Hoofdstuk XXIV, Het jaar 2022, tot 11 mei 2022.

In het overzicht van het jaar 2022 meld ik traditiegetrouw eerst mijn situatie aan het begin van het jaar. Ook in 2021 werden mijn activiteiten als gevolg van de nog altijd doorlopende corona-pandemie bij vlagen beperkt, vooral als het ging om ontmoetingen. Vergaderingen van de clubs waarvan ik lid of bestuurslid was en ben, gingen per video en niet meer in persoon door. Niet meer uit eten, geen bezoek meer van en aan familie en vrienden. Geen huisje meer op de hei. Pas op 14 mei 2021 was ik voor de tweede keer gevaccineerd en kon er weer wat meer, op 9 november gevolgd door de booster. Vanaf de start van 2022 leek de pandemie over zijn hoogtepunt en kon er steeds meer. Er is in het jaar 2021 niemand in mijn naaste omgeving overleden, of ernstig ziek geworden. Ik ben nog altijd bestuurslid van de bewonersclub van mijn woonwijkje en ben ook nog lid van het bestuur van het Huurdersplatform De Woonplaats in de Achterhoek en Enschede. Ik ben ook nog lid van de ‘klankbordgroep’ van mijn gepensioneerdenvereniging, lid van de Hollandse Vereniging voor Genealogie, “Ons Voorgeslacht” en van de Moerdregste Historische Vereniging. Abonnee ben ik van het tijdschrift Archeologie en internetabonnee van de New York Times, The Guardian en de Times of Israel. Ik heb ook nog steeds de twee b.v. ’s Invictus b.v. en Qatraze b.v., die allebei nog actief zijn, al is het op een laag pitje. Ik ben lid van MyHeritage, zowel voor het medische deel, als voor het genealogische deel en van 23andme voor het DNA-deel. De aanvraag voor een driewielfiets, die loopt vanaf eind maart 2019, liep ook nog het gehele jaar 2021 door. Op 30 juli 2021 werd de nieuwe website www.deidentiteitsvinders.nl (ook: www.vandnanaaridentiteit.nl) gelanceerd. Het bezoek aan mijn diverse websites liep mede daardoor in 2021 flink op: van 7005 in 2020 naar 11.781 bezoekers in 2021. In dit tempo doorgaand zouden het in 2022 ruim 16.000 bezoekers kunnen zijn, als ik het ook volhoud om er geen reclame voor te gaan maken.

Zaterdag 1 januari 2022. De gebruikelijke oud- en nieuwviering met zelfgemaakte oliebollen. Op 4 januari overleed mijn eerste vaste vriendin Hilde-Mieke Gielen, zeventiger jaren, met wie ik ook enkele jaren heb samengewoond. Hilde-Mieke was een van de eerlijkste mensen die ik ooit ontmoet heb. Ze heeft me nooit belogen, bedrogen of bestolen, en dat kan ik van latere relaties bepaald niet allemaal zeggen. Jammer dat ze zo enorm jaloers was, waardoor onze relatie stukliep. Ze heeft me ook in 1974 aan het roken gekregen, waarmee ik pas op 2 oktober 2000 ben gestopt. Dat was uiteraard mijn eigen fout en niet die van haar. Ook vernam ik dat een ander leidster van de groep, Ria Götz-Werner, het afgelopen jaar overleden is. Met haar had ik altijd een goed contact, maar toch ook nooit een relatie.

Zaterdag 14 januari gingen de winkels weer grotendeels open, terwijl ik een dag eerder nog bij de tandarts was voor controle. Er was niets bijzonders. De bestuursbijeenkomst, gepland te Aalten op woensdag 19 januari ging niet door en werd digitaal gehouden. Op donderdag 20 januari brak het schandaal rond The Voice of Holland los, met vele vrouwen die onheus benaderd waren.

Dinsdag 25 januari gingen o.a. de restaurants weer open, tot 22.00 uur. Op donderdag 26 januari maakte ik voor het eerst in maanden weer een een megawandeling. Zaterdag 29 januari meld ik het vertrek van twee buren, een Indiase familie en een bewoner met veel aanloop. En de komst van twee nieuwe buren.

Op dinsdag 1 februari meld ik dat we tot hier toe nog geen winter hebben gehad en zelfs nog geen nachtvorst.

Woensdag 2 februari hadden we weer eens sinds lange tijd een fysieke vergadering, te Enschede. Op vrijdag 4 februari werden de Olympische Winterspelen te Peking geopend. Zaterdag 4 februari 2022 een uitgebreid artikel in de Telegraaf over een wetenschappelijk onderzoek over de samenhang tussen vitamine D en het krijgen van Covid. Ik zit dus wel snor hiermee. Deze dag kreeg ik ook mijn laatste schilderij van Jan Steen, dat ik ook vrijwel meteen ophing. Woensdag 9 februari plaatste ik weer een een megabestelling bij De Woeste Grond, die de volgende dag werd afgeleverd. Zaterdag 12 februari een artikel over de bestelling van software voor de Covid-pandemie / de ziekenhuisbezetting, door de latere minister Kuipers. Hij bestelde dat bij een relatie. Het systeem heeft nooit gedaan wat het had moeten doen, tot op de dag van vandaag (24.7.22) niet. Het is ook heel erg fout en erg wereldvreemd om zo’n bestelling bij een relatie te doen. Het is de garantie op mislukken. In de twee grote automatiseringsprojecten waar ik bij betrokken was, (de Hogeschool Holland en KPN Werving en Selectie) was ik of totaal niet betrokken bij de bestelling van hard- en software, dus kon ik op de leverancier steeds openhartig reageren, en deden de systemen het op de afgesproken dag, voor het afgesproken bedrag en met de afgesproken faciliteiten. Zolang ik er was is er met deze systemen helemaal niets verkeerd gegaan.

Dinsdag 14 februari 2022, Valentijnsdag. Zie de pagina ‘Overpeinzingen, deel II.

Zondag 20 februari begin ik voor het eerst met een nieuw toetje: yoghurt met stoofpeertjes. Ook doe ik in mijn blog de voorspelling dat Putin in de komende dagen wel met een oorlog tegen Ukraine zal gaan beginnen. ‘Voor het eerst een Europese oorlog sinds 1945’ schrijf ik er nog bij. Hij zal wel wachten tot de Olympische Winterspelen in Peking voorbij zijn, om zijn Chienese vrienden niet voor de voeten te lopen. En inderdaad werd ik donderdag 24 februari s morgens al om half zes in de morgen wakker met het nieuws dat de oorlog aldaar begonnen was.

Dinsdag 28 februari 2022

Het volgende boek waar ik mee bezig ben is dan “Empire of the Black Sea.” van Duane W. Roller. Het speelt zich af in de laatste drie eeuwen voor Christus vooral aan de noordkust van het huidige Turkije. Maar bij hun uitbreiding hadden ze uiteindelijk vrijwel de hele Zwarte Zee omringd, alsmede aan de linkerkant stukjes van de Grieken, waaronder het eiland Delos. Er heersten slechts acht koningen, zes van hen heette Mithridates, voordat het rijk ten onderging. Het betrof het Pontische rijk. Ze hadden dus ook contacten met de eerder door mij bestudeerde Scythen, maar zover ben ik nog niet. Kunstwerken heb ik nog nauwelijks van ze gezien, uitgezonderd hun munten. Ze hadden ook geen goud, terwijl de aangrenzende Scythen daarvan nu juist zoveel hadden. De vrouwennaam Laodike was er populair, ook in het koningshuis, waarvan ze er in die pakweg 250 jaar er niet minder dan 18 van hadden, in het boek netjes genummerd van Loadike I tot en met Loadike XVIII. Ik heb toch al zoveel moeite met namen uit elkaar houden, dus 18 Laodike’s van elkaar onderscheiden is gewoon teveel voor mij. Ongeveer tegelijkertijd waren er in Egypte de beroemde Cleopatra’s, waarvan Cleopatra VII de beroemdste was en die zeven kan ik ook al nauwelijks uit elkaar houden. Ze hadden dus ook in zekere periode het (thans Griekse) eiland Delos, waar toen een kleine 30.000 mensen op woonden. Het was in die tijd het centrum van de plaatselijke slavenhandel, waarvan er toen tot wel zo’n 10.000 per dag werden verhandeld. Nog even heb ik met Google het huidige eiland Delos opgezocht. Er blijken nu nog 24 vaste bewoners van dat eiland te zijn. En het is nu vooral een toeristische bestemming. Er zal met thans 24 bewoners en ooit tegen de 40.000 vast nog wel ergens een lapje grond voor een huisje zijn. Goed weer verzekerd en metaaldetector meenemen.

Woensdag 2 maart bestuursvergadering te Dinxperlo. Voor het eerst in tijden weer fysiek. De vergadering besloot unaniem om aan de ALV van 23 maart voor te stellen, mij weer voor een volgende periode te benoemen tot bestuurslid van het Huurdersplatform. Daarna begreep ik dat dat voor een periode van vier jaar was, en ik betwijfelde meteen of ik dat wel vol zou gaan maken. Tegen de aflooptijd ben ik op een oortje na 80 jaar. Ik zie wel. Het weekend van 5 en 6 maart was er dan weer het WK Allround Schaatsen in Hamar, in Noorwegen. Maandag 7 maart meld ik dat ik het boek over het Pontische Rijk uit heb.

Vrijdag 11 maart 2022 besloot dan de rechtbank in Groningen mij gelijk te geven in mijn zaak tegen de gemeente Groningen over de driewielfiets: hij werd toegekend. Dat vernam wel mijn advocaat die dag nog, maar het was blijkbaar al te laat om mij te informeren, want ik vernam het pas op maandag 14 maart. Zondag 13 maart had ik nog voor het eerst de buitenboel aan de voorkant van mijn huis een grondige grote beurt gegeven. Dat was ook weer voor het eerst in jaren, en het glom, blonk en rook dat het een lieve lust was. Maandag 14 schrijf ik ook voor het eert in mijn blog over mijn twijfels of ik wel met voortgaan met de beide clubs: bewonerscommissie in mijn wijkje en het platformbestuur in Enschede. Ik zou gaan nadenken over alternatieven, want niks doen is al helemaal niets voor mij. Woensdag 16 maart was er dan weer bestuursvergadering in Enschede, maar ook verkiezingen. Ik stemde op de Partij van het Noorden, omdat hun standpunten voor 69% overeenkwamen met de mijne. Geen andere partij kwam boven de 50%. D66 kwam in de stemwijzer op de 12e plaats van 16 partijen. Het blijkt maar weer eens hoever D66 van zijn wortels is afgedwaald.

Donderdag 17 maart werd mijn oudste broer Arie dan 83 jaar en ik heb hem daarna uiteraard gefeliciteerd. Vrijdag 18 maart haalde ik mijn tweede boosterprik.

Maandagmorgen 21 maart ben ik dan per trein vertrokken naar Leiden, voor een bezoek aan mijn oudste broer. Ik kwam perfect op tijd om 14.00 uur aan. Ik wist dat hij nog een bezoek van de huisarts verwachtte, of in dit geval een leerling-huisarts, en die kwam ook, maar duidelijk later dan de afgesproken tijd. En die nam alle tijd, zoals het ook hoort. Dan kon ik natuurlijk niet halverwege het gesprek opstaan en weglopen en dan wacht je beleefdheidshalve toch even totdat het gehele consult is afgelopen. Het was overigens niets bijzonders, voor zover ik kon beoordelen. In elk geval niets waar hij of ik erg ongerust van werden. Door deze vertraging zou ik dus ook later bij mijn andere broer in Maassluis aankomen en dan probeer ik toch de schade nog zoveel mogelijk te beperken. Bij een overstaptijd van 4 minuten te Leiden (17.11 – 17.15) wordt dat dus spannend, aangezien de perrons te Leiden de maximaal mogelijke lengte hebben, die ook geheel door de Spoorwegen worden benut. Alleen het aankomstperron helemaal teruglopen tot waar je er vanaf kon kostte al ongeveer twee minuten. Dan de trap naar beneden en een stukje verder weer omhoog en dan stond de volgende trein meteen boven aan de trap. Dat laatste viel dus weer erg mee, maar dat kun je niet weten als je met de wandeling begint. Voor hetzelfde geld moet je dan weer een heel lang perron teruglopen en dan mis je die trein geheid. Dus besloot ik – intuïtief – om dan toch maar vanaf de start iets sneller te lopen dan ik anders zou doen. Temeer ook omdat ik toch al zo vertraagd was. En halverwege het eerste loopperron gebeurde het. Om 17.12 uur struikelde ik, over ik weet niet wat, mogelijk mijn eigen voeten, en viel op mijn rechterhand en linkerknie. Ik stond vrijwel meteen weer op en liep verder. Gelukkig merkte ik dat de ingang van de trein die ik moest hebben precies boven de trap van aankomst op het perron was, en stapte naar binnen, terwijl de deuren vlak achter me en me zelfs nog licht rakende dichtscheerden. Een dame na mij kon nog net haar hand tussen de deuren steken, maar trok die toch maar terug. Ik was de allerlaatste die mee kon. Het heeft geen meter gescheeld. Ik moest staan, want de trein was eivol. En gedurende de rit naar Delft, had ik ook nauwelijks of geen last van rechterhand en linkerknie. Vanwege de adrenaline vermoed ik. Aangekomen in Delft moest ik verder met de bus en dat liep verder soepeltjes, overstappen op station Maassluis-Centrum ging ook volgens plan en bij broer Jan aangekomen om precies 18.30 uur. Een uur later dan de oorspronkelijke bedoeling. Pas toen ik eenmaal bij hem op de bank zat begon vooral de hand goed op te spelen en in mindere mate ook de knie. De hand zwol ook sterk op en ik kon er vrijwel niets meer mee doen. Ik bleef dus maar bij Jan slapen. De hele nacht heb ik geen oog dichtgedaan. De volgende dag, dinsdag 22 maart, ben ik dan toch maar heel langzaam, onderweg naar huis gegaan, alwaar ik om ongeveer half vier aankwam. Thuis gekomen heb ik eerst naar even per e-mail, de gereserveerde auto afgebeld en vervolgens volgens mezelf afgemeld voor de ALV te Aalten van 23 maart. Wel heb ik nog op verzoek per e-mail mijn bijdrage voor de vergadering gemaakt en opgestuurd. Zolang ik maar met één hand kon en kan tikken lukt het wel. Maar voor bijzondere tekens, waarvoor ik twee handen nodig heb gaat dat niet. En inmiddels vanaf vanmorgen weer wel, met mate. De nacht van dinsdag op woensdag heb ik toch nog enkele uren geslapen, en dat was al een enorme verbetering ten opzichte van de voorgaande nacht. Gelukkig heb ik heel veel voedsel en drinken in huis, dus ik hoefde en hoef de deur niet uit. En heb me ook nauwelijks aangekleed. De afgelopen nacht, 24 op 25 maart, sliep ik nog weer beter en was mijn nacht weer bijna normaal. Gisteren had ik me voorgenomen om vandaag weer boodschappen te gaan doen, maar ik stel het toch nog maar een dag uit, besloot ik zojuist. Ik kom niks tekort. Gelukkig heb ik voorlopig geen verplichtingen buitenshuis, dus het zal allemaal wel goedkomen. Ik kan alweer een leeg kopje verplaatsen, een bladzijde omslaan en een deur openduwen en ander licht werk doen. Opstaan van een bank of het bed, kost me nog wel veel moeite, maar als ik eenmaal sta lukt weer veel. Donderdag 24 ging ik zelfs naar bed, terwijl alles weer was afgewassen. Straks een was proberen.

De zomertijd is weer ingegaan en ik was niet voorbereid. Bij het wakker worden had ik niet meteen door dat de tijd was veranderd. Pas bij het oppakken van mijn iPhone realiseerde ik me dat ik enkele klokken handmatig moest verzetten. Dat is inmiddels gebeurd. Ook vanmorgen was de situatie van mijn verwondingen nog niet in enige mate veranderd, hoewel ik gisteravond voor het eerst weer mijn pistache-nootjes met beide handen kon ontschillen. Dat ging zelfs compleet ongemerkt en pas halverwege merkte ik dat ik weer iets kon dat een etmaal terug nog niet mogelijk was. Het wordt dus toch langzaamaan beter, maar voorlopig nog wel met de nadruk op langzaamaan. Ook het doen van de was en het weer opruimen daarvan ging goed. Vrijdag 25 maart 2022 was het dan zover dat ik voor het eerst weer buiten kwam. De voorafgaande dagen had ik de hele dag slechts een pyama aan, en was alles gericht op genezing. Ben met zoon Jeroen iets gaan drinken aan het meer. Het was immers je reinste lente. Op de terugweg boodschappen gehaald. De hand is in een soort stabiliteit gekomen. Al zeker 48 uur merk ik niets van een duidelijke verbetering. Hetzelfde geldt trouwens ook voor de knie. Ik kan nog steeds geen kracht zetten en opstaan vanaf een bank kost moeite. Zo goed als ik jaren binnenshuis het stoten van mijn voeten weet te vermijden, zo slecht lukt het me dat met de knie. Het was vanmorgen al de tweede keer dat ik mijn knie keihard stootte en het jodelen weer eens flink heb beoefend. Gelukkig ging hij beide keren niet bloeden, dus dat is weer een pluspunt. Ik heb nog altijd zeker een rustige week voor me, waarbij ik niet weg hoef, dus het genezen zal dan toch wel verder gaan, ga ik van uit.

Dinsdag 29 maart ging ik voor enkele Apple-accessoires naar de stad, maar kwam niet helemaal voldaan terug. Er moest ook nog besteld worden. In de avond een vergadering van onze Bewonerscommissie en dit zou wel eens mijn laatste vergadering van deze club geweest kunnen zijn, hoewel mijn lidmaatschap nog wel enkele maanden zou duren, tot medio augustus 2022. Woensdag 30 maart ging ik weer eens naar de kapper en donderdag 31 maart ging ik met Jeroen naar Zeist met op de terugweg een compleet witte wereld.

Dinsdag 12 april 2022.Vandaag moet het dan voor het eerst dit jaar weer boven de 20 graden uitkomen, en daar heeft menigeen, waaronder ik, al een tijdje reikhalzend naar uitgekeken. Dat betekent meer en langer luchten van mijn huis, minder vesten en truien aan en minder stoken. De betere tijden breken dus aan.

Woensdag 13 april: bij kinderen aan de deur een “Paasstol’ gekocht. Dit artikel is al jaren niet meer in de supermarkt of bij de reguliere bakker te verkrijgen. Om andersgelovigen niet voor het denkbeeldige hoofd te stoten, wil men verwijzing naar Christelijke feestdagen vermijden en daarom heten ze al jaren allemaal ‘feeststol’. Maar jammer genoeg voor de producenten lust ik geen feeststol, maar wel paasstol of kerststol. Als die er is koop ik die dus wel.

Vrijdag 15 april 2022, Goede Vrijdag. Vandaag dus weer de traditionele uitvoering van de Matheus Passion, door mij al bezocht of beluisterd vanaf 1965 of 1966, toen ik hem voor het eerst aanhoorde. Deze keer – 2022 – heb ik zelfs twee uitvoeringen gevonden: eentje op StingRay Classic die begint om 10.00 uur en duurt tot 12.40 en de andere begint om 12.20 en duurt tot 15.00 uur. De eerste komt uit Portugal, een gekend land waar het gaat om de beste uitvoering van de Matheus Passion, terwijl de andere uitvoering van het Amsterdam Baroque Orchestra & Choir is, onder leiding van Bachkenner Ton Koopman. Die laatste variant heeft het bezwaar dat het Amsterdams is, maar Baroque op barokke wijze spellen kan ik dan wel weer waarderen. En de autoriteit van Ton Koopmans is bovendien boven elke twijfel verheven. Ben benieuwd.

Zaterdag 16 april, Stille Zaterdag. Hoewel stil …… Er werd in elk geval nog de wielerwedstrijd voor profs: Parijs – Robaais gereden. Ofwel “De Hel van het Noorden”. Kinderhoofdjes. Vorig jaar kleddernat met vele valpartijen tot gevolg en dit jaar gortdroog met enorme stofgebieden. Het blijft een bijzondere wedstrijd. Zondag 17 april, Eerste Paasdag. Mijn jaarlijkse paasontbijt, met croissants, geschilderde eieren, en sinaasappelsap.

Woensdag 20 april 2022. Vandaag is dan de 133e geboortedag van wijlen Adolf. Vraag me af, hoeveel mensen in Nederland dit nu nog vieren. Je hoort daar al jaren niks meer over. Ik weet dat allemaal zo goed, omdat mijn broer Jan vandaag ook jarig is, en geboren in 1941. 20 april 1941 was de eerste verjaardag van de Führer die in Nederland gevierd is, na de bezetting in mei 1940. En precies op die dag werd mijn broer geboren. Zo onthoud ik beide verjaardagen zo goed. Het verhaal ging dat alle jongens die op deze dag geboren werden en Adolf werden genoemd, een mooi geschenk van de Führer zouden krijgen. Ik heb dit verhaal, buiten onze familie, nog nergens bevestigd gezien, maar ik heb er ook niet erg grondig naar gezocht.

Woensdag 27 april 2022.

Vandaag met openbaar vervoer via boodschappen te Assen naar Leeuwarden de wInkel www.olielamp.nl voor een nieuw glas voor de stokoude olielamp die ik had gekregen. Voor details zie ‘overpeinzingen’ deel III.

Donderdag 28 april 2022: Vandaag de aangifte Inkomstenbelasting 2021 gedaan en meteen maar weggedaan.

Zaterdag 30 april 2022. Vandaag zijn dan eindelijk mijn nieuwe sloffen, gevoerd met konijnenbont, afgeleverd. Dat is voor het eerst in vele jaren dat ik weer een paar sloffen voor in huis heb.

Maandag 2 mei 2022.

Wat een heerlijke dag vandaag. Niet zo heel erg warm, maar dat heeft van mij ook niet, een zonnetje en weinig wind. Genieten maar.

En ik heb alweer een boek uit, eigenlijk iets voor op het schema, want het aansluitende boek is er nog niet, maar verwacht ik pas dezer dagen. Het boek dat uit is, gaat over de geschiedenis van de zevende Duitse pantserdivisie, 1938 – 1945. Dat is de divisie die – tijdens de veldtocht tegen het westen in mei en juni 1940 – onder bevel stond van generaal Erwin Rommel. Misschien wel de meest gelauwerde en zelfs ook in het Westen meest geprezen Duitse generaal uit die tijd. Hij was in die veldtocht zijn collega-divisies steeds kilometers vooruit tot wel honderd kilometer aan toe. Na die veldtocht werd hij begin 1941 benoemd tot aanvoerder van het Duitse leger in Noord-Afrika en werd in 1943 verantwoordelijk voor de organisatie van de Atlantikwall, om de komende invasie van de geallieerden te proberen tegen te houden. Hij zat vervolgens ook in het complot tegen Hitler op 20 juli 1944. Hij kreeg de keus: of zelfmoord plegen en een volwaardige staatsbegrafenis krijgen met alle toeters en bellen, en tegelijk konden zijn vrouw en kinderen rekenen op levenslange ondersteuning door de Duitse staat, of een ‘rechtszaak’ met nagenoeg zeker de kogel en vrouw en kinderen naar een concentratiekamp. Het was een cynisme waar zelfs Poetin nog wat van kan leren. Hij koos voor zelfmoord en kreeg zijn staatsbegrafenis en vrouw en kinderen kregen de beloofde ondersteuning. Zijn zoon Manfred Rommel werd na de oorlog nog heel lang burgemeester van Stuttgart en bleef daar erg populair tot ergens in de negentiger jaren. Ook interessant in dit boek is de strijd van deze divisie tegen de Russen in de Oekraïne aan het eind van die oorlog. Ik zag daar dezelfde plaatsen voorbijkomen die ook weer vandaag de dag in het nieuws zijn. De Russen deden het toen een stuk beter en vooral sneller tegen de Duitsers als tegenwoordig tegen de Oekraïners.

Dinsdag 3 mei 2022.

Intussen ben ik begonnen met het volgende boek, The Horde:

Ik heb pas 20 van de ruim 300 pagina’s gehad en het lijkt me nu al erg interessant. Het gaat over Djengis Khan en zijn vier zonen die in de 13e en 14e eeuw grote delen van de wereld hebben bezet, tot en met Hongarije toe. Zo kwamen ze ook in wat nu Rusland is, en kwamen daar de eerste vorst (van Moskou) tegen, een zekere Vladimir. Hoe is het mogelijk. Schijfster beweert dat het vooral deze Mongolen zijn geweest die aan de wieg hebben gestaan van het huidige Rusland. Trouwens ook van Oekraïne. Dat is dus heel iets anders dan Poetin beweerde: dat Oekraïne nooit een echt land is geweest. Hij bedoelde waarschijnlijk: sinds het ontstaan van de Sovjet-Unie. Djengis was getrouwd met een zekere Börte en met haar kreeg hij vier zonen. De oudste was Jochi: een boom van een kerel. Vreemd eigenlijk dat dat hier maar zo weinig bekend is.

Woensdag 4 mei 2022.

Afgelopen herfst heb ik mijn eerste gele buitenplant gekocht. De naam is mij even ontschoten. Hij deed het aanvankelijk heel goed, misschien wel een beetje té goed, want hij groeide als kool. Hij werd wekelijks verzorgd door mijn hulp, die zeer groene vingers heeft, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Maar al zijn die vingers nog zo groen, ze kan ook het weer een week vooruit niet overzien, dus ze stonden toch vaak te lang in de regen en/of te kort in de zon. Daar kon die plant niet tegen. Dus enkele weken geleden stelde ik vast dat van die plant helemaal niets meer over was: niets groens en zelfs geen takje. Dus ik wou alles alweer wegmikken als zoveelste mislukt experiment met planten van me. Maar ik had niet op de groene vingers gerekend. Toen ik mijn voornemen kenbaar maakte zei ze streng: nee, niks aan doen en zo laten. Die plant komt echt wel weer tevoorschijn. Het is namelijk een vaste plant. Dat verband ontging me totaal, maar ik heb er ook even totaal geen verstand van. Wie schetste dus gisteren – bij het volgende bezoek van mijn hulp – mijn verbazing toen zij vaststelde dat de plant inderdaad weer tevoorschijn was gekomen. Ik zag vanuit het raam nog helemaal niks, maar vanmorgen zag ik inderdaad een groen blaadje tevoorschijn gekomen. Hoe is het mogelijk. Als er een bloem volgt komt er hier een foto. Deze dag, ging ik ook naar Maassluis, naar broer Jan. Die zit al een tijdje enigszins in de versukkeling, en we moesten van alles en nog wat bijpraten. ’s Avonds weer eens naar De Lantaern, voor een verrukkelijke maaltijd. De volgende dag, nog in Maassluis, opnieuw restaurant, dit keer Kevin, ook een goede tent. Vrijdag 6 mei dan naar ‘neef’ Piet van Leeuwen in Leusden, voor opnieuw een gezellige bijeenkomst met aansluitend een lekker maaltje.

Zondag 8 mei 2022.

In het westen is het vandaag V-E-dag (Victory in Europe): het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa in 1945, nu alweer 77 jaar geleden. In Rusland vieren ze die dag op 9 mei, met een militaire parade. Van dat verschil over het einde van die oorlog hebben sommige Duitse legereenheden toen geprofiteerd. Dan wilde een Duitse divisie zich op 8 mei overgeven aan de Russen, maar die Russische commandant weigerde de overgave, omdat voor hem het staakt het vuren pas de volgende dag was. Vervolgens vertrok diezelfde 8e mei de hele Duitse divisie, met achterlating van alle spullen, zodra het donker was, lopend naar het westelijk front, dat toen doorgaans enkele tientallen kilometers ver was, om zich de volgende dag over te geven aan de Britten of de Amerikanen. De Amerikanen stuurden ze dan terug naar de Russen en ze moesten dan 10 jaar in krijgsgevangenschap in Rusland, maar de Britten lieten ze dan meestal binnen de kortste keren vrij, zodat ze naar huis konden of naar wat daar nog van over was.

Maandag 9 mei 2022. Alle ogen zijn vandaag gericht op Moskou, waar president Poetin zijn jaarlijkse toespraak houdt ter gelegenheid van de viering van het einde van de Tweede Wereldoorlog. Ik zelf, als doorgewinterde Kremlinwatcher, tevens geroutineerd waarzegger, verwacht er niet zoveel van. Hij kan ook niet zoveel, behalve dan een dramatische verslechtering voor iedereen aanbieden. Maar om verschillende redenen geloof ik daar niet in. Omdat hij met elke ‘mildere’ aanpak alleen maar het risico loopt, dat het nog slechter voor Rusland kan uitpakken, dan het toch al voor ze is. Alles opgeven zou verreweg het verstandigst zijn, maar dat ligt ook al niet in zijn karakter. Kortom: ik verwacht veel bombarie maar weinig concrete maatregelen.

Dinsdag 10 mei 2022. Mijn verwachting van gisteren over de toespraak van Poetin kwam precies uit: enige bombarie maar geen inhoud. Dit ongetwijfeld tot teleurstelling van veel andere Kremlinwatchers, die van alles en nog wat verwachtten en voorspelden. De conclusie is dus nu definitief: Poetin heeft geen opties meer. Dus hij blijft doormodderen. Hoe dan ook is het een interessante tijd. Verder ben ik vanaf vandaag met stoken gestopt. Al heel snel in de morgen is het namelijk buiten net zo warm als ik het binnen stookte (20,0 graden), dus dat moet verder te overleven zijn, tot aan de volgende winter.