepalen, met een bordje met de dienstregeling. Gisteren bleek dat er al één haltepaal was geplaatst, zelfs mét bordje voor de dienstregeling, maar nog zonder de dienstregeling en ook is het eigenlijke haltebord nog niet boven op de haltepaal gezet. Bij de andere halte, voor de terugweg, is nog geen paal in zicht. Volgens de website van Qbuzz zullen de haltes nog tot en met 31 december buiten gebruik blijven. Het kost dus nu nog een week of zeven voor het plaatsen van de andere haltepaal en het uitprinten van de dienstregeling. Als er intussen maar niemand overspannen is geworden van zoveel werkdruk.

Zaterdag 9 november 2019.

Het werden gisteren dus zes banen. Met een beetje goede wil komt dit weekend de gang af. Op twee baantjes in een hoek na, die ik pas kan doen als de lekkage verholpen is. Volgende week begin ik dan aan de woonkamer.

Ook ben ik eindelijk uit de BTW-plicht van Qatraze b.v. gekomen. Aangezien ik op voorhand weinig vertrouwen had in de Belastingtelefoon, omdat daar werkstudenten of zo de vragen beantwoorden. Bovendien is een aparte Belastingtelefoon voor ondernemers er niet meer. Aangezien het opnieuw aanmelden van een b.v. via de Kamer van Koophandel gaat, ook volgens de Belastingdienst, ben ik daar maar eens begonnen. Ik ben dan wel niet BTW-plichtig voor Qatraze b.v., maar ik sta nog wel steeds bij de KvK ingeschreven. Ik kreeg een echte deskundige meteen aan de lijn, na de nodige doorkiesnummers te hebben geslecht. Uiteindelijk kwam zij tot de conclusie dat ik toch wel bij de Belastingdienst moest zijn, en ze gaf me aan hoe ik dan de Belastingtelefoon kon omzeilen, omdat die ook volgens haar, het goede antwoord op zo’n ingewikkelde vraag niet heeft. Via de aangegeven weg kwam ik inderdaad terecht bij een deskundige omzetbelasting van de fiscus. En die kon me vertellen wat ik precies moest doen: een brief schrijven met verzoek om Qatraze b.v. weer omzetbelastingplichtig te maken. Dat antwoord moet dan binnen vijf dagen komen en dat zou mooi op tijd moeten zijn om nog tijdig gebruik te kunnen maken van de nieuwe Kleine Ondernemers Regeling. (KOR). Ben benieuwd of dit werkelijk zo gaat uitkomen.

Vrijdag 8 november 2019.

We zijn dus weer verder gegaan met behangen. Het gaat nog altijd maar traag en ik ben dus zo nog wel een aantal weken bezig. Misschien wel enkele maanden. Maar wat er is gedaan zit wel mooi strak.

Al een tijdje probeer ik de beurs te volgen. En ik kan er nog steeds geen enkele chocola van maken. Ik geloof ook niet dat er mensen zijn die het wel snappen. Het gaat volgens mij om de emoties van enkele mensen op zo’n beursvloer. Niet om feitelijke gegevens. De beurs daalt al als er een of andere negatieve ontwikkeling verwacht of vermoed wordt, ook in een ver buitenland, maar als die ontwikkeling er toch niet komt wordt dat niet gecorrigeerd. Dat kan wel, maar dan is de correctie een gevolg van iets anders, bijvoorbeeld mooie cijfers uit Amerika. Zo daalde de afgelopen maanden de beurs steeds en ook vrij fors, als er weer berichten over nieuwe straftarieven kwamen in de handels’oorlog’ tussen de V.S. en China. Gisteravond werden China en de V.S. het eens over een langzame afbouw van een aantal tarieven en had Boskalis vanmorgen vroeg heel mooie winstcijfers. Je zou dus denken dat de beurs dan omhoog zal gaan, maar nee. De AEX daalde. Per saldo doet mijn kleine beleggingsrekeningetje het best goed. Maar rijk zal ik er nooit van worden. Dat hoeft ook niet, zolang ik mijn boodschappen maar kan blijven betalen.

Donderdag 7 november 2019.

Het was gisteren weer eens een superlange dag. Heel vroeg op en op reis naar Enschede. Dus geen tijd voor een bijdrage aan deze rubriek. Zeer uitzonderlijk kregen we geen lunch aangeboden, waarschijnlijk omdat we geen middagsessie hadden gepland. Het was een zogenaamde themabijeenkomst, en het was wederom succesvol. Dan maar ergens in het Enschedese een lunch genomen. Ik heb mij beperkt tot een van de goedkoopste artikelen op de kaart, met een kop koffie. Het waren twee kleine bruine boterhammen, maar wel stevig belegd. Met krokante kip, saus en slablaadjes. Na afloop had ik toch een ‘opgeblazen’ gevoel. Alsof ik een half brood met beleg had opgegeten. Dat heb ik de laatste tijd wel vaker. Ik heb ook het idee dat ik steeds kleinere porties neem. Tot voor kort deelde ik appelmoes gemaakt van een kilo goudreinetten in twee porties. Bij wijze van toetje. Het werden me te grote porties, dus deelde ik ze de laatste keer in drie porties. Dat is een mooie hoeveelheid. Daar houd ik het voortaan bij.

Na de lunch weer richting het noorden getogen, zodat ik om een uur of vier weer terug was in mijn woonplaats. Meteen maar even boodschappen gedaan. Bij de HUBO nog een volgend potje verf gekocht en een volgende bak behanglijm besteld. De pot behanglijm kreeg ik de vorige keer twee dagen na mijn bestelling, maar deze keer komt hij pas komende dinsdag. Nu heb ik nog, maar ik ben er toch niet helemaal gerust op of ik tot en met maandag kan blijven doorsmeren.

Om een uur of vijf weer thuis, mooi op tijd voor mijn dagelijkse portie pistachenootjes. En daarmee zat ik weer in mijn dagelijkse routine. Maar dan wel met veel vroeger op de avond het zogenaamde knikkebollen, omdat ik immers zo vreselijk vroeg was opgestaan. Ik zal vast wel af en toe zijn weggezakt, maar op de gebruikelijke tijd naar bed getogen en vanmorgen weer op de gebruikelijke tijd op. Het avontuur is weer voor even voorbij.

Dinsdag 5 november 2019.

Middagje bezoek aan broer Arie te Leiden. De vorige keer dat ik hem zag was hij een zielig hoopje mens, nauwelijks reagerend. Nu gaat het toch een stuk beter met hem. We spraken weer over van alles, we lachten weer en haalden weer diverse oude koeien uit de sloot. Ook besprak ik met hem onze jeugd en mijn nieuw verworven inzichten in het Parental Alienation Syndrome. We kwamen tijd tekort. Dus dat moet over niet te lange tijd worden voortgezet. Daarna doorgegaan naar Amersfoort voor een bezoek aan verre achterneef Piet. Daar kwam ik dus later aan dan ik had bedoeld. Ruim voor middernacht was ik weer thuis.

Maandag 4 november 2019.

Het begint toch steeds meer te jeuken als het erom gaat verder te gaan met mijn kwartierstaat. Doordat de kinderen van Janna van Leeuwen verkeerd in mijn MyHeritage-stamboom staan, vroeg ik me af hoe die daar terecht zijn gekomen. Op mijn (deze) website heb ik helemaal geen kinderen van haar staan, omdat die niet passen in mijn opzet: elke keer de vader en moeder van een rechtstreekse voorouder opzoeken en vervolgens proberen het gehele gezin van deze voorouder te vinden. Maar deze Janna van Leeuwen is geen rechtstreekse voorouder dus in principe heb ik haar kinderen ook niet. En dat klopt ook: ze staan niet op mijn website. Maar hoe komen ze dan op mijn MyHeritage-stamboom te staan? En uiteraard dan ook nog eens met fouten. Het moet wel betekenen dat ik op het verkeerde knopje druk als ik een zogenaamde ‘match’ krijg. Dan neem ik blijkbaar de gegevens van anderen over. En veel van deze stamboomonderzoekers maken nogal wat fouten, en ik had me al voorgenomen alles wat ik via deze ‘matches’ aangereikt krijg eerst te onderzoeken op juistheid. Dat is natuurlijk ‘a hell of a job’, maar dat moet dan maar.

Voorlopig ben ik natuurlijk nog bezig met het behangen en verder opknappen van mijn huis. Dat gaat veel trager dan me lief is, maar het komt natuurlijk toch wel een keer af. Kerstmis was en blijft het streven. Hoe realistisch dat is, daar komt ik later pas achter. Daarna komt mijn kwartierstaat.

Zondag 3 november 2019.

Een nadeel van het mooie tapijt dat nu in een groot deel van mijn huis ligt, dat ik me totaal niet tevoren gerealiseerd had, is dat er nu geen geschikte plek meer is in mijn huis waar ik mijn weegschaal kan neerzetten. Want die moet natuurlijk op een vlakke ondergrond staan. De badkamer en een stukje van de keuken zijn nog helemaal glad. Verder niets. Het keukenstukje is zo klein, dat de weegschaal bij elk keukengebruik enorm in de weg staat. En dus bovendien een eersteklas struikelobject zal zijn. De badkamer is qua oppervlakte wel een stukje groter, maar zeker de helft komt dagelijks onder water te staan en dat lijkt me niet bevorderlijk voor een goed functioneren. Wat de andere helft betreft, kan het in principe wel, maar ideaal is het nergens. Dus weeg ik me gewoon niet meer. En dat betekent weer dat ik me gewoon altijd moet inhouden met vooral het kopen en natuurlijk ook het eten van lekkers.

Bij zelfgemaakte maaltijden wordt het bij nogal wat gerechten vaak teveel voor één persoon. Vroeger at ik er dan meer van dan goed voor me was en een eventuele rest ging de koelkast of de vriezer in. Sinds ik me niet meer weeg ben ik nu ook hiermee fanatieker. Ik stel bij het opscheppen vast wat mijn portie zal zijn, maar soms maak ik mijn bordje niet helemaal leeg. Restanten gooi ik nu eerder weg of ik vries ze in, afhankelijk van de hoeveelheid. Ik ga niet meer geforceerd alles opeten wat in de pan zit.

Volgens mij blijft mijn gewicht zo ook beter op peil, ook al meet ik dat nooit. Belangrijke meetinstrumenten zijn nu mijn beide broekriemen. Die zijn van kleur verschillend, maar verder identiek. Ik moet altijd het laatste gaatje hebben. Als ik per ongeluk het voorlaatste gaatje kies, voel ik mijn broek zakken, nog voordat ik op de Rijksstraatweg ben. Voordat ik op de weg kom, moet ik dan toch het laatste gaatje opzoeken. Want anders gebeuren er bij het boodschappen doen ongewenste dingen.

Zaterdag 2 november 2019.

Het volgende boek dat ik aan het lezen ben is De Koreaanse Oorlog (1950 – 1953). De Tweede Wereldoorlog was van vóór mijn tijd en daar heb ik honderden boeken van, de Vietnamese oorlogen, heb ik voor een groot deel bewust meegemaakt en gevolgd op radio, tv en in kranten. En alle oorlogen van daarna heb ik ook gevolgd, zelfs tot de dag van vandaag. Van de Koreaanse oorlog weet ik daarentegen vrijwel niets, terwijl die toch ook in mijn leven heeft gewoed. Dat gaatje moest dus nog een keer gevuld worden en daar ben ik dan nu mee begonnen. Het is een voor mijn doen vrij klein boekje: plm 180 pagina’s. De eerste plm 80 pagina’s gaan dan ook nog eens aan wat er in Korea een vooraf ging, vanaf plm 2000 vóór Christus. Dus dat is lang. In de VOC-tijd speelden Nederlanders daarin ook een voorname rol. Allerlei handelaren en andere reizigers van Nederlandse afkomst passeren de revue. Er zijn zelfs nu nog Musea in Korea die Nederlanders als onderwerp hebben. Ook in Gorinchem is onlangs een museum geopend over de Nederlanders op het schip Sperwer en Korea, waarvan er dus al drie of vier in Korea zelf zijn. Daar moet ik toch ook nog eens naartoe. Naar Gorinchem dan. Het valt me opnieuw op dat zovele beroemde Nederlandse handelaren, ontdekkingsreizigers en vloothelden uit van die heel kleine plaatsjes kwamen. De Rijp of Gorinchem bijvoorbeeld. Je ziet zelden lieden uit Den Haag of Utrecht over de wereldzeeën zwerven. Terwijl die kans statistisch juist veel hoger zou moeten zijn.

Eindelijk staat dan het gangmeubel op zijn plaats. Omdat ik erachter alles behangen heb en ik er niet meer hoef te zijn.

Vrijdag 1 november 2019.

De maand oktober 2019 heeft in het aantal bezoekers op deze website een flinke slag naar beneden te verwerken gekregen. Van 722 bezoekers vorig jaar oktober naar 369 bezoekers dit jaar. Dat is bijna een halvering. Zoals steeds is het gissen naar de oorzaak. Het bijhouden van bezoekerscijfers is sowieso hachelijk, omdat de grilligheid groot is. Dat is ook de reden dat ik 12maandelijkse gemiddelden bijhoud, dat dat de enorme schommelingen wat dempt. Maar ook met deze aanpak bleef oktober 2019 een relatief slechte maand. Ik weet wel dat sinds kort enkele vaste bezoekers aan deze website door ziekte, ongeval of overlijden, langdurig of zelfs helemaal zijn uitgeschakeld. Gewoon afwachten hoe het verder gaat is nu het motto.

Verder is er gisteren nu eindelijk een beetje vaart gekomen in het behangwerk. Een complicerende factor is dat deze lijm het voordeel zou hebben dat je nog zeker twintig minuten na het opbrengen kunt blijven schuiven met de baan. Ik sta natuurlijk niet als een rotsblok op het trapje, dus ik wil voorkomen dat bij het opplakken van een volgende baan, de vorige die net zo netjes zat, toch weer kan gaan schuiven, als ik mijn hand op dat stukje muur zet. Dus na elke baan wacht ik eerst zeker een half uur met de volgende, zodat ik redelijk zeker weet dat die niet meer van zijn plaats zal komen. Dat schiet natuurlijk niet op. Maar het geheel komt ook op deze manier natuurlijk toch wel een keer af. Het streven blijft gericht op Kerstmis. Dat moet ik kunnen halen.

Ook op elke eerste van de maand neem ik de meterstanden op van mijn gas- en elektriciteitsgebruik. Dat deed ik oorspronkelijk, omdat ik wilde weten wat nu het effect is geweest van de isolatie die alweer meer dan een jaar geleden werd uitgevoerd. Dat effect is bekend: het scheelt makkelijk eenderde van de gas- en elktrakosten. Om de vergelijking zuiver te houden hield ik mijn stroom- en gasverbruik twee jaar lang zoveel mogelijk hetzelfde. Nu deze periode alweer een half jaar of meer voorbij is, ben ik deze standen toch maar wel blijven bijhouden, maar nu met het project: “bewuster omgaan met gas- en stroomverbruik”. Negentig procent van mijn verlichting is nu LED. En ik denk erbij na wanneer de kachel hoger moet of lager kan. En het verbruik gaat inderdaad verder omlaag. Het is nu nog 1523 kWh en 1037 m3. Dat is nu bijna de helft van het verbruik van nog maar twee jaar geleden. Mijn verwachting is dat het nog verder zal dalen. Behalve natuurlijk als we een strenge winter krijgen. Want ik ga natuurlijk niet in de kou zitten.

Donderdag 31 oktober 2019.

Waar ik vier keer per jaar enorm tegenop zie, is het doen van aangifte omzetbelasting. Dit keer dus voor het derde kwartaal. Dat moet telkens voor het eind van de op het kwartaal volgende maand gedaan worden. Dus uiterlijk op 31 oktober, 31 januari, 30 april en 31 juli. En ik heb het weer geflikt. Het is weg en betaald. Nieuw was deze keer dat ik voor het eerst met de scanner van ING moest betalen. Gelukkig had ik al in mijn achterhoofd opgeslagen dat ik in het uiterste geval naar de plaatselijke ING-bank kon gaan voor hulp. Maar het was niet nodig. Het was nog wel enkele keren misprikken, maar uiteindelijk was de betaling verwerkt. Als alles volgens plan gaat moet ik dat voor het laatst doen, aanstaande 31 januari 2020, want vanaf 1 januari a.s. hoop ik toch de status ‘kleine ondernemer’ te hebben en ik de BTW-heffing zowel als -betaling voor drie jaar achterwege kan laten.

Gisteravond kwam dan het boek “The British Are Coming” uit. Het eerste deel van een trilogie, betreffende de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd van 1775 tot 1781. Dit eerste deel ging dan tot begin 1777. Ik blijf bij mijn mening van de tussenstand, halverwege dit boek. Het is een uitgebreide en onderhoudende vertelling, maar ik mis toch een beetje de structuur. De onafhankelijkheidsverklaring wordt wel genoemd, maar nauwelijks de inhoud. Ook niet dat ons ‘Plakkaat van Verlatinghe’ van 1571 mede een voorbeeld is geweest. President Obama is er speciaal voor naar Den Haag gekomen, om het document te bekijken. Dat de eerste internationale erkenning van de piepjonge Amerikaanse staat van Nederland kwam is ook niet vermeld. Dat was een begroeting met saluutschoten door een kustbatterij op St Eustatius van een Amerikaans oorlogsschip in het najaar van 1776. Dezelfde Obama is hiervoor een keer naar St. Eustatius gegaan.

Wel geef ik het kaartmateriaal een kleine 8. De kaarten zijn overduidelijk speciaal voor dit boek gemaakt en veel plaatsen in de tekst zijn op de kaarten terug te vinden. Maar niet allemaal. Ik geloof overigens dat ik maar één keer eens een hoger cijfer voor kaarten heb gegeven. Dat was in het boek dat handelde over de strijd in Noord-Brabant in het kader van de strijd om Arnhem in de Tweede Wereldoorlog. Die kaarten vond ik nóg beter. Vrijwel steeds krijg ik in andere boeken het gevoel dat aan het eind van zijn schrijfwerk de schrijver aan een van zijn medewerkers nog de opdracht meegaf, om ook nog kaarten van het gebied waar het boek over gaat, ergens vandaan te halen en in het boek te zetten.

Wel is leuk te lezen dat de Nederlandse invloed nog zo groot was. Talloze Nederlands benamingen, vooral in en ruim rondom New York, maar ook kerken, gebouwen en huizen en andere bouwwerken in Nederlandse stijl.

Woensdag 30 oktober 2019.

Na de tweede muizeninvasie van 19 juni tot eind augustus van dit jaar, was er een slijtageplekje in het tapijt overgebleven, van de laatste muis die er nog was en die heeft geprobeerd onder de woonkamerdeur door te komen, richting gang. Nu mijn huis regelmatig grondig wordt gestofzuigd merkte ik dat het plekje heel langzaam maar zeker steeds groter werd. Vanmorgen heeft de tapijtlegger dit plekje gerestaureerd. Het was eigenlijk in een vloek en een zucht gebeurd. Binnen enkele minuten stond hij weer buiten. Weer een streepje door een taak die ik nog moest doen.

Ik heb mij gekandideerd voor het lidmaatschap van het Verantwoordingsorgaan (VO) van mijn pensioenfonds. Ik had van het begrip VO nog nooit eerder gehoord. Het is blijkbaar een vrij nieuw begrip. Ik was dit jaar lid geworden van de gepensioneerdenvereniging (GVKPN), die pas in de zomer van 2018 is opgericht. Daarna werd ik lid van de Klankbordgroep. Dat is een groep van enkele tientallen leden die af en toe met het Bestuur overlegt. Het Bestuur van GVKPN wil af en toe zijn oren te luisteren leggen bij (een vertegenwoordiging van) de leden. Logisch en verstandig. De wet- en regelgeving rond pensioenen is knap ingewikkeld en je kunt er nauwelijks te veel van weten. Nu er een gepensioneerdenvereniging is heeft ze blijkbaar ook het recht leden van het VO te benoemen. Het Bestuur van het Pensioenfonds moet blijkbaar voor al haar handelen verantwoording afleggen aan dit Verantwoordingsorgaan. Ik hoop dat iemand het nog kan volgen. Als je er geleidelijk inschuift zal ik er op den duur wel steeds beter begrijpen.

In de profielschets van het VO stond als laatste eis:

Maandag 28 oktober 2019.

Voor het eerst kreeg ik het gevoel dat ik echt een stuk op de goede weg kwam met het opnieuw behangen. Ik heb blijkbaar toch voor een vrij bewerkelijk traject gekozen, hoewel dat niet de bedoeling was. Na verwijderen van het behang, nu voor 85% klaar, eerst de gaten vullen met tandpasta. Laten drogen en dan opschuren. Dat betekent in de praktijk de wand van alle overgebleven kleine stukjes oud behang ontdoen. En de gevulde gaten helemaal vlak maken. Vervolgens de witte verf over de stukken of stukjes met vlekjes of potloodaantekeningen die door het nieuwe behang heen kunnen schijnen. Die verf moet uiteraard ook weer drogen. Dan het behang erop. Je moet natuurlijk even de slag te pakken krijgen, maar nu dat het geval is kan ik achter elkaar doorwerken. Toch zal ik er nog wel enkele weken over doen, want ik heb ook nog andere dingen op mijn to-do-lijst staan.

Vandaag gaat in elk geval ook weer de bladblazer aan het werk. Er ligt weer een berg bladeren.

Zaterdag 26 oktober 2019.

De to-do-list werkt prima. Het geeft me een goed gevoel. En ik verbeeld me dat ik zo toch ook wat netter en sneller mijn afspraken nakom.

Gisteravond gegeten in restaurant ’t Regthuys in Wirdum. Een onmogelijk klein plaatsje ten noordoosten van de stad Groningen. Ik dacht eerst dat ze er zelfs geen kerk hadden, maar die bleek er toch te zijn. Maar verder is er volgens mij absoluut niets te doen. Dat kan ik natuurlijk niet beweren, want ik was er van 19.00 uur tot plm 22.00 uur dus ik heb er alleen duisternis gezien. De mobiele telefoon deed het er nauwelijks, zodat ik broer Jan via de vaste lijn van het restaurant moest bellen. Voor zo’n klein plaatsje was het een groot restaurant en toch gemoedelijk. Alle tafeltjes waren bezet en in een soort antichambre bij een open haard wachtten de gasten op een vrijkomend tafeltje. Ietwat overdreven wellicht gesteld, is dat volgens mij het halve dorp er aan het eten was. Het eten was er uitstekend, evenals de bediening. Leuke, open en benaderbare mensen. Heen en terug ging het met de bus. En ook dat beviel goed.

Vrijdag 25 oktober 2019.

Deze week ben ik met een ‘to-do-list’ begonnen. Dat had ik veel eerder moeten doen. Er staan intussen zo’n 15 klussen op die ik nog moet doen. Dat zijn heel uitlopende zaken. ‘Verder gaan met behangen’ is er zo een. Een relatieve megazaak, want daar ben ik nog wel enkele weken mee bezig. Maar ook het verder bijwerken van websites, los uiteraard van deze blog, uiteraard. De BTW-opgave voor het derde kwartaal, uiterlijk eind deze maand in te dienen. Blad blazen na de storm van komende zaterdag. Mijn kwartierstaat en MyHeritage bijwerken. Klusjes voor de bewonerscommissie en het huurdersplatform doen. En zo nog een aantal. Elke morgen kijk ik naar die lijst en bepaal ik wat ik die dag ga doen. Elke avond kijk ik ook naar de lijst en kan er tot nu toe steeds weer enkele posten afvoeren en eventueel weer nieuwe bij zetten. Zo houd ik beter bij wat er gebeuren moet en loop ik niet onnodig achter.

Eindelijk las ik vandaag door een bericht van de fiscus dat de nieuwe Kleine Ondernemersregeling (KOR) ook geldt voor verenigingen, stichtingen en b.v.’s. Dus ook voor mij. Ik werd in de war gebracht door het formulier dat ik daarvoor moest invullen. Het is een supersimpel formuliertje op één A4-tje. De vragen hadden ook wel op een A5-je of A6-je gepast. Je moet natuurlijk je BTW-nummer opgeven een datum zetten en je handtekening plaatsen. Tenslotte is er dan een vraag met ‘Naam’ boven de handtekening. Maar de naam van de stichting, vereniging of b.v. wordt niet gevraagd. Wat moet je dan bij ‘Naam’ invullen? De naam van de b.v. of mijn naam? Normaal is dat het de naam van de persoon is, maar waarom wil men niet de naam van de b.v. weten? Of geldt de regeling wellicht niet voor b.v.’s? Ik vul dus maar voor de zekerheid beide namen in. Ik stuur het papier op en nu maar wachten. Ik moet het wel zeker weten, want als het klopt moet ik mijn declaratiegedrag gaan veranderen. En bovendien wil ik dan enkele bedrijfsinvesteringen naar voren halen, naar dit jaar, want daarvan mag je de komende drie jaar ook de BTW niet meer aftrekken. Dat kan dan nog eenmalig nog dit jaar. Totdat ik vanmorgen een bericht in de Telegraaf van de Belastingdienst las, dat de nieuwe KOR ook geldt voor stichtingen, verenigingen en b.v.’s. Opgelucht dus.

Donderdag 24 oktober 2019.

Mijn schoen, die ik ter reparatie had gebracht bij de plaatselijke schoenmaker, weer opgehaald. Dit was al het derde oogje dat er vanaf was gesprongen in enkele maanden tijd. Dat is geen toeval meer. En mijn vleesvoorraad weer aangevuld. Die was tot een bedenkelijk peil gedaald. Spullen voor een uitgebreide Indische maaltijd gehaald. Die is voor morgen. Elke keer verbaas ik me er weer over dat de Indische spullen van Conimex zoveel chemicaliën bevatten. Doorgaans tientallen. Als je dezelfde spullen van Go-Tan of Inproba of een ander kleiner merk neemt, dan zie je meteen dat het aantal chemicaliën een stuk kleiner is. Van 20 naar vier of vijf ingrediënten of zo. Conimex is van Unilever en veel Unileverspullen hebben zoveel chemicaliën. Maar ook weer niet allemaal. De Knorr-jus in een zakje bijvoorbeeld bevat vrijwel geen meuk. En toch verbeeld ik me dat Conimex veel groter is dan Go-Tan of Inproba. De wereld wil nu eenmaal bedrogen worden en dus bedriegt men haar.

Woensdag 23 oktober 2019.

Gisteren een dag gehad met veel gedoe: een bezoek aan ING om mijn scanner aan de praat te krijgen. Dat ging niet van een leien dakje. Maar na diverse pogingen en hulp van collega’s kwam het dan toch voor elkaar. Vervolgens de tapijtboer. Een kleine vervlakking in mijn tapijt, overgebleven van de muizentijd, waar een muis geprobeerd had onder een deur door te komen. Heel langzaam werd deze vervlakking in de loop van de afgelopen maanden steeds groter, totdat hij afgelopen zondag na het stofzuigen zo groot werd dat je de onder-vloerbedekking kon zien. Het was maar ongeveer een millimeter, maar toch. Daar moet toch maar eens een specialist naar komen kijken. En dat gaat dus ook gebeuren. Vervolgens mijn achterplaatsje maar weer eens ontbladerd en het apparaat bij de buuf gebracht en ook bij haar bladgeblazen of gebladblaasd. Daarna kwam de onderhoudsman van de beheerder om een natte plek in mijn gang, die bij het onthangen (= het tegenoverstelde van behangen) tevoorschijn was gekomen, te komen bewonderen. Hij stelde vast dat het in de gangkast nat was en in de douche rondom het afvoerputje lekte. Hij heeft het alvast provisorisch hersteld, maar het moet nog grondiger worden aangepakt. Dat is voor later. Zo gaan er uren voorbij, met vooral wachten, zonder dat er nou veel uit mijn handen is gekomen. Ook die dagen zitten er dus bij,.

Dinsdag 22 oktober 2019.

De soap rond het behangen gaat verder. In overleg met mijn broer Jan – die verantwoordelijkheden in bouw en verbouw heeft gehad – ben ik naar de plaatselijke doe-het-zelfzaak getrokken. Daar bleek me dat plamuur ontzettend duur is. Twee minitubetjes, samen nog geen halve tube tandpasta, voor € 5,95. Een maxitube ‘tandpasta’ was dan 8,95 euro. En een redelijke pot was € 15,95. Jan had me verteld, wat ik overigens al wist, dat plamuur krimpt na toepassen. Daarom blijft er na drogen altijd weer een verlaginkje over, dat je dan nog een keer moet vullen. Dus dat wordt twee etmalen drogen en wachten. Daarna dus pas verven en dan weer wachten totdat dat weer droog is. En dan pas het behang. Wat een gedoe. Gisteravond had ik mijn broer weer aan de lijn. Ik meldde – een beetje spottend – dat ik net zo goed tandpasta had kunnen gebruiken om de gaatjes te vullen. Dan is het ook meteen wit. Hij reageerde: ‘ Ja dat klopt. De vakman gebruikt voor het vullen van gaatjes in een muur inderdaad tandpasta. En tandpasta krimpt ook niet bij het drogen, zodat je met één keer vullen meteen klaar bent.’ Dat kun je inderdaad alleen maar weten als je dat zelf hebt gedaan of gezien. Had hij me dat nou niet een etmaal eerder kunnen vertellen? Heb ik € 5,95 uitgegeven voor plamuur, terwijl ik voor minder dan een euro klaar had kunnen zijn. De doe-het-zelfvakman vertelt je dat natuurlijk ook niet. Hij verkoopt namelijk geen tandpasta en veel liever plamuur vanaf € 5,95.

Een mens is inderdaad nooit te oud om te leren.

Maandag 21 oktober 2019.

Ben ik toch maar blij dat ik niet meer dan één baan heb gedaan. Bij inspectie van de baan, nadat hij goed was opgedroogd, bleek me toch dat het papier toch een klein beetje doorschijnend is. Vooral donkere kleuren (vlekjes, potloodstrepen, ex-pluggaatjes) als je goed kijkt en met de juiste lichtinval, heel licht zichtbaar blijven. Als je weet waar je moet kijken natuurlijk. Ik ga nu toch maar eens eerst al deze tekenen wegwerken, of wit verven. Die ene behangbaan bevindt zich meteen achter de voordeur, dus die bekijkt niemand van dichtbij. Zowel bij de binnenkomst als bij het vertrek van een gast, staat de opengaande deur ervoor.

Zondag 20 oktober 2019.

Het losse snoer heb ik gekocht, bij de Action. Tien meter snoer is meer dan genoeg om mijn achterplaatsje en naaste omgeving bladvrij te houden. De naaste buren mogen hem ook gebruiken.

Dan hebben we zaterdag weer eens een bewonersbijeenkomst gehouden. Het was voor ons doen, met bijna 20 bewoners, een drukke bijeenkomst. We kozen voor een kleiner zaaltje dan gebruikelijk, gegeven de opkomst bij de vorige bijeenkomst, maar het scheelde niks of we moesten toch weer uitwijken naar de grotere zaal in hetzelfde gebouw. Het werd inderdaad een geanimeerde bijeenkomst, waarbij alle actuele zaken aan de orde zijn geweest. Daar kunnen we weer een tijdje op bouwen.

Verder ben ik nu echt begonnen met het behangen van de gang. Ik kan het nog steeds en nog steeds stel ik vast dat dit nooit mijn hobby zal worden. Met één baan gedaan en dus nog ongeveer 39 te gaan, heb ik uitgerekend dat alles eind november af zou moeten zijn. Ervan uitgaande dat ik elke dag een baan zal doen. Als ik af en toe twee banen doe, ben ik natuurlijk al eerder klaar. Maar misschien sloof ik me een keer echt uit, en dan doe ik een aantal banen achter elkaar. Dan moet ik natuurlijk een keer echt zin hebben. Bij inspectie vanmorgen van de eerste baan, die nu toch wel echt droog was, bleek dat je toch vlekjes op de achtergrond door het behang heen kunt zien. Er zit dus niets anders op dat ik eerst die vlekjes weg moet werken, voordat ik verder ga. Zo zie je maar weer hoe nuttig het is om niet meer dan één baan tegelijk te doen. Alles dat ik doe heeft zin en heb ik tevoren over nagedacht. Daar streef ik in elk geval naar.

Donderdag 17 oktober 2019.

De bladblazer deed het prima. Er was maar één probleem. Het aan de bladblazer vastzittende snoertje was superkort: nog geen halve meter. Nou heb ik een lang snoer op een katrol dus dat wilde ik inzetten. Maar dat ging niet makkelijk. Je moet dan de stekker van de blazer in de katrol steken, maar dan is de blazer bijna vastgeketend aan de katrol. En tegelijk de blazer in de ene hand en de katrol in de andere hand werkte niet lekker. Nu heb ik een hele batterij stekkerdozen aan een snoer en daar heb ik dus maar eentje van genomen, maar helemaal lekker is dat natuurlijk ook niet. Ik moet gewoon een los snoer van een aantal meters hebben met aan de ene kant een stekker en aan de andere kant een contrastekker.

We hadden weer het zoveelste overleg met de beheerder van onze huizen, om te pogen om enige wrijving die wederzijds ontstaan was weg te nemen. Dat lukte wel en we gaan weer met frisse moed verder.

Woensdag 16 oktober 2019.

Straks ga ik dan eindelijk bladblazen. Er ligt genoeg blad en het ziet er droog genoeg uit. Morgen verslagje.

Van mijn nieuwste paar schoenen, de hoge met steun aan de binnen- en buitenkant, maar met een veel slappere voor-en achterkant, is gisteren voor de derde keer een oogje gesprongen. Dat is na drie keer dus structureel. Elke keer overigens een ander oogje. Bij mijn volgende bezoek binnenkort aan de schoenmaker overleg ik dat. Als het niet steviger kan, dan toch maar weer klittenband bij het volgende paar. Daar heb ik nog nooit problemen mee gehad. Maar zoals gesteld: eerst overleg met de vakman.

Nadat ik met veel succes en smaak de appelmoes en de rabarber bij de groenteboer heb gekozen, heb ik nu de spullen in huis om het zelf te maken. Zowel verse rabarber (niet bij AH en Jumbo te koop, wel bij de groenteman) en een flink aantal goudrenetten. Dan weet ik ook meteen hoeveel suiker erin zit. Want dat is nu gissen en er zouden dus zelfs kunstmatige zoetstoffen en/of conserveringsmiddelen in kunnen zitten, want dat hoeft blijkbaar een kleine neringdoende niet op de verpakking te zetten, als hij zelfgemaakte spullen verkoopt.

Dinsdag 15 oktober 2019.

Het behang voor gang en woonkamer is nu binnen. Ik kan weer verder. De gang is nu op een heel klein stukje na kaal, dus daar kan ik nu beginnen met behangen.

We hebben weer het zoveelste misverstand met onze verhuurder achter de rug, hopelijk. Dat kostte wel de nodige, soms wat opgewonden, e-mails heen en weer. Maar hopelijk houden we het nu weer een tijdje rustig, hoewel er nog conflictstof genoeg ligt.

Verder blijft het maar regenachtig. Dat betekent dat ik nog steeds mijn nieuwe bladblazer niet heb gebruikt. Ook in de media stond vanmorgen dat deze herfst tot nu toe een stuk natter verloopt dan vorig jaar. Volgens mij is het zelfs natter dan de afgelopen jaren. Ik zie dat de gemeente en de huiseigenaar wel bezig zijn geweest met het blazen van blad, maar dat zijn beroepsblazers, met een professioneel apparaat, terwijl mijn apparaat er wel een zal zijn voor amateurblazers zoals ik.

Maandag 14 oktober 2019.

Hoewel ik elke dag wel schaaf aan allerlei bezigheden, zowel persoonlijk als voor anderen, geeft dat niet altijd een interessant verhaal. Een nieuwe actie waar ik de afgelopen dagen aan begonnen ben, is om mijn computer eens helemaal te gaan opschonen. Te beginnen bij mijn e-mailbestand. Daar staan intussen vele duizenden e-mails op en die ben ik vanaf de oudste, nu eens massaal aan het weggooien. Niet in hopen tegelijk, want dan ben je zo klaar. Maar één voor één. 1 op de honderd e-mails uit het verleden bewaar ik zo. Elke keer een maand of zo. Ik ben dus inmiddels aangekomen bij 1 november 2017. Van de oudere e-mails bewaar ik er nu nog enkele tientallen. Mijn gratis iCloudbox schijnt nu halfvol te zijn en dat is mede een reden om dit te doen. Als hij vol zal zijn moet ik daarvoor meen ik 0,99 per maand gaan betalen. Dat is natuurlijk niet de hoofdprijs, en hij is ook nog lang niet vol, maar het bericht daarover was toch een prikkel om nu toch eens eindelijk te gaan opschonen. De outbox is ongetwijfeld maar een fractie van de inbox, want die komt daarna nog aan de beurt. Vervolgens de documenten, want dat is ook een enorme berg, die ik nooit meer zal inkijken of nodig zal hebben. Ik ben met dit alles nog wel even zoet. Maar spannend? Dat niet.

Zondag 13 oktober 2019.

Na beide, voor mijn doen vrij lange bijdragen van de afgelopen dagen, realiseerde ik me dat deze materie een zekere ‘eeuwigheids’waarde heeft. Er komen vast nog nieuwe ontwikkelingen, in de V.S., maar ook in Nederland. Bovendien realiseerde ik me dat PAS bijna vanaf mijn geboorte tot de dood erop volgt, onderdeel van mijn leven is. Dus maak ik maar eens een aparte pagina over deze materie. Dan kan ik hem ook makkelijker aanvullen als er zich op dit terrein bij mij of in het nieuws een nieuwe ontwikkeling voordoet.

De afgelopen dagen heb ik mij vooral bezig gehouden met het verder opknappen van mijn huis. De gang is nu wel bijna klaar en de komende week ga ik opnieuw behangen. Hopelijk voor het laatst. Want ik zie me toch niet meer op mijn 85e nog zelf gaan behangen.

Zaterdag 12 oktober 2019.

Dan nu mijn persoonlijke kant en ervaring met PAS, zoals gisteren beschreven in het algemeen. Mijn vader ging in september 1948 het huis uit, zo blijkt uit de GBA/BRP. Mijn broers waren toen 9 en 7 jaar en ik nog geen twee. Ik heb daar dus geen enkele herinnering aan en ook niet aan mijn vader. Toen ik weer thuis kwam, zie desgewenst mijn jongste geschiedenis op deze site, was ik 11 en mijn beide broers waren toen dus 16 en 18. Onze moeder, die ook typisch zo’n moeder was die onze vader voortdurend zwartmaakte, had haar werk met mijn beide broers dus al gedaan toen ik mij bij hen voegde. Ik kan mij niet herinneren dat mijn moeder zo vaak in woorden bij mijn vader stilstond. Als het onderwerp ‘vader’ al heel af en toe voorbijkwam, dan was haar blik voldoende om te weten wat zij erover dacht. Ik heb dus dezer dagen aan mijn broers gevraagd wat moeder in de tijd van mijn afwezigheid, van mijn 4e tot mijn 12e jaar, over onze vader heeft verteld. Voor mij was wel helemaal duidelijk dat mijn vader een vreselijke man was, zonder dat er veel woorden aan werden vuil gemaakt.

Pas een aantal jaren later, het zal februari 1962 zijn geweest, toen ik dus 15 jaar was, ben ik met mijn broers naar de 92e verjaardag van mijn opa in Delft gegaan. Daar zag ik voor het eerst mijn vader. Ik heb geen woord met hem gesproken en zover ik mij herinner, hebben ook mijn broers dat niet gedaan. Ik kan me ook niet herinneren dat ik toen een gesprek met iemand anders heb gevoerd, zoals met zijn dochter en dus mijn tante Ida. We zaten daar volgens mij maar stilletjes en hooguit een uurtje. Vader was uiteraard voor ons, de drie broers, persona non grata. Daar sprak je sowieso niet mee. Ik kan me wel enkele verhalen van opa herinneren over zijn werk, als molenmaker. Enkele jaren later gingen we nog een keer naar opa’s verjaardag. We hadden dat blijkbaar aangekondigd, want toen we met zijn drieën aankwamen zat er wel hetzelfde gezelschap van de vorige keer, maar bleek opa intussen overleden te zijn. Dat moet dus op 8 februari 1966 geweest, zijn 96e verjaardag, toen ik intussen 19 was geworden. Toen we vaststelden dat opa overleden was, zijn we boos weer vertrokken. We voelden ons genomen. Dat was de tweede en ook laatste keer, dat ik mijn vader heb gezien en opnieuw niet heb gesproken.

Pas vele jaren later ontdekte ik in deze eeuw, dat ik nog een zus bleek te hebben, uit het tweede huwelijk van mijn vader. Die hebben we inderdaad gevonden, in Neede, en die kon ons, toen we met zijn drieën bij haar op bezoek gingen, vertellen wie onze vader nu in haar beleving was geweest. En toen kwam er een heel ander verhaal en een heel andere persoon tevoorschijn dan onze moeder ons steeds had wijsgemaakt. Mijn vader was – volgens mijn zus – een heel lieve en zachtmoedige man, die ook heel erg goed was voor zijn dochter. Dochter Tineke kon het heel goed met haar vader vinden, veel beter dan met haar moeder. Vader en dochter refereerden samen aan zijn vrouw en haar moeder als ‘die draak’. Vader was een doetje en had niets in te brengen. Mijn vader heeft gewoon twee keer de voor hem verkeerde vrouw getroffen, zo kwamen we samen tot de conclusie. Nog later bleek Tineke nog een dochter te hebben die óns vond. Ook met haar hebben we kennisgemaakt. En ook zij kon uit eigen ervaring vertellen wie onze vader was geweest. En hoewel moeder en dochter onderling gebrouilleerd bleken, was het verhaal over onze vader, haar opa, vrijwel identiek aan dat van haar moeder. Haar opa was een lieve man en een goedzak.

Pas de laatste paar jaar ben ik me gaan afvragen, waarom ik toch nooit contact met mijn vader heb gezocht. Ook mijn broers hebben dat nooit overwogen. Ik had natuurlijk met hem eindeloze gesprekken kunnen hebben en hem zo uit eigen ervaring heel goed hebben leren kennen. Wat zou daar op tegen geweest zijn? Het is gewoon nooit in me opgekomen. Wij hebben gewoon de helft van onze ‘roots’ gemist. En dat allemaal als gevolg van PAS. Blijkbaar is het zo dat als de band tussen vader en kind eenmaal gebroken is, als gevolg van PAS, dat vader noch kind het initiatief tot een herstel van het contact zullen nemen. Maar op latere leeftijd kan het kind er wel last van krijgen. De vader blijkbaar nooit. Onze vader heeft dus ook nooit zijn kleinkinderen gekend.

Zo blijkt dus het leerstuk te zijn dat het inderdaad bij PAS zo is, dat niet de vader het meest wordt getroffen, maar juist het kind. Het is alleen wat merkwaardig dat PAS, volgens het DSM-5, alleen optreedt bij kinderen. Ik heb zelf nu de ervaring dat PAS op latere leeftijd terug kan komen. Dat is ook niet zo vreemd. Als mensen ouder worden gaat het lange geheugen steeds beter werken, ten koste van het korte geheugen.

Vrijdag 11 oktober 2019.

Gisteren kondigde ik al aan dat ik vandaag iets wilde vertellen over het Parental Alienation Syndrome (PAS), dat in het Nederlands het Ouderverstotingssyndroom blijkt te heten. Ik las bijna per ongeluk, want ik zocht er helemaal niet naar, een artikel over het PAS, dat onder de paraplu “Child Affected by Parental Relationship Distress” sinds juni 2016 in het DSM-5 is opgenomen. Het DSM-5 is een soort handboek voor psychiaters, waarin alle mogelijke mentale en persoonlijkheidsstoornissen worden beschreven. Hoewel oorspronkelijk van de vereniging van Amerikaanse psychiaters, wordt het tegenwoordig in een groot deel van de wereld van de psychiatrie gehanteerd. Ook in Nederland. Door psychiaters en verzekeraars, onder andere. Dat is natuurlijk handig en nuttig zodat psychiaters onderling, maar ook met patiënten en verzekeraars bijvoorbeeld, het over hetzelfde hebben, als ze een bepaald begrip gebruiken. Het boek wordt natuurlijk regelmatig aangepast aan nieuwe inzichten en ontdekkingen. Het duurt soms jaren of zelfs tientallen jaren, voordat een nieuw inzicht ook in het PAS wordt opgenomen. Het PAS bestaat al heel lang. Ik ben er zelf een slachtoffer van uit mijn jeugd en daarom vind ik het ook zo interessant, dat het nu blijkbaar erkend is als een echte stoornis.

Volgens de DSM-5-psychiaters bestaan er slechts twee oorzaken voor het ontstaan van PAS bij een kind. De ene oorzaak is als het kind door één of beide ouders wordt mishandeld, misbruikt of verwaarloosd. Dan is het logisch dat een kind, overigens doorgaans op latere leeftijd, niet als klein kind verwacht ik, niets meer met die ouder(s) te maken wil hebben. De andere oorzaak is, als de ene ouder, na een scheiding, de andere ouder zwartmaakt en neerzet als een verschrikkelijk persoon, doorgaans met toevoeging van meer bijvoeglijke en/of zelfstandige naamwoorden. Dan ontstaat er ook een verwijdering tussen de zwartgemaakte ouder en het kind en raakt het kind als bijna vanzelfsprekend aan de andere, zwartmakende, ouder juist extra gehecht, vooral als die ouder voor het kind altijd even aardig en lief is. In de praktijk is dan in verreweg de meeste gevallen de zwartgemaakte de vader en de zwartmaker de moeder. Er bestaat wel een vereniging ‘dwaze vaders’ (www.dwazevaders.nl), die de belangen van deze vaders poogt te behartigen, maar de tegenhanger bij de moeders bestaat niet, zover ik weet.

Het opmerkelijke is ook dat – in die situaties van scheiding – de stoornis bij het kind terecht komt en dus niet bij de vader. Er bestaat bij mijn weten geen psychisch verschijnsel, waarbij de vader of moeder een syndroom krijgt als gevolg van de verwijdering van een kind.

In de V.S. – waar anders – hebben advocaten de mogelijkheid van deze erkenning nu aangegrepen voor het verkrijgen van genoegdoening. Er is vooral dit jaar, 2019, een ware lawine aan rechtszaken ontstaan, nu eenmaal ontdekt is dat het om een erkende ‘ziekte’ gaat. Dat kan volgens mij juridisch op drie manieren. De eerste is dat vaders nu voor rechtbanken de volledige voogdij over de kinderen opeisen, en aan de moeders wordt ontzegd, als is aangetoond dat de ene ouder de andere zwartmaakt. Die moeders denken met hun gedrag dat ze de andere ouder daarmee treffen, maar in werkelijkheid treffen ze er niet hem maar hun kinderen mee. In de eerste 300 zaken van dit jaar gaan Amerikaanse rechters daar in 82% van de gevallen met deze redenatie in mee en krijgt de vader de volledige voogdij en wordt de voogdij aan de moeder ontnomen. Het is natuurlijk fout als een ouder willens en wetens de kinderen beschadigt. En dat doen deze moeders.

De tweede mogelijkheid, die ik zelf bedacht, is de mogelijkheid om een schadevergoeding of smartengeld te krijgen van de andere ouder. Daar heb ik nog niets over gelezen. Maar ik weet niet hoe het zit met minderjarigen die iets eisen van een volwassene. Of dat dat pas later kan.

En de derde mogelijkheid die ik kon verzinnen, is natuurlijk dat het strafrecht nog een rol kan krijgen. Ook daar heb ik nog niets van gelezen, maar het lijkt me toch strafbaar als iemand een kind willens en wetens beschadigt.

Dus eindelijk worden de rollen nu omgedraaid. In Nederland is bij mijn weten nog geen zaak geweest met deze overwegingen. Want het DSM-5 is ook in Nederland de standaard. Er komt nu vast ook een vereniging ‘dwaze moeders’ of zoiets. Maar het zou ook wel erg snel zijn als de tsunami aan rechtszaken in de V.S. dit jaar pas op gang is gekomen. Het is bij veel zaken zo gegaan. Eerst nemen de V.S. het voortouw en later volgen dan de andere westerse landen, zoals Nederland. Op het gebied van muziek, mode, gewoonten en het recht. Het is een kwestie van tijd dus.

Overigens, voor alle duidelijkheid: ik ga ervan uit dat in de overgrote meerderheid van de echtscheidingen ouders elkaar niet zwart zullen maken. Dat hoop en verwacht ik toch. Maar als het wel gebeurt, dan gaat het in mijn ervaring meestal zoals ik hierboven beschreven heb,

Morgen iets over mijn eigen geschiedenis met PAS.

Donderdag 10 oktober 2019.

Dat was dus alweer een dagje Achterhoek: Aalten. Veel regen op de terugweg in het stikdonker. Dat vind ik vervelend en inspannend rijden. Op slag van tien uur in de avond was ik dan weer thuis. Ik had geen zin meer de auto nog weg te brengen. Bovendien sluiten om 22.00 uur hier alle brandstofpompen, dus ik kon hem sowieso niet meer aftanken. Dat heb ik dus vanmorgen vroeg gedaan. Precies om acht uur leverde ik de sleutels weer in. Dat is dus het tijdstip waarop je hem volgens de regels van de garage de dag na de leendag moet hebben teruggebracht. Op mij kun je de klok gelijkzetten, want ik kom mij afspraken na. Dat kan lang niet iedereen zeggen.

Ik neem me voor morgen iets te vertellen over het Parental Alienation Syndrome. Sinds kort heb ik dit verschijnsel ontdekt.

Woensdag 9 oktober 2019.

Hierbij mijn eerste indruk van het boek : “The British are Coming.” van Atkinson, handelend over de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd (deel 1, voorjaar 1775, januari 1777.) Ik ben nu op ongeveer tweederde van het boek en er moeten dus nog twee van deze dikke boeken achteraan komen. In de komende jaren waarschijnlijk. Het is daarmee het grootste leesproject dat ik in mijn leven heb uitgevoerd. Het boek is vooral heel erg verhalend. Veel kleine geschiedenissen opgestapeld, naast persoonsbeschrijvingen. Daardoor komen de feiten wel eens in de verdrukking. Zo moet ik regelmatig een begrip, plaats of feit googelen om op te zoeken wat de omliggende feiten zijn. En dan pas begrijp ik wat de schrijver bedoelde. Of hij veronderstelt dat de (Amerikaanse) lezer wel weet waar het over gaat. Zo trof ik in Wikipedia aan, dat niet 13 maar slechts 12 staten de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring hebben getekend, op 4 juli 1776. New York tekende als 13e staat op 9 juli 1776. Je vindt in het boek ook niet wie nu de ondertekenaars waren. Washington, de eerste president, was daar bijvoorbeeld niet bij. Dat heb ik van het internet geplukt. De samenhang tussen de Amerikaanse Onafhankeljiksverklaring en het Nederlandse ‘Plakkaat van Verlatinghe.” van 26 juli 1581 wordt niet behandeld. President Obama wilde toen hij in Nederland was, dit Plakkaat met eigen ogen zien. En dat is ook gebeurd. Blijkbaar wist Obama meer van de Amerikaanse onafhankelijkheid dan de schrijver van dit boek. Het boek verhaalt wel redelijk chronologisch. Dat vind ik wel prettig, waar veel geschiedschrijvers tijdvakken permanent door elkaar gooien en dat haat ik. De bijgeleverde kaarten zijn wel heel goed en blijkbaar speciaal voor dit boek getekend. Maar opnieuw wreekt zich – zoals in vrijwel alle boeken met kaarten – dat nogal wat plaatsen en geografische begrippen in de tekst worden genoemd die niet op de betreffende kaarten zijn terug te vinden en andersom: plaatsnamen die wel op de kaarten staan, komen in de tekst van het boek niet voor.

Wel is natuurlijk leuk dat er, zeker in en rond New York, zoveel Nederlandse geografische namen in staan, op de kaarten zowel als in de tekst.

Dit is natuurlijk nog maar een eerste indruk.

Dinsdag 8 oktober 2019.

Het was weer eens een keer een bijzonder druk etmaal. Dat had ik zondag al aangekondigd. Behalve af en toe een kop koffie en de lunch heb ik onafgebroken gewerkt. Vooral voor het platformbestuur en het meeste nog voor de bewonerscommissie. Verder allerlei kleinere zaken geregeld die ik al dagen of zelfs weken heb uitgesteld. Maar nu ben ik dan weer grotendeels bijgewerkt. Ook de komende dagen ben ik nog wel van de straat, maar toch niet meer zo druk als het afgelopen etmaal. Vanaf donderdag of zo ga ik dan weer verder met het behang verder afhalen en weer opplakken. Niet zo spannend dus allemaal, maar wel noodzakelijk.

Zondag 6 oktober 2019.

Gisteren begonnen met het verwijderen van het oude behang uit mijn gang. Ongeveer de helft daarvan is nu af. Dat gaf en geeft natuurlijk een enorme bende, maar ook dat is voorlopig weer opgeruimd. Na de gang volgt dan idem dito de woonkamer. Ik zal toch blij zijn als dit ook weer allemaal achter de rug is.

Daarna volgen dan de aanschaf van de nodige ‘schilderijen’ of andere wandversiering.

Ik heb op de korte termijn nog meer te doen. Ik moet nog een ingewikkelde brief voor De Woonplaats maken, de Kerst regelen, en nog een aantal zaken voor de bewonerscommissie doen. Ik ben voorlopig van de straat.

Zaterdag 5 oktober 2019.

Een groot deel van het afgelopen etmaal heb ik besteed aan het installeren van mijn nieuwe printer. Wat een gedoe. Het is wat als je alles draadloos wil. Op de stroom na, natuurlijk. Ik heb alle hulpverleners ook echt nodig gehad. Eerst de leverancier van de printer. Die kwam ook niet verder dan ik al was gekomen en zou komende week bij me langs komen. Vervolgens de helpdesk van KPN gebeld, omdat er ook iets moest gebeuren met de instellingen van mijn WiFi-router. Dat loste meteen ook het eerste probleem op, waardoor er volgende week geen huisbezoek van de leverancier meer nodig is. Vervolgens verscheen de nieuwe printer niet in het printeroverzicht op mijn Mac. Hoe regel je dat? Daar had ik dus de helpdesk van Apple voor nodig. Ik trof een zeer onzekere medewerkster. Bij alles wat ze adviseerde eindigde de zin in een vraagteken bij haar. Alsof ze het zelf ook niet wist. Ze twijfelde echt aan alles wat ze voorstelde. Toch was alles correct wat ze me vroeg, want inderdaad verscheen op deze manier mijn nieuwe printer. Even een proefprintje maken en ook dat ging helemaal goed.

Bij de onzekere maar goede medewerkster moest ik denken aan Pippi Langkous. Vooral veel vrouwen zijn erg onzeker over zichzelf. De meeste mannen storten zich gewoon onbevangen op een nieuwe taak, en doorgaans lukt het dan ook. Veel vrouwen vragen zich eerst af of ze iets wel kunnen. Van Pippi Langkous (dus Astrid Lindgren, de schrijfster daarvan) is de historische uitspraak: “Ik heb dit nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Vrijdag 4 oktober 2019.

Vanmorgen ontdekte ik voor de zoveelste keer dat ik later wakker werd dan ik tot voor kort gewend was. Werd ik anders spontaan tussen half zeven en zeven uur wakker, sinds ongeveer een week word ik nu elke dag rond half negen pas wakker. Natuurlijk alleen als de wekker niet staat, als ik op tijd in de Achterhoek of Twente moet zijn. Toch ga ik elke dag op vrijwel exact dezelfde tijd naar bed. Dus ik slaap sinds ongeveer een week anderhalf tot twee uur langer per etmaal. Ik heb geen enkel idee van een verklaring daarvoor. Het lijkt me niet verkeerd. Mijn moeder zou gezegd hebben: je had het nodig.

Bij de Action was inderdaad afdekfolie te koop (4 x 5 meter) voor € 0,49. Tot mijn verrassing lagen er vlak naast ook rollen vliesbehang. Waren die rollen bij de vakman tussen 37 en 70 euro per stuk, bij de Action kosten zie tussen 4 en 12 euro per rol. Die van € 3,99 per rol is wit. Er zit wel een structuur in, maar hij is wel erg bleek. Ik ga hiervoor toch eens ook bij een bouwmarkt kijken. Ik kan nu in elk geval wel beginnen met het afhalen van het oude behang. En met het eventueel nog aanbrengen van een voorstrijk. Voorlopig ben ik dus wel van de straat.

Donderdag 3 oktober 2019.

Dat was weer een dagje Enschede. Geen spectaculaire ontwikkelingen.

Daarna mijn eerste stappen gezet op het pad van een nieuw behang voor mijn huis. Een bezoek aan Vesta Wonen. Heb me er uitgebreid laten voorlichten over de verschillende soorten behang en de voor- en nadelen. Het wordt dus vliesbehang. Op het internet worden de diverse soorten behang, door sommigen althans, door elkaar gehaald. Glasvezelbehang is ongeveer een meter breed en soms doorzichtig, zodat je dan de muur er doorheen kunt zien. Dat is niet het geval bij vliesbehang en dat is ruim 50 centimeter breed. En vliesbehang is afwasbaar. Dat vind ik ook prettig. Bovendien heb je geen behangtafel nodig. Stroken afmeten en op maat snijden, de muur met lijm insmeren en het behang opplakken. Alle attributen, zoals afdekfolie, borstels en wellicht nog een voorstrijk: bij de bouwmarkt. Al zag ik maar net op tijd dat een afdekfolie van 4 bij 5 meter bij Action nog geen halve euro kost. Bij de bouwmarkt kost dat onherroepelijk heel veel meer. Daar gaan we vandaag allemaal maar eens achteraan.

Woensdag 2 oktober 2019.

Bij de voorbereiding van de komende vergadering van het bestuur van het Huurdersplatform viel me ineens op dat het niet alleen dit jaar verkeerd liep als het ging om inspraak van ons, de huurders, in de keuze van een bureau dat de visitatie moet gaan doen, maar dat dat ook het geval is geweest in 2015 en tevens in 2011. Toch bijzonder dat er al acht jaar iets helemaal niet gaat zoals de bedoeling was. Hoe komt dat dan? Is het al acht jaar domme slordigheid? Dat kun je haast niet geloven. Of zit er opzet achter? Ook dat is maar moeilijk voorstelbaar. Het zorgt in elk geval bij mij om een extra kritische blik op het uitverkoren bureau. Ik heb het sowieso al niet met allerlei bureaus die van alles en nog wat aanbieden in de overheids(achtige) sector. Het uitverkoren bureau, Raeflex , heeft zelfs een markt-aandeel van veertig procent in de corporatiesector. Dat is in elk geval een sterke aanwijzing dat ze een uitgekiend commercieel team hebben. Of het ook inhoudelijk sterk is, daar weten we dan nog niets van. Het vorige bureau, dat vier jaar geleden de opdracht kreeg stuurde een trio van een onderwijskundige, een historicus en en een bestuurskundige het veld in. Het was nog wel een dochter van EY, het accountantsbureau, maar er zat dus niemand in die enige kennis en ervaring had met volkshuisvesting, en ook niet met financiën. In de rapportages blijkt uit niets dat er deze keer wel rekening mee is gehouden dat we toch graag mensen hebben die kennis en ervaring met deze sector hebben. Het commerciële team dat de opdracht binnensleepte, was in elk geval prima. Maar dat zegt dus nog niets over wie wij als ‘visitatoren’ toegewezen krijgen. Binnenkort dus discussie over de vraag wat dat voor consequenties moet hebben voor ons, als huurders.

Dinsdag 1 oktober 2019.

Op de eerste van elke maand neem ik de stand van het aantal bezoekers van mijn diverse websites op, alsmede de stand van mijn energieverbruik.

September was een zwakke maand qua bezoekersaantallen op deze website. Mijn andere websites groeiden nog wel licht. Ik kan er geen verklaring voor bedenken, behalve dan dat het verloop altijd heel grillig was, vandaar dat ik ook werkte met 12maandelijkse gemiddelden. Dan spreid je de grilligheid enigszins. Maar ook dat heeft deze website niet echt geholpen. Het is allemaal geen drama, want het gaat nog altijd om honderden bezoekers per maand. Voor de maand oktober verwacht ik een verdergaande neerwaartse trend, omdat oktober 2018 relatief veel bezoekers trok: 722. Pas vanaf november zou er weer een lijn omhoog moeten komen.

Mijn energieverbruik blijft maar afnemen, zowel stroom als gas. Dat komt ongetwijfeld omdat ik tegenwoordig voor 90% of meer ledlampen gebruik terwijl ik een jaar geleden mijn woonkamer nog vrijwel permanent verlichtte met stroomzuipende lampen. Bovendien heb ik nog niet gestookt dit jaar, maar dat gaat de komende dagen wel veranderen, met buitentemperaturen van een graad of 12.

Verder zit er weer een bezoek aan de huurders van Winterswijk op. Twee andere bestuurders van ons platform hebben daar meerdere gesprekken gevoerd met bestuurders die elkaar niet meer konden vinden. Ik heb formele en feitelijke argumenten voor de oplossing verzameld en voor een ledenvergadering gepresenteerd. Dat heeft uiteindelijk geresulteerd in een opnieuw eendrachtig bestuur. Tot onze verrassing kregen we gisteravond als dank voor onze diensten een grote fles wijn. Zo groot dat hij voor mij te onhandelbaar was om mee naar huis te nemen. Dus ging hij mee naar Enschede. Bij een volgend bezoek aan Enschede met een grote tas of een auto neem ik hem dan wel mee naar huis.

Zaterdag 28 september 2019.

Wie hadden weer overleg met de beheerder, namens de eigenaar, van onze woningen. De sfeer was goed, maar er begonnen nu toch wel scheurtjes te komen. Uiteindelijk bleven we het op zeker drie punten oneens: het tuinonderhoud, onze begroting en het inzien van de puntentelling die bepaalt welke huur er gevraagd mag worden. Dat laatste was nieuw en ook weer een flagrante strijd met de Wet, in dit geval de Overlegwet. Die bepaalt dat we elke informatie mogen krijgen, tenzij deze tegen de (commerciële) belangen van de verhuurder zijn. Dat is bij de puntentelling zeker niet het geval. Dus ik voorzie al dat we drie procedures zullen gaan krijgen. Jammer dat het zo moet, maar we moeten er ook weer niet voor wijken.

Voorts heb ik eindelijk het laatste oude kastje leeg gekregen en meteen opgeruimd in de container. Daar schept weer ruimte. Ik heb het opzetstuk voor mijn stoomapparaat opgehaald, zodat ik het behang kan gaan afweken. En ik heb mijn nieuwe printer en mijn nieuwe bladblazer opgehaald. We kunnen dus voorlopig weer vooruit.

Woensdag 25 september 2019.

Weer eens een dagje naar Enschede. Voor overleg van het platformbestuur met de RvC. Het was een plezierige en informatieve middag.

Na afloop nog een bijeenkomst in een plaatselijk hotel van ons bestuur met de persoon met wie jarenlang namens de De Woonplaats overlegden. Ook dat werd een spontane en gezellige bijeenkomst.

De treinreizen liepen (bijna) perfect. De heenweg was helemaal perfect en ik kwam mooi op tijd aan. Op de terugweg neem ik vaak een gecalculeerde gok, vooral bij regen, zoals gisteravond en gladheid. Al de trein perfect op tijd in Groningen aankomt heb ik precies 8 minuten om de bus te halen. Als ik die mis moet ik een uur of langer wachten. Een vertraging zie je doorgaans al vroeg aankomen. De voorlaatste stop van de Intercity is Assen. Als hij daar al 4 of 5 minuten vertraging heeft, dan stap ik uit en neem ik verder de stoptrein. Maar als hij, zoals doorgaans, precies op tijd in Assen aankomt, dan is de kans natuurlijk klein dat hij tussen Assen en Groningen alsnog gaat vertragen, maar het kan natuurlijk nog wel. En dan is Leiden in last. Gisteravond vertrok hij perfect op tijd uit Assen, maar nauwelijks vertrokken merkte ik al dat hij een tijdje trager dan normaal reed. Ik hield mijn hart vast. Als dat maar goed ging. Ik zag de tijd op het display in de trein met de te verwachten aankomsttijd langzaam maar zeker oplopen. Acht overstapminuten werden er zeven. Er was blijkbaar iets op het spoor gaande waardoor de trein niet sneller kon. Doorgaans in die contreien is dat dan een goederentrein. Zeven minuten werden er zes. Het kon nog altijd makkelijk, want het is een minuut of drie, vier lopen van de trein naar de bushalte. Zes minuten werden vijf minuten overstaptijd en nu dreigde het toch penibel te worden. Vlak voor het eindstation werden vijf minuten overstaptijd er nog vier en nu werd het toch echt spannend. Nu mocht er geen file staan bij het uitcheckpoortje of een buschauffeur die een minuutje te vroeg vertrok, want dan was het – in dit geval – vijf kwartier wachten. Er stond geen file bij het poortje en de chauffeur vertrok ook precies op tijd. Dus ik kon de bus op de seconde precies halen. Deze gok vanaf Assen neem ik wel vaker, en is tot nu toe nog nooit verkeerd gegaan. Ik heb lang gedacht dat het deze keer voor het eerst zou zijn, dat de aansluiting helemaal fout zou lopen. Het ging gelukkig op het nippertje goed.

Dinsdag 24 september 2019.

Opnieuw deze website verder opgeschoond. Het is nog lang niet af, maar we gaan wel vooruit. Verder heb ik vandaag zowel een bladblazer (voor slechts 25 euro) als een nieuwe printer gekocht. De bladblazer was bij onze HUBO in de reclame. Normaal zou hij 49 euro zoveel zijn. Hij zou het ook goed moeten doen, want van de circa 25 exemplaren die hij bij deze actie een jaar geleden heeft verkocht, is er niet eentje teruggekomen, aldus de winkelier. Voor 25 euro kan ik me geen buil vallen. De nieuwe printer is wel een joekel. Die draag ik niet naar huis. Ik moet af en toe 56 of 112 printjes maken (voor alle bewoners hier) en dan heb je wel een iets zwaarder type nodig, aldus de neringdoende. Ik vond al een hele tijd dat op die momenten mijn lichtere printertje, dat nu de geest heeft gegeven, af en toe wel veel steunen en zuchten. Dus voorlopig kan ik weer goed vooruit.

Maandag 23 september 2019.

Vandaag is het Sint Salarius: betaaldag van pensioen en AOW. Het is een oude uitdrukking, die ik al in geen decennia meer heb horen gebruiken. Ik kan dus weer boodschappen doen. Nu deed ik dat toch wel, maar het is toch wel prettig als er wat is bijgeschreven. Op deze dag geniet ik elke keer weer van de beslissingen die ik al vanaf mijn jonge jaren heb genomen: zoveel mogelijk pensioen vergaren, zodat ik op mijn oude dag niets te kort kom. Het betekende o.a. ook dat ik vanaf 1994, nog maar 47 jaar, toen ik ontslag nam en voor mezelf begon, ik geen cent meer heb gespaard voor later: ik had genoeg voor mijn oude dag. Het enige dat ik nog moest presteren is heelhuids mijn 65e verjaardag bereiken. En dat is ook goed gelukt.

In huudersland is weer veel gaande, dankzij Prinsjesdag. Het gaat om een aantal technische veranderingen, waarmee ik de lezer niet zal vermoeien, maar het betekent weer wel: werk aan de winkel, zowel voor mijn huidige bewonersclub als voor het bestuurslidmaatschap dat ik heb in Oost-Nederland. Ik moet zo lang mogelijk actief blijven, zowel lichamelijk als geestelijk.

Zondag 22 september 2019.

Opnieuw is mijn huisje verder opgefrist. En mijn printer heeft het begeven. Dus ben ik meteen maar op zoek gegaan naar een nieuwe. Mijn aanpak om mijn spullen toch vooral plaatselijk aan te schaffen bevalt me nog steeds. Het zal mogelijk wel iets duurder zijn, maar ik hoef minder te sjouwen en als er iets aan schort is hulp ook vlakbij. Dus dit wordt waarschijnlijk weer een plaatselijke leverancier in een winkel waar ik vaker kwam voor kleine goederen, maar altijd met goed advies weer naar buiten stapte.

En ik heb de draad weer opgepakt met het in één pagina onderbrengen van het jaar 2018. Het waren maar tien dagen, maar het begin is er weer. Ik heb een tweede pagina geopend met ‘overpeinzingen en anekdotes’ want de bestaande pagina dreigde te lang te worden.

Intussen ben ik alweer gevorderd tot 4 maart 2018 en heb ik een hele pagina van deze website kunnen verwijderen. Van mijn oma van vaderskant, Christina Broekhuizen, heb ik de foto van haar grafsteen op de betreffende genealogische pagina geplaatst. Ze overleed al in 1934 dus ik heb haar nooit gekend en ik ken zelfs geen enkel verhaal van of over haar.

Zaterdag 21 september 2019.

Afgelopen woensdag ging ik naar de ‘Klankbordgroep’ van gepensioneerden van KPN, die als klankbord fungeert voor het bestuur van de gepensioneerdenvereniging van KPN. Dat was bij het hoofdkantoor van KPN in Rotterdam. Het pensioenfonds van KPN heeft enkele honderdduizenden actieve en passieve pensioengerechtigden, maar de gepensioneerdenvereniging had woensdag welgeteld 209 leden. Hij is ook pas in juni vorig jaar opgericht. Ik kende enkele mensen, maar bij twee of drie van de plm 20 deelnemers aan deze bijeenkomst hield het wel op. Het bestuur heeft werkelijk geen idee hoe ze het ledenbestand drastisch omhoog kan brengen. Af en toe meeliften met een andere folder die toch wordt gestuurd naar gepensioneerden door KPN of het pensioenfonds KPN. Het belang van zo’n club is duidelijk. Nu – en al heel veel jaren – worden alle beslissingen over de pensioenen genomen in overleg met of zelfs door ‘de sociale partners’: landelijke werkgevers- en werknemersverenigingen. Daar hebben de huidige en toekomstige gepensioneerden helemaal niets over te zeggen. Maar die landelijke clubs hebben heel veel belangen te dienen, vooral van de huidige werknemers en werkgevers. En dat loopt lang niet altijd parallel met de belangen van de gepensioneerden.

Nu komt mijn ervaring met ledenwerving voor de huurdersorganisaties zo goed van pas. Een aanwezige dame die ik niet kende en naast wie ik bij binnenkomst ging zitten, omdat dat de eerste vrije stoel was rond de tafel, deed het voorstel om bij iedereen die pensioen aanvraagt meteen te vragen of hij geen lid wilde worden. Kruisje in het vakje zetten, handtekening eronder en klaar is Kees. Ik kon daar meteen op inhaken: zo doen we het sinds kort bij de huurders ook. 90% wordt dan lid en er is geen enkel probleem met de privacyregels. De groep zittende gepensioneerden bereik je toch nooit massaal, juist vanwege de privacyregels, en die laat je letterlijk en figuurlijk gewoon uitsterven. Het kan natuurlijk geen kwaad om eens mee te liften met post die toch naar de gepensioneerden gaat, maar verwacht daar niet teveel van. Ik was natuurlijk laat thuis. En opnieuw heb ik op deze dag een nuttige bijdrage aan deze wereld gegeven.

Donderdag en vrijdag bestonden vooral uit het reageren op allebei correspondentie, waaronder een genealogische bijdrage over de naam ‘van Leeuwen’. En een vrij ingewikkelde vraag aan de financiële deskundige van het pensioenbestuur, over derivaten, die het pensioenfonds gebruikt, maar waarmee we nu juist bij de huurders zoveel ellende hebben gekregen.

Woensdag 18 september 2019.

Het is tijd voor enige uitleg. Al enkele maanden worstel ik ermee om deze pagina niet te lang te laten worden, omdat hij anders dreigt vast te lopen. Dat is al twee keer gebeurd en dat geeft een hoop gedoe. Dus de oudste berichten van deze pagina plaats ik af en toe over naar de andere pagina, gaande over het hele jaar 2019. Dan maak ik wel een selectie op wat ik dan overplaats, wat ik dan soms overbreng naar andere pagina’s, zoals de pagina met aardige anekdotes of de genealogie en wat ik dan laat vervallen. Het meeste vervalt. Wat ik voor het historisch overzicht behoudt zijn mijn afspraken, zodat of ikzelf of latere generaties kunnen zien hoe vaak ik bijvoorbeeld naar de kapper, de tandarts of een oude vriend of vriendin ging. Dat maakt het jaaroverzicht wel een stuk droger: een soort feitenrelaas. Het jaar 2018 is nog een behoorlijke puinhoop. Daar zijn nu nog wel vijf pagina’s over en dat moet uiteraard ook terug naar eentje. Ik probeer op deze blog wel de laatste ongeveer drie maanden te bewaren. Voor wie verder terug wil, moet naar de feiten op de betreffende jaarpagina(‘s), of naar de ‘anekdotes’ of de genealogie.

Dinsdag 17 september 2019.

Heerlijk dat de overkapping sinds kort voertuigvrij is. Daar stonden vrijwel permanent meerdere fietsen en vaak ook nog een loodzware scooter. Die scooter was voor mij niet te verplaatsen en blokkeerde dan vaak de deur van mijn schuurtje. Hoe vaak ik ook de betrokkenen verzocht om daar hun voertuigen niet te stallen, het hielp doorgaans niet of soms maar heel even. In onze huurovereenkomsten staat dat bij het huis uitsluitend fietsen van de hulpverleners mogen staan en dat andere fietsen in de berging moeten. Daar was en is natuurlijk een reden voor. De verhuurder en de meeste bewoners willen niet dat dit wijkje een paradijs wordt van fietsendieven en ander ongeregeld publiek. Als bij toverslag was het afgelopen week ineens fiets- en scootervrij. Heerlijk, zoveel ruimte. Nu nog de vuilcontainers in de respectieve bergingen en we hebben de buitenboel op orde. De vuilcontainers zijn een zorg van de gemeente. Het is gemeentelijk voorschrift dat je vuilcontainers uitsluitend op tijd op de dag van ophalen aan de openbare weg mag zetten. Maar ik heb hier nog nooit een handhaver gezien.

Maandag 16 september 2019.

De volgende fase afgewerkt in de herinrichting van mijn achterplaatsje. Opnieuw was de hoofdrol voor de hogedrukspuit weggelegd. Sinds ik de verloopnippel gewoon aan de badkamerkraan laat zitten, op advies van de HUBO-meneer, is het gebruiken van de hogedrukspuit een stuk simpeler geworden. Binnen een minuut sta ik nu te spuiten. En opnieuw heb ik een ‘huisje’ voor de aardbeien opgeruimd en naar de berging gebracht. Er staat er nu nog één. Het plaatsje zelf is nu wel schoon, voor zover je met een hogedrukspuit iets werkelijk schoon krijgt. Dat geldt ook voor de tuintafel met de vier tuinstoelen. 95% van alle vuil is nu wel weg en dan mag mijn hulp binnenkort het fijnere werk nog doen. Vanaf volgende week kan ik dan de nieuwe plantenbakken gaan vullen. Goldsturm, gele muurpeper, gele mosterd, gele keizerskroon, narcissen, kruiskruid of nog andere: ik weet het nog niet.

Zondag 15 september 2019.

Gisteravond laat was dan toch de opening van het veldrijseizoen. Alsof het zo georganiseerd was dat dat meteen na de Vuelta zou starten. Misschien was dat ook wel zo. De start was dus in de V.S. Ik wist niet dat ze dat daar ook deden. Maar blijkbaar toch. Eerst reden de mannen. Bij de eerste twaalf waren tien Belgen en twee Nederlanders. Vanaf plaats 13 kwam dan af en toe een enkele andere nationaliteit voor, maar ook vanaf plaats 13 waren het toch vooral nog veel Belgen en Nederlanders. Een merkwaardig internationaal gezelschap dus. Konden die Nederlanders en Belgen niet ergens in de Benelux die wedstrijd houden? Was een stuk goedkoper geweest. Daarna reden de vrouwen. Dat was – anders dan bij de mannen – wel een internationaal gezelschap. Britten, Amerikanen en Canadezen kwamen voorbij, naast toch ook wel af en toe een Belg of een Nederlander.

Zaterdag 14 september 2019.

Vandaag is alweer het feitelijke einde van de Vuelta. Dan komt nu het veldrijseizoen, maar daar ben ik toch niet zo heel erg weg van. Alleen het fenomeen Matthieu van der Poel is in die sport voor mij nu een spannende man. Dan wordt het wel december voordat het schaatsseizoen weer begint. Ik heb dus enkele maanden hoofd en handen vrij voor veel activiteiten vanaf morgen.

Vrijdag 13 september 2019.

Opnieuw een (te) rustige dag. Er komt even weinig uit mijn handen. Dat komt misschien, omdat ik het de laatste paar weken voor mijn doen flink druk heb gehad en ook veel van huis was. De komende week heb ik slechts één uithuizige dag gepland, dus ik kan niet alleen weer helemaal bijkomen, maar ik moet in huis nu toch ook weer een stuk verder komen.

Intussen heb ik een website ontdekt met honderdduizenden militairen, allemaal officieren blijkbaar. Vanaf de 17e eeuw tot begin vorige eeuw. Daar moet die kapitein Van Leeuwen uit Bourtange dus ook tussenzitten. Maar bij het intoetsen van de familienaam ‘van Leeuwen’ op deze website krijg ik 40 pagina’s met elk 15 officieren van Leeuwen. Ofwel zo’n 600 personen. Ik heb nog niet gevonden hoe ik die kan terugbrengen tot de kapiteins, of tot 1742 (volgens de toegangsbordjes aan het begin van het dorp, is dat het jaar waar je naar teruggaat) of 1672 (het rampjaar, waarin we ook kapitein Prott moeten plaatsen). Ik weet ook geen voornamen of -letters van hem. Dus ik ben nog wel even zoet. Ik moet nog een contactpersoon vinden in Bourtange die het wellicht weet. Wordt vervolgd dus.

Donderdag 12 september 2019.

We hebben de volgende bijeenkomst van onze bewonerscommissie, deze keer voor het eerst weer bij mij thuis, weer gehad, ter voorbereiding met het overleg met onze verhuurder, eind deze maand. Het ging best goed. Dezelfde avond heb ik nog een verslag gemaakt en rondgestuurd en de aanvullingen op de agenda gemaakt en aan de beheerder gezonden. Af is maar af.

Met de verdere inrichting van mijn woning maak ik even een pas op de plaats. Dat komt door een mix van redenen. De voornaamste reden is wel dat ik ook andere zaken te doen heb, waar ik steeds verder mee achter dreig te lopen. Bovendien komen de grenzen van mijn financiën in zicht. Niet dat het een echt probleem is, of dreigt te worden, maar even een pas op de plaats kan geen kwaad. Ik ga echt wel weer verder. Niet te hard van stapel lopen, dan breekt het lijntje niet. Dat is de complete uitdrukking. Maar de beide delen worden tegenwoordig vooral apart gebruikt.

Woensdag 11 september 2019.

Toen ik een besteld boek bij onze boekhandel wilde ophalen, bleek deze aan het verhuizen. Ik wist wel dat ze dat van plan waren, maar niet wanneer precies. Van maandag tot en met woensdag blijkt nu. Dus kan ik pas donderdag mijn nieuwe boek ophalen in hun nieuwe vestiging die een stuk groter is dan de vorige. En ik vond de oude vestiging al zo groot. Merkwaardig toch hoe het kan lopen. Ik weet nog, een aantal jaren geleden, dat er berichten waren dat de boekhandel in zwaar weer was. Zo zwaar dat hij dreigde te moeten sluiten. Vervolgens hebben enkele welgestelde plaatsgenoten de handen ineen geslagen, geld gedoneerd, en een coöperatie opgericht. Ik heb zelfs toen nog getwijfeld of ik ook niet mee zou gaan doen. Maar op dat moment had ik het toch wat minder breed en moest ik prioriteiten stellen. Dan moet het toch in 2008 of direct daaromheen geweest zijn. En intussen loopt die boekhandel weer goed en verkassen ze dus zelfs naar een nog grotere winkel. Het kan verkeren.

We zijn weer toe aan de voorbereiding van het komende overleg met de verhuurder. Ik stel vast dat we nu wel langzaam vooruit gaan. Het is wel een moeizaam getrek en geduw, maar stapje voor stapje bereiken we wel iets. Ook de eensgezindheid in onze club is weer groter. Dan gaat het ook makkelijker.

Dinsdag 10 september 2019.

Het afgelopen weekend was ik weg met het bestuur van het huurdersplatform. We waren in Bourtange. Hoewel ik dacht dat ik wel in zowat alle plaatsen in deze provincie was geweest, vooral als gevolg van mijn tijd als lid van Provinciale Staten (1990 – 1994), was ik toch nooit eerder in Bourtange. Het is een heel leuk piepklein plaatsje. Er zullen niet meer dan enkele honderden mensen wonen. Althans in de ‘Vesting’. Met een stervormig aangelegd grachtenstelsel en in het midden een vijfhoekig marktplein, waarop tien straatjes uitkomen. Op het marktplein waren een drietal terrasjes, die goed bezet waren. Aan bezienswaardigheden een vijftal ‘musea’ , met voorwerpen uit de historie van het plaatsje, alsmede films die daar over gingen. Dit naast de rondwandeling over de ‘wallen’ en een beperkt aantal toeristische winkeltjes. We waren er met 11 personen. Ieder ging voor zich het plaatsje verkennen en in de praktijk verkeerde ik bij elke stop weer in ander gezelschap. Het weer was uitstekend: veel zon met heel af en toe een klein buitje, terwijl de stemming in de groep ook heel goed was. We hebben in een restaurant in de Vesting gegeten en we sliepen ook in ‘logementen’ in de vesting. Ik had de kamer gekregen waar op de deur stond: “Logement van kapitein van Leeuwen.”. Tegenover mij was het “Logement van kapitein Prott”. Nu komt deze kapitein Prott in de film en de musea voor en er is ook een straatje dat zijn naam draagt. Maar van de kapitein van Leeuwen is verder niets te bekennen in dit dorpje en hij heeft ook geen straatnaam gekregen. Behalve dan dat ik in ‘zijn’ logement sliep.

Dat maakte en maakt me dus erg nieuwsgierig wie deze kapitein van Leeuwen geweest is. Dat probeer ik nog uit te zoeken. Wie weet is het familie.

Zondag op de terugweg stond ik eerst zonder benzine en vervolgens was de A7 afgesloten over een grote afstand. Dus dat werd binnendoor rijden van Scheemda naar Veendam, naar Sappemeer, naar Hoogezand, naar Foxhol en vervolgens naar huis. Met vertrek ’s morgens om een uur of tien, was ik pas half drie weer thuis.

Maandag kreeg ik dus bezoek uit Maastricht en dat kost natuurlijk ook tijd aan voorbereiding en het bezoek zelf.

Pas vanmorgen op dinsdag, vandaag dus, ben ik weer een beetje in mijn normale doen. Dat betekent dat ik weer tegen een flinke achterstand aan verplichtingen zit aan te kijken. Die ik wil ik toch vandaag grotendeels weer weggewerkt hebben.

Zaterdag 7 september 2019.

Het afgelopen etmaal vooral besteed aan de zaken die ik nog voor het platform moet doen. Dat is elk jaar zo na de vakantieperiode. Dan moeten doorgaans één of meer adviezen worden uitgebracht binnen de wettelijke of afgesproken termijn. Het is alweer gelukt. Het is nog niet helemaal af, maar dat moet de komende dagen dan wel gebeuren.

De soap voor mijn nieuwe fiets bij de gemeente Groningen is weer een nieuwe fase ingegaan. Ineens kreeg ik de telefonische mededeling dat trapondersteuning niet akkoord is, want mogelijk wel wenselijk, maar niet noodzakelijk. Dat wordt dus procederen. Ik kan het die mensen niet aan het verstand peuteren dat armspieren bij ieder mens sowieso vele malen zwakker zijn dan beenspieren. Je mag dus niet zonder meer een handbike voor wat de noodzakelijke krachtsinspanning betreft, vergelijken met een gebruikelijke bukfiets. Bovendien gaan de spieren bij de ouder wordende mens er elk jaar 3% op achteruit. Dus vergeleken met een bukfietser kan ik nu nog hooguit eenderde van de spierkracht inzetten en dat wordt elk jaar alleen maar minder. Dus moet er een verzekeringsgeneeskundig advies komen, aldus de gemeenteambtenaar. Daartoe zou met mij contact worden opgenomen door een ander gemeentelijke bureau. Toen het contact dus gisteren werd gelegd, maakte ik een afspraak voor de komende week. Ik begon nog tijdens het gesprek te twijfelen. Was mijn komende gesprekspartner wel een dokter? Dat vroeg ik dus en dat werd ontkend. Nee, ze was geen dokter. Vervolgens neem ik dus contact op met mijn contactpersoon van de gemeente en die verzekerde mij dat het wel een arts was. Mij werd de aanvraag van het ene gemeentelijke bureau aan het andere toegestuurd en daar staat inderdaad op dat het een arts moest zijn. Ik dus naar het BIG-register en daar komt de persoon dus inderdaad niet in voor. Ik dus nog een keer terug naar mijn contactpersoon van de gemeente, dat de onderzoeker dus inderdaad toch echt geen arts was. Mijn contactpersoon zou contact opnemen met het andere gemeentelijke bureau. Intussen was het vier uur geworden en het was vrijdagmiddag, dus u snapt het al: het ander gemeentelijke bureau was niet meer bereikbaar. Daar gaan we dus maandag mee verder.

Het deed me meteen denken aan dat mopje: waarom staan er in de gangen op ministeries (en gemeentelijke kantoren) altijd witte verfstrepen in het midden van de gang? Antwoord: dan lopen de mensen die te laat komen de mensen die te vroeg weggaan niet in de weg. Dus het zal maandagmorgen niet vroeg zijn dat het vervolg er weer komt.

Vrijdag 6 september 2019.

De Achterhoekse avonturen zijn weer achter de rug. Op de heenweg naar Dinxperlo was ik te laat. Diverse omleidingen, zonder dat aangegeven wordt hoe je dan wel moet rijden. Dat is in die streek van het land het gebruik. Iedereen kent er de weg immers. Ook de routegeleider in de auto is dan geheel van streek. Want de omleiding wordt uiteraard ook niet aan de kaartenmakers doorgegeven. Dat is ook niet nodig als iedereen de weg kent. Ik trek altijd een half uur extra uit, voor het geval ik weer eens de weg kwijt raak en dat is doorgaans genoeg. Maar deze keer had het beter een uur extra moeten zijn. Het betekende ook dat ik van huis naar Dinxperlo nergens ben gestopt. Ik wil nog wel eens halverwege een kop koffie nemen of een broodje. Daar had ik deze keer dus geen tijd voor. Voor het eerst in mijn tijd bij het huurdersplatform viel de lunch slecht. En het was meteen ook vrij heftig. Ik verdenk de zalm. Dat was toch het meest kwetsbare product. De terugweg heb ik dus ook maar in één ruk gedaan. Ik wist immers niet of en wanneer de volgende stoelgang nodig was. Ik breng alle spullen het huis in en wil meteen de auto gaan aftanken en wegbrengen. Weg is maar weg. Dus nog even checken of ik alles bij me heb. Dat betekent dus portemonnee, telefoon en sleutels. Maar …… geen portemonnee. Ik was alleen nog maar in de woonkamer, badkamer en gang geweest, maar ik zag hem nergens liggen. Ligt hij dan wellicht nog in de auto? Ik dus terug naar de auto en overal achter in en onder gekeken, maar ook daar lag hij niet. Ik opnieuw terug het huis in en opnieuw overal gezocht, maar hij was echt nergens te ontdekken. Dan heb ik hem vast in Dinxperlo laten liggen en ik maakte al aanstalten met onze Dinxperlose collega contact op te nemen. Als hij daar niet lag was ik hem echt kwijt. Er zat en er zit nooit geld in, maar wel de diverse pasjes van banken, de OV-chipkaart, mijn rijbewijs en allerlei andere kaarten van winkelketens. Uiteraard zonder de diverse pincodes, dus niemand heeft iets aan die spullen. Meteen begon ik na te denken hoe ik dit zou gaan oplossen, zowel op heel korte termijn als op langere termijn. Hoe doe ik boodschappen? En een plan voor het geval dat hij ook niet in Dinxperlo lag. Voordat ik ga bellen loop ik ook nog even mijn slaapkamer in. Daar was ik vanaf de vroege morgen niet meer geweest. En tot mijn grote verbazing bleek daar, midden op mijn bed, de portemonnee te liggen. De conclusie was dus, dat ik de hele dag geen portemonnee bij me heb gehad. Ik heb hem ook niet nodig gehad, dus heb het niet gemerkt. Ik kon gewoon mijn plannen voor de dag afmaken. Opgelucht.

Woensdag 4 september 2019.

Ben dus weer terug in mijn ‘oude’ routine. Behalve dan dat ik ook nog een keer naar de Achterhoek moet. Dat hoort natuurlijk ook nog tot de ‘oude’ routine. Voor het eerst in jaren, sinds mijn pensionering in 2011 eigenlijk, voorzie ik mogelijke tekorten voor mijn huishouden van de lopende maand. Het is nog niet zeker, maar gegeven de waterstand van vandaag en de plannen die ik tot de volgende betaling nog heb, zie ik toch ook bij mij een zekere droogte aankomen. Ik zal het vast wel overleven, maar het heeft uiteraard alles te maken met de hoge uitgaven van de afgelopen maanden voor mijn nieuwe inrichting. Een beetje voorzichtig moet ik dus zijn in de komende twee a drie weken.

Dat zal dus wellicht ook gevolgen hebben voor mijn bijdrage in deze rubriek. Met tijdelijk minder middelen zijn er wellicht ook minder avonturen. Afwachten maar. Dat geldt zowel mezelf als de lezer.

Dinsdag 3 september 2019.

Daar komt er nou van: ben ik enkele dagen weg en meteen daarna teveel tegelijk op het bordje. Dan mis ik gewoon enkele dagen in deze rubriek. Intussen weer een lezingenmiddag bijgewoond van een genealogische club van mij. Vervolgens naar broer Jan. In het Westland (streek grofweg tussen Rotterdam, Den Haag en Hoek van Holland) is een voor mij totaal onbekende busmaatschappij gestart: EBS (of ESB?). Ik kreeg er een chauffeur die net zo makkelijk en net zo snel achteruit als vooruit met de bus kon, ook met bochten maken. Dat was een keer nodig omdat de route compleet geblokkeerd stond door een collega-buschauffeur van EBS die was weggelopen. Bij de volgende lijn viel een complete bus uit en dat kostte dus een half uur extra wachten. ’s Avonds weer mosselen gegeten bij Kevin, ditmaal in de variant ‘Oud bruin en spekjes’. Verrukkelijk. De volgende dag ging ik met de bus weer terug naar huis en het viel me op bij station Maassluis-West dat bij de spoorwegovergang de bomen omhoog stonden, maar wel minutenlang de rode lichten bleven knipperen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Ik geloof nooit dat de Hoekse Lijn echt op 30 september zal gaan rijden, zoals overal vermeld staat. Of het moet 30 september 2020 zijn. Dat is mogelijk nog wel haalbaar. Een vertraging van slechts een volle twee jaar (had af moeten zijn in september 2017) van een bouwwerk is natuurlijk niks tegenwoordig.

Gisteren dus een dagje relaxen en een avondbezoek voorbereiden. Vooral als je dan een simpele boodschap vergeet en je nog een keer moet, vliegt de tijd overdag.

Zaterdag 31 augustus 2019.

Voor het eerst in zeker een jaar heb ik weer eens mijn hogedrukreiniger gebruikt. De achterkant van mijn huis moet erg nodig worden opgeruimd en heringericht. Voor de nieuwe plantenbakken. Ik sloot alles aan, onder andere op mijn badkamerkraan, al moest ik daarvoor eerst naar de HUBO voor een nieuw verloopstuk, omdat ik het oude kwijt was. Opgeruimd in mijn opruimwoede van de het afgelopen jaar. Ik druk de pistoolknop in en er kwam slechts een miezerig straaltje uit. Ik heb alle aansluitingen gecontroleerd, de gebruiksaanwijzing doorgeplozen en wat al niet gedaan, maar het straaltje bleef miezerig. Het straaltje kwam wel vier meter ver, maar er zat geen kracht achter. Ten einde raad besloot ik om het apparaat ter reparatie terug te brengen naar de leverancier. Met een kop koffie op de bank zittend kreeg ik de ingeving: zat de stekker wel in het stopcontact? Ik hoefde slechts naar het stopcontact te kijken om vast te stellen dat dat niet het geval was. Ongelooflijk stom dus. Met de stekker in het stopcontact deed het apparaat het als vanouds. Dat was dus het bedrieglijke: ook zonder stroom werkt het apparaat nog steeds, maar op een laag niveau. Dat komt door de druk van het water. Ik had inmiddels geen tijd meer om de hele achterkant te doen, maar slechts de helft. De andere helft in de komende dagen dus.

Vrijdag 30 augustus 2019.

De afgelopen dagen een ook vandaag weer vond ik het toch maar knap benauwd. Bij het minste of geringste begon ik weer te zweten. En aangezien ik nogal wat afsjouw de laatste tijd is dat dus vaak. Ook met de nieuwe opstelling ben ik nog niet helemaal tevreden, maar misschien is het wel wennen.

Het boek’ De Tempeliers’ heb ik uit. Best interessant. De Tempeliers (zowel monniken als krijgers) hebben bestaan van 1119 tot 1311. Nog geen tweehonderd jaar dus. Ze verdwenen toen onder grote druk van de Franse Koning (Filips IV, de Schone) de eveneens Franse Paus Clemens V de Orde ophief, onder talloze valse beschuldigingen, door marteling verkregen. Desondanks is hun invloed tot op de dag van vandaag merkbaar. Boeken en films als de Da Vinci Code en de films van Harrison Ford (o.a. Temple of Doom) verwijzen er nog naar. Het spreekwoord is nog steeds: “Drinken (of zuipen) als een tempelier”. Frappant vond ik wel dat toen de laatste leider Jacques de Molay in maart 1314 op de brandstapel stierf in een gebed in zijn laatste woorden een vloek uitsprak over zowel Filips IV als Clemens V en God verzocht deze lui z.s.m. te halen. Een maand later, in april 1314 overleed inderdaad Clemens V en in november 1314 ook Filips de Schone. Zijn gebed is dus blijkbaar verhoord.

Meteen hierna ben ik aan het boek “The British Are Coming” begonnen, over de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog (1775 – 1783). Voor het eerst maak ik mee dat bij een boek de nummering van de bladzijden begint als de tekst begint. Daarvóór zitten steeds nog allerlei bladzijden, met verantwoording, inhoudsopgave en nog zo wat en dan begint het boek bij bladzijde 6, 8 of een ander getal. En meteen ook bij de eerste pagina’s kom ik verrassingen tegen: zaken waarvan ik het bestaan nooit heb geweten. Steeds weer blijkt me dat ik op school bij het vak geschiedenis een wel heel selectieve zienswijze op de geschiedenis heb voorgeschoteld gekregen. Zo begint het boek met een kaart van de wereld met het Britse koloniale rijk van 1775. Eigenlijk hebben de Britten dan alleen flinke oppervlakte aan land in Noord-Amerika: het huidige Canada en de V.S. En dan was het nog niet de helft van de tegenwoordige landen. Het westelijk deel van Noord-Amerika was nog vrijwel helemaal onontdekt en zeker onbezet. Op de rest van de wereld hadden de Britten nergens een flink stuk land. Eigenlijk alleen maar steunpunten in Azië, Afrika en Zuid-Amerika. Nederland had toen waarschijnlijk meer land. In o.a. Indonesië en Zuid-Afrika. In de Franse tijd (1796 – 1813) hebben de Britten grote stukken van het Nederlands koloniale gebied veroverd, die niet verdedigd werden. Toen pas is det enorme Britse koloniale rijk ontstaan, waar nu opnieuw bijna niets meer van over is.

Donderdag 29 augustus 2019.

Ik kwam tot de ontdekking dat de lange zijde van de nieuwe bank korter is dan de oude bank was. Het zijn maar een paar centimeters, maar het was merkbaar toen ik languit op die lange kant ging liggen. Mijn voeten kwamen nipt op de leuning terecht. De bank maakt zo’n volumineuze indruk, omdat ik hem uiteraard onbewust vergeleek met het restant-bank die ik al enkele maanden nog overhad. Van de oorspronkelijke bank had ik al maanden geleden drie elementen weggebracht. Wat wel veel meer is dan vroeger, is de tweezitter. Die had ik nog nooit. Daar stond altijd een enkele fauteuil. Dat alles maakt dat ik het gevoel kreeg dat het ineens zo enorm vol is in mijn kamer. Nu ik aan mijn nieuwe bank aan het wennen ben, valt me goed op wat een enorme zitruimte ik nu heb gekregen. Ik kan er in vele vormen zitten, hangen of liggen.

Ook ben ik sinds een etmaal ertoe overgegaan om voortaan mijn maaltijden te gebruiken op de plaats die daarvoor bedoeld is: de eettafel. Ik nam toch regelmatig mijn lunch of avondeten ‘met het bord op schoot’. Dat had wel tot gevolg dat je vaak ongemerkt kruimeltjes op de grond liet vallen. Ik moest flink stofzuigen toen het laatste bankelement weg was.

Vanaf vandaag gaan de aardbeiplantjes eraan. Die ga ik vervangen door bloemen. Die moet ik nog kiezen en kopen natuurlijk. Ik laat het hier weten wat het geworden is. Er komen dus binnenkort foto’s aan van mijn nieuwe interieur en de buitenplaats.

Woensdag 28 augustus 2019.

Het werden drie ritten naar de grootvuilafvoer. En dat bij meer dan 30 graden. Maar nu heb ik dan ook weer een flinke ruimte over. En het nieuwe bankstel is bezorgd en geplaatst. Het is toch iets forser dan in mijn geheugen zat, dus ik moet nog even wat reorganiseren. Dat gaat vandaag dus zeker niet gebeuren, want daarvoor is het me nog veel te heet. Kassian is vandaag nog het motto. De huurauto had schade. Dat is me in jaren niet overkomen. Dat kwam van het heen en weer slepen van alle goederen in en uit de achterdeur. Daardoor heb ik blijkbaar iets scherps over de achterbumper getrokken, waardoor op de bovenkant van de achterbumper krassen kwamen. De auto stond dus stil en er is geen tegenpartij. Ik heb het helemaal zelf gedaan.

Dinsdag 27 augustus 2019.

Intussen heb ik weer een auto opgehaald en in gebruik genomen. Want mijn berging wordt anders weer te vol: dan kan ik alles niet meer kwijt.Er moeten nog weg: het tafelblad van mijn vorige eettafel, mijn oude driewielfiets, een oud kastje, mijn voormalige extra plank in de woonkamer, mijn oude bankstel (op de dag dat mij nieuwe bankstel binnenkomt) en mijn voormalige salontafel. En wat ik verder nog tegenkom. Ik weet zelfs nog niet hoe vaak ik daarvoor heen en weer naar de grootvuilafvoer moet. Als de echte ruimtevreters (oude fiets en oude bankstel) in elk geval maar wel weg zijn.

En dat alles de komende twee dagen nog in de bloedhitte. We overleven het wel.

Maandag 26 augustus 2019.

Dat werd dus inderdaad een dagje thuisblijven, zoals verwacht. Nog maar een paar nachtjes slapen en mijn nieuwe bankstel arriveert. Dan moet er nog wel een hoop gebeuren, de wanden en de wandbekleding onder andere, maar dan zou ik weer eens iemand kunnen ontvangen. Nu nog drie hete dagen en dan wordt het allemaal weer een stuk normaler, qua temperatuur.

Intussen beginnen mijn plannen voor het buitengebeuren nu toch ook wat meer vorm te krijgen. Al maanden nam ik mij voor om eind augustus de huidige aardbeibakken op te ruimen, als de laatste oogst aardbeien binnen is. Ik wist alleen nog niet wat er dan daarna zou komen. En intussen ben ik er wel uit. De bakken ga ik vullen met gele planten, want dat is immers mijn lievelingskleur. En ik heb al gezien dat er gele planten zijn die vanaf april al in bloei kunnen staan, terwijl andere tot eind september bloeien. Zo staat er een half jaar lang altijd tenminste eentje in bloei. Die hoef ik dan ook niet van een kooi en net te voorzien, want de vogels en andere dieren kunnen dan gewoon hun gang gaan, zoals de natuur het heeft bedoeld. Nu nog iemand die helpt met het te onderhouden, want ik ben nog altijd geen plantoloog.

Zondag 25 augustus 2019.

Opnieuw vroeg op pad voor de boodschappen. En voorlopig heb ik nu wel alles in huis voor de komende dagen. De hordeur doet tegenwoordig heel goede diensten. Wat ben ik daar toch blij mee.

De pennentikker.

Mijn oude driewielfiets zit met twee delen in ongeveer het midden aan elkaar vast. Dwars door het gedeelte waar voor- en achterkant in elkaar schuiven zit een vrij dikke dwarspen om alles vast te houden. Daar bovenop een borgpennetje om te voorkomen dat de dwarspen er tijdens het rijden uitglijdt. Dat borgpennetje was intussen zwaar verroest, maar kon ik toch vrij makkelijk loskrijgen. Vervolgens moest de dwarspen eruit, en aangezien die er aan de rechterkant flink uitstak was het een kwestie van met een hamer enkele flinke klappen geven. Maar dan komt de pen uiteraard niet verder dan het oppervlak. Dan moet hij nog het gat in worden geslagen, totdat de pen er aan de andere kant helemaal uit is. Daarvoor had ik – dacht ik – een drevel nodig. In de doe-het-zelfzaak vroeg ik dus naar een drevel. Ze hadden twee maten, maar ik vond ze allebei wel klein. Heeft u geen grotere? Waarvoor heeft u hem nodig? En ik legde hem uit waarvoor ik hem nodig had. Aha, maar dan heeft u een pennentikker nodig. Ik versta eerst nog ‘pennenlikker’, maar het leek me toch sterk dat een pennenlikker, een ambtenaar dus, dit beter zou kunnen dan ik. En dan heeft hij toch ook nog een apparaatje nodig. Maar al snel zag ik dat hij een ander apparaatje van de wand haalde. Dat zag er ook wel wat steviger uit. maar ook hiervan had ik toch ook nog een groter exemplaar gewild. De medewerker: die moeten volgens mij inderdaad wel bestaan, maar wij hebben ze niet. Dus ik kocht de pennentikker. Pas bij googelen na thuiskomst, begreep ik wat de bedoeling is van een pennentikker: de pen uit een scharnier tikken. Mijn pen is wel een stuk langer en dikker. Dus ik ben benieuwd hoe het gaat.

Zaterdag 24 augustus 2019.

Het is met deze nieuwe warmteperiode altijd mijn bedoeling om zo vroeg mogelijk op pad te gaan en de boodschappen te doen. Dan schiet de dagelijkse vroege-ochtend-routine, zoals deze blog, er wel eens bij in. Vandaar dat er gisteren geen bijdrage kwam. Die dag ging ik al vroeg op pad voor mijn bezoek aan Weener. Ook in Weener heb ik de Lidl bezocht, maar de Duitse Lidl heeft andere aanbiedingen dan de Nederlandse Lidl. Wel heeft Lidl ook in Duitsland net als in Nederland de wat aparte gewoonte om enkele schappen te vullen met artikelen, van knutselzaken tot autoaccessoires, die je in geen enkele andere supermarkt zult vinden. Wat dacht je van een set van 5 schroevendraaiers, van zeker 50 cm lang? Ik kan maar niet bedenken waar je die voor nodig zou hebben. Alleen bij een machine met schroeven diep in het binnenste, waar je dus met een gewone schroevendraaier niet bij kunt. Daarna was de Combimarkt aan de beurt, die ik nog steeds de beste Duitse supermarkt vind, maar die bij mijn weten niet in Nederland vertegenwoordigd is. Daar heb ik mijn gebruikelijke inkopen gedaan, zoals koffie, lekkere Langmann-soepen, keukenrol met leuke prints en Nivea Soft die daar de helft kost van wat ie hier kost.

Het treinwezen in Duitsland is heel anders dan in Nederland. In Nederland is er langs elke treinrail een afrastering, een sloot of een flinke heg, om te voorkomen dat mensen of dieren zomaar het spoor op kunnen lopen. Zodra je de grens over bent, zijn alle afrasteringen of andere belemmeringen verdwenen en is ieder vrij om op elke gewenste plek op de spoorbaan te gaan lopen of de spoorbaan over te steken. Gisteren ontdekte ik nog iets dat in Nederland niet zal gebeuren. Vlak over de grens in Duitsland ging de trein plots stapvoets rijden en begon meteen daarna vervaarlijk over te hellen. Ik voelde me bepaald niet gemakkelijk. Blijkbaar was de spoorbaan verzakt. Kan een trein kapseizen? Of is dat alleen weggelegd voor schepen? Na een paar honderd meter kwam de trein weer rechtop en werd de vaart er weer ingezet. Op de terugweg idem dito. Ik kan me niet voorstellen dat zoiets in Nederland kan. Dan wordt meteen het rampenplan in werking gesteld, fase 3 afgekondigd, code rood gegeven en nog meer van dit soort maatregelen ingevoerd. En uiteraard rijden er dan op dat stuk meteen geen trienen meer en mag niemand zelfs maar in de buurt komen. Maar in Duitsland rijdt dan zo’n trein, wel stapvoets, gewoon door. Rare jongens, die Duitsers.

Donderdag 22 augustus 2019.

Ook die volgende knoop heb ik doorgehakt: het behang gaat eraf in zowel de gang als de woonkamer. Ik heb dus een opzetstuk voor mijn stoommachine besteld. Wat er daarna op moet komen, heb ik nog niet besloten. Maar ik neig toch wel naar verf. Met behang heb ik (opnieuw) gezien dat als het ouder wordt toch stukjes gaan loslaten, of aangetast raken door weer en wind, bijvoorbeeld op de plek waar de paraplubak heeft gestaan, of direct na een deuropening. Met verf, van de goede kwaliteit natuurlijk, en als je het goed schoon houdt, heb je dat toch minder.

Verder wapenen we ons maar weer een keer tegen de komende hitte. Maar kan ik ook heel mooi gebruik gaan maken van mijn nieuwe hordeur.

Gisteren hebben we als commissie ook nog met de eigenaar een rondgang gemaakt door ons tuinen. Dat was ook voor mezelf leerzaam. Door echt alle groen goed te bekijken, voor het eerst waarschijnlijk, begon ik ook beter zicht te krijgen over hoe onze tuinen zijn onderhouden. En dat is: het gras en de heggen worden redelijk tot goed geknipt, maar alle planten en bomen woekeren. Ook van de boompjes die de afgelopen twee jaar zijn gesneuveld, is de stronk tot wel een meter of zo hoog, blijven staan en die lopen dus weer stevig uit. Binnenkort kunnen we bij twee daarvan weer de appeltjes plukken, als het meezit. Daar moet dus wat aan gedaan worden, maar dat gaat de bewoners dus geld kosten. Tuinonderhoud is in principe voor rekening van de huurders. Sinds ik de hele jurisprudentie over tuinonderhoud heb doorgelezen, moeten we toch proberen het onderste uit de kan te halen en daar zijn volgens mij wel mogelijkheden voor.

Woensdag 21 augustus 2019.

Gisteren, aan het eind van de dag, kreeg ik dan de bevestiging dat mijn nieuwe bankstel is gearriveerd. Dat was dus op de kop af zes weken na de bestelling. De belofte was: levering tussen 6 en 12 weken. Ik was nogal somber. Het zou me niets hebben verbaasd als ook de genoemde termijn van twaalf weken niet zou zijn gehaald. Daar had ik me mentaal al op voorbereid. Maar het was dus exact op de minimumduur. Nu moet ik dus spoorslags naar de winkel om te betalen en om een afspraak te maken voor de levering aan mijn huis. Dat zet alles met betrekking tot de rest van de aankleding van mijn huis meteen ook in een versnelling. Voorlopig ben ik dus nog wel weer bezig. Van verveling zal ik in elke geval voorlopig niet omkomen.

Dinsdag 20 augustus 2019.

De eerste stukken zijn inderdaad gisteren reeds uit mijn vingers gekomen en verstuurd. Vandaag tenminste nog eentje. Ook heb ik het nog druk met het doen van allerlei boodschappen en moet ik nog het bezoek voorbereiden van de wandeling met de beheerder van dit complex, om de stand van zaken met o.a. het tuinonderhoud te beoordelen. En ook ga ik maar eens de verandering van mijn wandbekleding voorbereiden. Eerst maar eens een hulpstuk op mijn stoomapparaat bestellen, voor het kunnen verwijderen van het behang. Er zijn teveel plekken in huis die onherstelbaar beschadigd zijn. Tegen de tijd dat ik dat hulpstuk kan afhalen moet ik ook een knoop hebben doorgehakt wat erop terug moet. Ook moet ik nog bedenken wat er op de vloer moet als ik bezig ben, nu ik geen papieren krant heb en ik alle oude lakens en dergelijke in mijn opruimwoede heb weggegooid. Er moet toch geen verf of plaksel op mijn nieuwe vloerbedekking komen?

Maandag 19 augustus 2019.

Vanmorgen werd ik wakker met voor het eerst het idee dat ik nu toch echt aan het werk zal moeten. De vakantietijd is nu wel voorbij. Over een goede twee weken hebben we weer de eerste bestuursvergadering in de Achterhoek, en ik heb de nooit met mezelf vastgelegde afspraak, dat ieder lid toch echt wel veertien dagen tevoren de vergaderstukken moet hebben. Althans wat mijn aandeel daar in is. Ik moet nog tenminste drie stukken opleveren en dat moet dus de komende dagen gaan gebeuren. Ook de eigen bewonerscommissie moet weer dringend samenkomen. En ook daarvoor moet ik nog dingen doen. Kortom: het speelkwartier is weer voorbij en we gaan dus weer aan de slag. Dat vereist ineens een andere dagindeling en een andere discipline.

Sinds enkele dagen ben ik begonnen met dumbells. Dat zijn gewichten waarmee je allerlei handelingen kunt en moet doen. Boven je hoofd heffen bijvoorbeeld of juist opzij van je lijf. In de verschillende instructievoorschriften staat dat een man met een gewicht van 5 kilo per stuk begint, terwijl vrouwen kunnen beginnen met dumbells vanaf een halve kilo. En dan moeten beiden geleidelijk gaan uitbreiden. Vraag me niet naar dat merkwaardig grote verschil tussen mannen en vrouwen. De reden voor mij is dat over enkele weken mijn nieuwe handbike wordt bezorgd en ik een conditie heb van een natte krant. Ik moet het vooral niet gaan forceren, want dan kun je van alles beschadigen, maar echt traag gaan opbouwen. Dus ik ben – in weerwil van de adviezen – begonnen met twee dumbells van elk twee kilo. Meerdere keren per dag doe ik dan mijn oefeningen. Nu al een dag of twee. Ik merk nog geen verschil, maar dat zal wel gaan komen.

Zondag 18 augustus 2019.

Maar weer eens een keer een was. Sinds ik enkele maanden geleden een nieuw wasrek kocht, zitten er grotere periodes tussen twee wasbeurten. Ik kan nu gewoon veel meer was kwijt om te drogen. Jarenlang waste ik na elke drie dagen en tegenwoordig gaat dat om de zes dagen. Ongeveer, uiteraard. Daar heb ik niet aan zitten rekenen, want het was en is een compleet natuurlijk proces. Als ik genoeg was heb ga ik weer wassen. En sinds ik meer waslijn heb, wacht ik gewoon enkele dagen langer. De machine kan het ook wel hebben. Die heb ik juist vanwege de grote maat gekocht. Er kan meer in dan in een gemiddelde machine, maar daar maakte maar zelden gebruik van. Tegenwoordig dus wel.

Verder kom ik er zo langzaam aan aan toe om mijn aardbeiplantjes af te schaffen. Ik ben natuurlijk geen professionele aardbeienkweker, en ik ben er ook niet voor in de wieg gelegd. In het eerste jaar had ik een oogst van ongeveer een pond aardbeien, in het tweede jaar wel anderhalf pond. In het derde jaar, dat was vorig jaar, werd het weer een pond en dit jaar mag ik blij zijn als het ene half pond wordt. Waar het nou precies aanligt weet ik niet. Ik mest en wied alles precies volgens voorschrift, en het zal dus wel liggen aan de hoeveelheid water die ze krijgen. Ik houd niet bij hoeveel regen erin een etmaal wel of niet gevallen is en ze krijgen dus water als ik eraan denk.

Ik weet nog niet wat mijn volgende buitenproject wordt. Een andere nuttige plant? Tuinbonen heb ik ook een seizoen gedaan en dat ging eigenlijk heel goed. Maar deze keer? Misschien wel niks, behalve dan een gezellige aankleding. Maar de huidige planten opruimen kan wel alvast heel binnenkort. Ze dragen nog maar heel weinig vrucht.

Zaterdag 17 augustus 2019.

Totaal onverwacht ben ik dan gisteren naar Rheden vertrokken, omdat ik las dat de Posbank in bloei staat. Vorig jaar heeft de Posbank de bloeiperiode helemaal overgeslagen, vanwege de toen heersende droogte. Ik vind het toch altijd weer een belevenis: een bloeiende Posbank. Met al die hellingen en die prachtige kleuren: onnederlands mooi. Het moest ook wel de vrijdag worden en geen andere dag, omdat het vrijdag grotendeels droog zou blijven, terwijl het vanaf vandaag regenachtig weer is. Ik voel er toch weinig voor om langdurig in de regen te lopen. De verwachting kwam ook helemaal uit. Tot mijn thuiskomst laat in de avond bleef het nagenoeg helemaal droog. Alleen in de laatste meters tot aan mijn voordeur heb ik maximaal vijf druppels regen gevoeld.

Na afloop ging ik eerst nog met achterneef Piet mee naar zijn huis in Leusden. Daar zag ik een apparaatje laag aan een muur gemonteerd staan, waarvan hij uitlegde dat dat bedoeld is om katten weg te jagen met een hoge pieptoon, voor mensen onhoorbaar. Het lijkt me wel wat voor mij ook. Maar dan heb ik er vóór en achter eentje nodig. Zo houd ik de katten buiten. En wie weet ook de muizen, hoewel die in de folder niet genoemd worden.

Vrijdag 16 augustus 2019.

Heb me eindelijk door 245 uitspraken van de Huurcommissie over het betalen voor tuinonderhoud door huurders geworsteld. Handicap was wel dat bij elke procedure er eerst een deskundige van de huurcommissie onderzoek gaat doen en een rapport uitbrengt. Naar dat rapport wordt dan bij de behandeling steeds verwezen, zonder dat de tekst van het rapport erbij zit. Dan moet je dus steeds gissen of aannemen wat er in het rapport staat en wat de uitspraak dan precies betekent. Na afloop van al dat – over enkele dagen verspreide – lezen had ik wel een houten kont.

Ik ben er desondanks wel een stuk wijzer van geworden. Het grootste probleem is dat rechters en de Huurcommissie ‘het gebruik van de tuin’ als een belangrijk criterium kiezen. Maar hoe gebruikt men een tuin? Als de huurder alleen maar naar de tuin kan kijken, maar er niet in kan komen, dan is het onderhoud voor rekening verhuurder. Dat is wel zeker. Maar als je wel naar de tuin kunt kijken en er ook in kan komen, maar niemand dat doet, omdat je dan meteen bij de buren naar binnen kijkt/op schoot zit, ‘gebruik’ je dan wel die tuin? Of moet er dan, zoals in een bepaald geval, ook een bankje staan? Dan kun je die tuin ook echt ‘gebruiken’. In dit soort gevallen zijn de uitspraken bepaald niet eenduidig. Of ik mis de precieze tekst van het onderliggende rapport. In elk geval ben ik zowel voor de Bewonerscommissie alhier als voor het huurdersplatform in Enschede/Achterhoek een stuk beter geïnformeerd.

Woensdag 14 augustus 2019.

Vandaag is dan mijn hordeur op mijn achterdeur geplaatst, zodat ik voortaan ook mijn achterdeur kan openzetten, zonder dat er allerlei ongedierte (muizen, katten, divers vliegend tuig) naar binnen komt. Wat een opluchting. Nu nog iets warmer weer en het leven is volmaakt. O ja, mijn bestelde bankstel moet ook nog worden afgeleverd. Dat kan – volgens afspraak – nu nog maximaal zeven weken duren. En natuurlijk ook nog de fiets.

Dinsdag 13 augustus 2019.

Bij een bezoek aan de huisarts gisteren, o.a. voor een ‘klacht’ over een steeds ‘tintelend’ linkerbovenbeen, zei ze al snel dat ik ‘meralgia paresthetica’ had. Oftewel een beklemde zenuw. Bij mij dus in het linkerbovenbeen. Weer iets nieuws. En ook nog nooit van gehoord. Volgens de dokter kan het komen door o.a. overgewicht of onvoldoende beweging. Dat laatste is het dus zeker niet, want ik beweeg juist heel veel, zeker voor iemand van mijn leeftijd. Ik kreeg een papier mee met een uitgebreide uitleg. Thuisgekomen ben ik dit papier dus even uitgebreid gaan lezen. Er stond onder andere ook in dat een mogelijke oorzaak is het dragen van een mobiele telefoon in de betreffende voorzak van de broek. En dat is dus precies bij mij het geval. Eigenlijk draag ik mijn gsm altijd in mijn linkerbroekzak, zodra ik naar buiten ga, zelfs als ik de container buiten zet. En met dit vrij harde apparaat ben ik dan bezig een zenuw af te klemmen. Een typische 21e eeuw-kwaal dus. Ik weet nog niet hoe ik dit ga oplossen. Want links de gsm en rechts de portemonnee doe ik al jaren. Het is vermoedelijk ook niet slim om dat om te wisselen. Een portemonnee heeft geen harde randen, maar misschien is het toch het beste als ik voorlopig die linkerbroekzak voortaan maar helemaal leeg laat.

Heb haar toch ook even geraadpleegd over de laatste uitslag van het gen-onderzoek van MyHeritage. Ik snap niet waarom al mijn kinderen vrijwel zeker dezelfde kans op Alzheimer zouden hebben, terwijl tegelijk mijn kans op Crohn minder dan 1% is, terwijl mijn beide broers en andere familieleden het hebben. Zij wist het niet. Had ik nou maar beter opgelet bij de lessen over de Wetten van Mendel: wat er gebeurt als je langharige en kortharige Guinese biggetjes kruist. Weer wreekt zich het gedrag van mijn biologieleraar Dr. Hofker: iedereen kreeg altijd tenminste een 8 voor een proefwerk of een beurt, behalve als de rector Hiemstra van mening was dat de leerling onvoldoende hard gewerkt had. Daarom zakte ik ook. En leerde ik dus ook nooit die Wetten van Mendel en hun gevolgen uit mijn hoofd.

Nu ga ik eerst maar eens naar de helpdesk van MyHeritage. En als dat niet helpt moet ik toch maar eens een echte erfelijkheidsdeskundige raadplegen.

Maandag 12 augustus 2019.

De vorige dag stond in het teken van de klassieke muziek. Af en toe neem ik namelijk een concert of een ander klassiek muziekstuk op van de zender Stingray Classic. Ik kom er dan vaak niet aan toe om ze ook werkelijk te gaan afspelen. Maar gisteren trok ik daar toch maar eens een groot deel van de dag voor uit. De zondag is daar toch een prima dag voor? Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik dit veel vaker moet doen. Het is echt genieten. Gevolg is natuurlijk wel dat ik dan aan iets anders niet echt meer toekom.

Zondag 11 augustus 2019.

Wat een eigenaardige gewaarwording vanmorgen. Ik werd wakker in de vaste overtuiging dat het maandag was en zoals elke dag liet ik, op mijn rug in bed liggend, even de revue passeren wat ik vandaag allemaal te doen had. Ik deed vervolgens de gebruikelijke rituele handelingen en zette mij met een bak koffie achter de computer om even nieuws, weer en wat dies meer zij door te nemen. Mijn blik gaat dan ook altijd even langs de beurskoersen. Tot mijn verrassing werden de beurskoersen bij het FD niet vertoond, terwijl het wel de tijd was dat het dagelijks gebeurt. Ik ben niet zo heel erg thuis in dit wereldje dus het zal wel een of andere beursfeestdag zijn, maar ik kon toch niet zo snel bedenken wat voor bijzondere beursdag de 11e augustus was, want ik had wel door dat het de 11e augustus was. Ook met het doornemen van allerlei nieuws- en weersites viel me totaal niets op. Ik begon vervolgens, net als bijna altijd, mijn boodschappenlijstje te maken, van wat ik in welke winkel vandaag nodig had. Toen ik naar deze website ging om mijn dagelijkse bijdrage te schrijven keek ik geërgerd naar de vorige bijdrage die ik “Zaterdag 10 augustus 2019.” had gedoopt. Wat een domme slordigheid toch. Dat had natuurlijk “Zondag 10 augustus 2019” moeten zijn. En ik liep de website verder terug af en stelde vast dat ik al een hele tijd de verkeerde dag van de week had genoemd. Ik moest een enorme tijd terug alles gaan verbeteren. Pas toen ik weken en vervolgens maanden terugging in de tijd, begon eindelijk tot me door te dringen dat het ook wel eens allemaal goed kon zijn en dat het vandaag dus geen maandag maar zondag moest zijn. Dit vervolgens voor alle zekerheid nog even – op meerdere plaatsen uiteraard – gecheckt en dat was inderdaad het geval. Ik heb uren in de waan geleefd dat het vandaag maandag was. Maar nou ben ik weer bij de tijd. Zou dit nu eindelijk het begin van de aftakeling zijn?

Zaterdag 10 augustus 2019.

Het weer is nu eindelijk voor mij ideaal. Een graadje of 20 of net iets daarboven. Met af en toe een buitje. Heerlijk.

Dankzij mijn tegenwoordige hulp ziet mijn huis en ruikt ook mijn huis er steeds frisser en schoner uit. Ze is nu in het hele huis geweest met voor elke ruimte een extra grondige beurt. Nu kan dus het reguliere onderhoud gaan beginnen. Dat is toch wel een kunst apart: huishouden. Ik kan het wel en ik heb het ook heel lang zelf gedaan, maar het had nooit mijn liefde en elke keer moest ik me er weer toe zetten. Ik had vaak een stok achter de deur. Bijvoorbeeld mijn eetclub, die regelmatig langskwam. Dan moest ik ervoor zorgen dat alles er pico bello uitzag in elk geval in de ruimtes waar de gasten kwamen of konden komen. Zoals de gang, de keuken, de woonkamer en de badkamer. Bij andere clubs, zoals de bewonerscommissie, of bij andere gasten, zoals o.a. mijn kinderen deed ik het ook, maar toch net iets minder fanatiek. Naarmate je bij het vorderen van de leeftijd, voorlopig nog niet trouwens, steeds meer relaties gaan wegvallen dacht ik nog wel eens na over de vraag hoe dat dan later moest. Zou ik dan niet op den duur mezelf zwaar gaan verwaarlozen? Voor wie moet ik me dan nog inspannen? Die vraag heb ik nu dus ook opgelost. Ik moet er alleen niet aan denken dat mijn huidige hulp, een kei in dit werk, er mee zou ophouden. Hoe kom ik dan aan weer zo’n goede? Nu denk ik daarvan: dat zien we dan later wel weer.

Vrijdag 9 augustus 2019.

En inderdaad is nu bij ons station de tijdelijke toegang verwijderd en de nieuwe toegang in gebruik genomen. Zowel de trappen als de liften. Tegelijk is ook de oversteekplaats om van het ene naar het andere perron te komen afgesloten. Wie naar de andere kant wil moet de trap of de lift nemen. Dit deel stond gepland om in november 2018 al in gebruik te worden genomen, dus er was een vertraging van slechts 9 maanden. In plaats van in de geplande 4 maanden duurde het 13 maanden. En dat voor een supersimpele onderdoorgang, waarvan er in Nederland honderden zijn. Er zijn hier geen verschuivende aardlagen of ander ongemak. Gewoon een kwestie van slecht plannen. De ene lift functioneerde trouwens niet goed. Als je er in plaats nam, gingen eerst enkele keren de deuren zonder de minste aanleiding open en dicht. De andere lift deed wel alles volgens de bedoelingen. De liftkokers staan hier in de volle zon. Er is geen streepje schaduw. Dat betekende dat, hoewel het buiten ongeveer 22 of 23 graden was, het in de lift een stoomoven was. Nauwelijks uit te houden. Hoe moet dat nou als het buiten 30 graden of meer is?

Overigens is de onderdoorgang nog niet af. De mensen aan de oostkant van het spoor moeten nog steeds via de volgende spoorwegovergang naar het station. Zoals het overigens altijd is geweest. Ook de aansluitende wegen en paden zijn nog niet af. De totale oplevering was gepland voor mei 2019, dus ook dat loopt uit. Hopelijk niet met nog eens negen maanden.

Donderdag 8 augustus 2019.

Inderdaad bij de kapper geweest, en daarna doorgegaan naar de T-mobileshop voor het vervangen van mijn SIMkaart, die kuren vertoonde. Ik verbaas me elke keer weer op het winkelgedrag van veel mensen. Als ik naar de winkel ga bereid ik me daarop voor. Als ik in de winkel ben weet ik precies wat ik wil hebben of uit welke artikelen ik nog moet kiezen en welke vragen ik sowieso nog heb. Veel mensen, echter, doen dat allemaal niet. Er waren twee klanten vóór me die beiden door de beide medewerkers werden geholpen. Ik moest dus wachten. Nu let ik er doorgaans niet op waarover anderen om me heen praten, ook niet in de trein bijvoorbeeld, hoewel de ruimte klein genoeg is om het allemaal te kunnen volgen. Maar soms ontkom je er niet aan, als wordt gesproken met enige stemverheffing, dat je iets van het onderwerp meekrijgt. Je ziet al aan het aantal producten dat voor de klant wordt uitgestald dat de persoon geen idee heeft wat hij nou eigenlijk wou. Dat gold voor beide klanten. Klanten hebben soms zulke lastige vragen, blijkbaar, dat twee medewerkers dan een tijdje met dezelfde klant bezig zijn, en dan moet toch ook de andere klant die al werd geholpen, wachten. Helemaal ergerlijk vind ik dan als de klant na zeer geruime tijd de medewerker of beide medewerkers bezig te hebben gehouden, terwijl andere klanten intussen langdurig moesten wachten, uiteindelijk zonder iets te kopen de winkel weer verlaat. In dit geval wist ik precies wat ik wou: mijn SIMkaart vervangen. Maar ook dat kostte opmerkelijk veel tijd, terwijl ik verder geen enkele aanvullende vraag had. Een uur later of zo ging ik weer terug, met nieuwe SIMkaart.

Op de terugweg nog even bij het station langs geweest. Ik kreeg wel de indruk dat men een stuk verder was gekomen en al bezig was de tijdelijke opgang weer af te breken. Dan zal de nieuwe dus klaar zin, maar dat was voor mij te ver weg om echt vast te kunnen stellen. Ik weet dus nog steeds niet meer.

Woensdag 7 augustus 2019.

Vandaag dus weer eens naar de kapper. En ik neem me voor vandaag weer eens langs ons station te lopen, om te kijken of ze al echt verder zijn. Er reden de afgelopen week geen treinen en die gaan morgen hier weer stoppen. Er is dus een kans dat ze van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om trappen en liften te installeren en de spoorwegovergang voor voetgangers af te sluiten. Dat moest al in november vorig jaar gebeurd zijn, maar wellicht is dat nu dus gebeurd. Morgen meld ik wel weer wat er van die veronderstelling klopte.

Verder wil ik nog even naar de stad voor een kleinigheidje. Aanstaande maandag begint de Keiweek weer en dan is de binnenstad vergeven van het volk en moet je overal lang wachten.

Ik vernam gisteren op NoordTV dat maandag de Keiweek weer begint. Daar hebben we hier nooit last van, maar in de binnenstad destemeer. Zevenduizend nieuwe studenten of zo. Ik keek naar NoordTV omdat een buurvrouw daarop te zien was die met haar vriendinnenclub van 13 vrouwen een dagje uit was. Die vriendinnenclub bestaat al 55 jaar, met elke maand een bijeenkomst. Hij was uiteraard aanvankelijk nog veel groter, want geleidelijk vallen er, naarmate de leeftijd vordert, natuurlijk mensen af.

Dinsdag 6 augustus 2019.

Dankzij MyHeritage kreeg ik een foto toegespeeld die van mijn rechtstreekse voorouder Johanna Raaphorst (1797 – 1867) zou zijn.

Je kunt meteen aan haar edele en verfijnde gelaatstrekken zien dat ze sprekend op mij lijkt. Dus het kan heel goed kloppen.

Zij is dan mijn betbetovergrootmoeder of zoiets. Of moet er nog een bet bij?

Ik wist nog wel meteen uit mijn hoofd dat haar vader politieagent te Wassenaar was. Zekerheid voor alles uiteraard, dus, al is de gelijkenis nog zo groot, ik probeer nog wel na te gaan waar deze foto precies vandaan is gekomen. Wie weet staan er in die bron nog wel meer foto’s van deze familie.

Maandag 5 augustus 2019.

Vandaag is het alweer de elfde of zelfs twaalfde dag dat ik voor het laatst een muis zag in mijn huis of er ergens muizenkeutels heb gezien. De Muizenplaag is nu dus definitief bestreden. Ik ben intussen wel een halve deskundige geworden als het om muizen gaat. Het is niet allemaal waar wat deskundigen, producenten van muizenvallen en winkeliers allemaal daarover vertellen. Het is natuurlijk ook lastig, voor een mens, om zich goed in een muis te verplaatsen. De meeste mensen kunnen dat niet eens als het om een ander mens gaat. Nu er dus goed op letten dat er geen enkele deur nog onbewaakt open staat. Anders heb ik de volgende invasie van muizen. De eerstvolgende die streng zal worden bewaakt is de persoon die mijn nieuwe hordeur komt monteren.

Zondag 4 augustus 2019.

Wat een ellende op de wereld, de afgelopen uren. Twee schietpartijen in de V.S. met tientallen doden, opnieuw een olietanker gekaapt door Iran en oplopende spanningen op meer plaatsen in de wereld. We hebben wel eens rustiger tijden gehad.

In mijn kleine wereldje loopt eigenlijk alles volgens plan. Het is nu nog het wachten op de nieuwe hordeur achter, zodat ik wat meer frisse lucht kan inlaten en op de aflevering van mijn nieuwe bankstel en van mijn nieuwe fiets. Dan moeten er nog relatieve kleinigheden geregeld worden. Zoals de wandversiering in mijn woonkamer. Mij bekroop het idee om er wisseltentoonstellingen van te maken. Ik heb vier flinke plekken waar ik bijvoorbeeld vier oude meesters kan hangen. Niet zomaar oude meesters uiteraard, maar bijvoorbeeld Jan Havickszoon Steen (1626 – 1679), bekend van zijn Huishouden. Hij heeft veel schilderijen gemaakt van huishoudens waar het maar een vrolijke boel is. Past wel bij mij, hoewel het tegenwoordig wel meevalt, mede dankzij de hulp van anderen. Na een periode af te wisselen met vier (natuur)omgevingen waar ik geweest ben, zoals de Posbank, de Grand Canyon en het Vrijthof. Een derde thema ben ik nog niet uit.

Zaterdag 3 augustus 2019.

Het afgelopen etmaal heb ik achtereenvolgens bezocht: KlusWijs, Praxis, Karwei en Gamma, op zoek naar een passend stelletje matjes voor mijn badkamer. Een matje voor tegen de wc aan, met zo’n hap eruit, en een langwerpig kleedje voor in het badkamergedeelte. Ze hebben alle vier wel wc-matjes en badkamermatjes met Gamma duidelijk de meeste keus en Praxis vrijwel niets, maar bij geen van vieren kon ik een stel kopen van dezelfde kleur en stof. Ik weet toch zeker dat ik de laatste keer, ook bij een bouwmarkt, een compleet stelletje in één verpakking heb gekocht, maar tegenwoordig is dat blijkbaar overal apart. Met als gevolg dat het dan een hele zoektocht wordt om een bij elkaar passend stel te kopen. Dat is dus nog niet gelukt. Ik ga nog naar Bauhaus die sinds kort ook in Groningen zit. Al op hun website zag ik dat ze bijvoorbeeld ook ronde en ovale badkamermatjes verkopen en die zie je gewoon nergens anders. Dus ze hebben duidelijk een afwijkend assortiment. Ben benieuwd. Als laatste redding heb ik dan nog de leverancier van mijn vaste vloerbedekking. Misschien kunnen zij desnoods maatwerk leveren. Ikea was nog een laatste suggestie die ik vanmorgen nog kreeg. Dat allemaal moet in elk geval volgende week gaan gebeuren. Dan is ook de badkamer tip-top.

Als gevolg van de activiteiten en kwaliteiten van mijn nieuwe hulp, wordt mijn huis ook elke week merkbaar schoner. Wat ben ik blij dat ik die heb.

Vrijdag 2 augustus 2019.

Gisteren kwam dus, een dag eerder dan was beloofd, de uitslag van het DNA-onderzoek van MyHeritage op het punt van gezondheid. Zij testen ten dele op dezelfde ‘kwalen’ als 23andme, maar ten dele ook op andere kwalen. Beide onderzoeken stemmen geheel met elkaar overheen als het gaat om, blijkbaar, mijn belangrijkste ‘dreiging’: Alzheimer. Beide instellingen rapporteren daar op verschillende wijze over, maar wel met dezelfde strekking. 23andme geeft de kans op op een bepaalde leeftijd. Dus bijvoorbeeld de kans dat je het hebt/krijgt op je 80e, op je 85e en op je 90e. De kans op dementie neemt uiteraard toe naarmate je ouder wordt. En dan zie je dat mijn kans op Alzheimer pas op mijn 85e over de 50% heengaat en verder toeneemt op latere leeftijd. MyHeritage drukt die kans uit op het percentage voor de totale periode. En dan is die kans bij mij volgens hen tussen 63 en 70%. Het kan dus allebei tegelijk waar zijn. Die kans is dus bepaald niet verwaarloosbaar, maar beide instituten vertellen ook dat de werkelijke kans ook met je leefgewoonten samenhangt. Zoals je eet- en drinkgewoonten, je lichaamsbeweging en vooral ook met de mate waarin je je hersens actief houdt. En dan is af en toe een puzzeltje doen niet genoeg. Wat dat betreft maak ik me dus geen zorgen. Ik ben in meerdere clubs actief en vind het nog steeds leuk om alles tot op de bodem uit te zoeken. Ik verras mijn omgeving nog altijd regelmatig met verrassende invalshoeken. En ook mijn andere hobby’s, zoals lastige non-fictieboeken lezen en genealogie (al doe ik daar al een tijd heel weinig aan, maar dat komt wel weer) mogen er zijn.

Voor het overige viel bij dit onderzoek op dat ze mijn kans op Crohn, in mijn familie veel voorkomend, op ongeveer 1% schatten. Dat vond ik verrassend. Ook de kans op diabetes 2 is heel laag. Evenals de kans op hartziekten en diverse kankersoorten. Afgezien van de Alzheimer ziet het verdere profiel, net als bij 23andme, wel gewoon heel gunstig uit.

Anders dan 23andme nog doet, krijg ik van MyHeritage jaarlijks een update. Op basis van nieuwe inzichten en nieuw onderzochte genetische risico’s.

Donderdag 1 augustus 2019.

Het is geen opzet dat deze blog de laatste week steeds een dag overslaat. Gisteren, bijvoorbeeld, stond onverwacht en veel vroeger dan afgesproken was de leverancier van mijn nieuwe fiets voor de deur, direct gevolgd door een vertegenwoordiger van het Hulpmiddelencentrum. Die vroegen uiteraard geruime tijd meteen alle aandacht en dat gooide mijn hele verdere dagprogramma in de war. Ik kwam aan deze rubriek verder niet meer toe en heb er ook niet meer aan gedacht, tot ik vanmorgen zag dat ik er niet aan toegekomen was.

In elk geval verliep de passingsessie verder vlekkeloos. Levertijd van mijn nieuwe fiets zou in drie weken kunnen, maar er moeten natuurlijk ook nog de nodige bureaucratische hobbels worden genomen en ikzelf ga ervan uit dat de levering dus in de tweede helft van september zou moeten kunnen. Afwachten maar. Het wordt wel een forse verbetering ten opzichte van het vorige model: hulpmotor, differentieel, aandrijving op zowel voorwiel als één van de achterwielen, verlichting voor en achter, vering onder mijn kont en nog meer van dit soort ‘kleinigheden’. Dat moet een stuk comfortabeler en ook makkelijker zijn dan met mijn oude fiets. Met een stukje proefrijden op de parkeerplaats bleek wel dat ik nog wel erg moet wennen en dus eerst een tijdje flink moet oefenen, zodat mijn reflexen in het echte verkeer precies goed zijn als het erop aankomt.

Dinsdag 30 juli 2019.

Vandaag dus voorlopig de laatste hete dag. Die zullen we ook wel weer overleven. En vanaf morgen dan weer temperaturen tussen 20 en 25 graden. Dat is goed te doen, al loop ik ook bij 25 graden liever niet een eind in de volle zon. Maar met goed mikken, kan ik in principe weer alles buiten de deur doen.

Ik ben nu ruim vier volle etmalen doorgekomen zonder dat ik een muis of een verse muizenkeutel heb gezien. Ook de op zeker zeven plaatsen liggende kaas is die hele tijd onaangeroerd gebleven. Toch heb ik nog steeds niet het sein ‘brand meester’ gegeven. Ik had me voorgenomen daarmee te wachten, totdat ik zeven volle etmalen geen muis meer had gezien. Dus vrijdagmorgen kan ik, bij ongewijzigde toestand, alle muizenmiddelen en -blokkades in mijn huis weer opheffen. En stel ik zware sancties in tegen degene die bij mij nog een raam of deur durft open te zetten, terwijl die opening niet persoonlijk wordt gecontroleerd. Want dat heeft twee muizeninvasies tot gevolg gehad, waarbij bij elkaar (tot nu toe) 11 muizen betrokken zijn geweest. Ik maak niet gauw ruzie met iemand, maar hiervoor maak ik zeker een uitzondering.

Ik heb intussen meer van het muizengedrag geleerd dan in de rest van mijn leven bij elkaar. Het wijkt in veel opzichten af van wat ik daarover in de boekjes en op het internet heb gelezen. Terwijl ik ook nog enkele raadsels over heb gehouden. Daar hoop ik ook nooit meer achter te komen. Want dat verder te moeten uitzoeken zou betekenen dat ik opnieuw last van muizen heb.

Zondag 28 juli 2019.

Nu heeft ook mijn slaapkamer een grote beurt gehad. Met een nieuw bed erin durf ik daar nu weer iemand te ontvangen, al heb ik zo gauw geen serieuze kandidaat daarvoor. Maar het kan.

De Tour de France is vandaag alweer afgelopen. Het volgende grote sportevenement zal dan nu de Vuelta zijn, oftewel de Ronde van Spanje. Dat zal nog wel een aantal weken duren.

Intussen vroeg ik me af wanneer ik nog vorige zomer naar Weener ben gegaan en foto’s van de in 2015 door een schip vernielde Friesenbrücke over de Ems heb gemaakt. Het bleek 23 augustus 2018 geweest te zijn. Dat betekent dat ik ergens eind augustus 2019 weer eens daar naartoe terugga. Om te kijken of zal al verder zijn met de nieuwe brug. Mijn verwachting: alles is nog ongewijzigd. Ook Duitsers hebben tegenwoordig vele jaren, men zegt wel acht jaar, nodig om een éénsporige spoorbrug te bouwen. Ik moet nog meemaken dat ze het echt lukt om dat binnen acht jaar, dus 2023 gereed te hebben. Er was eens een tijd dat Duitsers binnen enkele uren een brug konden bouwen, zelfs geschikt voor tanks, en dat met honderden achter elkaar. Das war einmal.

Toeval wil dat ik ook op die dag in augustus 2018 een verhaaltje schreef over de verbouw van ons station. De bedoeling was, schreef ik toen, dat in november 2018 de trappen en de liften in gebruik zouden worden genomen en dat alles in mei 2019 klaar zou moeten zijn. Welnu de liftkokers staan er al wel in ruwbouw, maar zijn nog lang niet af. Ook het aansluitende plaveisel is er nog niet. Aan één kant is de trap er al wel, maar het aansluitende plaveisel is er zowel beneden als boven ook nog niet. Aan de andere kant moeten ze nog met de trap beginnen. Kortom met deze vrij simpele verbouwing van een klein stationnetje loopt men nu al acht maanden achter op het plan en in het tempo waarin alles gaat, gaat het zeker nog wel een aantal maanden duren voordat alles af is.

Dan nog de Hoekse Lijn, van Schiedam naar Hoek van Holland, die ik nodig heb om naar broer Jan in Maassluis te gaan. Dit bouwwerk zit al zeker twee jaar in de vertraging. Het laatste bericht is dat deze verbinding op 30 september zal gaan rijden. Onder diverse voorbehouden uiteraard. Met de nodige mitsen en maren dus.

Zaterdag 27 juli 2019.

Van een buurvrouw in dit complex vernam ik dat het bij haar, met alle ramen en deuren en zelfs gordijnen dicht, toch nog 29 graden werd bij een buitentemperatuur van ruim 37 graden. Dan is de boom waar mijn huis grotendeels zo niet helemaal onder staat, dus goed voor 5 graden extra koelte. Daar heb ik het huis uiteraard nooit voor uitgekozen, maar achteraf bezien was dit dus een gelukkige keus. Nog een neveneffect van de isolatie is dat het huis dus wel heel langzaam opwarmt, maar ook dat het huis, als het eenmaal opgewarmd is, net zo traag weer afkoelt. Zo lang het dus buiten 24 graden of meer is en alleen maar ’s nachts enkele graden lager, koelt het huis ook niet af of kan zelfs nog warmer worden. Ik heb het wel afgeleerd ramen of deuren open te zetten, want dan krijg ik weer nieuwe muizen of katten, en daar zit ik nou echt niet op te wachten. Het wordt voorbij half augustus dat mijn nieuwe hordeur wordt gemonteerd. Zo komt Jan Splinter door de winter. De variant met ‘zomer’ ken ik (nog) niet. Zo komt Jan Dromer door de zomer. Of zoiets.

Vrijdag 26 oktober 2016.

Nog een bloedhete dag met nog een nieuw warmterecord voor Nederland, boven de 40 graden in Gilze-Rijen. En binnen werd het bij mij nooit warmer dan 24,0 graden. Zelfs toen ik heel even de voordeur moest opendoen voor het aannemen van een pakje voor de buurvrouw, sloeg een hittegolf in mijn gezicht en moest ik een half uur bijkomen. Erger werd het toen ik zelfs naar buiten moest, om het pakje naar de buurvrouw te brengen, later op de avond toen het weer was afgekoeld tot 34 graden of zo. Toen was ik misschien wel twee hele minuten in de hitte. En heb ik de rest van de avond nodig gehad om weer helemaal bij te komen. Wat heb ik dus te doen gehad met al die mensen die permanent in die hitte moesten leven, en soms zelfs buiten moesten werken. Ik weet nog altijd niet wat ik van de mensen hier in het complex vind, die de ganse dag alle ramen hebben opengelaten. Misschien wel de helft van de bewoners. Dan wordt het in het huis even heet als buiten. Bij een goed geïsoleerd huis moet je bij hitte juist alle ramen en deuren dichthouden (en alle ventilatieroosters open). Dan kan het buiten tegen de 40 graden lopen, terwijl het dan binnen maximaal 24 graden wordt. Er komt dus, vandaag, hier nog zo’n dag, al zou het iets minder bloedheet worden, maar boven de dertig graden nog wel. Ik neem maar liever geen risico.

Donderdag 25 juni 2019.

De eerste echt bloedhete dag van deze zomer, met een nieuw hitterecord van 39,3 graden in Eindhoven, hebben we ook hier goed doorstaan. Met buiten zeker 37 graden, bleef het binnen steken op 23 graden. En dan nog moet je je niet inspannen en zeker niet naar buiten gaan. Vorig jaar was dat – bij soortgelijke temperatuurverschillen – een keer onvermijdelijk, omdat ik even een brief wilde posten, maar je loopt meteen tegen een muur van hitte op. Na 150 meter lopen kon je me uitwringen. Bij terugkeer in huis leek het wel alsof ik een koelkast binnenstapte. Vandaag dus nog zo’n bloedhete dag.

Intussen ben ik met mijn nieuwe boek over de Tempeliers begonnen (1119 – 1307). En heb ik mijn nieuwe boek “The British Are Coming.” over de Amerikaanse Revolutie ontvangen. Ik verveel me nog steeds niet.

Dinsdag 23 juli 2019.

We zijn dus begonnen met de volgende superwarmweerperiode. Mogelijk wordt het record van Warnsveld, augustus 1944, van ruim 38 graden overtroffen, wellicht donderdag. Vanmorgen wel zo vroeg mogelijk nog even boodschappen gedaan, zodat ik alles in huis heb om het een lange periode vol te kunnen houden. De beste plaats met dit warme weer om te vertoeven is toch mijn eigen huis. Het zal binnen mogelijk naar de 25 graden kunnen gaan, maar dat is natuurlijk verre te verkiezen boven een temperatuur van 38 graden.

En intussen is nu ook mijn dressoir af. Met de inrichting ben ik nog bezig en dat kan wellicht pas definitief als het bankstel bezorgd is en mogelijk ook nog nadat een kleine andere verbouwing heeft plaatsgevonden.

Maandag 22 juli 2019.

Een verbazingwekkend artikel in de New York Times, vandaag. Het gaat over het – volgens de NYT – typisch Nederlandse verschijnsel van wat wij ‘droppings’ noemen: het midden in de nacht in een stikdonker bos de auto uitzetten van een groepje kinderen (scouts) (11 – 15 jaar), met de opdracht om zelf weer de weg terug te vinden naar het kamp of clubhuis. Ze waren doorgaans geblinddoekt naar de dropplaats toe gebracht. Als je dit idee niet knettergek vindt, ben je waarschijnlijk Nederlander, aldus de NYT.

Ga naar www.newyorktimes.com dan vind je het meteen linksboven en anders naar World en Europa, dan kun je kiezen. Erg interessant om weer eens een typisch Nederlands verschijnsel, waarvan ik altijd gedacht heb dat het universeel was. De dropping moet dus worden opgenomen in het Nederlands Cultureel Erfgoed. En ook de status ‘werelderfgoed’ aanvragen bij de Verenigde Naties. Het woord ‘dropping’ bekent uiteraard ook iets heel anders in het Engels dan in het Nederlands.

Ik heb zelf uiteraard ook heel veel droppings ondergaan, maar dan met de verzwarende omstandigheid dat het bij ons dan ging om gehandicapte kinderen, doorgaans ook met één of meer rolstoelen. En als leider heb ik ze ook voor volgende generaties georganiseerd. Nooit geweten dat ik met oer-Hollandse cultuur bezig was.

Zaterdag 20 juli 2019.

Inmiddels is – zelfs nog voor deze maand – een afspraak gemaakt voor een zogenaamde ‘passing’ waarbij wordt gekeken of het apparaat geschikt is en welke aanpassingen er eventueel nog nodig zijn. Ineens gaat het dus vrij snel. Maar we zijn er natuurlijk nog niet.

Voorts ben ik erin geslaagd om het nieuwe dressoir in de hoofdstructuur in elkaar te zetten. Dat kostte heel veel moeite. De pluggen en schroeven van de staande planken in het midden wilden maar niet in de voorbewerkte openingen in het geraamte van boven- en onderplank klikken. Totdat ik mijn vertrouwde hulpmiddelen bij het knutselen weer eens in stelling bracht: mijn verzameling lijvige boeken. Boeken zijn voor mij een onmisbare knutselhulp. Zo heeft geen enkele ontwerper het ooit bedoeld, en ik verbeeld me dat niemand anders het zo doet, maar bij mij werkt het.

Enige maanden geleden moest ik een lijvig en loodzwaar en voor mij ontilbaar extra aanrechtblad op werkhoogte zien te krijgen. Eerst een balk aan de muur gemaakt op de gewenste hoogte. Vervolgens onder het aanrechtblad aan beide zijden zo’n groot boek gelegd. En dan telkens een volgend boek. Totdat de plaat op stoelzittinghoogte was gekomen, waarna de plank langzaam maar zeker naar de stoelzitting kon worden geschoven. Vervolgens weer boeken onder de plank op de stoelzitting gelegd, waardoor hij geleidelijk weer hoger kwam. Daarna kwam hij op wasmachinehoogte en kon de plank op de wasmachine en een ander apparaat gezet worden. Vervolgens weer boeken onder de plaat maar op beide machines geplaatst, totdat hij op de juiste hoogte stond voor de aan de muur gemonteerde balk. Dus alles ging ongeveer zoals de oude Egyptenaren de piramides moeten hebben gebouwd. Onder de plaat konden toen de stevige en uitschuifbare poten worden gemonteerd, het geheel waterpas gemaakt en konden de boeken weer terug in de boekenkast. Alles staat nog steeds als een huis. Zonder mijn lijvige boeken was mij dit nooit gelukt.

Gisteren dus het probleem dat de verticale tussenplanken niet netjes tussen bovenplaat en onderplaat van het nieuwe dressoir konden worden geplaatst. Wat ik ook probeerde met drukken naar beneden van de bovenplaat op alle mogelijke manieren: het lukt niet. Ineens kreeg ik een ingeving.

Als ik nu eens in plaats van boven naar beneden druk, dan kan ik ook proberen van beneden naar boven te drukken. Dat is handmatig uiteraard niet te doen, of je moet de hele kast ondersteboven zetten. Ik bedacht dus om onder één van de verticale planken zo’n dik boek te leggen. Dat heeft dan het effect dat er een druk naar boven komt. En inderdaad dat hielp meteen. Met één klap op het bovenblad schoot de plank aan beide kanten muurvast. Nu nog het boek onder de andere verticale plaat leggen en opnieuw één niet eens al te harde klap. En ook deze plank schoot meteen muurvast aan boven- en onderplank vast. Zonder zo’n boek had ik die planken niet aan elkaar gekregen. Nu nog alles nog eens goed aanschroeven en het klusje was gepiept.

Kortom: dikke boeken zijn voor mij een onmisbare knutselhulp.

Vrijdag 19 juli 2019.

Inmiddels heb ik contact gehad met de adviseur van het Hulpmiddelencentrum. Ja, het klopt, aldus de deskundige, dat de Easy Rider geen handbikeuitvoering kent. Maar ze kunnen hem technisch wel zo aanpassen dat er maar heel weinig kniebuiging voor nodig is om er toch mee te kunnen fietsen. Welnu ik kan de rechterknie helemaal niet buigen, geen millimeter. En dat had ik toch echt zowel de gemeentelijke adviseur als de deskundige van het hulpmiddelencentrum verteld. Hier gebeurt dus precies hetzelfde als bij mijn laatste en huidige orthopedische schoenmaker gebeurde. Ook die had ik verteld dat ik de knie helemaal niet kon buigen, maar bij het de maat nemen, probeerde hij het toch. Heel voorzichtig, maar toch. Ik ben toen nogal fel naar hem uitgevallen dat hij dat toch echt niet moet proberen en nooit meer mag doen. Het zit blijkbaar diep in de psyche van mensen opgeslagen: twee knieën heeft iedereen en die kun je dus altijd buigen. De ene persoon kan dat makkelijker en beter dan de andere, maar buigen kunnen ze allemaal. Zelfs als je erbij verteld hebt dat je jouw knie helemaal niet kan buigen, gaan ze er nog steeds van uit dat het toch wel een beetje kan. En handelen ze er vervolgens ook naar.

De Easy Rider is dus nu, hopelijk definitief, van de baan. En we gaan nu dus toch over op de Hasebike. Nu is het dus weer wachten. Niemand weet of kan vertellen hoe lang.

Donderdag 18 juli 2019.

Het is algemeen bekend dat bij veel overheden er een enorme bureaucratie is. Besluiten vallen vaak uiterst moeizaam en bij elke aangedragen oplossing kan een goede ambtenaar altijd wel twee nieuwe problemen bedenken. Processen duren ook altijd lang. Vaak zeer lang. Er zijn ook talloze moppen over ambtenaren. Ik probeer me zover mogelijk van elke bureaucratie te houden ook bij grote ondernemingen, maar soms lukt dat niet.

Vanaf 27 maart 2019 ben ik bezig om een volgende WMO-fiets te krijgen. De officiële en wettelijke besluitvormingsprocedure hiervoor bedraagt vijf weken. We zijn er dus nu al bijna vier maanden mee bezig en het eind is voorlopig nog niet in zicht.

Eerst is een gemeenteambtenaar, eind mei, acht weken dus na mijn verzoek, bij me langs geweest om op te nemen waar het precies om gaat. Dat is natuurlijk prima, maar het had alleen geen acht weken mogen duren. Vervolgens wordt de kwestie aan het Hulpmiddelencentrum overgedragen, die voor levering moet zorgen. Dat is weliswaar een particuliere onderneming, maar die onderscheidt zich in niets van een goed doorwrochte ambtenarij. Er komt dus een vertegenwoordiger van het Hulpmiddelencentrum bij me langs, om nog verder met mij af te stemmen. Ook heel goed natuurlijk, maar ook dit kost weer zeker een maand. Gelukkig komt de vertegenwoordiger van het Hulpmiddelencentrum tot de conclusie dat het in mijn geval dus om een Hasefiets moet gaan. Dat had ik zelf ook al bedacht, maar het is toch prettig als de daarvoor ingehuurde deskundige geheel onafhankelijk van mij en spontaan tot dezelfde conclusie komt. En weer gebeurt er daarna niets. Ik ga er dan maar weer zelf achteraan. Tot mijn verrassing meldt dan echter iemand anders van het Hulpmiddelencentrum, na overleg met ‘mijn’ deskundige, dat het toch beter is om een fiets van het merk Van Raam, type Easy Rider te kiezen. Daarvoor zou volgende week met mij een afspraak worden gemaakt en dan nemen ze die fiets meteen mee. Als het allemaal klopt dan laten ze de fiets dan meteen bij me achter. Tjonge, denk ik dan, wat een snelheid ineens. Eerst zien en dan geloven.

Het enige dat ik me nog afvroeg waarom ik toch steeds gemist heb dat ook Van Raam een driewielhandbike van het type Easy Rider heeft. Dus ik ga maar eens even naar hun website. En hoe ik ook blader en zoek ik kom geen enkele driewielhandbike van Van Raam tegen, ook niet van het type Easy Rider, die er wel is, maar alleen in de versie van met de voeten trappen. Dat kan ik niet. Wellicht heeft Van Raam een splinternieuw model op de markt gebracht, dat nog niet op hun website is geplaatst. Dus ik stuur ze maar eens een e-mailtje met de vraag of de Easy Rider er ook in een handbike-uitvoering is. U raadt het al: er komt na een aantal dagen geen enkele reactie op. Ook de firma Van Raam zit in de keten en lijdt aan precies dezelfde euvels als de gemeente en het Hulpmiddelencentrum: druk, druk en nog eens druk. Dan ga ik dus toch maar even bellen.

Eerst even de vraag waarom er geen enkele reactie op mijn simpele vraag op mijn e-mailtje komt. Meneer, het is hier ontzettend druk. En dan nu de vraag: heeft Van Raam inmiddels een handbikeversie van het type Easy Rider? Het antwoord kwam meteen en duidelijk: nee, Van Raam heeft geen handbikeversie van de Easy Rider en die komt er voorlopig ook niet.

Dus hiermee ga ik dan maar weer terug naar het Hulpmiddelencentrum, om ze uit te leggen dat ik met de Easy Rider in de trappersversie geen centimeter kan rijden. En of er dan toch maar een afspraak kan worden gemaakt voor een Hasefiets. Bij herhaalde pogingen komt er echter geen enkel contact tot stand. De telefoon wordt er niet meer opgenomen. Ik gis: ze hebben het te druk om de telefoon aan te nemen.

Dus ben ik maar weer teruggegaan naar de oorspronkelijke opdrachtgever, de gemeente, met het gegeven dat het nu allemaal volledig uit de hand loopt. Ik stuur dus de ambtenaar hierover gistermorgen een e-mailtje.

Ik moet nog een reactie krijgen. Maar ik vrees dat ook deze ambtenaar het te druk zal hebben.

Ik ben met de aanvraag voor een WMO-fiets nog even ver als bij het begin van het proces op 27 maart 2019. Wordt vervolgd.

Oudere informatie bij Hoofdstuk XXI, het jaar 2019.