Blog

Zondag 7 maart 2021.

Mijn huisje weer blinkend schoon. Altijd weer reden voor een feestje. Ook de berging is gisteren schoongemaakt en die is waarschijnlijk nog nooit zo schoon geweest. Die was al niet brandschoon toen ik de woning kreeg, in 2005, en heb ik daarna ook nooit schoongemaakt.

De kwaadheid over het gepruts van deze schoenmaker is nog niet weggeëbd. Dat borrelt steeds weer bij me op.

Gistermiddag dan de eendagswedstrijd Strade Bianchi. Met alle tegenwoordige toppers vertegenwoordigd: Matthieu van der Poel, Wout van Art, Alaphilippe, Bernal en Pogacar (op de eerste na allemaal recente winnaars van grote koersen). Een titanenstrijd. Uiteindelijk met veel machtsvertoon gewonnen door Matthieu van der Poel. Wat is dat toch een fenomeen.

Zaterdag 6 maart 2021.

Gisteren werden dan eindelijk, vijftien dagen na de afgesproken leverdatum, mijn nieuwe gevoerde maatpantoffels bezorgd. Bij het uitpakken van de doos bleek echter: 1. de pantoffels waren zwart geworden, terwijl lichtbruin afgesproken was. 2. De pantoffels waren niet gevoerd, hetgeen ook was afgesproken.

Aan deze pantoffels had ik dus niets. Nadat de pantoffel af is kun je geen voering meer aanbrengen, was mij al door deze schoenmaker verteld. Het was wel zo handig geweest als dat wel had gekund, want de voering slijt het snelst. Dus zul je elke keer dat de voering een eind is weggesleten, nieuwe pantoffels moeten kopen. Als dat een commercieel praatje was, komen we er nu snel genoeg achter, als het plots bij deze pantoffels wel kan. Ik had en heb dus duidelijk de smoor in. Nu moet er eerst weer een afspraak komen, die pas over een dag of veertien kan en daarna volgt er weer een nieuwe leverperiode. In theorie zou dat vijf weken moeten zijn, maar de praktijk wijst uit dat het er in werkelijkheid negen weken voor moet worden uitgetrokken. Dus eind mei heb ik dan pas mijn nieuwe warme pantoffels, als de winter inmiddels helemaal voorbij is. Wat een stelletje prutsers.

Vrijdag 5 maart 2021.

Zojuist de afspraak gemaakt voor het feitelijk aanleggen van verlichting en stroom in mijn berging voor volgende week. Het zal tijd worden. Daar heb ik nu vier weken op gewacht. Dan kan ik ook meteen de vrieskist bestellen waar mijn oog op is gevallen. En vervolgens kan ik dan mijn bestelling gaan plaatsen bij de meukvrije slager.

Donderdag 4 maart 2021.

Gisteren heb ik het idee gekregen waarom we het soort onderzoek dat ik met die vrouw die haar vader zoekt, nu mee bezig ben, niet ook kunnen inzetten in de criminaliteit. Bij een ernstig misdrijf treft men DNA aan, dat vervolgens in de systemen wordt ingevoerd, maar dat daar soms geen match oplevert. Dan blijft zo’n misdrijf onopgelost, totdat de dader nog eens toeslaat of om een andere reden een keer zijn DNA moet afstaan. Je kunt ook het aangetroffen DNA naar MyHeritage sturen en dan krijg je ‘vanzelf’ bloedverwanten toegestuurd. Vervolgens kom je dan met dezelfde aanpak die ik deed, uit op de kanshebbers op het eigenaarschap van het DNA. Ergens tussen 1 en 10 personen. Dat maakt het zoeken naar de dader een stuk makkelijker. Of is de misdaad meteen opgelost. Er moet dan natuurlijk nog wel aanvullend bewijs worden verzameld, maar de politie weet dan waar ze moeten zoeken. Eerst ‘even’ het huidige proces goed afronden en dan ermee naar Justitie. En/of commercieel gaan aanbieden aan anderen die ook hun vader zoeken. Dat moeten er ng heel veel zijn.

Woensdag 3 maart 2021.

Eerst even melden dat ik voor het eerst in jaren vanmorgen weer minder dan 100 kilo woog. 99,8 kilo om precies te zijn. En een BMI heb van 27,9. Dat was medio augustus vorig jaar nog respectievelijk 116,3 kilo en 31,0 (officieel was ik toen dus obees). Ik wil nog verder naar beneden. Maar een concreet doel heb ik nog niet. Ik ga in elk geval nog niets extra’s gebruiken, al heb ik nog zoveel zin. Waar die coronatijd al niet voor goed voor is. Restaurants en versnaperingen buiten zijn toch al taboe, dus je hoeft ‘alleen maar’ te letten op wat je binnenshuis eet, dus in huis hebt. Het gaat dus om je discipline in de winkel. Wat niet in huis is kun je ook niet opeten.

Daarnaast ben ik voorlopig klaar met mijn genealogische onderzoek naar de vraag wie de vader van een vrouw is, die ik alleen maar op afstand ken en nooit ontmoet heb. We hebben nu twaalf personen waarvan we de GBA-kaart gaan opvragen. Vijf mannen die volgens de theorieën van MyHeritage kanshebber voor het vaderschap zijn, en nog eens zeven mensen die ouder van een kanshebber kunnen zijn, maar van wie we de kinderen nog niet in openbare bronnen kunnen vinden, omdat er nog termijnen voor hun openbaarheid zijn. Ze zijn wel alle twaalf overleden, dus is een GBA-kaart beschikbaar, waarop wel de kinderen met hun geboortedatum voorkomen. Het moeten dan zoons zijn die geboren zijn vóór 1926 en in 1946 nog in leven waren. Het is niet te voorspellen hoeveel kandidaat-vaders dit gaat opleveren. Dat kan elk aantal zijn tussen nul en twintig. Daarbij is de kans op nul veel groter dan de kans op twintig. Als er wel mogelijke kanshebbers zijn, moeten we ook van hen nog de GBA-kaarten opvragen. Dus het duurt nog wel een aantal maanden. Als we dan alle kanshebbers hebben, moeten we vergelijken wie van hen het meest waarschijnlijk is. Aan de hand van woonadressen, scholen en clubs waarvan men lid was. Het kan de buurjongen zijn geweest en misschien blijft het raadsel met keus uit nog enkele mannen. Dan die mannen benaderen met de vraag of zie bereid zijn dezelfde DNA-test te ondergaan. En dan pas weet je het echt helemaal zeker. Maar als de eerste aanvraag straks op de bus zit, blijft het eerst 3 tot 10 weken rustig.

Maandag 1 maart 2021.

Weer eens bij zoon Jeroen op bezoek geweest. Ze zijn bezig hun nieuwe huis grondig te verbouwen. Indrukwekkend hoeveel moeite en kosten hiermee gepaard gaan. En ook tijd. Hoewel er al heel veel gebeurd is, verwachten ze pas tegen de zomer klaar helemaal te zijn. Toch nog even de staart van Kuurne – Brussel – Kuurne bekeken, met weer een hoofdrol voor Mathieu van der Poel, die overigens niet won.

Zondag 28 februari 2021.

Een rustig dagje, met de Omloop Het Nieuwsblad, de eerste wielerklassieker op de weg van het nieuwe seizoen. De vrouwen kwam deze keer na de mannen in plaats van ervoor, en ik vond de vrouwenrace spannender dan de race van de mannen.

Zaterdag 27 februari 2021.

Ook gisteren kreeg ik nog altijd de bestelde huisschoenen niet. Eerst waren die beloofd voor uiterlijk 18 februari, en vervolgens was de belofte de afgelopen week. Maar weer een keer gebeld. En deze keer bleken ze klaar te zijn, maar nog niet verzonden. Dus dat zal volgende week gebeuren. Driemaal is scheepsrecht, maar aan de andere kant: hoe betrouwbaar is een belofte als hij eerder tot twee maal toe gebroken werd? Wel was een verrassing dat het volgende paar een week later zal worden verzonden. Die had ik voor december 2021 besteld. Zwarte hoge moesten dat worden. Dan kan ik vanaf ongeveer half maart eindelijk in gepaste kledij een treurige bijeenkomst bij gaan wonen. Ieder die dit leest: nog even volhouden dus.

Vrijdag 26 februari 2021.

Vanaf mijn pensioen, eind 2011, heb ik geleidelijk mijn hele huisraad vernieuwd. Het is een heel ander huis geworden. Het is zelfs nog niet helemaal af, want de wandbekleding moet nog af. De leverancier levert maar niet. Na tien jaar zijn de eerste aangeschafte spullen mogelijk alweer aan vervanging toe. Eigenlijk is dus niets meer ouder dan tien jaar in mijn huis. Met twee uitzonderingen. De eerste uitzondering is mijn combioven, die moet van eind 1991 of begin 1992 zijn. Dus die gaat binnenkort 30 worden. Het apparaat kan braden, grillen en magnetronnen, apart of tegelijk. Het is een heerlijk ding en hij kan nog alles maken dat ik erin stop. Hij ziet er alleen niet uit. Dus alleen om deze reden ga ik hem toch maar eens vervangen. Dus ik kijk al stiekem naar nieuwe exemplaren.

Het andere meubelstuk is mijn bureau met bureaustoel. Antiek is voor dit ding een te vriendelijk woord. Zeg maar rustig archeologisch. Ik heb hem al vanaf ongeveer 1967, toen ik op mezelf ging wonen. Ik was nog voortrekker van de Van Laergroep en assistent-leider bij deze groep en op zekere dag vernamen wij dat er een andere padvindersgroep had opgehouden te bestaan (ik heb geen idee meer van de naam van die groep) en dat ze bij hun ‘testament’ hadden bepaald dat hun hele inventaris aan de Van Laergroep werd nagelaten. Dus we zijn met een ploegje naar hun vertrekken getogen, het was ergens boven een lagere school in de binnenstad van Den Haag, om te kijken wat we met die spullen zouden doen. Kampeermateriaal, touw (lijnen), pionierhout, keukenmateriaal en spelmateriaal waren natuurlijk welkom. Maar er was ook een verzameling van een paar honderd boeken, vooral romans, die natuurlijk niet naar ons groepshuis meegingen, en we vroegen elkaar wie daar belangstelling voor had. Welnu, ik was de enige van dat gezelschap met belangstelling. Ik heb ze dus nog steeds. Ook stond er een bureau met bureaustoel, die op dat moment al stokoud waren. Niet alleen van vóór WO II, maar misschien zelfs al van vóór WO I. En dat wilde ook niemand hebben, maar ik ging zelfstandig wonen en wilde het wel hebben. Ik heb dat nu dus ook nog steeds. De laatste weken begint die bureaustoel vervaarlijk te kraken. Misschien ga ik toch maar eens een nieuw setje aanschaffen.

Donderdag 25 februari 2021.

Gisteren weer een dagje technische briefing RIVM over de besmettingen en de vaccinaties, die al om 09.00 uur begon, dus moest ik de wekker zelfs zetten, zodat ik al mijn dagelijkse rituele handelingen bij het opstaan nog kon uitvoeren.

Vervolgens nog druk bezig geweest met project om een oudere dame te helpen met het vinden van haar vader met behulp van DNA en genealogie. Het is een enorme zoekpartij, maar geleidelijk komen we toch dichter bij de waarheid. Als dit project – geheel volgens het liefdewerk-oud-papier-principe – af is, overweeg ik het om dit commercieel aan te bieden. Ik vind dit puzzelen leuk werk, maar het is enorm arbeidsintensief, dus je mag er echt wel een goede prijs voor vragen. En ook nog eens zonder tevoren garantie op succes te kunnen geven. Maar in het huidige project zie ik de kans op succes nu elke dag een beetje toenemen. Om het te preciseren: ik krijg met zekerheid kandidaat-vaders: van wie het DNA klopt met de afstand tot de betrokkenen. Tussen vijf en tien schat ik. Dat aantal moeten we dan proberen terug te brengen tot één kandidaat o.a. met behulp van de GBA-kaarten van betrokkenen. Dat project alleen al gaat een aantal maanden duren.

Dinsdag 23 februari 2021.

Gisteren had ik de eerste acht echtparen van mijn onderzoek naar de vader van een bekende van mij af, voor wat hun nazaten en in het bijzonder hun zonen, betreft. Daar zaten bij elkaar vier kanshebbers bij. Nu las ik even een pauze in, voordat ik verder ga met generatie III, waar het vier echtparen betreft, van wie ik de kleinzonen moet opsporen. Ik ben met dit project nu voorbij de helft en dat is toch wel een gedenkwaardig moment. Zal toch wel blij zijn als het voorbij is, maar dat is voorlopig nog niet het geval. Als ik alle kanshebbers heb, moet ik nog uitzoeken welke van de kanshebbers de echte moet zijn, allereerst met behulp van hun GBA-kaarten. Hopelijk houd ik er dan eentje over.

Maandag 22 februari 2021.

Allerhande berichten. Van een schaker is een filmpje van YouTube gehaald, omdat hij de woorden zwart en wit, samen met ‘aanvallen’ gebruikte. Wat leren we hiervan : kijk uit welke woorden je gebruikt. Zwart en wit mogen binnenkort ook niet meer. Zeker niet in combinatie met aanvallen.

Van de oude Kerner heb ik veel geleerd, schreef ik meerdere malen op deze website. Nu heb ik toch een onwaarheid van hem ontdekt. Een van de eerste zaken die ik van hem leerde was het verschil tussen een platte knoop en een oud wijf. De platte knoop zou zoveel beter zitten dan een oud wijf. Ik heb enkele weken geleden een nieuwe badspons gekocht, die door mijn hulp aan een touwtje (dat je samen met de spons koopt) in mijn badkamer is opgehangen, in plaats van hem op een plateautje te leggen, wat ik steeds deed. Nu is door de fabrikant het touwtje vastgeknoopt, door beide tampen samen te nemen en er vervolgens een eindknoop in te leggen. Die knoop gaat na verloop van tijd losser zitten totdat hij uit elkaar valt. Ik herstelde dat met een platte knoop en niet met een eindknoop of een oud wijf. En na vele experimenten moet ik vaststellen: de eindknoop blijft het langste zitten en de platte knoop is het snelste weer los, hoe stevig je alles ook aantrekt. De platte knoop is een zwakke knoop. Althans bij badsponzen. Wel vroeg ik mij af of je een oud wijf tegenwoordig nog wel een oud wijf mag noemen. Ik ga dat toch maar eens vragen aan een ervaringsdeskundige. Dat begrip mag vast nog wel. Hieronder een oud wijf.

Zondag 21 februari 2021.

Mijn huisje weer eens flink schoongemaakt. Altijd weer een zaak waarvan ik weer erg blij word. Vervolgens boodschappen gedaan en het laatste weekend van dit seizoen gebruikt om naar het veldrijden te kijken. De grote toppers, Van Aert en Van der Poel, waren er niet bij, maar het blijft leuk en spannend. OoK bij de vrouwen misten we enkele toppers, maar hiervoor geldt hetzelfde als voor de mannen.

Mij bereikte een bericht van een behandelaar, die een patiënt heeft die het slachtoffer was van Paul Jacobs. En daar blijkbaar nu nog altijd mee tobt. Het staat elders op deze website uitvoerig beschreven. Ik was toch wel een beetje verbaasd. Ik wist immers niet beter dan dat hij met zijn misdaden na zijn veroordeling in 1991 was gestopt. Maar als ik het goed begrepen heb, gaat het om een persoon die het een en ander onderging vóór 1991. Zo zie je maar weer hoe lang die misdaden bij de slachtoffers schade kunnen blijven aanrichten. En dat er mensen bestaan die dit alles zonder kritiek te hebben toestaan, ervan afweten en niets doen is mij ook nog altijd een raadsel.

Zaterdag 20 februari 2021.

Ook in de Eerste Kamer was er hetzelfde beeld als in de Tweede Kamer. De tegenstanders het meeste in beeld, voortdurend aan het woord, en voorstanders leken er nauwelijks te zijn, maar toch werd het voorstel met ruime meerderheid aangenomen.

De voortgang van het project ‘zoek de vader’ verloopt tot nu toe zeer voorspoedig, maar er komt ongetwijfeld nog een terugval. Ik heb inmiddels al drie kandidaten voor het vaderschap, die broers van elkaar zijn.

Vrijdag 19 februari 2021.

Een deel van het Kamerdebat over de nieuwe ‘avondklokwet’ zoals ik het maar noem bekeken. Wat me vooral opviel was dat de tegenstanders zo uitvoerig aan het woord kwamen. Het regende kritische interrupties. Voorstanders leken er niet of nauwelijks te zijn. Maar als dan de stemming kwam bleek toch een flinke meerderheid voor de nieuwe wet te stemmen. Echt slecht en onverantwoordelijk vond ik het voorstel van Wilders, tegenover wie ik een tijd vrij positief heb gestaan, dus ik ben zeker niet tegen alles wat hij zegt. Hij stelde voor de behandeling en stemming van de wet uit te stellen tot na de uitspraak van de rechter in hoger beroep in de komende dagen. Dat zou tot gevolg hebben en dat gaf hij desgevraagd ook toe, dat als de rechter de regering in het ongelijk zou stellen, er een aantal dagen geen avondklok zou zijn. Het land zou ontploffen van de straatfeesten en andere ellende. Volstrekt onverantwoordelijk. Er zijn – behalve naar ik aanneem de PVV – nog meer halve zolen in de Tweede Kamer die dat wel een goed idee zouden vinden. Gelukkig werd zijn plan door de overgrote meerderheid van de Kamer weggestemd.

Donderdag 18 februari 2021.

Eindelijk weer eens een dag dat ik weer simpel de deur uit kon. Het was nog niet echt nodig, maar als de kans er is, dan neem ik hem ook even. Er lagen hier en daar nog wel wat sneeuwresten en heuveltjes, maar daar kon je gemakkelijk omheen lopen. En wat vers spul in huis kan geen kwaad. Verder ben ik met het genealogische werk voor een dame die wil weten wie haar vader is, goed vooruit gegaan. Ik heb nu 15 echtparen-voorouders in beeld van een DNA-match van haar en nu moet een afstammeling van één van die paren haar vader zijn. Van de oudste acht paren, wat ik heb genoemd de vierde generatie, kan het al een zoon zijn. Dus moet ik van al die acht paren hun zonen proberen op te sporen. Als het om de vier paren van de derde generatie gaat, moet het een kleinzoon zijn, en van de beide paren van de tweede generatie is het dan een achterkleinzoon. Criterium moet dan zijn, dat als ik een mannelijke afstammeling van die paren gevonden heb, ik hen kan uitsluiten die te jong waren om de vader te kunnen zijn, en nog niet overleden waren in het jaar voor haar geboorte. Dat wordt dus nog een hele puzzeltocht, maar gelukkig ben ik dat werk gewend en vind ik het ook leuk werk. Aan het eind kan ik natuurlijk nog meerdere kandidaten overhouden, en dan moeten we dieper duiken in de geschiedenis van deze mensen, woonadressen, het werk wat ze deden, en andere vondsten om te kunnen vaststellen wie de meest waarschijnlijke vader zal zijn. Ik voel de volgende drempel al aankomen: van alle registraties vanaf 1811, de invoering van de burgerlijke stand, zijn de overlijdens het slechtst ingevoerd. Ieder archief maakte zijn eigen keuzes en er was en is natuurlijk nog een hele lawine aan andere persoonsgegevens te digitaliseren. Dan kwamen en komen de overlijdens pas later aan de beurt. Daarvoor zal ik dus vaak naar andere bronnen moeten uitwijken. Ik ben voorlopig van de straat, dat is wel zeker.

Woensdag 17 februari 2021.

Ee gebeurtenisloze dag, in afwachting van betere dagen. In afwachting van mijn schilderijen die al in oktober besteld waren, in afwachting van mijn nieuwe schoenen die in theorie morgen moeten komen, in afwachting van het moment dat ik weer op reis en uit eten kan. Vandaag dan voor het eerst weer frank en vrij buiten lopen. Ook wat waard.

Dinsdag 16 februari 2021.

Er liggen nog kleine reepjes sneeuw, maar ik durf nu weer naar alle winkels toe te gaan. Dat zal waarschijnlijk vandaag of anders morgen wel weer gaan gebeuren. Het dooit zover het oog reikt, tot begin maart, zowel overdag als ’s nachts. Misschien ga ik ook wel weer eens reizen, want de vrijkaartjes van de NS stapelen zich nu op. Jammer alleen dat je nergens wat kunt gaan gebruiken, en dat je dus je proviand voor de dag mee zult moeten nemen. Een bestemming heb ik ook nog niet. Het heeft ook nog geen haast.

Gisteren heb ik dan eindelijk mijn boekenvoorraad herschikt. Mijn boeken over WO II stonden eerst wel bij elkaar, maar er kwamen er in de loop der jaren steeds meer van bij, zodat ze uiteindelijk toch verspreid raakten. Ik heb mijn boeken zowel in mijn slaapkamer als in mijn werkkamer staan, en het werd dus een enorm gesjouw van enkele honderden boeken tussen die beide kamers. Nu staat alles weer soort bij soort, met alvast wat extra ruimte voor volgende boeken. Dit was ook zo’n klusje dat ik maar voor me uit schoof, omdat het ook geen enkele haast had, maar wel een keer moest gebeuren.

Maandag 15 februari 2021.

De winter van 2020/2021 is alweer voorbij vandaag. Vandaag de dooiaanval met voorafgaand ijzel en op het moment van het schrijven van deze bijdrage, 10.30 uur, is de sneeuw al grotendeels verdwenen en die zal in loop van de dag helemaal verdwenen zijn. Vandaag voor alle zekerheid de deur nog maar niet uit, maar vanaf morgen moet dat weer kunnen. Zover het voorspellende peil van de weerinstituten reikt komt er zeker tot begin maart geen vorst van enige betekenis meer, ook niet ’s nachts. En een volgende winteraanval midden maart of later lijkt me nauwelijks reëel. Dan hebben we de winter ook deze keer weer heelhuids overleefd.

Zondag 14 februari 2021.

Hoewel ik op deze website er een aparte pagina voor coronanieuws op nahoud, besteed ik er af en toe ook hier aandacht aan, als er een mijlpaal is. En we hadden deze keer zelfs twee mijlpalen. Bij het aantal besmettingen en bij de vaccinaties. De besmettingen. Premier Rutte meldde al in november dat er twee doelstellingen zijn: eerst moet het aantal besmettingen terug naar 3.600 per dag, want dan kan het bron- en contactonderzoek weer worden opgestart en vervolgens moet het ongeveer half januari 2021 terug zijn naar maximaal 1.500 besmettingen per dag. Onder andere de Telegraaf meldde gisteren pontificaal op de voorpagina dat de effecten van lockdown en avondklok nu duidelijk zichtbaar zijn: het helpt echt. Zonder overigens getallen te noemen. Welnu, het aantal dagelijkse besmettingen ligt al een aantal dagen rond 4.200 of iets meer. Ook de eerste doelstelling van 3.600 is nog lang niet in zicht en er is ook geen enkel teken dat er op wijst dat het binnenkort in zicht komt. Om over de doelstelling voor half januari nog maar te zwijgen. Conclusie: het coronabeleid van onze regering is compleet mislukt. Dan de vaccinaties. Minister De Jonge van Volksgezondheid gaf twee weken geleden in de Kamer toe dat Nederland niet alleen veel te laat met vaccineren is begonnen, maar dat het op dat moment het tempo (met 30.000 vaccinaties per dag) ook veel te laag was. Alleen Bulgarije deed het nog slechter dan Nederland. “We moeten het been bijtrekken”, aldus de Minister. De volgende dag werden 1e en 2e prikken bij elkaar opgeteld. Dat doet geen enkel ander land, maar zo lijken de aantallen nog wat. En inderdaad kroop het dagaantal daarna omhoog tot even boven de 40.000, waarna de winter inviel en alle test- en vaccinatiestraten voor een dag werden gesloten. Daar kan de regering natuurlijk niets aan doen. De volgende dag gingen ze weer open en gisteren bereikten we dan een nieuwe mijlpaal met 30.286 vaccinaties. We zijn dus weer helemaal terug bij af. Van ‘het been bijtrekken’ is, ondanks de gepleegde kunstgrepen, helemaal niets terecht gekomen. In dit tempo doen we er nog een dikke drie jaar over voordat iedereen die dat wil is ingeënt. En al die tijd moeten uiteraard lockdown en avondklok gehandhaafd blijven. Wat een puinhoop en een chaos maken we er van, als je dat vergelijkt met vrijwel alle andere landen.

Wat nu nog het vreemdste is, is dat geen enkele journalist en geen enkel Kamerlid dit opvalt. Dat komt omdat journalisten en politici mensen van het woord zijn. Ze zijn goed met taal. En vaak is het dan zo, dat men dan geen enkel gevoel heeft bij getallen. Getallen worden door deze beroepen gemeden.

Zaterdag 13 februari 2021.

Gisteren een boodschappenavontuur beleefd. Voor mij is het lastig om in mijn eigen plaats boodschappen te doen als het glad weer is. De Jumbo bevindt zich op een helling, waar ik al meerdere keren bijna onderuit ging, dus dat risico neem ik niet meer. Vrijwel niemand realiseert zich dat het voetpad daar afloopt, maar voor mij is het daar taboe. De Albert Heijn gaat via de straten aan de andere kant van mijn huis, en daar wordt traditioneel in de winter nooit gestrooid en ook is er bijna niemand van de aanwonenden die zelf zijn straatje doet. Dus die weg is voor mij ook onbegaanbaar. Nu kan ik wel proberen via een omweg die winkels te bereiken, maar dan wordt de wandelafstand in elk geval een heel stuk langer, met dus ook meer risico op een glad stuk. Ik hoef maar één stap verkeerd te doen. De dichtstbijzijnde bushalte is wel goed bereikbaar en daar nam ik dus de bus. Met twee keer overstappen stapte ik binnen een half uurtje bij de MegaJumbo aan de Euroborg, de ruimtes van FC Groningen, vlakbij de voordeur uit de bus. Deze winkel is echt gigantisch. Ik moest bij elke boodschap aan het personeel de weg vragen. Van het brood naar de melk en van de groente en fruit naar de tandpasta en de schoonmaakmiddelen. Enzovoorts. Je komt er niet zonder meteen te verdwalen. En daarna weer op dezelfde manier terug naar huis. Sommigen die het vernamen vonden me maar zielig en boden me meteen aan boodschappen voor me te doen als ik ze nodig had. Maar ik zie dat zelf anders. Het is altijd weer een uitdaging om steeds maar weer mezelf te kunnen redden, ook al zitten de omstandigheden soms tegen. En het is tevredenstellend als het me opnieuw gelukt is.

Vrijdag 12 februari 2021.

Alweer een winter- en vorstdag binnen. Zonder tegenzin. En opnieuw kan ik niet zeggen wanneer ik er nou toch echt uit zal moeten, omdat er iets op dreigt te te raken.

Een merkwaardig voorval was het volgende. Mijn advocaat had in de stukken gelezen dat mijn huisarts ook een advies had gegeven voor trapondersteuning. Ze kon dit advies in de stukken niet terugvinden. Of ik het haar nog even kon opsturen. Van de andere stukken die ze vroeg kon ik meteen bedenken waar die zouden moeten zijn, hetzij op papier dan wel op de computer. Maar van het huisartsadvies, herinnerde ik me wel dat het er geweest is, maar ik kon maar niet bedenken waar ik het gelaten had. Ik zoeken dus, op de computer en tussen de stapels papier, maar ik kon het niet vinden. Gisteren heb ik haar dus maar even gebeld, of ik van haar advies nog een kopietje kon krijgen. Ze kon het zich het advies meteen herinneren en zou ervoor zorgen. Vanmorgen echter belde de assistente terug met de mededeling dat ook zij het advies niet tussen hun stukken of op de computer konden vinden. Ze had inmiddels een nieuw advies gemaakt en laten tekenen en zou dat op de post doen. Heel merkwaardig toch. Mijn huisarts en ik hadden allebei op kilometers afstand van elkaar dezelfde droom. Een nieuw verschijnsel, want ik kon zoiets nergens terugvinden.

Donderdag 11 februari 2021.

Een dag voor allerlei losse klusjes, waardoor mij to-do-list weer een stuk korter is geworden. Daarbij ook oude e-mails opgeruimd, waarmee ik nu weer bij ben tot 1 januari 2019. Ik neem me voor voortaan maandelijks een oude maand op te ruimen. En dan steeds twee jaar of net een pietsje meer achter te lopen. Ik ruim niet echt alles op. E-mails met genealogische gegevens bijvoorbeeld niet. Want bij met name dit project heb ik lang niet altijd meteen goede voornemens meteen uitgevoerd.

Woensdag 10 februari 2021.

Dat was dus mijn bezoek aan het tuincentrum voor een schep, en nogmaals het benzinestation voor nog wat extra zout. En meteen mijn paadje leeggeschept en vervolgens bestrooid. Zo, nu kan ik weer makkelijk naar de glasbak, de brievenbus, de buurvrouw en de containerwegzetplek. Verder weg hoef ik voorlopig nog steeds niet. Want de supermarkt is best nog wel een heel eind verder weg en Oosterhaar, waar ik ook wel eens boodschappen doe, nog veel verder. Daar begin ik voorlopig nog niet aan en het is ook nergens voor nodig. Ik heb nog zat in huis en kom niets te kort. Gistermiddag telefoongesprek met mijn advocaat gehad. Dat verliep heel goed. Het bleek me nu pas dat de vertraging die ik bij de gemeente had bij de bezwarenprocedure, straks meetelt bij het eindoordeel van de rechtbank. Maar dan pas – als ik het goed begrepen heb – na twee jaar, dus dat is dan over ongeveer een jaar. Dus zolang zou het nog kunnen duren.

Dinsdag 9 februari 2021.

Het tuincentrum had een bord op zijn hek gehangen met de mededeling, dat in de wintermaanden het centrum op maandag gesloten is. Is iets voor te zeggen. In de wintermaanden zal er veel minder aan tuinonderhoud worden gedaan. Vandaag dus een herkansing. Naast het tuincentrum is een benzinestation en ik rekende erop dat zij hun toegangen goed hebben bepekeld. Dat was ook zo. Die hadden weliswaar geen tuinschep maar wel strooizout te koop. Dus kan ik morgen na het wegscheppen van de sneeuw het meteen even pekelen. Voorlopig wordt er geen sneeuw van betekenis meer verwacht, dus dat moet voor een tijdje goed zijn.

Maandag 8 februari 2021.

Er is nog geen enkel product in aantocht dat ik de komende week te kort zou kunnen komen. Ik hoef dus de deur niet uit, al moet ik nu alleen nog de container binnenhalen. Er is hier best een redelijk flinke laag sneeuw terechtgekomen en voor het eerst, dat ik hier woon, kon ik redelijkerwijs met de bezem de sneeuw niet wegkrijgen. Ik had daarvoor een schep nodig. Bij de verhuizing vanaf de Heesterlaan, waar ik een flinke tuin had met het bijpassende tuingereedschap, heb ik meteen in mijn privétuinloze huis, meteen alle tuingereedschap weggegooid. Waarom zou ik dat nog bewaren? En nu mis ik dus de schep. Nu is het tuincentrum de dichtstbijzijnde winkel op nog geen 100 meter afstand en vanaf de doorgaande weg is er zeker gestrooid en het tuincentrum zelf heeft zijn toegang vast ook wel vrijgemaakt. Kan ik meteen nog wat extra strooizout meenemen, en dan heb ik toch nog een product genoemd waarvan ik niet genoeg in huis heb. Ik heb het gewoon niet bedacht bij de categorie ‘voedsel’ en bij de categorie ‘verzorging’. Want dat waren de enige categorieën waarbij ik genoeg in huis moest hebben, dacht ik.

Zaterdag 6 februari 2021.

Hoewel het virus wereldwijd nog altijd op zijn retour is, zie ik nu toch ook enkele landen, waaronder Nederland, waar de cijfers weer omhoog kruipen. Dat moet te maken hebben met de zogenaamde Engelse variant, die veel besmettelijker is dan de klassieke. De laatste R-waarde voor de klassieke variant van 20 januari was 0,85 maar die van de Britse variant 1,25. En aangezien de Engelse variant de klassieke in Nederland al heeft ingehaald komt de R-waarde nu toch boven de 1. Oftewel het aantal besmettingen gaat weer toenemen en dat gebeurt nu dus ook weer. In België zou die Engelse variant nog maar 13% zijn van de klassieke en daarom blijven de cijfers daar zoveel lager dan in Nederland. Maar ook België zal dus onderuitgaan.

Met grote hoeveelheden sneeuw en kou op komst heb ik de koelkast weer eens helemaal vol gepropt. Ik hoef er zeker een dag of tien niet uit, als het niet per se moet.

Vrijdag 5 februari 2020.

Dat was voor mijn doen een ongebruikelijk lange pauze. Woensdag had ik een groot deel van de dag vergaderingen en donderdag was er al vanaf 09.00 uur de technische briefing over het COVID-19 virus, door het RIVM, ’s middags gevolgd door het plenaire kamerdebat hierover. De RIVM-briefing was buitengewoon somber. Zo somber had ik hem niet eerder gezien. En het was toch steeds dezelfde persoon: Jaap van Dissel. Hij maakt zich echt grote zorgen en probeerde dat wat af te vlakken, maar dat lukte hem toch niet echt. En zover ik zijn cijfers snap is er ook alle reden om somber te zijn over de komende paar weken. Ook de inentingscampagne die nu loopt, zal dat volgens mij en Van Dissel niet veranderen. Ten eerste vanwege het extreem trage tempo waarbij dat in Nederland gebeurt, maar het Israëlische voorbeeld laat goed zien wat er nu gebeurt met de besmettingscijfers en het aantal doden als de helft van de bevolking is ingeënt. Namelijk: niets. Volgens mij moet je het zo zien: als de helft van de Nederlanders is gevaccineerd, blijven er nog altijd dik acht miljoen Nederlanders over die dat niet zijn. En er zijn nu genoeg volkeren van die omvang te vinden, waar het virus raast en tiert dat het een lieve lust is. Het wordt pas wat als het percentage gevaccineerden fors hoger is dan de helft.

De bestelde boeken zijn intussen aangekomen. En het was een puike zending. En met enkele grote verrassingen. Die Geschichte der Heeresgruppe G, bijvoorbeeld. Een enorm boek, dus met grote bladzijden en met heel kleine lettertjes, en zonder een enkele foto. 722 bladzijden met daarna nog eens een 200 pagina’s met bijlagen. Bij het bestellen dacht ik dat het over een Russisch front zou gaan, maar dat was helemaal niet het geval. Het is de legergroep die in Zuid-Frankrijk stond in 1944. Bij de Amerikaanse landingen aldaar in augustus 1944, trokken ze zich schielijk terug zonder veel strijd, tot achter de Rijn boven Zwitserland. Dat je hierover zo’n enorme pil kan schijven. Hier ben ik meerder maanden mee bezig en wat weet ik dan wat ik nu nog niet weet?

Maandag 2 februari 2021.

Gisteren weer een stuk of tien boeken over WO II besteld. Het zijn deze keer uitsluitend Duitse boeken. De reden dat ik zoveel en steeds meer Duitse divisieverslagen uit WO II heb en lees is de volgende. Elke oorlog wordt na afloop beschreven door de overwinnaars. Dat is al zo zolang er oorlogen zijn en ze beschreven zijn. Die overwinnaars hebben allemaal de neiging om het voor zichzelf iets mooier voor te stellen dan het eigenlijk was en de tegenstander nog iets zwarter te maken dan hij al was. Dat wordt me ook steeds duidelijker nu ik zoveel Duitse gevechtsverslagen lees. In elk boek staan de zaken net iets anders beschreven dan ik tot nu toe begrepen heb, van berichten van geallieerde zijde. Een ander middel dat overwinnaars toepassen is het gezichtspunt van de tegenstander helemaal weglaten. Op tal van cruciale oorlogsmomenten ben ik tot een ander inzicht gekomen, zoals bij D-Day en de strijd in Normandië, Market Garden, de strijd om de laatste brug bij Arnhem, het Ardennenoffensief en de strijd tegen de Sovjet-Unie. Ook valt me nu pas het merkwaardige verschijnsel op dat vooral de Britten, maar af en toe ook de Duitsers zo vaak stilstonden, terwijl er geen enkele vijand tegenover ze stond en oprukken in die situatie juist geboden was. Amerikanen heb ik daar nog niet op kunnen betrappen, die lijken overal door te hebben gelopen, waar dat kon. Ze hebben ook wel af en toe stilgestaan, maar dan was het omdat ze tegen werden gehouden. Baaie interessant allemaal.

Zondag 31 januari 2021.

Historisch is dat ik vandaag mijn laatste kwartaalaangifte voor BTW van Qatraze b.v. over het vierde kwartaal van 2020 heb gedaan. Vanaf 1 januari is Qatraze b.v. voor drie jaar vrij van BTW-heffing, -aangifte en -betaling. Mijn andere b.v. Invictus is al een jaar hiervan vrij, maar dat stopt dus ook een jaar eerder, dus op 1 januari 2023. Eerste aangifte dan weer op uiterlijk 30 april 2023. En voor Qatraze alles een jaar later. Dat scheelt dus een hele hoop werk, en ook enig geld, en de zorg om het steeds maar weer precies op tijd te doen. Een keer vergeten levert geheid een boete op. Nu moet ik alleen nog zien te onthouden dat ik op 30 april 2023 weer aangifte moet doen. Maar hopen dat ik tegen die tijd daar ook weer een melding van de fiscus voor krijg. Zo lang vooruit kan ik niet onthouden en agenda’s voor dat jaar zijn er ook nog niet. Van toepassing is het Afrikaanse gezegde, naar men zegt afkomstig van Paul Kruger: Alles sal reg kom, as ieder sy plig doe.

Zaterdag 30 januari 2021.

De nootjes zijn weer binnen, voor de komende drie weken. Vanmorgen vroeg, toen ik wat flessen naar de glasbak bracht, zag de grond er hier en daar wit uit en er lag zelfs op een plas een heel dun laagje ijs. Dat zag ik gisteravond bij het nootjes halen nog niet. Gelukkig hoef ik er voorlopig niet uit, want ik vind dit maar niks.

Bij het nootjes halen wilde ik van de gelegenheid gebruik maken om bij de koffiespeciaalzaak een ontkalkstaaf te halen, voor mijn koffiemachine. Op hun website stond dat ze tot 20.00 uur open waren, en bij aankomst bij de winkel stond er ook een levensgroot bord naast de deur met het bericht: WIJ ZIJN OPEN.

Maar niets was minder waar. De verlichting binnen was uit en de deur was potdicht. En op de deur stond ook dat ze op vrijdag tot 20.00 uur open zouden zijn. En het was half acht.

Dat haat ik nou zo. Dat mensen glashard en heel bewust liegen en andere mensen daarmee bewust een rad voor ogen draaien. Je reinste bedrog. Ik wil eigenlijk geen klant meer zijn bij deze winkel. Ga op zoek naar een zaak die dezelfde spullen kan leveren en wel betrouwbaar is.

Vrijdag 29 januari 2021.

En opnieuw een wandelingetje van enkele kilometers gemaakt en nog wat meegenomen onderweg. Vandaag dus nog de nootjes, want die zijn nu echt wel zo ongeveer op, maar het weer werkt niet echt mee. Zeker niet als ik het vanavond ga doen. Dus duimen dat ik veilig en ongeschonden heen en weer ben geweest.

Donderdag 28 januari 2021.

Dit keer ben ik wel weer boodschappen gaan doen. En heb ik tevens de laatste belangrijke klus voor derden ingeleverd. Dus nu heb ik nog mijn genealogische hobby’s over, in afwachting van de personen, instanties en winkels die op van alles en nog wat van mij nog moeten reageren.

Er is natuurlijk altijd nog wat overig organisatorisch werk, maar dat steekt niet op een dag meer of minder. Zoals dat ik mijn mailbox weer eens grondig moet opschonen. Daar ben ik mee bij tot 1 november 2018 en het voornemen was altijd om daar ongeveer twee jaar mee achter te lopen en dat is nu dus iets te veel.

Woensdag 27 januari 2021.

En nog een keer een dag thuisgebleven. En weer nog geen berichten van mensen op wie ik wacht. Voorts mezelf opnieuw nuttig gemaakt door weer dingen af te maken die ik nog te doen had en enkele telefoontjes van bekenden gehad. Kortom: een rustig dagje, met genoeg nuttigs te doen.

Dinsdag 26 januari 2021.

En weer de deur niet uit geweest. Nu ik zelf de afgelopen weken mijn huiswerk weer heb gedaan, valt het opnieuw op, dat nu anderen aan de beurt zijn om te reageren, en dat vervolgens niet doen.

Zo wacht ik nog op mijn nieuwe schilderijen (‘komen na de jaarwisseling’, alleen niet vermeld welke). Bericht over mijn beroepsgang blijft uit, evenals de beide procedures tegen twee artsen. De installateur van de verlichting in mijn berging zwijgt ook alweer een tijdje, terwijl dat voor hem toch omzet en inkomen is. Een goede vriend reageert niet op mijn e-mails, terwijl ik hem wel actief elders zie. Ik heb wel vaker van die periodes gehad, dat iedereen met wie ik contacten heb, zakelijk zowel als persoonlijk, zwijgt. Zo’n periode gaat ook wel weer een keer voorbij.

Maandag 25 januari 2021.

Aan de statistieken van Johns Hopkins/New York Times, was het al enkele dagen te zien, in de totaalstaten van de V.S. en de hele wereld, maar nu heb ik het zelf ook overduidelijk vastgesteld bij de 20 landen waarvan ik het bijhoud: het coronavirus is op zijn retour. In 17 van de 20 landen was vanmorgen de besmettingendagstand lager, soms zelfs veel lager, dan het in zeker zes weken is geweest, in één land, Tsjechië, ging het nog een klein beetje omhoog, en twee landen deden geen opgave, zoals meestal na het weekend: Zweden en Spanje. Dit moeten de deskundigen toch ook vaststellen, maar daar hoor ik niemand over. En ook geen journalist is het opgevallen, want die hebben er ook niet naar gevraagd. Zelfs geen journalist van de New York Times, die toch co-sponsor is van deze statistieken, en ze ook dagelijks publiceert, heeft hierover een vraag gesteld.

Één van de grote raadsels van deze pandemie is voor mij nog steeds waarom de vorige grote pandemie, van 1918, ook miljoenen slachtoffers maakte, maar als bij toverslag ineens was verdwenen. En vaccins ertegen zijn er nooit geweest. Ik kon nergens vinden wat daarvan dan wel de oorzaak was. Het was voor iedereen een raadsel waarom het zo plots verdween, en dat is het nu nog steeds.

Het is maar te hopen dat hetzelfde raadselachtige verschijnsel van 1918 zich nu weer herhaalt. Probleem opgelost.

Zondag 24 januari 2021.

Mijn huisje is weer schoon en ik zit weer eens in een zeer langdurige (een dag of zeven) stagnatie met het afvallen, hoewel ik geen gram meer eet dan verantwoord. Veel meer is er op dit moment niet te vertellen.

Zaterdag 23 januari 2021.

Vanmorgen heb ik weer een talent ontdekt, waarvan ik nog nooit gehoord had. Ze heet Sawsan al-Abtah en is professor aan een Libanese universiteit, faculteit Arabische taal en letterkunde.

professor al-Abtah.

Ze schreef een commentaar in Ashwa Al-awsad, een in Londen gevestigde nieuwswebsite. Haar analyse ging over de opkomst van de Chinese cultuur en economie, omdat ze er daar zo goed in geslaagd zijn het coronavirus buiten de deur te houden en te bestrijden. Het laatste kwartaal groeide de Chinese economie met 2% en op jaarbasis zou dat 8% kunnen worden. De Amerikaanse en Europese economieën zullen geen groei maar juist een flinke krimp laten zien, omdat men daar er niet in geslaagd is het virus te bestrijden. Zeker in Amerika niet, waar lange tijd zelfs geen poging is gedaan, dankzij de totale afwezigheid van enig beleid op federaal niveau onder Trump. Haar conclusie was dat China wereldwijd de grote winnaar is en nog meer zal worden van de coronacrisis en vooral Amerika en in mindere mate Europa de grote verliezers zullen zijn en nog meer zullen worden, wegens gebrek aan moed om het virus werkelijk snel en effectief te bestrijden. We hebben volgens mij hier te maken met een reeks halfzachte maatregelen, waarbij op elke maatregel weer een reeks uitzonderingen mogelijk is. Dat kan nooit effectief zijn. Ook de vaccinaties zullen voorlopig niet werken. Israel is het nu het verst met vaccinaties, en is een mooi voorbeeld, omdat ze wel het snelst waren met veel vaccinaties (zitten nu op plm 30% van de bevolking) terwijl ze een uitgesproken slap beleid hadden met de bestrijding van het virus. Na 30% van de bevolking gevaccineerd te hebben is er nog niets te zien van een verlaging van het aantal besmettingen. Volgens professor al-Abtah duurt het zo nog een jaar of zeven voordat China iedereen economisch voorbij zal zijn.

Diezelfde analyse maak ik al een hele tijd. Het gevoerde beleid zorgt voor een enorme oprekking van het leed, en maakt landen economisch kapot. Liever een snelle ‘hardhandige’ bestrijding, waarna iedereen weer gewoon verder kan leven, zoals in China, maar ook in enkele andere landen is gebeurd, zoals in Nieuw-Zeeland. Daar is bijvoorbeeld elke uitzondering op de regels, ook die om humanitaire redenen compleet afgeschaft. ‘Mijn vader ligt op sterven, mag ik nu uit (door de overheid opgezette en door het leger gecontroleerde) quarantaine. Nee, eerst 14 dagen in quarantaine. ‘Maar dan is hij inmiddels al overleden.’ Jammer dan, de quarantaineregel gaat vóór.

Deze analyse heb ik nog nergens gelezen of gehoord. We hebben een hoogleraar Arabische taal en letterkunde uit de Libanon nodig om ons dat te vertellen.

Vrijdag 22 januari 2021.

Enkele dagen afwezigheid betekent doorgaans dat er niet veel te melden was, of dat ik juist weg was. In dit geval was het een combinatie van beide. Intussen is mijn tweede zaak tegen een dokter de deur uit en ben ik al stevig begonnen met achterstallig werk voor De Woonplaats. Vandaag hoop ik het een en ander af te maken, want in het weekend staan er weer diverse interessante veldritten op het menu. Voor het overige is het tamelijk rustig.

Dinsdag 19 januari 2021.

Na een weekendje tv-kijken weer verder gegaan met het wegwerken van achterstallig onderhoud met de diverse stukken die nog van mijn hand moeten komen.

Na mijn aanvraag van half december bij Binnenlandse zaken, waar ik de bepalingen kan vinden die gaan over de instemmingsrechten van de huurdersvertegenwoordiging werd ik gisteren opgebeld door een medewerker van BZK. Hij legde me uit waar het staat. Het bleek hieruit dat het instemmingsrecht van huurdersorganisaties nog verder gaat dan alleen met andere woningcorporaties. Het gaat in wezen om alle overeenkomsten met andere rechtspersonen. Ik moet de bepalingen nog nalezen, maar dit lijkt me wel een vondst. Ook is er nog een wetsontwerp in behandeling bij de Tweede Kamer, die het allemaal wat duidelijker moet regelen. Maar onbekend is nog of de geplande vergadering hierover, op 28 januari wel door kan gaan, nu het kabinet gevallen is. Het lijkt me geen controversieel onderwerp, want wie kan er nou toch bezwaar hebben tegen een verduidelijking? Ik ga dus ook maar even die ontwerpwettekst bestuderen. Interessante ontwikkeling.

Maandag 18 januari 2021.

De vier winnaars van de EK- schaatswedstrijden van gisteren, mannen en vrouwen, all-round en sprint waren alle vier Nederlanders. Van mijn favorieten haalde alleen Irene Schouten het goud niet, maar zilver.

Maar leuk om te zien dat de Noren, na jaren vrijwel afwezigheid, weer in opkomst zijn met goede jonge gasten en ook de Duitsers weer enkele talenten in huis hebben.

Zondag 17 januari 2020.

Gisteren dan de eerste helft van het EK Langebaanschaatsen en het EK sprint. Mijn favoriete sport. Nu heb ik doorgaans wel een favoriet schaats(t)er. Ik kan niet precies uitleggen wat daarvoor de criteria zijn, maar het heeft iets te maken met prestaties uit het verleden, bij mij sympathiek overkomen en soms kiezen voor de underdog. De verhouding tussen die drie factoren kan heel verschillend zijn. Bij de heren langebaanschaatsen was dat deze keer Patrick Roest en bij de dames was dat Irene Schouten voor mij. Patrick omdat het de afgetekende torenhoge favoriet was en is en tevens een sympathieke kerel en bij de dames omdat ik altijd zo onder de indruk ben van haar formidabele eindschot, waarmee ze menige finale bij het marathonschaatsen winnend afsluit. Dat doet gewoon niemand haar na. En dat was deze keer ook weer het geval. In een schijnbaar kansloze positie kwam in het laatste stuk haar legendarische eindschot weer tevoorschijn en won ze ruim de rit bij de 3.000 meter. Bij de sprinters mannen ging ik voor Krol en bij de dames Van Leerdam. Alle vier staan ze nu (bijna) bovenaan. Overigens vind ik altijd dat de beste moet winnen. Dus wie dat ook is: proficiat.

Zaterdag 16 januari 2021.

Gisteren had ik weer een boek verkocht en moest het verzenden. Normaal doe ik dat bij de Bruna in het centrum, maar ik vermoedde al dat die wel eens gesloten kon zijn. Maar dan zal wel op de deur staan waar je dan in deze tijd terecht kunt. Bij de Bruna aangekomen stond inderdaad op de deur dat hij gesloten was, ook het PostNL-gedeelte. Er stond bij dat je voor de plek waar je nu nog terecht kunt de website van PostNL moest raadplegen. Gelukkig had ik mijn gsm bij me dus dat kon ik ter plekke opzoeken. Het bleek het Shellstation aan de Rijksstraatweg te zijn. Pal bij de voormalige grens van de gemeentes Groningen en Haren. Een uithoek dus voor de meeste Harenaren. Vier bushaltes. De bus ging uiteraard net voor mijn neus weg dus ben ik maar gaan lopen. 25 minuten heen en daarna weer terug. Lopen is gezond, dacht ik maar.

Vrijdag 15 januari 2021.

Dat is een tijd niet gebeurd, dat ik drie dagen heb overgeslagen. Dat kwam vooral omdat ik zowel woensdag als donderdag een videovergadering had die ik uiteraard ook nog moest voorbereiden en het huiswerk had dat er achteraan kwam. Maar voorlopig is dat nu weer achter de rug.

Inhoudelijk valt er hier niet zoveel over te zeggen. Wel was ik gisteren op het UMCG voor het passen van een paar passchoenen voor mijn nieuwe pantoffels. tot mijn en zijn verrassing had ik dat gesprek met een oude bekende, die ik eerder had ontmoet bij schoenmaker Schoumakers. Een Limburger met de naam Harm. Daar heeft hij voor mij diverse paren schoenen gemaakt, alsmede mijn eerste en enige tot nu toe orthopedische pantoffels. Na de verkoop van Schoumakers kwamen we allebei bij de firma OIM terecht, hij als schoenmaker en ik als klant. Bij mij ging het tot twee keer toe bij OIM helemaal mis. In beide gevallen stond ik na 100 meter lopen met bloed in de splinternieuwe schoenen. En bij Harm ging het ook mis: hij kon totaal niet wennen aan het werken bij een multigrote onderneming, met zijn managers, papierwinkel en starre werknomen. Hij verhuisde dus naar schoenmaker Rameau als schoenmaker en ik naar dezelfde firma als klant. En gisteren kwamen we elkaar dus tegen. Het was een leuk en zelfs gezellig werkcontact. Ik krijg nu inderdaad Chelseaboots, lichtbruin, met een wat steviger leersoort voor de steun, en met schaap als binnenvoering. Het zou in ongeveer 5 weken klaar moeten zijn.

Bij het UMCG is nog vermeldenswaard dat ik aankwam in de wachtkamer, zoals zo vaak, die altijd flink bezet is met wachtenden op hun afspraak, maar deze keer was er helemaal niemand. Ik was de enige ‘patiënt’ en ook toen ik weer vertrok zat er nog steeds helemaal niemand. Een vreemde ervaring dus.

Dinsdag 12 januari 2021.

Een rustig dagje met weinig belevenissen.

Maandag 11 januari 2021.

Door de zaken over mijn handbike, stagneerde er veel. Dat kwam ook wel mooi uit met de huidige lockdown-periode, zodat ik ook om die reden niet zo veel als anders te doen had. Nu is er dus weer ruimte, ten eerste te gebruiken voor zaken die zijn blijven liggen, zoals genealogie en mijn boekensite.

Vanmorgen ontdekte ik een website met o.a. het gehele begraafbestand van begraafplaats Westduin in Den Haag. Dus dan ben ik toch nog even gaan kijken of mij bekende personen daar nog altijd liggen. Bijvoorbeeld de Kerners, aan wie ik zoveel te danken heb gehad, beiden overleden plm. 1995. Of ‘Kim’ de Voogd, de vaste hulp van Reinier Kerner. En tenslotte mevrouw Haighton – de Voogd, de moeder van de drie gebroeders Haighton, die ik eveneens in die tijd heb gekend.

Toch enigszins tot mijn verrassing bleken de beide Kerners daar niet meer te liggen, en ‘Kim’ de Voogt ook niet meer. Wel was moeder Haighton er nog, overleden in 2007.

Vooral de Kerners hadden en hebben voor mij een zekere ‘eeuwigheidswaarde’ en verdienden een graf tot in lengte van jaren. Maar de familie dacht daar blijkbaar anders over.

Zo is dus dat belangrijke hoofdstuk uit mijn leven, plm. 1958 – 1974, nu definitief voltooid verleden tijd. Er bestaat ook geen aandenken meer van. Er is alleen nog de herinnering.

Zondag 10 januari 2021.

Zoals bekend ben ik aan het afvallen. Ben daarmee begonnen op 16 augustus 2020 met de stand 116,3 kilo en een BMI van ruim boven de 30, dus was ik volgens de definitie duidelijk obees. Inmiddels woog ik vanmorgen 102,7 kilo met een BMI van 28,7. Nog altijd te zwaar, dus het moet nog verder naar beneden. Het gaat precies als met vorige afslankingsoperaties: vanaf de start gaat het meteen en elke dag met onsen tegelijk naar beneden, gevolgd door een periode waarin je kunt doen wat je wilt maar het gewicht blijft hetzelfde. Het lichaam verzet zich dan tegen afvallen. Als je dan maar stug volhoudt komt er ‘vanzelf’ een volgende periode waarin het afvallen weer verdergaat, tot er weer een volgend plateau komt. De Kerst- en nieuwjaarsperiode is dan typisch zo’n plateauperiode, gegeven het dan afwijkende eet- en drinkpatroon, maar sinds een dag of drie is dat weer voorbij en gaat het afvallen ook weer verder. Tot hoe lang? Niemand weet dat.

Zoals mijn hulp het definieerde: in het begin schatte ik je op acht maanden zwanger en nu zijn het nog maar drie maanden.

Zaterdag 9 januari 2021.

Gisteren heb ik bij mijn notenboer een extra voorraad nootjes ingeslagen, genoeg om twee keer de vrijdagavond over te slaan. Vrijdag 29 januari is dan zo’n beetje alles weer op en moet ik nieuwe inslaan. Weer een maatregel om mijn contacten te verminderen.

Vrijdag 8 januari 2021.

Gisteren is door mijn advocaat mijn beroepsschrift naar de rechtbank gestuurd, gericht tegen de beslissing van de gemeente Groningen over mijn nieuwe fiets. Tegelijk ging bij mij een klacht uit naar het Medisch Tuchtcollege over het standpunt van de door de gemeente geraadpleegde arts. Een tweede klacht over een tweede arts moet z.s.m. volgen. De WMO schrijft voor dat zorgvuldig onderzoek moet worden gedaan naar wat een individu op persoonlijke kracht wel of niet nog kan verrichten, maar beide artsen weigerden dat te onderzoeken of te laten onderzoeken. Het begrip persoonlijke kracht staat zo in de wet. En zelfs artsen moeten volgens mij de wet volgen. Bovendien heb ik aan de kaak gesteld dat een arts zich niet met zijn officiële naam presenteerde, zodat in het BIG-register niet was na te gaan of hij eigenlijk wel bevoegd was. Tenslotte de stelling bestreden dat er 65 jaar !! na de ingreep (in 1954, hetgeen ik bewijzen kon) bij mij er nog revalidatie moest plaatsvinden. Nu maar wachten op het vervolg. Ik vermeld het hier pas, omdat ik later wil kunnen nagaan wanneer dat feest begonnen is.

Donderdag 7 januari 2021.

Gisteren dan de bestorming van het Amerikaanse congres, het Capitool, door straattuig dat president Trump steunde.

Wat mijzelf betreft is het een vrij rustige tijd. Gisteren toch nog boodschappen gedaan.

Dinsdag 5 januari 2021.

De vaccinatiestrategie is bekend. Het betekent voor mij, horende tot de groep van thuiswonende tussen 60 en 75, dat ik vanaf half maart tot uiterlijk 1 september aan de beurt ben en dan het Pfizervaccin krijg toegediend op het prikstation Martini Plaza. Mijn broers, die behoren tot de groep 75+, krijgen de Modernaprik dan vanaf 1 april van hun huisarts. Martini Plaza is wel heel goed gekozen. Het is met openbaar vervoer nauwelijks bereikbaar. Dat wordt dus sowieso een stevige wandeling heen en terug en of dat nou zo wijs is meteen na die vaccinatie weet ik nog niet. Dus wordt het een taxi nemen of een auto huren. Martini Plaza is dus typisch de keuze van een autobezitter die nooit met het ov gaat.

Maandag 4 januari 2021.

Oud en nieuw zijn nu toch echt wel voorbij. En met die lage temperaturen gecombineerd met een nat wegdek kom ik niet veel buiten. Dat hoeft ook niet, omdat ik nog meer dan genoeg in huis heb.

Zondag 3 januari 2021.

Het zijn drukke veldrijdagen. Elke dag wel twee, voor vrouwen en voor mannen. Ik vind het nog steeds een mooie en ook leuke sport.

Zaterdag 2 januari 2021.

Weer eens acht boerenkoolmaaltijden met worst en spek gemaakt. Ik krijg steeds beter door hoe ik nu precies acht maaltijden krijg. Meestal maak ik één grote pan, en zie dan wel hoeveel bakjes het deze keer zullen zijn. Gisteren heb ik voor het eerst de hoeveelheden zo afgepast dat het precies acht maaltijden zouden moeten worden. En het klopte ook precies. Ik had geen lepel voedsel over. Het was vervolgens wel persen om de acht bakjes nog in mijn vriezer te krijgen, maar het is gelukt. Nu kan er echt niets meer bij.

Vrijdag 1 januari 2021.

Ik wens alle lezers een mooi, succesvol en vooral een gezond 2021 toe. Pas op jezelf en anderen, is mijn advies.

Traditiegetrouw meld ik eerst mijn situatie aan het begin van het nieuwe jaar. In feite is er dit jaar nauwelijks iets veranderd ten opzichte van een jaar geleden. Ik woon nog op hetzelfde adres, er is het afgelopen jaar niemand die dicht bij mij stond overleden of ernstig ziek geworden. Ik ben nog steeds voorzitter van de Bewonerscommissie van mijn wijkje en bestuurslid van het Huurdersplatform De Woonplaats te Enschede. Voor beide clubs ben ik regelmatig bezig. Voor de laatste club reis ik regelmatig naar Twenthe en de Achterhoek, al is dat dankzij de heersende coronaepdemie voorlopig nog een stuk minder en zijn het nu vooral virtuele vergaderingen. Ik ben ook nog lid van de zogenaamde Klankbordgroep van mijn gepensioneerdenvereniging. Die komt enkele keren per jaar bijeen in Rotterdam, maar dat staat nu ook al een tijdje stil. Ik ben nog lid van de Historische Vereniging Moordrecht, en van de Hollandse Genealogische Vereniging ‘Ons Voorgeslacht’, die af en toe vergaderen in respectievelijk Moordrecht en op wisselende plaatsen in Zuid-Holland. Verder ben ik geabonneerd op het tijdschrift Archeologie. Ik heb v virtuele abonnementen op de New York Times en de Guardian. Ik bezit ook nog altijd de twee b.v.’s Invictus en Qatraze, die zich bezig houden met respectievelijk organisatie-advies en het verkopen van tweedehands boeken. Ik ben lid van MyHeritage. Het bezoek aan mijn diverse websites liep het afgelopen jaar weer op van 5305 naar 7005 bezoekers. Vanaf eind maart 2019 loopt tot op heden nog altijd bij de gemeente Groningen een aanvraag voor een driewielfiets.

De jaarwisseling doorgebracht in gezelschap van een schaal zelfgebakken oliebollen. Na middernacht bleef het eerst een tijdje helemaal stil buiten, totdat, waarschijnlijk een eenling, toch nog begon te knallen. Er heerste een vuurwerkverbod als gevolg van corona Covid-19. Dat was binnen een half uur weer voorbij en werd het vervolgens weer helemaal stil.

We hebben het jaar 2020 gezond en succesvol afgesloten, al was het wel getob met alle maatregelen. Nu deze dagen ook hier het vaccineren kan gaan beginnen, zal het wel beter gaan worden, maar we krijgen toch echt eerst nog enkele maanden met oplopende aantallen besmettingen, zieken en doden. Gewoon zo voorzichtig blijven als ik het afgelopen jaar ben geweest.

De websites werden weer beter bezocht dan vorig jaar en zelfs het beste sinds het najaar van het jaar 2000. Zie voor de details de aparte pagina hierover die weer is bijgewerkt.

Donderdag 31 december 2020.

Omdat het gisteren nog 6 graden zou worden en voor de dagen erna we hier voorlopig niet verder zullen komen dan 2 graden, heb ik besloten om weer het nodige in huis te halen, zodat ik het veertien dagen of zo zonder boodschappen kan volhouden. Op zichzelf heb ik geen problemen met lage temperaturen of vorst, maar dan moet niet tegelijk de bodem nat zijn. Want dan is het me te riskant. Hoewel mijn vriesvermogen uitpuilt, heb ik toch maar besloten om ook acht porties boerenkool met spekjes en rookworst te gaan maken. Dat dwingt me ook om mijn vrieslades nu eens eindelijk grondig te gaan reorganiseren. Want met passen en meten wordt veel tijd versleten. Dan passen die acht bakjes er vast nog wel bij, en anders wordt het enkele dagen achter elkaar boerenkool eten.

Dus met drie keer de deur uit heb ik per saldo een flinke berg voedsel en andere producten in huis gehaald. Laat de winter maar beginnen.

Woensdag 30 december 2020.

Wel een beetje zuchtend heb ik mij dan de hele dag gestort op het maken van allerlei stukken. Ik wil zo graag met een schone lei het nieuwe jaar in. Dat geeft pas een goed gevoel, als morgen de klok 12 slaat.

Dinsdag 29 december 2020.

Wat ik al op 22 december j.l. voorspelde komt inmiddels uit. Er wordt dus in Nederland inderdaad niet op 8 januari begonnen met vaccineren, zoals door de regering beloofd. Dat is veel te snel voor mensen die goed kunnen nadenken, schijven en praten, maar waar verder niets tastbaars – behalve dan beleidsstukken – uit hun vingers komt. Slechts 3 van de 28 GGD’s zijn er klaar voor vanaf 11 januari en alle overige kunnen pas vanaf 18 januari beginnen is het laatste bericht. Verder is intussen bevestigd dat vandaag heel Europa al aan het vaccineren is. Maar ik acht de kans groot dat ook de genoemde 11e en 18e januari niet haalbaar zullen blijken te zijn. En als het dan toch echt begint zal binnen de kortste keren blijken dat er onverwachte organisatorische problemen op zullen duiken.

“Liever zorgvuldig dan snel” is een kletsverhaal van Minister De Jonge. Zouden alle andere Europese landen dan zo onzorgvuldig te werk gaan?

Een van de problemen was dat plots bleek dat de vaccins in dozen van 1000 stuks geleverd worden. Vraag van Nederland was of dat niet in kleinere dozen kon. Men heeft zelfs overwogen de kleinere verpakkingen door overpakken zelf maar te realiseren, maar dat bleek te arbeidsintensief. Commentaar van de leverancier: In Nederland is nog niet begrepen dat er een pandemie heerst. Duizend vaccins zet je makkelijk in een uurtje weg, als je het een beetje grootschalig aanpakt.

De huidige bewindslieden hebben bloed aan hun handen. Nederland is het traagste jongetje van de Europese klas en zelfs met een straatlengte verschil. Deze aanpak kost tienduizenden besmettingen en honderden of misschien wel duizenden doden. En iedereen lijkt het allemaal prima te vinden. Ik zal straks zeker niet stemmen op één van de nu daarvoor verantwoordelijke partijen. Maar welke partij het dan beter zou doen moet ik nog bedenken.

Maandag 28 december 2020.

Van het lopen komt de laatste dagen niet veel, al probeer ik elke dag nog wel enkele kilometers te maken. Dat komt door de tv, de vele regen of een combinatie daarvan. Dat gaat wel weer snel over, want ik wil het wel.

De veldrit in Dendermonde was inderdaad een moddergevecht. Ik kreeg door dat je de verschillen tussen de renners het beste kunt onthouden aan de kleur van de helm. De rest wordt egaal donkergrijs of zwart. Maar bovenop het hoofd spat het het minste en een renner komt er met een val ook niet zo snel op terecht.

Zondag 27 december 2020.

Het was lastig kiezen gistermiddag. Met tegelijk schaatswedstrijden en veldrijden. Met schipperen heb ik van beide sporten de belangrijkste delen gezien.

Vanmiddag opnieuw opnieuw veldrijden en schaatsen tegelijk. Het schaatsen in Dendermonde vanmiddag, met veel regen verwacht, lijkt me een echt avontuur te worden. Dat terrein staat al bekend als een modderterrein, ook als het droog weer is, maar met veel regen wordt het echt een moddergevecht. Maandag is er dan nog wel schaatsen, mijn geliefde tien kilometer zelfs, maar geen veldrijden meer, bij mijn weten.

Zaterdag 26 december 2020. Tweede Kerstdag.

De Eerste Kerstdag zijn we dan weer heelhuids doorgekomen. En opnieuw op streng dieet en ruim 10 kilometer lopen.

Verder geen noemenswaardige avonturen beleefd.

Vrijdag 25 december 2020. Eerste Kerstdag.

Kerstavond heb ik gevierd met een buurvrouw en haar vriend en het eten kwam van onze Chinees. Het was gezellig en lekker. Ik kom dan natuurlijk meteen weer ruim een kilo aan en daarmee ben ik dan weer zeker een week bezig, om het weer naar beneden te krijgen. Tegenwoordig maak ik er elke dag een stevige wandeling bij, dus misschien kan het dan nu ook wat sneller. Maar op oudejaarsavond komen er toch weer geheid mijn wereldberoemde oliebollen. Gisteren was het precies 10 kilometer. Ik moest en moet dat natuurlijk geleidelijk uitbouwen. Dinsdag ben ik begonnen met precies 5 kilometers. Vandaag wil ik dan weer iets meer dan 10 kilometer proberen. Enzovoorts. Zo komt Jan Splinter door de winter.

Donderdag 24 december 2020.

In Nederland steeg het aantal besmettingen alweer en is het effect van de lockdown die we vanaf 15 december alweer hebben nog altijd niet zichtbaar in de cijfers. In Duitsland waar de lockdown een dag later begon is zelfs een nieuw dagrecord besmettingen gemeld, met 32.195 stuks.

In het Verenigd Koninkrijk, dat een ingewikkelder systeem heeft met vier verschillende niveaus en de daarbij behorende beperkingen, gaat in een deel van het land, grofweg ruim rondom Londen plus enkele plaatsen, vanaf Tweede Kerstdag een lockdown in. Britten wilden toch eerst nog even Kerst vieren. Effect is nu dat ook het V.K. een besmettingenrecord heeft van liefst 39.237 stuks alsmede een dodenrecord van 744. Kijk, zo’n extra dagje feestvieren kost slechts enkele tienduizenden extra besmettingen en een paar honderd doden per dag extra. En dat loopt natuurlijk nog een aantal dagen door. De zieken en doden hadden het er graag voor over dat anderen nog wat langer konden feestvieren. Kijk maar naar wat er in Nederland en Duitsland gebeurd is.

Waar ik nu al vanaf het eerste begin om geroepen heb gaat men nu eindelijk mee beginnen. Iedere vliegtuigreiziger die in Nederland aankomt moet vanaf aanstaande dinsdag een testbewijs hebben dat bij aankomst in Nederland nog geen 72 uur oud is. Maar wat gebeurt er nu met de passagier die aankomt en niet zo’n bewijs heeft? Ik voorspel dat die rustig naar binnen mag, mits veertien dagen in quarantaine, dat door niemand wordt gecontroleerd. De regering bekijkt nog of deze maatregel ook moet gelden voor scheepvaart, trein- en busverkeer. Wie per auto, motor, fiets of lopend Nederland in wil wordt geen strobreed in de weg gelegd.

Woensdag 23 december 2020.

Gisteren meldde ik hier nog dat het plan was om in Nederland op 8 januari 2021 te beginnen met vaccineren. Al eerder betoogde ik dat 8 januari zeker niet gehaald zal worden, omdat in Nederland geen enkele hiervoor verantwoordelijke, te beginnen bij Minister De Jonge, ooit is geselecteerd op de vraag of betrokkene iets echt aan elkaar kan organiseren. Het zijn denkers, schrijvers en praters en geen doeners die hiervoor in Nederland verantwoordelijk zijn.

En ja hoor, vanmorgen meldt de krant bijna terloops, dat het vaccineren op vliegveld Rotterdam op 11 januari gaat beginnen. De eerste vertraging is er alweer. En ook deze datum zal niet haalbaar zijn, voorspel ik alvast. En áls het al echt begint op die datum breekt binnen de kortste keren alsnog chaos uit, vanwege organisatorische problemen, dat bepaalde benodigdheden er toch niet zijn, het computersysteem faalt of nog om iets anders. Waarom kunnen de Britten wel op 8 december beginnen, de Amerikanen een dag later en zelfs Belgen en Duitsers nog dit jaar op 27 december? Omdat in Nederland de verkeerde mensen hiervoor verantwoordelijk zijn: denkers, praters en schrijvers en geen doeners. En niemand lijkt dat door te hebben. Omdat degenen die aansturen, de politiek, zelf ook allemaal denkers en sprekers zijn en ook geen doeners.

Zo ging het ook met de testerij in Nederland: het kostte vele maanden voordat dat eindelijk op orde was.

Dinsdag 22 december 2020.

Met mij gaat het nog altijd heel goed. Maar ik zie dan ook geen sterveling in levenden lijve. Uitgezonderd de caissière in de supermarkt, maar die zit compleet achter een doorzichtige wand.

En intussen is het eerste vaccin gisteravond voor Europa toegelaten. Maar Nederlanders moeten nog tot tenminste 8 januari wachten, als we die datum al halen, voor het begin van de vaccinaties hier. Ik heb zo mijn twijfels, zoals ik al vaker hier heb gemeld.

Maandag 21 december 2020.

Dan nu de ‘extra besmettelijke’ covid-variant die in het Verenigd Koninkrijk is uitgebroken, waardoor met als eerste Nederland, die alle vliegverkeer vanaf zondagmorgen zes uur heeft stilgelegd. Snel gevolgd door andere landen en uitgebreid met veerhavens en treinen. Wat een chaos op de wereld. En weer zijn er Nederlanders (en uiteraard ook anderen) nu gestrand en willen ze dat de Nederlandse regering ze dan weghaalt. Ze zien eerst tegen alle adviezen in daar naartoe gegaan, hebben daarmee zelf de problemen veroorzaakt en dan moet een ander, liefst de regering de problemen voor ze oplossen. Had dan geluisterd!! Ik ben zelfs niet vlak over de grens geweest om mijn gebruikelijke Duitse boodschappen te halen. Ik was vast wel welkom geweest in die winkels en ik was ook de grens wel weer heen en weer overgekomen. Maar ik deed het toch maar liever niet.


En nog steeds snap ik niet waarom we nog altijd niet het enige juiste doen: de grenzen sluiten. Want met de huidige maatregelen kun je in Engeland nog altijd een ticket naar Oslo kopen en vervolgens van Oslo naar Amsterdam vliegen. en ik noem natuurlijk maar een plaats, want er zijn altijd landen die niet meedoen, als het Noorwegen niet is dan is het wel Rusland of Ijsland. Die willen wel profiteren. Dan is er in Nederland niets veranderd en gaat de import van alle ellende gewoon verder. Ben ik nou zo slim of zijn die anderen nou zo dom?

Zondag 20 december 2020.

Het jaar spoedt zich ten einde en het zal zeker de geschiedenis ingaan als een heel bijzonder jaar, met als ‘hoogtepunten’ de wereldwijde uitbraak van Corona, met alle gevolgen van dien, maar ook de vondst van het vaccin en de verliezende Trump in Amerika. Hopen maar dat 2021 een veel beter jaar zal worden. Voorlopig lijkt het erop dat 2021 in elk geval niet goed zal beginnen, met de pandemie nog lang niet over, en met de onberekenbare en wispelturige Trump die tot 20 januari nog allerlei ongein kan uithalen.

Ik had zelf weer mij schoonmaakhulpdag en ben verder de deur niet uit geweest. Wel zag ik op BBC2 Around The
World In 80 Days, in de versie van 1956. Drie uur lang genieten.

Zaterdag 19 december 2020.

Sinds enige weken heb ik als ontbijt granola met melk. Ik kreeg het idee toen ik in een Amerikaanse documentaire op de tv een gesprekje zag tussen een verkoper in een plaatselijke supermarkt en een meisje, die voor oma granola moest kopen. Het werd in de ondertiteling ook niet vertaald. Dus wat is granola? De medewerker haalde een blauwachtig pak van de plank van het merk Jordan, en legde uit dat dit voor oma de beste keus moest zijn: granola met nootjes. Een dag later in de supermarkt zwierf mijn oog langs enkele schappen en daar ontwaarde ik zowaar hetzelfde blauwe pak als uit de documentaire. We hebben dat dus hier ook. Ik heb het meteen aangeschaft, samen met een pak melk. Er zit veel goeds in, waaronder haver. Dat is weliswaar paardenvoer, maar van vroeger kende ik nog de havermout. Van paarden ken ik alleen de opvatting: persoonlijk hou ik niet van paardrijden, maar ik doe graag een ander een plezier. Maar dit terzijde. Het smaakte niet verkeerd, maar echt naar nootjes smaakte het nu ook weer niet. Dus kocht ik de volgende dag een bakje van 175 gram gemengde nootjes bij de super, maalde die wat in de keukenmachine en voegde die bij de granola. Nu smaakte het duidelijk wel naar nootjes.

Vorige week kocht ik nog gemengde nootjes bij mijn favoriete nootjesboer Van Ginkel. Toen ik dus gisteren een nieuw pak granola openmaakte gooide ik er deze keer 175 gram van deze notenmix, na maling uiteraard, erdoor. En bij de eerste hap dacht ik al meteen: zo, dit is pas een notensmaak. Wat zit er toch een wereld van verschil tussen nootjes van Van Ginkel en nootjes van de Super. Het resterende bakje van de super, houdbaar tot 21 april 2021, heb ik meteen weggemikt.

Vrijdag 18 december 2020.

De tandarts en geen gaatjes. Dat was nog letterlijk het spannendste deel van de dag. Want er moest ook nog enig tandsteen worden verwijderd.

Donderdag 17 december 2020.

Alweer een druk etmaal achter de rug. Gistermiddag een videovergadering met 10 deelnemers , die toch voorspoedig verliep. Het kost mij altijd ook enige voorbereiding en ik heb na afloop altijd wat huiswerk. Ook deze keer dus. Maar zo blijven we van de straat.

Vanmorgen dan weer mijn halfjaarlijkse tandartsbeurt. Niets aan de hand, zoals wel vaker. En zo rollen we dan weer de feestdagen tegemoet.

Woensdag 16 december 2020.

Dat hebben we dan ook weer overleefd. Eerst nog even de Unox-bruinebonensoep. Al decennia laat ik soep in blik staan. Zeker die van Unox. Het is voor mij synoniem met chemicaliën. Een egaal groene substantie waarin heel af en toe iets drijft en die zelfs ruikt naar en smaakt als erwtensoep. Dat was voor mij het beeld. Die egaal groene substantie kun je heel goed met uitsluitend chemicaliën maken. Je krijgt dan perfect de juiste kleur, dikte, smaak en geur. Je stopt er een heel klein beetje groente of zo bij en iets van vlees. En enkele stukjes Unox rookworst natuurlijk, die zelf ook uit de chemische fabriek komt. Dan krijg je een soep die voor enkele centen te maken is en voor enkele euro’s te koop is. Een groot deel van de opbrengst gaat natuurlijk op aan reclame en de rest is pure winst. Dat is voor mij geen snert en snert maak ik dus liever zelf. Dat beeld heb ik al een halve eeuw of zo. Echte erwtensoep, aldus mijn moeder, maak je met de helft spliterwten en met de andere helft hele erwten. Zo kun je ook echt zien dat het erwtensoep is, en niet alleen maar proeven en ruiken. Totdat ik enkele maanden geleden een onbedaarlijke trek in erwtensoep had en geen zin had om dat voor die middag nog zelf te maken. Met grote aarzeling kocht ik dus een blik Unox erwtensoep. Voor het eerst in misschien wel vijftig jaar. Goede kans dus dat ik dat voor de rest van mijn leven voor het laatst heb gedaan. Maar thuisgekomen en het blik opengemaakt stelde ik tot mijn stomme verbazing vast dat er vele echte erwten in bleken te drijven. Het is dus toch geen vrijwel 100% chemische substantie maar er blijken toch echte erwten in te zitten. En hij bleek ook verder best redelijk gevuld te zijn en goed te smaken. Zelfs de meukvrije slager in Sellingen, die ik toch heel hoog heb zitten, maakt zijn erwtensoep met een egaal groene substantie, dus zonder hele erwten.

Nu maak ik voor mijn verjaardag al jaren raasdonders en captain’s dinner, dus kapucijners met van alles er omheen: mijn lievelingseten. Dus met de relatief goede ervaring van de Unox-erwtensoep besloot ik deze keer op 15 december ook eens de Unox bruinebonensoep te proberen. ‘Extra goed gevuld’ stond er nog op het blik. Maar deze soep viel enorm tegen en het is niet voor herhaling vatbaar. Hij was inderdaad extra goed gevuld, dat wel, maar alleen met bruine bonen. Er zaten ook minieme stukjes vlees in, waarvan de smaak nog het meest op ham leek. Maar mogelijk was het vegetarische ham. Waarom stukjes vlees in dit soort soep toch nooit groter mag zijn dan een vierkante millimeter, heb ik nooit gesnapt. Andere ingrediënten ben ik niet tegengekomen. De smaak was best redelijk, maar ik vindt dat een ‘extra gevulde’ bruine bonensoep toch echt dat er echt vlees in zit en meer dan enkele kruimeltjes. En ook andere zaken, zoals prei, ui en wortel. Bij nader inzien zou er toch ook nog wortel in de Unoxsoep kunnen zitten, maar dan ook weer in minimale hoeveelheden. Want wortel is natuurlijk vreselijk duur en anders wordt zo’n blik onbetaalbaar.

Slotoordeel van de Unox bruinebonensoep: een 1 voor de moeite. En niet voor herhaling vatbaar.

Dinsdag 15 december 2020.

Vandaag dus mijn 74e verjaardag. En ik voel me nog altijd zoals ik me altijd heb gevoeld.

Ik vier mijn verjaardag nooit. Dat doe ik al niet sinds ik mijn 21e verjaardag bereikte. Moeder was al bezig dat feest voor te bereiden en toen ik dat merkte zei ik toch maar meteen dat ik er niet bij zou zijn. Het was nog de tijd dat je pas op je 21e meerderjarig werd. Het was de eerste keer dat ik het zelf mocht beslissen en dat heb ik ook meteen gedaan: geen verjaardagviering voor mij. En daarna heb ik het ook nooit meer gedaan. Behalve het feit dat ik een verjaardag geen verdienste vind, heeft het ook alles te maken met dat stijve been van mij. Ik had altijd een superhekel aan elke verjaardag. Dan zitten veel mensen in een gewone huiskamer allemaal vlak bij elkaar en kan ik nergens zitten. Want dat been van mij is voor bijna iedereen altijd een enorme trekpleister. Iedereen wil er wel een keer overheen gestapt hebben. En bij het serveren vanaf de eerste koffie moet iedereen dan zelf even desgewenst de suiker en/of de melk in doen of een lepeltje, servetje, sigaret, asbak, vuurtje (het was de tijd dat er nog volop gerookt werd, ook in drukke huiskamers) of nog iets anders zien te bemachtigen. En dat wordt dan een eindeloos heen en weer lopen van mensen rondom de salontafel, om het verlangde te bemachtigen. Liefst meerdere keren zelfs, want je neemt natuurlijk niet meteen alles wat je hebben wil mee, maar je staat elke keer apart op voor het volgende artikel. En iedere deelnemer gaat dus meerdere keren over dat gestrekte been heen, op welke plaats ik ook zit en zowel heen als ook weer terug. Met onvermijdelijk struikelpartijen tot gevolg. Doodsangsten heb ik uitgestaan.

Dat verklaart waarom ik verjaardagen altijd heb gemeden en in het bijzonder mijn eigen verjaardag.

Vandaag is anders dan anders: na de klok van middernacht een glaasje sambuca. Vanmorgen een gewoon ontbijt, granola met melk, net als anders. Tussen de middag de gebruikelijke twee boterhammen maar nu met forelfilet. Voor vanavond heb ik dan een blik bruine bonensoep van Unox. Morgen de uitleg van dit laatste.

Maandag 14 december 2020.

Gisteren een van de leukste veldritten gezien van de laatste jaren. Het zijn toch echte (evenwicht)kunstenaars. Je ziet op vele stukken die kleine bandjes voortdurend links- of rechtsuit door de modderpaden slippen en ik vraag me steeds af hoe ze allemaal overeind bleven. Bij de dames viel er eentje een keer en bij de heren geen enkele. Als ik daar had gestaan, was ik al vóór de start tenminste vijf keer gevallen. Daarom kom ik er ook niet.

Ook ontdekte ik zaterdag nog dat de door mij bestelde schilderijen van Jan Steen pas na de jaarwisseling worden geleverd. De lijstenleverancier in Duitsland kan niet leveren. Die lijsten waren al in oktober besteld. Balen dus. En ik had me er zo op verheugd dat ik met de Kerst in een grotendeels affe huiskamer zou zitten.

Zaterdag 12 december 2020.

Gisteren de ontdekking gedaan dat oranjesnippers nog steeds bestaan. Mijn moeder maakte daar altijd de oliebollen mee. Naast sukade, krenten rozijnen en stukjes goudreinet. Oranjesnippers zijn – dacht ik – gekonfijte sinaasappelschillen in kleine reepjes gesneden. Ze werden zeker al tien jaar geleden door Albert Heijn uit de roulatie genomen en daarna ook door de Jumbo. Vervolgens kocht ik ze bij de EKO-supermarkt, en toen die ze ook niet meer had kocht ik ze bij een kleine plaatselijke supermarkt die ze speciaal uit Engeland importeerde. Maar dat lukte ook niet meer. Gisteren haalde ik weer mijn favoriete nootjes, bij Van Ginkel de supernootjesboer met zijn kraam. Die had bedacht dat het volgende week tegen de kerst wel eens superdruk kon worden, dus of de klanten maar zo goed wilden zijn hun notenbehoefte op een bestelformulier te posten. Dus nam ik zo’n formulier mee. Thuisgekomen verbaasde me toch nog het enorme aantal artikelen wat deze kraam verkoopt. Honderden soorten noten en mixen en allerlei kleine etenswaren. En daar stond het dan ineens ertussen: oranjesnippers. Voor € 1,25 een bakje met een ons. Die ga ik dus echt bestellen. Want mooi op tijd voor oudejaarsavond.

Vrijdag 11 december 2020.

Dat was dus een rustdag. En er kwam dus inderdaad niet veel uit mijn vingers. Toch verveel ik me nooit. Ik weet gewoon niet wat dat is. Ik heb dat ook nooit gehad. Ik houd het erop dat ik in mijn jonge jaren, vanaf mijn 4e tot mijn 11e jaar gedwongen was om de hele dag niets te doen, wegens mijn tbc-‘behandeling’: rust en frisse lucht. Daardoor kan ik tot op de dag van vandaag me af en toe de hele dag met niets bezig houden, zonder dat dat me ergert.

Donderdag 10 december 2020.

Gisteren was dan weer een echte vergaderdag, en deze keer alles van achter het beeldscherm. Dat was mede een reden waarom ik gisteren niet ben toegekomen aan het bijwerken van deze pagina. Nu heb ik voor dit jaar nog slechts één videovergadering te gaan, zodat ik mij nu volledig op het eindejaarsgebeuren kan werpen. Maar toch nog niet helemaal, omdat ik ook nog wat huiswerk heb meegekregen.

Hierdoor heb ik ook de technische briefing van het RIVM gemist en tevens het kamerdebat dat daar op volgde. Dat zijn steeds zaken die ik wel probeer bij te houden. Deze keer niet dus.

Aan veel anders kwam ik ook niet toe. Ik had deze keer mezelf op een bal gehakt getrakteerd, bij het avondeten, maar ik bleek geen ei meer te hebben. Dus moest ik ook nog voortijdig naar de supermarkt. Ik was aan het einde van de dag toch echt wel knap afgewerkt.

Dinsdag 8 december 2020.

De eerste inenting tegen corona (Covid-19) in een westers land, in het Verenigd Koninkrijk, gisteren. Toch echt wel een mijlpaal. In sommige landen verwacht men in het voorjaar van 2021 klaar te zijn met de hele bevolking te vaccineren (of wie dat wil), maar in Nederland gaat – volgens regeringskringen – het inenten van alle Nederlanders pas vanaf augustus 2021 beginnen, en wanneer dat project wordt verondersteld af te zijn vermeldt niemand. En vraagt ook niemand. De echte start zal overigens een stuk later zijn, want aan planningen houdt geen enkele Nederlandse ambtenaar zich. Planningen zijn er alleen maar om fors overschreden te worden. Dat lijkt vaak slechts het enige doel. En niemand voelt ook de urgentie dat het deze keer wel moet. Einde project schat ik op ergens halverwege 2028, want dan kan het niet tegenvallen. Maar iets later dan zomer 2028 kan natuurlijk ook nog wel. Achteraf zijn er dan volop excuses en wordt driftig naar zondebokken gezocht. Die worden ook gevonden, waarna deze mensen een mooie bestuurlijke job krijgen met een fraai salaris en andere prettige voorzieningen. Waarom lukt het in Nederland niet en nooit om iets echt goed en snel voor elkaar te krijgen? Eén van de redenen is wel dat mislukkelingen er altijd mee wegkomen, en vervolgens een fraaie beloning krijgen. Dat moedigt ook niet aan om succes te halen en geeft wel een sterke prikkel om gewoon weer te mislukken.

Maandag 7 december 2020.

Ook het afgelopen etmaal kwam er weer weinig uit mijn vingers. Dat komt ook omdat ik de komende week, vanaf vandaag al, weer een druk programma heb, tegenwoordig grotendeels of zelfs helemaal thuis. Maar je moet het toch voorbereiden en blijven overzien. En daarna vaak ook nog wat afwerken. Verder heb ik vandaag ook nog wat afhaalwerk te doen, waaronder mijn volgende schilderijen, maar als het giet blijf ik lekker binnen. Dan hangen ze maar een dag later.

Zondag 6 december 2020.

Zo, de eerste feestelijkheden van de Feestmaand zitten er alweer op. En er komen er nog meer, in de komende 25 dagen. Het Avondje was gisteren opnieuw Heerlijk. Dat was ook te verwachten.

Ik prijs mezelf vrijwel elke dag weer gelukkig, dat de kachel elke dag weer brandt, ik gezond ben, voor zover je dat van jezelf weet, en geen fysieke, psychische, relationele, financiële en emotionele problemen heb. Ik woon in een comfortabel en schoon huisje dat ook nog eens fantastisch gelegen is. En ik heb leuke bezigheden, waarin ik ook nog eens gewaardeerd wordt. Wat wil een mens nou toch nog meer? Ik heb geen verdere wensen in elk geval. En ik moet juist genieten van elke dag en elk uur dat ik zo kan doorbrengen. En dat doe ik dus ook.

Zaterdag 5 december 2020.

Zo, het eerste Heerlijke Avondje zit er alweer op. En het was inderdaad Heerlijk. Ik verheug me nu al op het Tweede Heerlijke Avondje, straks.

Gisteren haalde ik dus mijn bestelde voetenwarmer op bij Blokker. Bij thuiskomst kwam er meteen geen verrassing. Op meerdere plekken op deze website heb ik verteld van mijn haat-liefdeverhouding met elektriciteit. Ik heb in mijn leven al een hele reeks elektrische apparaten gekocht, doorgaans van een overbekend merk, die het bij thuiskomst niet bleken te doen. Ook niet als ik eerst in de winkel had vastgesteld dat het apparaat (in dit geval een scheerapparaat) het inderdaad wel deed. Over de drempel in mijn eigen huis gaf hij geen enkel teken van leven meer en daarna in de winkel ook niet meer. De voetenwarmer, tevens voetmassage-apparaat, bleek na thuiskomst geen enkele verwarming te bieden. Je hebt dan drie standen: laag, hoog en ‘uit’, maar de twee eerste deden het allebei niet. Er gebeurde helemaal niets. Alleen de ‘uit-knop functioneerde voortreffelijk: die deed elke keer precies wat er van hem verwacht werd. De massageknop kent ook drie standen: laag, hoog en ‘uit’. De knoppen ‘laag’ en ‘hoog’ deden het allebei wel. Alleen wel precies hetzelfde. ‘Laag’ is even hoog als ‘hoog’. Of andersom natuurlijk, want ik weet niet welke van de twee nu de goede stand was. En ook bij deze knoppen deed de ‘uit’-knop het weer foutloos. Elke keer dat je hem daarop zette ging de massage onherroepelijk uit. Dat de massage sowieso iets deed was overigens wel het bewijs dat de stroom wel in het apparaat terecht kwam. Dus ik ga maar weer terug. Het is nu eenmaal mijn noodlot bij het aanschaffen van een op elektriciteit werkend ding.

Vrijdag 4 december 2020.

Ik weet nou nooit of het nu op 4 of op 5 december het Heerlijk Avondje is. Om aan alle twijfel een eind te maken, neem ik me voor er deze keer twee Heerlijke Avondjes van te maken. Nu zijn vrijwel al mijn avondjes wel Heerlijk, en het kost me moeite om me te herinneren wanneer nou mijn laatste niet-Heerlijke Avondje is geweest. Het moet vele jaren geleden geweest zijn. Zelfs belangrijke avonden als de eerste avond na mijn scheiding of de dag dat ik voor het laatst mijn been brak in februari 2007, waren dan wel niet zo geweldig, vanwege de aanleiding, maar ik herinner me ook nog erg goed dat die avonden er meteen ook de hoop weer gloorde op een nieuwe toekomst. Dus echt niet-Heerlijk waren die avonden toch ook niet helemaal.

Donderdag 3 december 2020.

Gisteren een lastig gesprek gehouden met De Woonplaats en Bureau Raeflex over de recente visitatie. Het zorgde wel tot beter inzicht, in elk geval bij de huurders, denkelijk ook bij het Bureau, Bestuur en RvC. Volgende week bepalen we ons definitieve standpunt. Verder had ik maandagmiddag bij Blokker een voetenwarmer besteld die na twee dagen zou aankomen. Ik kreeg wel nog dezelfde maandag een bevestiging van Blokker dat hij inmiddels bij hen vertrokken was, maar bij de Track- and Tracecode bleek hij nog niet bij PostNL te zijn ontvangen. Ook niet tot op dit moment, plm. 11 uur op donderdag. Ik las wel berichten dat PostNL aan het maximum van zijn capaciteit zou zitten en dat je pakje ‘wel een dagje later’ kan komen. Ik zit inmiddels aan drie daagjes later, maar er zit niets anders op dan verder lijdzaam te wachten.

Woensdag 2 december 2020.

Tot mijn verrassing bleek me gisteren dat Jan Steen van het schilderijtje ‘De vermoeide reiziger” twee exemplaren heeft gemaakt, die onderling slechts op kleine onderdelen van elkaar verschillen. Het andere exemplaar blijkt in Engeland te hangen. Zo is op het nieuwere exemplaar de wandelstok van de reiziger weggelaten. Ik ga er de fotograaf niet mee vermoeien. Ik zie wel welke het geworden is.

Dinsdag 1 december 2020.

Op de valreep van november kregen we gisteren nog meer dan zestig bezoekers op mijn sites, terwijl dat er doorgaans tussen de tien en twintig zijn, met af en toe een uitschieter naar boven. Ook zonder de uitschieter van gisteren had november 2020 een nieuw 12-maandelijks hoogste gemiddelde bereikt sinds het voorjaar van 2000. Dus de websites en vooral dan deze worden heel geleidelijk toch steeds populairder.

Op bezoek bij mijn fotograaf bleek dat het schilderijtje ‘De vermoeide reiziger’ van Jan Steen maar niet in een mooie kleurschikking op het internet te vinden was. Ze waren allemaal te geel of te groen naar onze smaak. De muren waren gelig en de planten grijs. Tot ik het idee kreeg dat het gezocht moest worden in het museum waar het ook echt hangt. Dat bleek een museum in Montpellier te zijn, in Frankrijk dus. De fotograaf schrok zichtbaar en meldde: ‘Mijn Frans is alleen heel erg slecht.’ Waarop ik reageerde met ‘Mijn Frans is nog veel slechter.’ Maar samen kwamen we er toch uit en we vonden inderdaad het schilderijtje in de kleurschikking zoals Jan Steen het ook echt bedoeld moet hebben. Met grijze muren en groene planten.

Maandag 30 november 2020.

Dat was opnieuw een schaats- en veldrijdag. En dus heb ik opnieuw weinig anders zinnigs gedaan.

Zondag 29 november 2020.

Opnieuw is mijn huisje gereinigd, zoals elke zaterdag. Elke keer prijs ik mezelf weer gelukkig dat ik hiermee begonnen ben en met het resultaat. Verder was het in de middag dringen om zowel het veldrijden als het NK langebaanschaatsen/sprint. Ik heb het meeste van beide kunnen zien.

Zaterdag 28 november 2020.

Dan hebben we nu inderdaad de kadasterkaarten van ons wijkje compleet. Dan kunnen we nu dus – in principe althans – de precieze grenzen van het gebied van de eigenaar van onze woningen met de grens van het gemeentelijk gebied vaststellen. Het zijn namelijk ‘onleesbare’ kaarten, hetgeen in kadastertemen betekent dat je wel over enige landmeetkundige kennis moet beschikken om ze te kunnen lezen. Het wemelt op die kaarten van de lijntjes en getallen en het vereist ook metingen op het terrein om die grenzen precies te kunnen vaststellen. Dat gaan we nog eens met een ingewijde doen, als het wat langer licht is en hopelijk die akelige pandemie voorbij is. Of ik ga eens een basiscursus landmeetkunde volgen zodat ik het zelf kan.

Vrijdag 27 november 2020.

Na een lange en drukke dag, gisteren weer een veel rustiger dag. Vooral besteed aan het bijwerken van van alles en nog wat.

Donderdag 26 november 2020.

Gisteren was weer een dagje Achterhoek, dus dat betekende heel vroeg op en weg. En had ik dus geen tijd voor deze rubriek. Het is voorlopig de laatste persoonlijke ontmoeting geweest van het Platformbestuur. Dit keer te Dinxperlo. Pas ergens in het midden van januari staat er weer een lijfelijke vergadering gepland, maar er is uiteraard geen zinnig woord te zeggen over de kans of die al dan niet doorgaat.

Daar tussendoor zijn er nog meerdere vergaderingen, maar die zijn allemaal met Microsoft Teams, dus virtueel.

Het was alweer een tijdje terug dat ik op de weg zat en dan kun je goed het verschil met vorige keren zien. Ik vond het duidelijk drukker dan de vorige keren, vooral op het gedeelte Groningen – Hoogeveen. Dat was bijna net zo druk als in ‘gewone’ tijden.

Verder zijn vanmorgen al mijn websites aan de achterkant goed onderhanden genomen door een vakvrouw. Daar stonden steeds meer berichtjes dat er zaken moesten worden aangepakt, maar ik zou niet weten hoe dan. Daarvoor ben ik niet technisch genoeg. Ik vond het al heel wat dat ik alles zelf kan bijwerken. Nu alles weer ‘schoon’ is aan de achterkant zit dat toch een stuk rustiger. Alle updates, en dat gebeurt vrijwel dagelijks, die ik tot nu met de hand deed, gaan voortaan automatisch. Daar heb ik ook geen omkijken meer naar.

Dinsdag 24 november 2020.

Dat was weer een dagje thuis. Goed om allerlei achterstallig onderhoud bij te werken. Verder is er niets opvallends gebeurd.

Maandag 23 november 2020.

Met de paling was niets mis, hij was verrukkelijk en ik heb nergens last van gehad.

Verder een groot deel van de tweede dag van het Nationaal Kampioenschap van het allround langebaanschaatsen bekeken. Met mijn meest favoriete afstand: de 10.000 meter bij de mannen. 25 rondjes van elk 400 meter dus. Amerikanen heb ik dit eens horen noemen: kijken naar het groeien van gras. Het was reuze spannend. De twee topfavorieten op deze afstand eindigden op 0,1 seconde van elkaar. Hoe is het mogelijk op 10.000 meter!

Zondag 22 november 2020.

Nadat ik eergisteren al de harinkjes, gekocht bij de Vriese visboer, met veel plezier had opgepeuzeld, en waarvan ik ook een uitstekende nasmaak had, was gisteren het stukje makreelfilet aan de beurt voor op de boterham. Het was een heerlijk stukje vis, dat zeker. Maar de nawerking was vreselijk. Na een klein uurtje was er de eerste run naar het toilet. En ik was maar nauwelijks daarvan terug of er kwam een tweede golf. Na nog een uur of zo kwam de derde golf en aan het eind van de middag nog een vierde. In de vroege avond had ik nog een duidelijk kleinere vijfde lading. En toen was het over. Dat was zelfs voor mijn doen erg veel. Bij mij is altijd de eerste fase, dat het wel rommelt in mijn buik, maar er gebeurt verder niks. De tweede fase is dan een eenmalige toiletrun. Enzovoorts tot en met een vijfde gang. Maar vijf gangen zijn zelden nodig. Het moet zelfs jaren geleden zijn voor ik de laatste vijftrapsraket heb gehad. Fase één en fase twee zijn de meest voorkomende. Dus dit stukje makreel moet heel erg bedorven zijn geweest. En dat is dus meteen het signaal dat ik niet meer bij deze vishandelaar zal komen. Ik had het ook al, maar nooit met vijf runs, hooguit twee, bij de vroegere Harense visboer: Bles. Bij de huidige visboerin heb ik ontelbare vissen gekocht en nooit ergens last van gehad, zelfs niet van fase 1: gerommel in de buik maar er gebeurt verder niks. Die krijgt hierbij nogmaals een dikke pluim, die ik haar vaker ook persoonlijk heb gegeven. Ook heb ik prima ervaringen met de beide Groningse visboeren van de Groningse vismarkt. Ook nooit iets van gemerkt aan de spijsvertering.

Het voordeel van deze gebeurtenis is wel, dat ik vanmorgen precies 5 ons was afgevallen.

Ik ben dus erg gevoelig voor te lang bewaarde vis. Legendarisch is nog dat ik vorig jaar in korte tijd twee Van der Valk restaurants had bezocht. De ene in Nootdorp en de andere in Assen. In beide restaurants had ik later last van de zalm bij het ontbijt. Een aanval in fase twee. Dat kan haast geen toeval zijn.

Straks dus nog de paling, ook nog van de Vriese firma. Voordeel hiervan is wel dat ik deze vacuüm heb gekocht. Dus dit zou nog wel goed moeten gaan.

Zaterdag 21 november 2020.

Het gevoelige lijf, vooral aan de rugkant, hield ook het afgelopen etmaal aan, al gaat het langzaam maar zeker steeds beter.

Van het Kadaster ontving ik de gevraagde kaarten van dit terrein, maar bij nadere bestudering staan er huizen op die ik niet had bedoeld, dat is natuurlijk geen probleem, terwijl hele blokken van wat ik wel bedoelde ontbreken. Ook viel me op dat op de plek waar ik nu woon een groot gebouw stond, dat blijkbaar van de papierfabrikant Kappa was. Terwijl (delen van) andere blokken er al wel opstaan. Blijkbaar is het blok waarin ik nu woon als laatste gebouwd. Kappa was een van de leveranciers van papier van de Staatsdrukkerij waar ik werkte van 1967 – 1969, kan ik me nog goed herinneren. Dus ik moet maandag daar weer achteraan.

Vrijdag 20 november 2020.

Ik had bedacht dat ik wel weer eens een vers visje wilde. De supermarktvissen (be)vallen niet zo goed bij mij en lekker vind ik ze ook niet. Dit met uitzondering van de diepvriesvissen, waar niets aan mankeert. Nu is er in mijn woonplaats wel een viswinkel en zelfs een hele goede, maar de ruimte voor klanten is er wel erg minimaal en zelfs met twee klanten sta je elkaar al flink in de weg. Laat staan met drie of vier.

Na enig zoekwerk kwam ik tot de conclusie dat ik of vrijdag naar de Vismarkt in Groningen moest of donderdag naar Vries. Met beide winkels had ik uitstekende ervaringen. Gegeven de Groningse drukte koos ik dus voor Vries. En precies op donderdag had de gemeente Tynaarlo, waar Vries onder valt, bedacht om Vries voor het openbaar vervoer onbereikbaar te maken. De vijf Vriese bushaltes waren allemaal opgeheven, en uiteraard alleen die dag. Ik had de middelste halte nodig, dus dan moest ik toch 3 haltes lopen en ook weer terug. Bij elkaar heb ik gisteren 5,8 kilometer gelopen voor een visje. Bewegen is goed voor me en ik beweeg de laatste maanden relatief weinig. Dus het mocht wel weer een keer. Omdat ik al lang niet meer zo ver heb gelopen, voelde ik het lijf flink. Ook vandaag nog.

Donderdag 19 oktober 2020.

Gisteren merkte ik tijdens het bijwerken van van alles, waaronder deze website, dat er om 10.00 uur al een volgende technische briefing van het RIVM en anderen aan de Tweede Kamer bezig was. Vandaar dat ik meteen alles afsloot en me naar de TV begaf om het nog te kunnen volgen. Gelukkig heb ik een voorziening waardoor ik het nog vanaf het begin kon volgen dus ik heb uiteindelijk niets gemist. Sinds ik het doorheb, viel me nu pas echt goed op dat de regering uitsluitend stuurt op het aantal ziekenhuisopnames. Alle ‘signaalwaardes’ die in het dashboard stonden, het getal dat, indien bereikt, tot handelen van de regering zouden moeten leiden zijn inmiddels verwijderd. Alle signaalwaardes (reproductiegetal, aantal besmettingen, rioolwatermeting) waren op dat moment al fors overschreden, soms wel met een veelvoud.

In de middag wel het vervolg met het debat tussen regering en Kamer. Om 21.00 uur had ik wel genoeg gehoord. Dat zoveel Kamerleden zo vaak hun standpunt herhalen en dan voor de zoveelste keer hetzelfde antwoord krijgen vind ik al decennia merkwaardig. Maar ook een zin beginnen met ‘tenslotte’, waarna er nog meerdere zinnen volgen die ook beginnen met ‘tenslotte’.

Het viel me op dat diverse Kamerleden nog helemaal niet doorhadden dat er geen ‘signaalwaardes’ meer bestaan en dat de regering uitsluitend nog stuurt op de ziekenhuisbezetting. Dus hoeveel doden er vallen en of het allemaal wel goed gaat met testen en beschikbare materialen wordt wel besproken, maar is geen criterium voor handelen, zolang de ziekenhuisbezetting maar beheersbaar blijft.

Gisteren ging dus eindelijk de brief van mijn advocaat naar de gemeente uit, met een zogenaamde ingebrekestelling. Uitsluitend bedoeld om ze onder druk te zetten om nu vlot met een beslissing te komen, want anders begint er over veertien dagen een wettelijke bepaalde dwangsom per dag lopen.

Dinsdag 17 november 2020.

Dat was een weinig opwindend etmaal. Wel enkele vragen gesteld aan contactpersonen over uiteenlopende onderwerpen.

Maandag 16 november 2020.

Eindelijk is dan het DNA-onderzoek van de dame van wie ik zal proberen haar vader te achterhalen, terug. En nog nadrukkelijker dan anders realiseerde ik me dat het er erg vanaf hangt hoever je teruggaat in de tijd, om te achterhalen waar je voorouders vandaan zijn gekomen. Voorbeeld: als je slechts één generatie teruggaat blijkt dat je voorouders voor 95% uit Nederland kwamen. Als je 80 generaties teruggaat in de tijd, dan komen we voor 95% uit het Midden-Oosten.

Het werd me ook duidelijk dat het MyHeritagesysteem ontwikkeld is voor de Amerikaanse markt. Een Amerikaan wil helemaal niet weten dat zijn voorouders voor het overgrote deel uit Amerika komen, als MyHeritage bijvoorbeeld zes generaties zou teruggaan. Hij wil uiteraard wel weten welke Europese of andere roots hij heeft. Dus het systeem gaat terug tot de eerste kolonisten, pakweg 1650. Of misschien nog wel eerder naar 1492. Maar ergens daar tussenin moet het wel zitten. Dat verklaart ook waarom Noord-Amerika en Zuid-Amerika helemaal niet voorkomen bij de afstammingsgebieden van Europese klanten, ook al komen sommigen voorouders daar ongetwijfeld wel vandaan.

Zondag 15 november 2020.

Zaterdag was weer mijn wekelijkse schoonmaak. Het blijft elke week een genot dat mee te maken. En kon ik vieren dat ik precies 10,0 kilo ben afgevallen sinds ik met afslanken begon op 16 augustus 2020. En vanmorgen nog eens twee ons. Het is nu goed zichtbaar, volgens mijn hulp. Je zou – volgens haar nog steeds – in augustus echt gedacht hebben dat ik zeker acht maanden zwanger moest zijn en nu zijn het er hooguit nog drie. Bij twee maanden zie je immers nog niets en bij mij nog wel. Dat stimuleert alleen maar om op deze weg verder te gaan. Er zaten in het begin van de afslankperiode nog enige negatieve uitschieters: een bezoek aan mijn broer in Maassluis, enkele bijeenkomsten in Twente en de Achterhoek en een uitje in Volendam. Zo’n enkel etmaal, of zelfs niet eens een heel etmaal, levert meteen een flinke gewichtswinst op. Makkelijk een kilo of nog iets meer. En dan ben ik weer een volle week bezig om het er weer vanaf te slanken. Al weken ga ik bijna nergens heen, buiten Haren, zeker niet om te eten. Op een zeldzaam bezoekje aan de binnenstad van Groningen na dan en ook dan sla ik alle eet- en drinkgelegenheden over. Vanaf 16 augustus 10,0 kilo in 89 dagen betekent gemiddeld 112 gram per etmaal. De volgende tien kilo zou dan 30 dagen sneller moeten zijn, als ik nergens meer heen ga om te eten. Pas met Kerst staat er weer een etentje gepland. Maar dat is nog zover weg, dat niemand nog kan zeggen of dat wel doorgaat.

Vrijdag 13 november 2020.

Weer een dagje thuis. Met een belconferentie met de gemeente Groningen, vanwege mijn aanvraag voor trapondersteuning voor mijn komende driewielfiets. Ik ben met bureaucratieën heel wat gewend geweest, maar wat de gemeente Groningen presteert slaat werkelijk alles. De aanvraag loopt al vanaf maart 2019 en het einde is nog niet inzicht. Er werkt daar een overmaat aan mensen die voor elke mogelijke oplossing weer drie nieuwe problemen kunnen bedenken en daar weken zo niet maanden de tijd voor nemen.

Donderdag 12 november 2011.

Voor het eerst sinds ik in 1989 in Haren woon, was Sint Maarten begonnen zonder dat ik er erg in had. Pas halverwege de avond realiseerde ik me dat het Sint Maarten was en ik overal in huis volop het licht had branden en er niemand had aangebeld. Ik heb het maar zo gelaten en er is geen enkel kind geweest. Doorgaans verduister ik de boel aan de voorkant, zodat kinderen het huis voorbij lopen. Ik wil geen kinderen teleurstellen als ze aanbellen en niemand doet open of ik doe wel open, maar heb geen lekkers voor ze terwijl ze intussen wel staan te zingen.

Ook gisteren een boodschappenrondje in de stad gedaan. O.a. om weer eens een oogje aan mijn schoen te laten zetten en Dasty te kopen, voor mijn hulp komend weekend.

Woensdag 11 november 2020, Sint Maarten.

Intussen zijn er sinds vanmorgen 10 hele kilo’s af. Van 116,6 naar 106,6. Dus nu op naar de volgende 10 kilo, met als tussenstand: beneden de 100 kilo zien te komen. Mijn BMI is nu dan ook 29,8 en dat betekent: niet langer obees, want dat is alles met een BMI vanaf 30,0 en dat was ik. Nu heb ik altijd zo mijn twijfels gehad over het begrip BMI. Ik ben gewoon zwaar gebouwd met zware en vooral ook relatief grote botten. Daar blijft gewoon meer vlees aan vastzitten. Maar het is natuurlijk wel beter, zeker ook voor mij, om niet zoveel te wegen. Het succes van afvallen, bij mij dan toch, is vooral: discipline. En dat is een groot probleem als je werkelijk alles lekker vindt. Maandenlang of misschien wel jarenlang, liep ik door de supermarkt alles bijeen te garen dat ik lekker vond. Van allerlei soorten koek en gebak, vlees en vleeswaren tot maaltijden van pannenkoeken tot patat. Daar kwam bij dat ik ook niet meer ben gevallen, sinds ik van die hoge schoenen heb. De keren dat ik vroeger nog wel viel beschadigde ik van alles en dat weet ik dan aan mijn tonnengewicht. Nu ik niet meer viel kon ik weer eten wat ik wilde. Fout dus. Discipline is dus wel drie keer per dag eten, maar vooral afgemeten weinig. ’s Morgens een bordje melk met vijf toetjeslepels granola met nootjes. Als lunch twee boterhammen met wisselend beleg. En als avondeten óf een ingevroren zelf gemaakte maaltijd van 450 gram, óf een bakje yoghurt met fruit. En verder niks er tussendoor en ook geen wijn (behalve in gezelschap). Drinken verder alleen koffie (zonder melk en suiker) of water. En alle verleidingen die overal langskomen weerstaan. En dan volhouden. Maandenlang. Dan val je af.

Dinsdag 10 november 2020.

Gisteren ging dan eindelijk de e-mail de deur uit, die al maandenlang was blijven liggen, aan de schrijver van het boek Masters of the Air. Schrijver stelt dat op 4 juli 1942 het eerste Amerikaanse bombardement op het continent wel gedaan, met als doel Duitse stellingen in Nederland. Volgens hem kwamen twee toestellen van deze vlucht niet terug. In Nederlandse bronnen kon ik slechts één Amerikaans toestel vinden dat op die dag boven Nederland is neergeschoten en wel bij Den Helder.

In Kamp Amersfoort vond ik een lijstje met ‘Amerikaner’ met een achttal namen, waaronder van ene A. van Leeuwen. De vraag is dus of stom toevallig een Amerikaans bemanningslid deel uitmaakte van de bemanning van dit neergestorte toestel, die precies zo heette als mijn vader, die er ook was. Of dat mijn vader zich had uitgegeven voor Amerikaan, in de hoop op een betere behandeling.

Maandag 9 november 2020.

Een eersteklas dag was het gisteren. Na moeizaam geploeter in de afgelopen weken lukte het dan eindelijk – met hulp van mijn prima advocaat en vriend Paul uit Naaldwijk – mijn laatste verdedigingsstuk over mijn nieuwe fiets de deur uit te krijgen. Nu kan mijn advocaat er nog eenmaal naar kijken en dan kan hij vandaag de deur uit. Het andere succesverhaal ging over een nieuwe pan tomatensoep. Ik begon met twee liter water en liet daar schenkel, mergpijp en een pond soepvlees enkele uren in gaarsudderen. Vervolgens een berg tomaten. Je moet voor goede tomatensoep vooral niet te weinig tomaten nemen en ook van een goede soort. Ik heb ze niet tevoren gewogen, maar het was vast dik meer dan een kilo tomaten. Vervolgens enkele uien, een prei en wat kruiden erbij, gevolgd door een stuk of vijftig soepballetjes, uiteraard ook zelf gemaakt. Een half uurtje later was het klaar. Vervolgens laten afkoelen, op de kookplaat. De soep ging daarna in niet minder dan 9 bakjes van elk 450 milliliter. En elk bakje bevatte een zeer stevige en sterke tomatensoep. Eerst in de koelkast zetten en een tijdje later in de vriezer. Ik had nog nooit zulke goede tomatensoep gemaakt.

Zondag 8 november 2020.

Zaterdag weer de wekelijkse schoonmaakbeurt van mijn huis gehad, waarbij voor het eerst mijn nieuwe stofzuiger is gebruikt. Hij beviel mijn hulp heel goed, dus dat was weer een goede aankoop. Zaterdagavond dan het bericht dat Joe Biden de verkiezingen om het presidentschap van de V.S. heeft gewonnen van Donald Trump. CNN was er het eerste mee, en die wachtte netjes totdat eerst de Vuelta-etappe voorbij was. Hoed af voor CNN.

Vrijdag 6 november 2020.

Gisteren onder andere besteed aan de vraag hoe het nou zit met mijn orthopedische schoenen. Volgens mijn verzekeraar die ik belde heb ik recht op een nieuw paar elke 15 maanden en op een reservepaar elke 36 maanden. Nu was mijn laatste ‘gewone’ paar van begin 2018, dus als ik hem nu aanvraag, wat ik ook maar meteen heb gedaan, dan wordt hij in 2021 afgerekend. Het laatste reservepaar is van december 2018, zodat ik ervoor moet zorgen dat ik opnieuw in december, maar dan nu 2021, ook weer een nieuw reservepaar heb. Dan heb ik twee paar in dat jaar en dat scheelt weer 385 euro aan eigen risico. Dan hoef ik voorlopig geen nieuwe schoenen meer. Ik heb meteen maar een nieuw paar pantoffels aangevraagd. Mijn oude paar was .gevoerd met schapenbont maar dat is na misschien wel tien jaar echt wel versleten. De laatste weken merkte ik dat vooral aan het feit dat ik weer, net als vroeger, met koude voeten naar bed ga. De vorige pantoffels, die niet door de de verzekering worden vergoed, kostten nog 750 euro, maar de nieuwe, bij mijn nieuwe en veel betere schoenmaker, gaan maar ongeveer 250 euro kosten.

Aardige anekdote: de dame die ik bij mijn schoenmaker aan de telefoon sprak, vroeg ik of ze ook pantoffels van het model Chelseaboots konden maken. Ze zei: ik werk hier al dertig jaar in deze winkel, maar ik leer er nog altijd elke dag weer iets nieuws bij. Wat zijn Chelseaboots? Ik legde het model uit en ik verwees haar naar Google hetgeen ze ook meteen deed. Aha, nu zie ik het!! reageerde ze duidelijk enthousiast. Ik zal het met ‘de heren’ overleggen en dan meteen met een prijsopgaaf komen. Die kan dus nooit tegenvallen.

Donderdag 5 november 2020.

Gisteren teruggegaan naar de winkel met de ‘foute’ stofzuiger, maar na aankomst bleek dat Miele zijn stofzuigers van alle types en kleuren in dezelfde doos stopt. Er zit dan aan de onderkant een stikker op de doos, waarop dan staat wat er echt in zit. Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen. En wie zijn hemd niet wast krijgt luizen als kamelen. Dat zei mijn moeder altijd als het te pas kwam. Dus ik weer terug naar huis. Voordeel: ik heb nu twee flinke wandelpartijen – met gewicht – gehad, zodat ik inderdaad goed afviel: ongeveer een kilo. Was het toch nog nuttig.

Gisteren voor de derde keer in mijn leven gewerkt met Microsoft Teams, en deze keer ging het fout. Volgens voorlopige inschatting omdat ik een link kreeg die niet functioneerde met Safari, maar wel met Windows, Firefox en Google Chrome. Na veel gehannes heb ik dan toch maar Google Chrome gedownload, en met knippen en plakken lukte het nog altijd niet. Pas nadat ik bij mijn computerinstellingen Google Chrome als voorkeursbrowser had ingevoerd, ging het meteen goed. Maar de vergadering was toen wel bijna drie kwartier bezig.

Voorts heb ik mijn keus gemaakt voor nog een groot schilderij for in de huiskamer en een kleintje voor naast de gangspiegel. Die ga ik dus vandaag of morgen bestellen.

In de V.S. lijkt Biden het nu toch te gaan winnen van Trump, maar met een veel kleinere marge dan iedereen had voorspeld. De definitieve uitslag is er nog niet.

Dinsdag 3 november 2020.

Vandaag dus de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het lijkt er op – volgens vrijwel alle polls – dat Biden dit ruim gaat winnen van Trump, maar verrassingen zijn natuurlijk niet uitgesloten.

Verder gisteren mijn nieuwe stofzuiger gekocht. Zorgvuldig nagekeken dat de medewerker het juiste type op zijn computerscherm toverde en dat was het geval. (Bijna) alle stofzuigerfabrikanten brengen meerdere types tegelijk op de markt, soms wel tien, terwijl niet duidelijk is wat nu het verschil is tussen al die types. Dat vertellen ze er niet bij. Daarvoor moet je bladzijden vol aan kleine lettertjes lezen. De prijzen van al die types zijn dan ook nog eens verschillend, hetgeen suggereert dat de duurdere de betere zouden zijn. In de test van de consumentenbond was eigenlijk de enige stofzuiger die ‘goed’ presteerde op tapijt, een Miele van een bepaald type. De andere Mieletypes (en alle overige stofzuigers) haalden die scores bij lange na niet. De diverse types verschillen in hun aanduiding soms maar een lettertje dus je moet goed oppassen. Bij Coolblue had ‘mijn ‘ type niet minder dan 814 reviews, met een gemiddelde van 9,1. Zoveel en zo hoog haalde geen enkele andere stofzuiger. Dus ik lette heel precies op dat ik inderdaad exact dezelfde stofzuiger kreeg. En het klopte op het scherm. De medewerker haalt de stofzuiger van achteren en zette de doos voor mijn neus neer op de grond. De handgreep om het ding te kunnen sjouwen was kunstig verwerkt met de doos, zodat het dragen op zich goed ging. Maar het ding was toch knap zwaar, en elke honderd meter moest ik van hand verwisselen en enkele seconden rusten. Thuis aangekomen zette ik de doos op de gangkast en toen zag ik pas dat ik alsnog het verkeerde type had meegekregen. Dus moet ik vandaag nog een keer terug om hem om te wisselen. En dan nu twee keer met het zware kreng naar de winkel sjouwen. Heen en terug, terwijl het gisteren alleen maar terug was. Nu ga ik terug en laat de doos optillen tot voor mijn ogen – en laat vervolgens de medewerker zo enige tijd staan – om vast te stellen of het deze keer nu echt het juiste type is. Een ezel stoot zich in het gemeen niet twee keer aan dezelfde steen.

Maandag 2 november 2020.

Een rustig weekend met veel sport die ik interessant vind: wielrennen en schaatsen. Nog één nachtje slapen en er zijn weer Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ze beloven extra spannend te worden, ook in de gebeurtenissen erna. Uiteraard afhankelijk van de uitslagen, die wel eens lang kunnen uitblijven. Een spannende tijd in internationaal opzicht. De Nederlandse coach van de Japanse schaatsploeg heeft de Japanse coronasituatie vergeleken met de Europese en Nederlandse. Japanners zitten bepaald niet te springen op internationale toernooien, zeker niet in Europa. In hun ogen zijn Europeanen bijzonder laks als het om corona gaat. Niet overal mondkapjes, weinig social distancing, voortdurend grote groepen die alle regels aan hun laars lappen en slap beleid van regeringen. In Japan is er nauwelijks corona, dankzij heel strikt beleid dat ook algemeen wordt opgevolgd, en dat willen ze ook graag zo houden. Er zou nog wel een Europees kampioenschap langebaanschaatsen zijn, maar tot een WK is nog niet besloten, begreep ik.

Zondag 1 november 2020.

Gisteren werd mijn huisje weer eens schoongemaakt. eigenlijk zie ik de laatste weken niet zoveel verschil tussen het begin en het eind van de schoonmaak, maar dat komt uiteraard omdat het nu zo goed wordt bijgehouden. Als ik het weer zou afschaffen, wat ik absoluut niet van plan ben, dan zou het binnen de kortste keren weer vervallen.

Verder viel me op dat onze topvirologen en -epidemiologen zo enthousiast waren over de dalende besmettingscijfers. Dat snap ik dus niet. Met de halfzachte maatregen die we kennen, met nog talloze uitzonderingen en de grenzen wagenwijd open, zal er ongetwijfeld wel een daling komen, maar die is volgens mij maar tijdelijk. Er zijn nog veel te veel besmettingsmogelijkheden over: in de honderdduizenden per etmaal als het geen miljoenen zijn. Er komt na een aantal dagen absoluut weer een nieuwe opleving, die weer groter wordt dan de oude recordcijfers. Ben ik nou zo slim, of zijn zij nu zo dom?

Oudere bijdragen in het jaaroverzicht 2020 en eerder, bij anekdotes, bij ‘eten en drinken’ of bij de coronapagina.