Hoofdstuk XXVI. Het jaar 2024.

Traditioneel begint het jaaroverzicht met de situatie aan het begin van het jaar. De coronapandemie was definitief (?) voorbij en er waren dit jaar daarvoor geen beperkingen meer. Ik ben nog altijd lid van het bestuur van het Huurdersplatform van woningcorporatie De Woonplaats en dat zou nog moeten duren tot maart 2025, als mijn mandaat afloopt. Of ik voor nog een periode van drie jaar ga weet ik nog niet. Ik ben ook nog lid van de ‘klankbordgroep’ van mijn gepensioneerdenvereniging, maar ik betwijfel of dat lidmaatschap het einde van dit jaar gaat halen. Met het lidmaatschap van de vaste commissie voor de commerciële sector, van de Verenigingsraad van de Woonbond ben ik in feite al gestopt en dat zal dit jaar naar verwachting helemaal gebeuren. Wel ben ik nog lid van de Hollandse Vereniging voor Genealogie “Ons Voorgeslacht” en ben ook niet voornemens dit lidmaatschap te beëindigen. Datzelfde geldt voor de Moerdregste Historische Vereniging. Per april 2024 ben ik lid geworden van de Nederlandse Vereniging voor Genealogie (NVG). Ik ben geabonneerd op de New York Times, The Guardian en de Times of Israel. Ook mijn beide b.v.”s , Invictus b.v. en Qatraze b.v. zijn nog intact (op en laag pitje) actief. Ik ben ook nog lid van MyHeritage en 23andme, zowel voor het medische als voor het genealogische deel. Ik wandel nog veel (gemiddeld zo’n 5 km per dag) en fietsen op mijn driewielfiets doe ik ook, zij het niet dagelijks. Ik woon nog altijd waar ik al meer dan 10 jaar woon, en heb weliswaar veel relaties, maar geen vaste.

Het bezoek aan mijn websites liep verder op. Voor de standen verwijs ik naar de aparte pagina op deze website.

Wat mijn gezondheid betreft: per 1 januari 2024 had ik al jaren geen medische behandeling van enige betekenis gehad en gebruik ik ook nog altijd geen enkel medicijn.

Vroeg op oudejaarsavond 23/24 is broer Jan gevallen terwijl hij op zijn toilet zat en kwam pas na de jaarwisseling weer bij. Hypo. Het duurde even voordat ik dit allemaal meekreeg en heb mij ingezet om hem zo snel mogelijk te bezoeken in het Sint Franciscus Gasthuis te Rotterdam, mits hij het kon hebben uiteraard. Dat lukte uiteindelijk op donderdag 11 januari 2024.

Maandag 1 januari 2024: De oud- en nieuwviering.

De oudejaarsdag ging niet zonder horten en stoten voorbij. Eerst had ik mij voorgenomen om des avonds zoervleisj te maken. Dat doe ik te weinig, vreemd eigenlijk, want ik vind het één van de lekkerste maaltijden en ik gebruik hem maar eens in de zoveel maanden. Al ’s morgens vroeg haalde ik dus de meukvrije stooflappen uit de diepvries, want die kunnen dan mooi langzaam ontdooien. Ik was lekker bezig met van alles en nog wat, onder andere de jaarlijkse opname van de waterstand onder de vloer, waarvoor ik steeds een stuk van de vloerbedekking moet weghalen. Dus ik ben er altijd wel even zoet mee. Waarom het waterbedrijf steeds de stand van 31 december wil hebben, heb ik nog niet kunnen bedenken. Ik zat weer uithijgend op de bank, nadat ik alles weer in de oude staat had teruggebracht en ik de standopgave aan de leverancier had gedaan. Ik keek op de klok en het was precies vier uur. Alle mensen wat een drama. Helemaal vergeten om op tijd de stooflappen op te zetten. En aangezien ik ze echt de hele vier uur stoven wil geven, betekende dat dus meteen een laat dinertje. Ben dus meteen naar de keuken gestoven, en heb het vlees op de voorgeschreven wijze opgezet. Dit late diner had meteen ook tot gevolg dat ik met het maken van de oliebollen, ook een lange traditie van me, ook extra laat zou gaan beginnen. Maar alles moest nog gemakkelijk voor middernacht klaar kunnen zijn. Tot ik mij om kwart over vijf plots realiseerde dat ik geen olie voor de -bollen in huis had gehaald. En ik had nog wel speciaal voor de gelegenheid een nieuwe friteuse gekocht. Hoe laat zouden de winkels op oudejaarsavond sluiten? Bij opzoeken bleek dat hier om 18.00 uur te zijn, dus ik was maar net op tijd. Zelfs de wagentjes waren al door het personeel naar binnen gehaald en vastgezet, dus men rekende al niet meer op een klant. Ik moet de laatste geweest zijn. Dus was ik ook de laatste klant van 2023. Die prijs had ik nog niet eerder. Om half negen zat ik dus aan de zoervleisj-maaltijd, waarop ik nog een nieuwe variant had bedacht. V E R R U K K E L I J K. Tegen half tien kon ik dan eindelijk met het oliebollenbeslag beginnen. Maar dit beslag moet dan ook nog een een uur rijzen, dus kon ik om kwart voor elf met bakken beginnen. De buurvrouw, die het de laatste maanden zo zwaar heeft met haar gezondheid, had me al eerder gevraagd of ik nog even langs wilde komen om het nieuwe jaar in te luiden. Dat had ik ook toegezegd, maar ik kon bezwaarlijk midden in het bakken weglopen, dus ik moest dat tot mijn spijt afzeggen. Jammer, maar helaas. Het bakken ging sneller dan verwacht en om kwart voor twaalf was dat af. Dus kon ik toch nog naar de buuf om het glas te gaan heffen. Heb ik toch nog aan al mijn oudejaarsdagverplichtingen en -afspraken voldaan.

Woensdag 3 januari 2024. Vlees en bladeren.

De oliebollen zijn weer op en het huis is weer schoon. We kunnen dus weer met nieuwe avonturen beginnen. En het zoervleisj was zoveel, dat ik daar ook nog een tweede dag van kon smullen. En daarna zijn we op de gewone tour verder gegaan. Ik was weer eens bij onze slager. Van de meukvrije slager was me al eerder opgevallen wat voor vreselijk grote stukken vlees, zoals karbonades, die hebben. “Schnitzels als deurmatten” las ik eens op een reclamebord. Maar een schnitzel kun je makkelijk halveren, maar een karbonade of een kippenpoot kun je niet simpel in tweeën snijden, dus ik besloot dan maar enkele karbonades bij de gewone slager te kopen. Maar toen ik eenmaal thuis met zo’n karbonade bezig was, viel me pas op dat ook de karbonade van de gewone slager erg groot was. En ik kreeg hem echt niet helemaal op. Ik neem me heilig voor om voortaan alleen nog maar vlees te kopen, dat ik makkelijk in kleinere porties kan indelen. Ik wil eerder zuiniger met vlees omgaan, dan dat ik zou streven naar steeds grotere stukken vlees. Heb ik toch nog een goed voornemen voor 2024 gemaakt. Verder viel me bij het wandelen enorm op dat de gemeente nog altijd niet de stoepen hier heeft ontbladerd. Dan loop je toch door een soort bladerdrab, waarbij ik enorm moet uitkijken waar ik precies mijn voeten neerzet, om uitglijden te voorkomen. Ik realiseerde me ook dat als er straks een wit winterlaagje overheen gaat, dat ik dan helemaal niet meer weet waar het glad kan zijn. De gemeente Haren moest worden opgeheven, en gevoegd bij de gemeente Groningen, omdat Haren financieel niet meer zijn eigen broek kon ophouden. Nu begrijp ik hoe de gemeente Groningen de tekorten oplost: de service aan de burger afschaffen. Want onder Harens beheer waren de stoepen altijd schoon. Nu niet meer. Ik weet nog niet hoe ik dat straks ga oplossen.

Zondag 7 januari 2024. Een witte wereld.

Toen ik gisteravond laat naar bed ging, keek ik nog even uit het raam. Tot mijn stomme verbazing keek ik naar een witte wereld. De paden waren nog wel zwart, dus het zou te belopen moeten zijn, maar op al het groen, en dat is hier nogal wat, was een laagje wit gevallen. We gaan dus toch nog de winter in. En ik had er stiekem al een beetje op gerekend dat we de winter inmiddels wel gehad hadden. Niet dus. En er kan zelfs nog meer komen. Dus dat wordt uitkijken bij het wandelen, fietsen of boodschappen doen.

Donderdag 11 januari 2024. Mijn waterverbruik.

Ik kreeg dezer dagen de eindafrekening van mijn waterverbruik. Ik bleek vorig jaar in totaal aan € 180,09 aan water te hebben verbruikt. Aan voorschotten was in totaal door mij € 180,29 betaald. Dus dat was € 0,20 teveel!! Dat moet toch beter kunnen. Ik moet nog uitrekenen om hoeveel liter water dit gaat. Maar dit jaar zal ik toch minder koffie moeten nemen.

Vrijdag 12 januari 2024. Broer Jan.

Inmiddels is het bezoek aan broer achter de rug, en intussen is vanmorgen zijn operatie ook geslaagd. Het was een hectische dag, waarbij de informatie en de misverstanden elkaar snel opvolgden. Het was dus ook een lange dag. Met heel vroeg op en ook weer heel laat huis. Daarna wel geslapen als een blok en vanmorgen laat op. Maar we kunnen er dan nu ook weer tegen. En uiteindelijk gaat alles dus nu weer goed.

Maandag 15 januari 2024. Boodschappen voor mijn zieke buurvrouw.

Ook gisteren ben ik weer boodschappen gaan doen, ook voor de buuf en zelfs twee keer. Waaronder een keer in de Oostwijk. Dat laatste om toch weer eens wat kilometers te maken, om mijn moyenne wat op te voeren. Ik merk steeds weer dat het toch lastig is om voor iemand anders boodschappen te doen. Er blijken dan steeds weer meerdere keuzes mogelijk te zijn, op een een ogenschijnlijk simpel verzoek. En welke variant met je dan kiezen? Gisteren bijvoorbeeld was een verzoek ‘300 gram rundergehakt.’. Daar blijken dan in de supermarkt drie varianten van te zijn: rundergehakt, biologisch rundergehakt en mager rundergehakt. Alle drie in verpakkingen van 300 gram. Welke neem je dan mee? Een ander verzoek: een pak koffie ;’dolce gusto’, soort ‘espresso’. Ik weet uit ervaring dat van elke koffiesoort er meerdere varianten te zijn, dus ik zoek het toch maar eerst even op het internet op. Ik kende het koffiezetsysteem ‘dolce gusto’ niet, dus dat moest ik eerst ontdekken. Daar blijken dan vier soorten van te zijn, maar de soort ‘espresso’ kwam daarin niet voor. Dus gaf ik de buuf de keus welke ze dan wel daarvan wilde. Ze koos voor ‘grande intenso’ van het merk Nescafé. In de winkel aangekomen bleek het dan toch weer anders te zijn dan ik had opgezocht, bovendien kwam ik er achter dat van het merk Nescafé, bij de keus ‘dolce gusto’ er een kleine en een grote verpakking bestaat. Bovendien zijn niet alle soorten in een grote verpakking te verkrijgen en de soorten in een kleine verpakking zijn niet allemaal dezelfde als in de grote verpakking. Zij grijpt zelf uiteraard meteen naar het pak dat ze wil hebben, zonder zich elke keer af te vragen welke varianten er verder nog mogelijk zijn. Dat doet iedereen zo, vermoed ik. Ze nam genoegen met de keus die ik had gemaakt. Gelukkig maar, anders had ik weer terug gemoeten.

Donderdag 18 januari 2024. Bunde.

Gisteren weer een dagje Achterhoek. Vanwege de vele waarschuwingen voor gladheid en sneeuw ging ik toch een beetje met angst en beven weg: als ik maar weer heelhuids thuiskom. Het viel enorm mee. Zowel op heen- als op terugweg kon ik overal vlot doorrijden en was er ook geen enkele gladheid. Die bleef blijkbaar in Limburg en Noord-Brabant steken. Van de gelegenheid maakte ik gebruik om weer eens naar mijn Duitse super in Bunde te . Dus op dat front heb ik voorlopig ook niets meer nodig. Het gebeurt me niet vaak, dat ik twee keer achter elkaar naar de Chinees ga. Dat was deze keer dus op zowel dinsdags als woensdag het geval.

Donderdag 25 januari 2024. Raapstelen.

We zijn wel terug in het ‘oude’ patroon, met ook regelmatige wandelingen en fietstochtjes. En ook weer terug bij mijn supergroenteboer. Er waren weer raapstelen! Meteen dus maar gekocht voor de komende periode.

Maandag 29 januari 2024. Mijn keukenkastjes.

Dat was een rustig weekend. Twee dagen leuke veldritten in de middagen en toch nog kans gezien nog een stuk te lopen ook. Ook begonnen met het grondig leegmaken, schoonmaken en opruimen van enkele keukenkastjes. Op de hoger gelegen planken kom ik eigenlijk bijna nooit, want daar heb ik een trapje voor nodig. Dit keer dus wel. En van wat daar stond en lag kon zeker de helft weg. Dus de vuilnisman doet aan mijn huishouden weer eens goede zaken. En tijd gevonden om mijn bijeenkomsten van deze week weer goed voor te bereiden.

Dinsdag 30 januari 2024.

Dagje Utrecht en Leusden.

Zaterdag 3 februari 2024.

Eerste dag cursus ‘Genealogie voor gevorderden’. Lift naar Rotterdam gekregen voor bezoek aan broer Jan in het Franciscusgasthuis.

Maandag 12 februari 2024 naar Winterswijk, om het bestuur aldaar bij te staan bij het nieuw ontwerpen van hun statuten. Dat is altijd een weerbarstig onderwerp, waar niet iedereen om zit te springen. Je kunt haast geen moment de aandacht laten verslappen. Maar we hebben ons er helemaal doorheen geworsteld. Dinsdag 13 februari naar Enschede, voor het periodieke overleg met de beide huurderscommissarissen. Dit is altijd een onvoorspelbaar gebeuren en dat geldt ook voor het overleg met de voltallige RvC. Soms ben je al na een half uur klaar, als er een uur voor staat, een volgende keer ben je wel anderhalf uur bezig en na afloop bedenk je dan altijd nog wel iets, wat je ook nog had willen zeggen of bespreken. Die laatste situatie deed zich dinsdag voor. Een levendige discussie met relatief veel onderwerpen. Woensdag 14 februari was dan de bestuursvergadering, opnieuw in Enschede, met aansluitend het overleg met de leiding van De Woonplaats. Gisteravond was ik – via de Chinees – om een uur of acht weer thuis. Ik had verwacht dat ik – na drie lange dagen – op dat moment compleet gesloopt was, maar dat viel eigenlijk reuze mee. Ook heb ik vanmorgen niet bijzonder lang uitgeslapen. Het lijf en de geest kunnen dus nog altijd drie drukke dagen achter elkaar goed aan. Vanaf vandaag breekt een rustiger periode aan, hoewel ik uit de afgelopen drie dagen ook weer het nodige huiswerk heb meegenomen. Daar gaan we dan vanaf vandaag weer mee beginnen.

Donderdag 1 maart 2024.

Een nieuwe printer aangeschaft en geïnstalleerd.

Zaterdag 3 maart 2024. Treinmalheur.

Opnieuw een welbestede dag. Een dagje cursus, met als hoofdonderwerp: de weeskamers, en bezoek aan broer Jan in Rotterdam. Op de terugweg naar huis liepen de verbindingen van de NS weer eens compleet in de soep. Met ook deze keer gecombineerd met de gebruikelijke desinformatie van de NS. De intercity via de polder naar Groningen vertrok al met 10 minuten vertraging uit Den Haag, maar dat werd me pas op het nippertje duidelijk. De eigen trein uit Rotterdam was ook vertraagd, dus ik verkeerde lang in de veronderstelling dat ik de trein naar Groningen in Leiden niet meer kon halen. De conducteur in onze trein was zelfs ook opgelucht, want die meldde via de omroep, dat de passagiers in Leiden die trein ’toch nog’ konden halen. Dat was ook zo en dat ging zelfs met gemak. Alleen deze trein raakte in de loop van de rit steeds verder achter op de dienstregeling. Nu zit er in Assen een ruime marge van 12 minuten om daar de bus te kunnen halen en voor de stoptrein naar Haren is de marge zelfs nog enkele minuten groter. Dus in de praktijk is dat nooit een probleem. Totdat de vertraging in Zwolle van mijn trein zo groot was geworden, dat de NS besloot om de stoptrein uit Zwolle naar Groningen eerder te laten vertrekken dan de intercity. Ik snapte deze beslissing niet, want nu was er het risico dat de intercity achter de stoptrein zou gaan sukkelen en kort voor elke halte tot stilstand zou komen en de vertraging nog veel verder zou gaan oplopen. Bovendien kon ik zo de voor ons rijdende stoptrein in Assen dus ook nooit meer halen en de bus in Assen al helemaal niet. Ik werd een beetje gerustgesteld dat de hele reis lang de app aangaf dat de intercity 6 minuten eerder in Assen zou aankomen dan de stoptrein. Hoe ze dat dachten te realiseren werd niet vermeld en ik realiseerde me dat er tussen Zwolle en Assen geen mogelijkheid is dat treinen elkaar daar gaan inhalen. Er is bij mijn weten nergens een parallelspoor op dat stuk. In Assen zou de stoptrein zelfs vijf minuten extra blijven staan, dus qua tijd moesten we hem zeker nog kunnen halen. Zelfs in de trein riep de omroepster nog enthousiast kort voor aankomst in Assen dat we op tijd zouden zijn voor de overstap. Dus de app en ons treinpersoneel zeiden hetzelfde. Zou het dan toch nog kunnen gaan kloppen? Maar hoe dan? Want ook in Assen is geen extra spoor, behalve dan eentje die komt uit Groningen en die in Assen op een buffer doodloopt. Dus dat wordt een enorm gezaag of onze trein komt aan op het spoor bestemd voor de treinen richting Zwolle. Wat zou het worden? Kort voor station Assen kwam het antwoord van NS. Onze trein stopte, in een weiland vlak voor het station. Uiteraard kregen de passagiers geen enkele informatie. Sommige passagiers wilden eruit om dan maar lopend naar het station te gaan om de stoptrein alsnog te kunnen halen. Maar dat mocht niet. Onze trein bleef gewoon staan totdat de stoptrein goed en wel vertrokken was en meerde toen aan bij hetzelfde perron. De stoptrein én de bus hadden we nu dus definitief gemist. Het idee kon ook niet. Er was gewoon nergens een extra spoor waar de intercity de stoptrein kon inhalen. Dat moeten ze bij de NS toch ook geweten hebben? En ook bij de volgende haltes, Haren en Europapark, moet de intercity achter de stoptrein zijn aangesukkeld. Vanaf Europapark naar Groningen is er dan wel een inhaalmogelijkheid. De intercity had in Assen al twintig minuten vertraging en zal in Groningen nog meer vertraging hebben gekregen. Ik ben dus in Assen achtergebleven. Dan komt er na tien minuten dus eerst nog een intercity richting Groningen, die voorafgaat aan de volgende stoptrein en daarna de volgende stoptrein naar Haren en verder. Ik was zo’n drie kwartier langer dan verwacht onderweg. Maar kwam nog wel kort voor middernacht thuis.

Dinsdag 5 maart 2024. Nog meer treinmalheur.

Maandag waren er weer de nodige NS-perikelen. Ik was weer eens onderweg naar Rotterdam voor een gesprek met het ziekenhuis, en de heenrit verliep zoals zo vaak, voorspoedig en geheel volgens dienstregeling. Op de terugweg merkte ik te Rotterdam dat ik de trein naar Leeuwarden (overstappen in Zwolle) van 15.35 uur nét niet kon halen. Dus dat zou dan de trein naar Groningen van 16.05 uur moeten worden. Dus ik nam het er even van met een milkshake van de Smullers. Gezeten op een bankje gleed mijn blik over het vertrekscherm. En daar zag ik plots bij de vertrektijd van de trein naar Leeuwarden “+10 minuten”. Dus hij stond er nog en ik kon nog mee. Dus ik naar die trein en ik ging nog mee. Een heel erg foute keuze, zo bleek later. Had ik het maar nooit gedaan. Eenmaal vertrokken zag ik in de NS-app dat er rond Gouda een bovenleiding was gesneuveld, waardoor treinen daar rondom in de vertraging kwamen. Dat gebeurde ook, en de trein kwam met zeker een kwartier vertraging te Utrecht aan. Omdat hij hier volgens dienstregeling acht minuten zou staan, zou hij met 7 minuten vertraging kunnen vertrekken. Maar dat gebeurde niet. Ik zat op spoor 12 in de bovenverdieping van de trein en keek precies op het display van het station. Daar liep de vertraging steeds verder op. Met telkens vijf minuten, en dat werden uiteindelijk 20 minuten. Al die tijd: geen enkele mededeling van NS: niet in de app, niet op het station en ook niet in de trein. Met vertraging van 20 minuten op het bord was er dan plots de stem van een NS-medewerkster in de trein:”Dames en heren, de deuren klemden, maar zijn nu weer hersteld en u kunt dus nu de trein verlaten”. Verwarring. Moest nu iedereen de trein verlaten, of alleen de mensen die er in Utrecht uit hadden gewild? Langzaam maar zeker liep de trein toch leeg en ik ging dus ook maar de trein uit. Eenmaal op het perron was de stationsomroeper aan de beurt. “Dames en heren. Reizigers richting Amersfoort kunnen op spoor 11 (aan de andere kant van het perron dus) op de trein naar Deventer stappen.”. Dan moesten die er dus blijkbaar in Amersfoort weer uit, om de trein naar Zwolle en verder te nemen. Dus ging de hele meute de trein naar Deventer in, die al snel stampvol zat. En toen kwam de NS-medewerkster van de trein naar Deventer, die snel doorhad dat er iets heel vreemds gebeurde, in actie. “De trein naar Groningen staat nu op spoor negen. “. Dus stroomde de trein naar Deventer weer grotendeels leeg, ging de hele meute de trappen af en bij het volgende perron weer op. In zo’n situatie ben ik de verliezer. Want bijna iedereen is dan sneller dan ik over die trappen. En daar stond dan die trein. Dat was dus de trein die om 16.05 uur uit Rotterdam zou vertrekken en ook is vertrokken en die ik eerder had willen nemen. Deze trein was enorm lang: wel drie treinstellen achterelkaar. Goed voor zo’n 1500 mensen. Maar hier moesten dus alle reizigers naar zowel Leeuwarden als Groningen in mee. Zoveel mensen stonden uiteindelijk wel op dit perron. Als late instapper waren alle zitplaatsen dus wel vergeven. Dus moest ik staan. Van Utrecht tot Zwolle om precies te zijn. In Zwolle ging de helft eruit, want die mensen moesten immers naar Leeuwarden. Het gaat al vele jaren zo: bij een stremming is er een totaal gebrek aan informatie en als die komt is hij 50% zeker totaal onjuist. Enigszins geradbraakt kwam ik om een uur of zeven weer thuis.

Zaterdag 9 en zondag 10 maart. Het WK Schaatsen Allround.

Het werd bij de vrouwen inderdaad een ‘clean sweep’, de nummers 1, 2 en 3 waren Nederlandsen, en bij de mannen won inderdaad supertalent Jordan Stolz uit de V.S., met Patrick Roest als tweede. Verder loop ik al een aantal dagen te weinig, dus dat moet ik toch weer wat gaan ‘inlopen’.

Dinsdag 12 maart 2024. Rotterdam.

En dat was nog maar weer een dagje Rotterdam. Jan loopt alweer met een looprek, maar nog wel stapje voor stapje. Ik zie nog niet dat hij binnen enkele dagen weer uit het ziekenhuis weg kan. Wel heb ik zo wat loopachterstand weggewerkt, terwijl alle treinen die ik had, allemaal heel mooi op tijd waren. Dat gaat ook meestal wel goed.

Donderdag 14 maart 2024. Buuf Iet en Hutspot met klapstuk en ander vlees.

Dat was een soort buurtfeestje in een plaatselijk café. De buuf die enkele maanden zo ziek was geweest, had allen die haar in die tijd hadden geholpen, uitgenodigd voor een drankje en een hapje, waarbij ze tevens haar tachtigste verjaardag vierde. Ik heb ze niet echt geteld, maar met de natte vinger houd ik het toch op een stuk of dertig personen. Dat is toch mooi dat je op je 80e nog zoveel lieve mensen om je heen weet. Ik betwijfel of dat mij zou lukken. Ik weet eigenlijk wel zeker van niet. Dat komt onder andere ook, omdat haar familie- en vriendenkring bijna volledig in het noorden des lands woont. Dat is bij mij niet zo. Mijn familie- en vriendenkring is over het hele land verspreid. En ik zie verreweg de meesten daarvan niet naar Groningen afreizen, als ik ze zou uitnodigen voor een aangeklede borrel: veel te ver weg. Verder heb ik weer een stuk klapstuk veroverd bij de plaatselijke slager en wordt vandaag ook een nieuwe lading vlees verwacht van de meukvrije slager. Dus dat wordt vanavond hutspot met klapstuk. Met genoeg over om weer eens wat maaltijden in te vriezen voor later.

Zondag 17 maart 2024. Broer Arie vandaag 85, cursus in Delft en treinperikelen.

De tijd vliegt. Gisteren een dagje Delft (cursus) en Rotterdam (zieke broer Jan). En zowel op de heenreis als de terugreis ging het weer helemaal mis bij de NS. Dat gebeurt de laatste maanden zo vaak, dat je je begint af te vragen of het waar is, dat het de laatste tijd steeds slechter gaat met de NS. Toch kan het nog steeds toeval zijn dat het mij overkomt, omdat ik uiteraard maar één klant ben tussen miljoenen anderen. Op de heenreis stond de trein plots stil vlak voor het bereiken van station Utrecht Centraal. Zoals gebruikelijk zonder enige informatie, behalve dan de mededeling dat we stilstonden. Maar dat was geen enkele passagier ontgaan. Na zo’n twintig minuten ging de trein weer verder. Maar op Utrecht Centraal bleef hij opnieuw extra lang staan. Ook weer zonder uitleg. Met een vertraging van dik een half uur ging de trein weer verder. Kort voor Gouda kwam de mededeling in de trein dat deze niet verder zou gaan dan Gouda. Dat gebeurt wel vaker: met te veel vertraging wordt de hele trein uit de dienstregeling genomen. Bij aankomst in Gouda verscheen op het display de mededeling dat de trein waar ik net uit kwam weer terug zou gaan naar Groningen. Blijkbaar zonder eerst naar Rotterdam te gaan. Dus dan verder met de stoptrein naar Rotterdam: bomvol, maar ik kon nog wel zitten. Ik kwam een uur later dan gepland bij de cursus aan en had veertig minuten les gemist. Het ritje van Delft naar Rotterdam ging zonder problemen. Maar terug vanaf Rotterdam ging het toch weer in de soep. Bij binnenwandelen van station Rotterdam Centraal miste ik maar net de trein van 19.35 naar Leeuwarden. Geen probleem, want ik had toch liever de trein van 20.05 naar Groningen. Dus ik had alle tijd voor een milkshake. Zittend op een bankje zag ik op het display verschijnen dat de trein naar Groningen een vertraging had van 10 minuten. Nog enkele minuten later kwam de melding dat de trein van 20.05 naar Groningen helemaal niet zou rijden. Uiteraard kwam er verder geen enkele mededeling wat een passagier dan verder zou moeten doen. Ik besloot toch maar alvast die richting op te gaan en ik nam de intercity van 19.50 naar Utrecht. De app gaf ook geen enkele informatie. Wel zag ik iets later toen ik al in Utrecht was, dat de trein uit Rotterdam naar Groningen van 20.05 uur, met een minut vertraging uit Gouda was vertrokken. Hoe kan nou een niet-vertrokken trein een minuut te laat zijn? In Utrecht nam ik dan de intercity naar Almelo en ik zou dan wel op de een of andere manier van Amersfoort naar Zwolle moeten komen. Echter de trein naar Almelo vanaf Utrecht kreeg prompt zelf ook vertraging. Uiteindelijk een minuut of tien. Er was een technisch mankement aan de trein. De ‘spooktrein’ van Rotterdam naar Groningen, zou maar twee minuten later uit Utrecht vertrekken. Het scheelde niks of ik had de tweede keer dezelfde trein naar Groningen gemist. Die kon ik in Amersfoort maar net halen. Hij bestond dus inderdaad: de trein uit Rotterdam naar Groningen van 20.05, alleen is hij niet uit Rotterdam vertrokken, maar waarschijnlijk vanuit Gouda. Net als ’s morgens was gebeurd. Uiteindelijk kwam ik precies op de geplande tijd in Assen aan. Maar dat was niet dankzij de NS, maar als gevolg van eigen calculatie.

Voor recentere bijdragen zie mijn blog.