Blog

Vrijdag 27 november 2020.

Na een lange en drukke dag, gisteren weer een veel rustiger dag. Vooral besteedt aan het bijwerken van van alles en nog wat.

Donderdag 26 november 2020.

Gisteren was weer een dagje Achterhoek, dus dat betekende heel vroeg op en weg. En had ik dus geen tijd voor deze rubriek. Het is voorlopig de laatste persoonlijke ontmoeting geweest van het Platformbestuur. Dit keer te Dinxperlo. Pas ergens in het midden van januari staat er weer een lijfelijke vergadering gepland, maar er is uiteraard geen zinnig woord te zeggen over de kans of die al dan niet doorgaat.

Daar tussendoor zijn er nog meerdere vergaderingen, maar die zijn allemaal met Microsoft Teams, dus virtueel.

Het was alweer een tijdje terug dat ik op de weg zat en dan kun je goed het verschil met vorige keren zien. Ik vond het duidelijk drukker dan de vorige keren, vooral op het gedeelte Groningen – Hoogeveen. Dat was bijna net zo druk als in ‘gewone’ tijden.

Verder zijn vanmorgen al mijn websites aan de achterkant goed onderhanden genomen door een vakvrouw. Daar stonden steeds meer berichtjes dat er zaken moesten worden aangepakt, maar ik zou niet weten hoe dan. Daarvoor ben ik niet technisch genoeg. Ik vond het al heel wat dat ik alles zelf kan bijwerken. Nu alles weer ‘schoon’ is aan de achterkant zit dat toch een stuk rustiger. Alle updates, en dat gebeurt vrijwel dagelijks, die ik tot nu met de hand deed, gaan voortaan automatisch. Daar heb ik ook geen omkijken meer naar.

Dinsdag 24 november 2020.

Dat was weer een dagje thuis. Goed om allerlei achterstallig onderhoud bij te werken. Verder is er niets opvallends gebeurd.

Maandag 23 november 2020.

Met de paling was niets mis, hij was verrukkelijk en ik heb nergens last van gehad.

Verder een groot deel van de tweede dag van het Nationaal Kampioenschap van het allround langebaanschaatsen bekeken. Met mijn meest favoriete afstand: de 10.000 meter bij de mannen. 25 rondjes van elk 400 meter dus. Amerikanen heb ik dit eens horen noemen: kijken naar het groeien van gras. Het was reuze spannend. De twee topfavorieten op deze afstand eindigden op 0,1 seconde van elkaar. Hoe is het mogelijk op 10.000 meter!

Zondag 22 november 2020.

Nadat ik eergisteren al de harinkjes, gekocht bij de Vriese visboer, met veel plezier had opgepeuzeld, en waarvan ik ook een uitstekende nasmaak had, was gisteren het stukje makreelfilet aan de beurt voor op de boterham. Het was een heerlijk stukje vis, dat zeker. Maar de nawerking was vreselijk. Na een klein uurtje was er de eerste run naar het toilet. En ik was maar nauwelijks daarvan terug of er kwam een tweede golf. Na nog een uur of zo kwam de derde golf en aan het eind van de middag nog een vierde. In de vroege avond had ik nog een duidelijk kleinere vijfde lading. En toen was het over. Dat was zelfs voor mijn doen erg veel. Bij mij is altijd de eerste fase, dat het wel rommelt in mijn buik, maar er gebeurt verder niks. De tweede fase is dan een eenmalige toiletrun. Enzovoorts tot en met een vijfde gang. Maar vijf gangen zijn zelden nodig. Het moet zelfs jaren geleden zijn voor ik de laatste vijftrapsraket heb gehad. Fase één en fase twee zijn de meest voorkomende. Dus dit stukje makreel moet heel erg bedorven zijn geweest. En dat is dus meteen het signaal dat ik niet meer bij deze vishandelaar zal komen. Ik had het ook al, maar nooit met vijf runs, hooguit twee, bij de vroegere Harense visboer: Bles. Bij de huidige visboerin heb ik ontelbare vissen gekocht en nooit ergens last van gehad, zelfs niet van fase 1: gerommel in de buik maar er gebeurt verder niks. Die krijgt hierbij nogmaals een dikke pluim, die ik haar vaker ook persoonlijk heb gegeven. Ook heb ik prima ervaringen met de beide Groningse visboeren van de Groningse vismarkt. Ook nooit iets van gemerkt aan de spijsvertering.

Het voordeel van deze gebeurtenis is wel, dat ik vanmorgen precies 5 ons was afgevallen.

Ik ben dus erg gevoelig voor te lang bewaarde vis. Legendarisch is nog dat ik vorig jaar in korte tijd twee Van der Valk restaurants had bezocht. De ene in Nootdorp en de andere in Assen. In beide restaurants had ik later last van de zalm bij het ontbijt. Een aanval in fase twee. Dat kan haast geen toeval zijn.

Straks dus nog de paling, ook nog van de Vriese firma. Voordeel hiervan is wel dat ik deze vacuüm heb gekocht. Dus dit zou nog wel goed moeten gaan.

Zaterdag 21 november 2020.

Het gevoelige lijf, vooral aan de rugkant, hield ook het afgelopen etmaal aan, al gaat het langzaam maar zeker steeds beter.

Van het Kadaster ontving ik de gevraagde kaarten van dit terrein, maar bij nadere bestudering staan er huizen op die ik niet had bedoeld, dat is natuurlijk geen probleem, terwijl hele blokken van wat ik wel bedoelde ontbreken. Ook viel me op dat op de plek waar ik nu woon een groot gebouw stond, dat blijkbaar van de papierfabrikant Kappa was. Terwijl (delen van) andere blokken er al wel opstaan. Blijkbaar is het blok waarin ik nu woon als laatste gebouwd. Kappa was een van de leveranciers van papier van de Staatsdrukkerij waar ik werkte van 1967 – 1969, kan ik me nog goed herinneren. Dus ik moet maandag daar weer achteraan.

Vrijdag 20 november 2020.

Ik had bedacht dat ik wel weer eens een vers visje wilde. De supermarktvissen (be)vallen niet zo goed bij mij en lekker vind ik ze ook niet. Dit met uitzondering van de diepvriesvissen, waar niets aan mankeert. Nu is er in mijn woonplaats wel een viswinkel en zelfs een hele goede, maar de ruimte voor klanten is er wel erg minimaal en zelfs met twee klanten sta je elkaar al flink in de weg. Laat staan met drie of vier.

Na enig zoekwerk kwam ik tot de conclusie dat ik of vrijdag naar de Vismarkt in Groningen moest of donderdag naar Vries. Met beide winkels had ik uitstekende ervaringen. Gegeven de Groningse drukte koos ik dus voor Vries. En precies op donderdag had de gemeente Tynaarlo, waar Vries onder valt, bedacht om Vries voor het openbaar vervoer onbereikbaar te maken. De vijf Vriese bushaltes waren allemaal opgeheven, en uiteraard alleen die dag. Ik had de middelste halte nodig, dus dan moest ik toch 3 haltes lopen en ook weer terug. Bij elkaar heb ik gisteren 5,8 kilometer gelopen voor een visje. Bewegen is goed voor me en ik beweeg de laatste maanden relatief weinig. Dus het mocht wel weer een keer. Omdat ik al lang niet meer zo ver heb gelopen, voelde ik het lijf flink. Ook vandaag nog.

Donderdag 19 oktober 2020.

Gisteren merkte ik tijdens het bijwerken van van alles, waaronder deze website, dat er om 10.00 uur al een volgende technische briefing van het RIVM en anderen aan de Tweede Kamer bezig was. Vandaar dat ik meteen alles afsloot en me naar de TV begaf om het nog te kunnen volgen. Gelukkig heb ik een voorziening waardoor ik het nog vanaf het begin kon volgen dus ik heb uiteindelijk niets gemist. Sinds ik het doorheb, viel me nu pas echt goed op dat de regering uitsluitend stuurt op het aantal ziekenhuisopnames. Alle ‘signaalwaardes’ die in het dashboard stonden, het getal dat, indien bereikt, tot handelen van de regering zouden moeten leiden zijn inmiddels verwijderd. Alle signaalwaardes (reproductiegetal, aantal besmettingen, rioolwatermeting) waren op dat moment al fors overschreden, soms wel met een veelvoud.

In de middag wel het vervolg met het debat tussen regering en Kamer. Om 21.00 uur had ik wel genoeg gehoord. Dat zoveel Kamerleden zo vaak hun standpunt herhalen en dan voor de zoveelste keer hetzelfde antwoord krijgen vind ik al decennia merkwaardig. Maar ook een zin beginnen met ‘tenslotte’, waarna er nog meerdere zinnen volgen die ook beginnen met ‘tenslotte’.

Het viel me op dat diverse Kamerleden nog helemaal niet doorhadden dat er geen ‘signaalwaardes’ meer bestaan en dat de regering uitsluitend nog stuurt op de ziekenhuisbezetting. Dus hoeveel doden er vallen en of het allemaal wel goed gaat met testen en beschikbare materialen wordt wel besproken, maar is geen criterium voor handelen, zolang de ziekenhuisbezetting maar beheersbaar blijft.

Gisteren ging dus eindelijk de brief van mijn advocaat naar de gemeente uit, met een zogenaamde ingebrekestelling. Uitsluitend bedoeld om ze onder druk te zetten om nu vlot met een beslissing te komen, want anders begint er over veertien dagen een wettelijke bepaalde dwangsom per dag lopen.

Dinsdag 17 november 2020.

Dat was een weinig opwindend etmaal. Wel enkele vragen gesteld aan contactpersonen over uiteenlopende onderwerpen.

Maandag 16 november 2020.

Eindelijk is dan het DNA-onderzoek van de dame van wie ik zal proberen haar vader te achterhalen, terug. En nog nadrukkelijker dan anders realiseerde ik me dat het er erg vanaf hangt hoever je teruggaat in de tijd, om te achterhalen waar je voorouders vandaan zijn gekomen. Voorbeeld: als je slechts één generatie teruggaat blijkt dat je voorouders voor 95% uit Nederland kwamen. Als je 80 generaties teruggaat in de tijd, dan komen we voor 95% uit het Midden-Oosten.

Het werd me ook duidelijk dat het MyHeritagesysteem ontwikkeld is voor de Amerikaanse markt. Een Amerikaan wil helemaal niet weten dat zijn voorouders voor het overgrote deel uit Amerika komen, als MyHeritage bijvoorbeeld zes generaties zou teruggaan. Hij wil uiteraard wel weten welke Europese of andere roots hij heeft. Dus het systeem gaat terug tot de eerste kolonisten, pakweg 1650. Of misschien nog wel eerder naar 1492. Maar ergens daar tussenin moet het wel zitten. Dat verklaart ook waarom Noord-Amerika en Zuid-Amerika helemaal niet voorkomen bij de afstammingsgebieden van Europese klanten, ook al komen sommigen voorouders daar ongetwijfeld wel vandaan.

Zondag 15 november 2020.

Zaterdag was weer mijn wekelijkse schoonmaak. Het blijft elke week een genot dat mee te maken. En kon ik vieren dat ik precies 10,0 kilo ben afgevallen sinds ik met afslanken begon op 16 augustus 2020. En vanmorgen nog eens twee ons. Het is nu goed zichtbaar, volgens mijn hulp. Je zou – volgens haar nog steeds – in augustus echt gedacht hebben dat ik zeker acht maanden zwanger moest zijn en nu zijn het er hooguit nog drie. Bij twee maanden zie je immers nog niets en bij mij nog wel. Dat stimuleert alleen maar om op deze weg verder te gaan. Er zaten in het begin van de afslankperiode nog enige negatieve uitschieters: een bezoek aan mijn broer in Maassluis, enkele bijeenkomsten in Twente en de Achterhoek en een uitje in Volendam. Zo’n enkel etmaal, of zelfs niet eens een heel etmaal, levert meteen een flinke gewichtswinst op. Makkelijk een kilo of nog iets meer. En dan ben ik weer een volle week bezig om het er weer vanaf te slanken. Al weken ga ik bijna nergens heen, buiten Haren, zeker niet om te eten. Op een zeldzaam bezoekje aan de binnenstad van Groningen na dan en ook dan sla ik alle eet- en drinkgelegenheden over. Vanaf 16 augustus 10,0 kilo in 89 dagen betekent gemiddeld 112 gram per etmaal. De volgende tien kilo zou dan 30 dagen sneller moeten zijn, als ik nergens meer heen ga om te eten. Pas met Kerst staat er weer een etentje gepland. Maar dat is nog zover weg, dat niemand nog kan zeggen of dat wel doorgaat.

Vrijdag 13 november 2020.

Weer een dagje thuis. Met een belconferentie met de gemeente Groningen, vanwege mijn aanvraag voor trapondersteuning voor mijn komende driewielfiets. Ik ben met bureaucratieën heel wat gewend geweest, maar wat de gemeente Groningen presteert slaat werkelijk alles. De aanvraag loopt al vanaf maart 2019 en het einde is nog niet inzicht. Er werkt daar een overmaat aan mensen die voor elke mogelijke oplossing weer drie nieuwe problemen kunnen bedenken en daar weken zo niet maanden de tijd voor nemen.

Donderdag 12 november 2011.

Voor het eerst sinds ik in 1989 in Haren woon, was Sint Maarten begonnen zonder dat ik er erg in had. Pas halverwege de avond realiseerde ik me dat het Sint Maarten was en ik overal in huis volop het licht had branden en er niemand had aangebeld. Ik heb het maar zo gelaten en er is geen enkel kind geweest. Doorgaans verduister ik de boel aan de voorkant, zodat kinderen het huis voorbij lopen. Ik wil geen kinderen teleurstellen als ze aanbellen en niemand doet open of ik doe wel open, maar heb geen lekkers voor ze terwijl ze intussen wel staan te zingen.

Ook gisteren een boodschappenrondje in de stad gedaan. O.a. om weer eens een oogje aan mijn schoen te laten zetten en Dasty te kopen, voor mijn hulp komend weekend.

Woensdag 11 november 2020, Sint Maarten.

Intussen zijn er sinds vanmorgen 10 hele kilo’s af. Van 116,6 naar 106,6. Dus nu op naar de volgende 10 kilo, met als tussenstand: beneden de 100 kilo zien te komen. Mijn BMI is nu dan ook 29,8 en dat betekent: niet langer obees, want dat is alles met een BMI vanaf 30,0 en dat was ik. Nu heb ik altijd zo mijn twijfels gehad over het begrip BMI. Ik ben gewoon zwaar gebouwd met zware en vooral ook relatief grote botten. Daar blijft gewoon meer vlees aan vastzitten. Maar het is natuurlijk wel beter, zeker ook voor mij, om niet zoveel te wegen. Het succes van afvallen, bij mij dan toch, is vooral: discipline. En dat is een groot probleem als je werkelijk alles lekker vindt. Maandenlang of misschien wel jarenlang, liep ik door de supermarkt alles bijeen te garen dat ik lekker vond. Van allerlei soorten koek en gebak, vlees en vleeswaren tot maaltijden van pannenkoeken tot patat. Daar kwam bij dat ik ook niet meer ben gevallen, sinds ik van die hoge schoenen heb. De keren dat ik vroeger nog wel viel beschadigde ik van alles en dat weet ik dan aan mijn tonnengewicht. Nu ik niet meer viel kon ik weer eten wat ik wilde. Fout dus. Discipline is dus wel drie keer per dag eten, maar vooral afgemeten weinig. ’s Morgens een bordje melk met vijf toetjeslepels granola met nootjes. Als lunch twee boterhammen met wisselend beleg. En als avondeten óf een ingevroren zelf gemaakte maaltijd van 450 gram, óf een bakje yoghurt met fruit. En verder niks er tussendoor en ook geen wijn (behalve in gezelschap). Drinken verder alleen koffie (zonder melk en suiker) of water. En alle verleidingen die overal langskomen weerstaan. En dan volhouden. Maandenlang. Dan val je af.

Dinsdag 10 november 2020.

Gisteren ging dan eindelijk de e-mail de deur uit, die al maandenlang was blijven liggen, aan de schrijver van het boek Masters of the Air. Schrijver stelt dat op 4 juli 1942 het eerste Amerikaanse bombardement op het continent wel gedaan, met als doel Duitse stellingen in Nederland. Volgens hem kwamen twee toestellen van deze vlucht niet terug. In Nederlandse bronnen kon ik slechts één Amerikaans toestel vinden dat op die dag boven Nederland is neergeschoten en wel bij Den Helder.

In Kamp Amersfoort vond ik een lijstje met ‘Amerikaner’ met een achttal namen, waaronder van ene A. van Leeuwen. De vraag is dus of stom toevallig een Amerikaans bemanningslid deel uitmaakte van de bemanning van dit neergestorte toestel, die precies zo heette als mijn vader, die er ook was. Of dat mijn vader zich had uitgegeven voor Amerikaan, in de hoop op een betere behandeling.

Maandag 9 november 2020.

Een eersteklas dag was het gisteren. Na moeizaam geploeter in de afgelopen weken lukte het dan eindelijk – met hulp van mijn prima advocaat en vriend Paul uit Naaldwijk – mijn laatste verdedigingsstuk over mijn nieuwe fiets de deur uit te krijgen. Nu kan mijn advocaat er nog eenmaal naar kijken en dan kan hij vandaag de deur uit. Het andere succesverhaal ging over een nieuwe pan tomatensoep. Ik begon met twee liter water en liet daar schenkel, mergpijp en een pond soepvlees enkele uren in gaarsudderen. Vervolgens een berg tomaten. Je moet voor goede tomatensoep vooral niet te weinig tomaten nemen en ook van een goede soort. Ik heb ze niet tevoren gewogen, maar het was vast dik meer dan een kilo tomaten. Vervolgens enkele uien, een prei en wat kruiden erbij, gevolgd door een stuk of vijftig soepballetjes, uiteraard ook zelf gemaakt. Een half uurtje later was het klaar. Vervolgens laten afkoelen, op de kookplaat. De soep ging daarna in niet minder dan 9 bakjes van elk 450 milliliter. En elk bakje bevatte een zeer stevige en sterke tomatensoep. Eerst in de koelkast zetten en een tijdje later in de vriezer. Ik had nog nooit zulke goede tomatensoep gemaakt.

Zondag 8 november 2020.

Zaterdag weer de wekelijkse schoonmaakbeurt van mijn huis gehad, waarbij voor het eerst mijn nieuwe stofzuiger is gebruikt. Hij beviel mijn hulp heel goed, dus dat was weer een goede aankoop. Zaterdagavond dan het bericht dat Joe Biden de verkiezingen om het presidentschap van de V.S. heeft gewonnen van Donald Trump. CNN was er het eerste mee, en die wachtte netjes totdat eerst de Vuelta-etappe voorbij was. Hoed af voor CNN.

Vrijdag 6 november 2020.

Gisteren onder andere besteed aan de vraag hoe het nou zit met mijn orthopedische schoenen. Volgens mijn verzekeraar die ik belde heb ik recht op een nieuw paar elke 15 maanden en op een reservepaar elke 36 maanden. Nu was mijn laatste ‘gewone’ paar van begin 2018, dus als ik hem nu aanvraag, wat ik ook maar meteen heb gedaan, dan wordt hij in 2021 afgerekend. Het laatste reservepaar is van december 2018, zodat ik ervoor moet zorgen dat ik opnieuw in december, maar dan nu 2021, ook weer een nieuw reservepaar heb. Dan heb ik twee paar in dat jaar en dat scheelt weer 385 euro aan eigen risico. Dan hoef ik voorlopig geen nieuwe schoenen meer. Ik heb meteen maar een nieuw paar pantoffels aangevraagd. Mijn oude paar was .gevoerd met schapenbont maar dat is na misschien wel tien jaar echt wel versleten. De laatste weken merkte ik dat vooral aan het feit dat ik weer, net als vroeger, met koude voeten naar bed ga. De vorige pantoffels, die niet door de de verzekering worden vergoed, kostten nog 750 euro, maar de nieuwe, bij mijn nieuwe en veel betere schoenmaker, gaan maar ongeveer 250 euro kosten.

Aardige anekdote: de dame die ik bij mijn schoenmaker aan de telefoon sprak, vroeg ik of ze ook pantoffels van het model Chelseaboots konden maken. Ze zei: ik werk hier al dertig jaar in deze winkel, maar ik leer er nog altijd elke dag weer iets nieuws bij. Wat zijn Chelseaboots? Ik legde het model uit en ik verwees haar naar Google hetgeen ze ook meteen deed. Aha, nu zie ik het!! reageerde ze duidelijk enthousiast. Ik zal het met ‘de heren’ overleggen en dan meteen met een prijsopgaaf komen. Die kan dus nooit tegenvallen.

Donderdag 5 november 2020.

Gisteren teruggegaan naar de winkel met de ‘foute’ stofzuiger, maar na aankomst bleek dat Miele zijn stofzuigers van alle types en kleuren in dezelfde doos stopt. Er zit dan aan de onderkant een stikker op de doos, waarop dan staat wat er echt in zit. Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen. En wie zijn hemd niet wast krijgt luizen als kamelen. Dat zei mijn moeder altijd als het te pas kwam. Dus ik weer terug naar huis. Voordeel: ik heb nu twee flinke wandelpartijen – met gewicht – gehad, zodat ik inderdaad goed afviel: ongeveer een kilo. Was het toch nog nuttig.

Gisteren voor de derde keer in mijn leven gewerkt met Microsoft Teams, en deze keer ging het fout. Volgens voorlopige inschatting omdat ik een link kreeg die niet functioneerde met Safari, maar wel met Windows, Firefox en Google Chrome. Na veel gehannes heb ik dan toch maar Google Chrome gedownload, en met knippen en plakken lukte het nog altijd niet. Pas nadat ik bij mijn computerinstellingen Google Chrome als voorkeursbrowser had ingevoerd, ging het meteen goed. Maar de vergadering was toen wel bijna drie kwartier bezig.

Voorts heb ik mijn keus gemaakt voor nog een groot schilderij for in de huiskamer en een kleintje voor naast de gangspiegel. Die ga ik dus vandaag of morgen bestellen.

In de V.S. lijkt Biden het nu toch te gaan winnen van Trump, maar met een veel kleinere marge dan iedereen had voorspeld. De definitieve uitslag is er nog niet.

Dinsdag 3 november 2020.

Vandaag dus de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het lijkt er op – volgens vrijwel alle polls – dat Biden dit ruim gaat winnen van Trump, maar verrassingen zijn natuurlijk niet uitgesloten.

Verder gisteren mijn nieuwe stofzuiger gekocht. Zorgvuldig nagekeken dat de medewerker het juiste type op zijn computerscherm toverde en dat was het geval. (Bijna) alle stofzuigerfabrikanten brengen meerdere types tegelijk op de markt, soms wel tien, terwijl niet duidelijk is wat nu het verschil is tussen al die types. Dat vertellen ze er niet bij. Daarvoor moet je bladzijden vol aan kleine lettertjes lezen. De prijzen van al die types zijn dan ook nog eens verschillend, hetgeen suggereert dat de duurdere de betere zouden zijn. In de test van de consumentenbond was eigenlijk de enige stofzuiger die ‘goed’ presteerde op tapijt, een Miele van een bepaald type. De andere Mieletypes (en alle overige stofzuigers) haalden die scores bij lange na niet. De diverse types verschillen in hun aanduiding soms maar een lettertje dus je moet goed oppassen. Bij Coolblue had ‘mijn ‘ type niet minder dan 814 reviews, met een gemiddelde van 9,1. Zoveel en zo hoog haalde geen enkele andere stofzuiger. Dus ik lette heel precies op dat ik inderdaad exact dezelfde stofzuiger kreeg. En het klopte op het scherm. De medewerker haalt de stofzuiger van achteren en zette de doos voor mijn neus neer op de grond. De handgreep om het ding te kunnen sjouwen was kunstig verwerkt met de doos, zodat het dragen op zich goed ging. Maar het ding was toch knap zwaar, en elke honderd meter moest ik van hand verwisselen en enkele seconden rusten. Thuis aangekomen zette ik de doos op de gangkast en toen zag ik pas dat ik alsnog het verkeerde type had meegekregen. Dus moet ik vandaag nog een keer terug om hem om te wisselen. En dan nu twee keer met het zware kreng naar de winkel sjouwen. Heen en terug, terwijl het gisteren alleen maar terug was. Nu ga ik terug en laat de doos optillen tot voor mijn ogen – en laat vervolgens de medewerker zo enige tijd staan – om vast te stellen of het deze keer nu echt het juiste type is. Een ezel stoot zich in het gemeen niet twee keer aan dezelfde steen.

Maandag 2 november 2020.

Een rustig weekend met veel sport die ik interessant vind: wielrennen en schaatsen. Nog één nachtje slapen en er zijn weer Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ze beloven extra spannend te worden, ook in de gebeurtenissen erna. Uiteraard afhankelijk van de uitslagen, die wel eens lang kunnen uitblijven. Een spannende tijd in internationaal opzicht. De Nederlandse coach van de Japanse schaatsploeg heeft de Japanse coronasituatie vergeleken met de Europese en Nederlandse. Japanners zitten bepaald niet te springen op internationale toernooien, zeker niet in Europa. In hun ogen zijn Europeanen bijzonder laks als het om corona gaat. Niet overal mondkapjes, weinig social distancing, voortdurend grote groepen die alle regels aan hun laars lappen en slap beleid van regeringen. In Japan is er nauwelijks corona, dankzij heel strikt beleid dat ook algemeen wordt opgevolgd, en dat willen ze ook graag zo houden. Er zou nog wel een Europees kampioenschap langebaanschaatsen zijn, maar tot een WK is nog niet besloten, begreep ik.

Zondag 1 november 2020.

Gisteren werd mijn huisje weer eens schoongemaakt. eigenlijk zie ik de laatste weken niet zoveel verschil tussen het begin en het eind van de schoonmaak, maar dat komt uiteraard omdat het nu zo goed wordt bijgehouden. Als ik het weer zou afschaffen, wat ik absoluut niet van plan ben, dan zou het binnen de kortste keren weer vervallen.

Verder viel me op dat onze topvirologen en -epidemiologen zo enthousiast waren over de dalende besmettingscijfers. Dat snap ik dus niet. Met de halfzachte maatregen die we kennen, met nog talloze uitzonderingen en de grenzen wagenwijd open, zal er ongetwijfeld wel een daling komen, maar die is volgens mij maar tijdelijk. Er zijn nog veel te veel besmettingsmogelijkheden over: in de honderdduizenden per etmaal als het geen miljoenen zijn. Er komt na een aantal dagen absoluut weer een nieuwe opleving, die weer groter wordt dan de oude recordcijfers. Ben ik nou zo slim, of zijn zij nu zo dom?

Zaterdag 31 oktober 2020.

Wel een gewaarwording dat schaatsen nog altijd op topniveau wordt gedaan maar in een leeg stadion. Dit weekend dan het NK Afstanden, dat dus gisteren begon. Normaal zouden er nu kwalificatiewedstrijden voor de diverse toernooien zijn, maar of er ook nog Europese of Wereldkampioenschappen worden gehouden werd mij niet duidelijk, maar wellicht moet dat nog worden besloten.

Verder weer eens de vrijdagmarkt bezocht. Het is toch opvallend hoe rustig het is om ongeveer half acht. Als er vijf klanten waren, voor de plm 15 kramen, was het veel. Voor de marktlieden hoop ik dat ze er overdag wat meer klanten krijgen.

Verder ben ik sinds gisteren overgegaan op Allisonbrood. Ik wist al dat mijn oudste broer, Arie, al vele jaren hierbij zweert, maar wat nu precies Allisonbrood is heb ik toch maar eens opgezocht. En het is precies het brood waar ik al jaren naar op zoek ben: volkorenmeel, gist en water. En zonder die tientallen chemicaliën, eufemistisch ‘broodverbeteraars’ genoemd, zoals in het ‘gewone’ brood zitten. En ik moet zeggen: het Allisonbrood is wat dichter en dus ook iets zwaarder. Merkwaardig trouwens dat een meneer Allisons’ naam al meer dan een eeuw aan dit brood verbonden is. Terwijl dit brood precies is wat gewoon brood zou moeten zijn. Waarom steeds al die rommel bij brood moet is mij een raadsel. Alleen de chemische industrie vaart er wel bij. Gisteren heb ik dus op de markt naast knarbrood ook een Allisonbrood gekocht. En ik had nog Allisonbrood thuis. Dus ik heb voorlopig voor meerdere weken brood in huis. Daarna bij de kaasboer een stukje 30+-kaas gekocht voor op de knar en tenslotte bij de notenboer mijn gebruikelijke pistachenoten. Alleen bij de notenboer stond één andere klant, meerdere meters bij me vandaan.

Vrijdag 30 oktober 2020.

Met het gemeentearchief van Rotterdam in communicatie geweest over woonschepen. Uit kamp Amersfoort heb ik immers nog een reçu van een postwissel uit oktober 1942 gericht aan gevangene A. van Leeuwen, mogelijk mijn vader, afkomstig van een heer van Leeuwen uit Hillegersberg, van een woonschip ‘Uil’ aan de Molenwerf. Deze archiefmedewerker heeft werkelijk zijn best gedaan, zoals zoveel van zijn collega’s dat elke dag doen. Hij heeft wel een dossier ‘liggelden’ uit die periode gevonden, maar dat ging alleen maar over het gevoerde beleid en niet over personen. Vervolgens heeft hij alle bewoners van de Molenwerf uit 1942 gevonden, maar daar zaten geen woonschipbewoners bij. Tenslotte raadde hij me aan, om op het internet op hun website de gezinskaarten na te kijken van alle Van Leeuwens te Hillegersberg tot en met het kalenderjaar 1938. Dat waren er 117. Ik heb ze alle 117 nagekeken, maar daar zat geen enkele bewoner van de Molenwerf of bewoner van een woonschip bij met de naam ‘Van Leeuwen’. Dat kan natuurlijk liggen aan het feit dat mijn startgegeven over oktober 1942 gaat en deze administratie liep tot eind 1938.

Daarna kreeg ik zelf nog het idee, dat bij het Kadaster al sinds jaar en dag alle schepen worden geregistreerd en dus ook de woonschepen. Dat is dus nog de volgende stap die ik ga zetten. Nu liet en laat niet iedere woonbootbewoner zijn schuit registreren bij het Kadaster, ook al stelt het Kadaster dat inschrijving het enige bewijsmiddel is voor een booteigenaar om aan te tonen dat de boot van hem is.

Woensdag 28 oktober 2020.

Weer eens bij de kapper geweest. Dat gaat tegenwoordig – grof geschat – slechts twee keer per jaar. Dat is mijn methode om contacten en zeker zo dichtbij zoveel mogelijk te beperken. Anders dan de vorige keer in april, had ze deze keer wel een mondkapje op. Ze vertelde dat het virus nu toch wel dichtbij haar komt. Afgelopen week had ze drie afzeggingen van klanten van wie een naaste positief werd getest en die daardoor zelf in quarantaine moesten. Dat verklaart waarschijnlijk ook haar mondkapje. Enfin, het zit er nu weer op voor een aantal maanden. Volgend jaar zien we wel weer verder.

Dinsdag 27 oktober 2020.

Opnieuw vrij lang uitgeslapen. Blijkbaar is het lichaam de ‘schade’ van de afgelopen tijd aan het inhalen. Geen probleem uiteraard, want op dit moment zit niemand op mij te wachten. Tegelijk verveel ik me ook niet. En ook stagneert het afvallen weer eens. Nog geen etmaal bij mijn broer met ‘normaal’ eten en drinken, en een glaasje wijn de volgende dag bij de buurvrouw, zijn meteen te merken. Gewoon stug volhouden dus.

Maandag 26 oktober 2020.

Geen bijzondere gebeurtenissen, behalve dan dat ik sinds afgelopen donderdag informatie mis, omdat ik toch bij onverwacht veel apps bij het overzetten van de ene telefoon naar een nieuwe veel inloggegevens verloren zijn gegaan. Zoals voor mijn bankenapps, whatsapp, de app waarbij ik mijn gewicht bijhoud, de OV-chipkaart, waarop ik kan zien hoeveel saldo ik nog heb en de Wordfeud-app. En wie weet wat er nog verder achter vandaan komt. Van wat ik weet heb ik alles nu weer hersteld.

Zondag 25 oktober 2020.

Na een rustige avond heb ik vanmorgen een gat in de dag geslapen. Bij het wakker worden was het 09.01 uur. Weliswaar was dat nog zomertijd, maar dat weet mijn lijf nog niet. Ik moet zelfs jaren teruggaan voor een latere opkomst. Terwijl ik ook zaterdag bij Jan om dik over achten wakker werd. Ik had het dus nodig om een inhaalslag te maken.

Mijn huisje is ook weer blinkend schoon en ik kan dus vanaf vandaag weer mijn achterstallig onderhoud doen. Mijn to-do-list is alweer knap lang.

Zaterdag 24 oktober 2020.

Dat was weer een dagje naar Gouda, met aansluitend naar Maassluis. Aangezien alle restaurants zijn gesloten, moest Jan – naar zijn zeggen voor het eerst in zijn leven – voor hemzelf en een gast een maaltijd bereiden. Het is hem goed afgegaan: Chili con Carne met gebakken krieltjes en lamskoteletjes. Een avond geboomd, stevig gebruncht , niet goed voor de lijn, maar ja, en vandaag dus weer terug naar huis, op tijd voor de hulp die mijn huis weer ging schoonmaken. Het trein- en busvervoer verliep eigenlijk wel goed. Ik had het zelf zowel op de heen- als de terugweg knap ingewikkeld gemaakt. Ik rij nu eenmaal graag via busstation Naaldwijk, dus dat is knap ingewikkeld vanaf Gouda. Via Ypenburg en Rijswijk, waar ik op bus 34 van EBS stapte naar Naaldwijk. Op de terugweg via Naaldwijk naar Delft en vanaf daar via de polders weer terug naar huis. Vele malen overgestapt en toch geen aansluiting gemist.

Vrijdag 23 oktober 2020.

De besmettingscijfers van vanmorgen zijn ronduit alarmerend. Tien van de veertien Europese landen, waarvan ik de cijfers bijhoud, waaronder Nederland, meldden vanmorgen een nieuw eigen dagrecord. En meestal is dat meteen een zeer forse overschrijding van het vorige record. De overige vier zitten vlakbij hun eigen record. Ook de V.S. hebben een nieuw eigen record te pakken met 76.655 nieuwe besmettingen. Ze hebben nog niet het wereldrecord, dat heeft India nog, maar dat is een kwestie van tijd. De tijd van pappen en nathouden is echt voorbij. Ik vraag me af wanneer dat tot de regeringen gaat doordringen. Hoeveel schade er eerst moet zijn aangericht.

Donderdag 22 oktober 2020.

En gisteren was er dan eens de doorbraak met een forse stijging van de besmettingen in vrijwel heel Europa. Die had ik gisteren wel voorspeld, maar dat het zo snel zou komen heb ik toch ook niet voorzien. Niet minder dan 10 van de 19 landen die ik bijhoud meldden nieuwe dagrecords voor het land, waaronder Nederland en ‘eindelijk’ nu ook Duitsland. De stijging daar is ook zeer fors, maar nog altijd is de besmettingsgraad daar een stuk lager dan in alle landen om hen heen. Alleen Noorwegen blijft het maar heel goed doen, met nog geen 200 besmettingen in een etmaal. Dit gaat helemaal fout. Op de speciale coronapagina wat meer details.

Woensdag 21 oktober 2020.

Het afvallen stagneert weer eens een aantal dagen. Dat is bij mij een bekend patroon. Eerst val ik elke dag af en dan een aantal dagen achter elkaar, zodat het hard opschiet en ineens, zonder enige oorzaak of reden, stagneert het en weeg ik elke dag precies hetzelfde, zonder ook maar een gram meer te eten dan in de afvalperiode. Het lichaam verzet zich op de een of andere manier tegen afvallen. Dan moet je dus volhouden, al is het wel ontmoedigend, als je tot en met vast en je valt helemaal niets af. En plots gaat het dan weer verder naar beneden en ook weer een aantal dagen na elkaar. Koppig volhouden dus.

Met het coronavirus gaat het niet goed. In de Telegraaf een stukje van Ab Oosterhaus, viroloog, die pleit voor vier weken complete lockdown. Zoals het nu gaat, met halve maatregelen, die dan weer versoepeld worden, loopt het helemaal verkeerd. Hij noemt als voorbeelden Nieuw-Zeeland en Japan, die het zo gedaan hebben. Japan heb ik niet bijgehouden, maar Noorwegen, Zuid-Korea en China wel. En daar lukt het ze inderdaad wel. De enige gevallen die ze daar nog hebben zijn van reizigers die het land binnen willen komen. Na de laatste maatregelen in veel landen om ons heen en ook in Nederland zelf, zie je dat er al dagen geen records meer worden gevestigd, maar de besmettingen blijven maar tegen het maximum dat in het land ooit gehaald is, aandrukken. Er is nergens een duidelijke daling te zien. In Nederland en West-Europa gaat een complete lockdown niet lukken. Want dan zul je ook de grenzen potdicht moeten maken en iedereen die het land inkomt veertien dagen in quarantaine moeten zetten, door de overheid gecontroleerd, desnoods door het leger, waarbij er geen enkele uitzondering wordt gemaakt, dus ook geen humanitaire uitzondering. Zo doen die landen dat en dat zie ik hier nog niet gebeuren, maar het zou wel moeten.

Mijn voorspelling: het aantal besmettingen zal een tijdje tegen het maximum blijven aandrukken, en op zekere dag gaat het dan toch weer verder omhoog. Bij ongewijzigd beleid, zoals nu dus.

Maandag 19 oktober 2020.

Dat was weer een rustig weekendje. De Ronde van Vlaanderen op zondag, met als winnaar Matthieu van der Poel, in een bloedstollende finale. Verder het gebruikelijke weekend-schoonmaak en -opruimwerk.

Zaterdag 17 oktober 2020.

Van broer Jan was het advies om een extra gaatje in de riemen te boren. Dat vermindert de kans op uitscheuren, ten opzichte van het botte werk met schaar of priem. Maar toen ik daaraan wilde beginnen, wist ik niet of dat met een houtboor, een steenboor of een metaalboor moest. Of zouden er leerboren bestaan? Het woord bestaat in elk geval niet. Bij mijn doe-het-zelf-zaak hadden ze in elk geval geen leerboren, maar het is natuurlijk maar een klein zaakje en er zal geen grote vraag naar leerboren zijn. Vervolgens heb ik maar een blinde keuze gemaakt. Ik kan dus niet vertellen welke keuze ik gemaakt heb, maar het lukte vervolgens prima. Ik kan weer naar buiten.

Vrijdag 16 oktober 2020.

Intussen heeft de verzekeraar contact opgenomen en hebben we vanmiddag inhoudelijk overleg. Van MyHeritage kwam het bericht dat verzendingen naar de V.S. tot wel zes weken onderweg kunnen zijn. Vanwege Corona, zegt men, maar ik houd het erop dat het (ook) te maken heeft met de machinaties van de Amerikaanse regering om het stemmen per brief (voor de presidentsverkiezingen van 3 november a.s.) te vertragen en te ontmoedigen. Dan moeten dus nu nog het CBG en het archief Noord-Holland reageren.

Verder weer eens boodschappen gedaan, waarbij nog het meest opmerkelijke was dat mijn broek steeds dreigde af te zakken. Terwijl de riem toch in het laatste gaatje zat. Ik zal er dus nog een gaatje bij moeten maken. Voorzichtig met een boortje, raadde mijn broer mij aan. Het afslanken, inmiddels al bijna 8 kilo, is dus goed te merken aan mijn taille.

Donderdag 15 oktober 2020.

Het kadaster belde terug. Een kadastrale kaart gaat 176 euro kosten. Maar het risico is dat de kaart onleesbaar is voor een leek. Daar is zelfs 50% kans op. Die prijs geldt voor een kaart met vier kanten. Dat zijn de meeste kaarten, ‘behalve als het terrein een perfecte driehoek is, want dan zijn er drie kanten’. Mijn vraag: en een cirkel dan? Reactie: ‘een cirkel heeft ook vier kanten’. Dat was pas een verrassing. Zo had ik een cirkel nog nooit bekeken. En dan ben ik toch even met stomheid geslagen. En dat gebeurt me niet vaak.

Verder ben ik in blijde verwachting van diverse instanties die nog met een reactie moeten komen: mijn verzekeraar, het CBG, het Noord-Hollands Archief en MyHeritage. Die hadden alle vier eigenlijk al moeten reageren. Dan kan ik ook met die zaken weer verder.

Woensdag 14 oktober 2020.

Eindelijk begonnen met de diverse klussen die waren blijven liggen. Zonder molensteen om mijn nek. En dat ging weer met plezier. Werkende weg kwamen er toch nog weer volgende klussen bij, dus voorlopig is mijn to-do-lijst alleen nog maar langer geworden. Geen probleem dus, want ik werk ze nu wel weg.

Dinsdag 13 oktober 2020.

Gisteren heb ik dan eindelijk de papieren in orde kunnen maken in de zaak van de aanvraag van mijn nieuwe handbike bij de gemeente Groningen ten behoeve van de verzekeraars voor rechtsbijstand. Er lopen nu namelijk meerdere procedures door elkaar, of ze gaan binnenkort door elkaar lopen. Ten eerste de procedure zelf. Ik moet nog gehoord worden en daarna valt ongetwijfeld de tweede afwijzing van mijn aanvraag. Ook de tweede arts maakte namelijk dezelfde fouten als de eerste en adviseerde negatief. Omdat de gemeente Groningen de in de Wet gestelde termijnen bijzonder fors heeft overschreden, met meer dan drie maanden, moet er een ingebrekestelling komen. Daar heb ik geen ervaring mee en dat laat ik dus liever aan de verzekeraar over. Dan heb ik nu twee verklaringen van dokters in de zaak, die allebei de fysiologie van mijn lijf buiten beschouwing hebben gelaten. En bovendien geen rekening hebben gehouden met de profylaxe: voorkomen dat ik door hun advies beschadigd raak. Ik wil dat voorleggen aan wat vroeger het ‘Medisch Tuchtcollege’ heette. Dat worden dus twee zaken, hoewel nagenoeg gelijk. Dat doe ik liever zelf. Dan moet ik ook nog geadviseerd worden over de volgende stap: de beroepsgang. Ik weet niet of dat bij de rechter moet of bij de Raad van State. Ook dat laat ik aan de verzekeraar over. Dan lopen er dus straks vier procedures/rechtszaken tegelijk.

Uiteindelijk kon ik dus gisteren de verzamelde stukken in een enveloppe steken en op de brievenbus doen. Wat was dat een opluchting. Dit hing als een molensteen om mijn nek. Al weken deed ik haast niks anders meer. Ik heb meteen daarna een lijst gemaakt van zaken die ik nu nog moet doen en waar ik door genoemde kwestie niet aan toekwam. Die lijst is nu reeds een stuk of vijftien onderwerpen lang. En ik ga er straks dus met veel plezier aan beginnen, zonder molensteen om mijn nek.

Maandag 12 oktober 2020.

Rustig weekendje gehad. In feite de deur niet uit geweest. Mede daardoor geen spannende of boeiende momenten gehad.

Zaterdag 10 oktober 2020.

Dan denk je wel alles te weten van huurderszaken, zeker voor zo’n betrekkelijk klein complex als waar ik woon, maar gisteren kwam dan toch nog een grote verrassing. Er is al lange tijd discussie met de beheerder/eigenaar over de vraag of de paadjes van ons complex nu wel of niet openbaar zijn. Hij vindt dat ze niet-openbaar zijn, dus privaat. Dan kan hij namelijk het onderhoud aan het groen bij de huurders in rekening brengen. En dat doet hij dan ook. Toeval was dat ik een bewoonster tegen het lijf liep, met wie ik in gesprek raakte. Het bleek dat een lantaarn die bij haar voor de deur stond al geruime tijd niet werkte en ze tevergeefs bij de beheerder had gevraagd daar iets aan te doen. De onderhoudsmonteur bleek dat echter niet te willen of te kunnen. Ik wendde mij tot de beheerder. Hij zou het uitzoeken. Enige tijd later kreeg ik kopie van zijn bericht aan de gemeente met de ontvangstbevestiging van de gemeente. Met de kop: “Onderhoud publieke ruimte.” Nee maar, deze lantaarnpalen zijn dus van de gemeente. En ze verlichten dan kennelijk de ‘publieke ruimte’. Maar er staan tientallen van deze lantaarnpalen verspreid over het terrein, dat volgens de eigenaar/beheerder juist geen openbare ruimte is, maar privé-eigendom. Dus nu moest ik toch eindelijk eens naar het kadaster, waar nou precies de erfgrenzen liggen tussen het privé-eigendom en het gemeentelijke eigendom.

Maar dat viel niet mee. Want bij het Kadaster loop je dan tegen de wereldberoemde bureaucratie op. Op het formuliertje dat je moet invullen moet je dan opgeven of je zakelijk bent of particulier. Maar we zijn een stichting, die kunnen soms zakelijk zijn, maar de onze is dat zeker niet. En een stichting is in elk geval ook niet particulier. Bij elke keus die je maakt loop je tegen niet te beantwoorden vragen op. Is een stichting nu man of vrouw? En als je die vraag overslaat accepteert hun computer dat niet en kun je niet verder.

Vrijdag 9 oktober 2020.

De afgelopen week heb ik met steeds meer archieven gewoon per gewone e-mail contact opgenomen, als ik een gegeven echt niet kon vinden. En ik had het ook kunnen weten: de medewerkers daar willen je graag helpen. Je moet natuurlijk geen zoekvraag stellen, want een zoekpartij in een archief kan makkelijk uren of zelfs wel een hele dag in beslag nemen. Zo zocht ik de zogenaamde huwelijkse bijlagen van een concreet echtpaar dat in 1840 in Amsterdam trouwde. Het stond me bij dat deze stukken merkwaardigerwijs in Haarlem stonden, bij het Nationale Archief Noord-Holland en niet bij het gemeentearchief Amsterdam. Ik kon ze ook niet op het internet vinden. Dus heb ik me maar tot Noord-Holland gewend met de vraag of zij die stukken ook hebben, of dat ik daarvoor naar Amsterdam moet. Het zou me niks verbazen als ze me die stukken gewoon per e-mail zullen opsturen. Ze zijn voor hen makkelijk te vinden en het is toch ook wat als ik daarvoor speciaal naar Haarlem moet reizen. Maar als het moet dan doe ik dat wel.

Donderdag 8 oktober 2020.

De deur niet uit geweest in het afgelopen etmaal. Dus maar weinig spectaculairs te melden.

Woensdag 7 oktober 2020.

Toch maar weer eens boodschappen gedaan. Naar de Bruna voor enveloppen en postzegels en naar de Jumbo voor gewone boodschappen. Het viel me bij de Bruna meteen op dat werkelijk iedereen er, personeel incluis, een mondkapje droeg. Gelukkig had ik er zelf ook aan gedacht er eentje mee te nemen. Vervolgens viel me bij de Jumbo ook direct op dat ook hier iedereen, tot en met de laatste vakkenvuller en caissière, een mondkapje op had. Dat is wel een enorm verschil met een week geleden, toen niemand dat nog deed, of zelfs maar enkele dagen terug, toen niet meer dan de helft van de klanten een mondkapje op had. Het personeel toen zelfs nog helemaal niet. In een week tijd is het ‘mondkapjesklimaat’ hier drastisch omgekeerd. Toch opmerkelijk.

Dinsdag 6 oktober 2020.

En Donald Trump is weer in het Witte Huis. Besmet en besmettend en wel. Je gelooft het niet.

Op het genealogische vlak ben ik op alle drie fronten vooruit gegaan. Bij mijn eigen stamboom heb ik weer enkele nieuwe gegevens gevonden, bij het buurvrouw-project vond ik enkele historische gegevens, waaronder een advertentie in de Schoonhovense Courant van zondag 17 februari 1778, waarbij een verre rechtstreekse voorvader van haar een woning met landerijen en lijnbaan te koop aanbood. En bij het derde project waarbij iemand een voorouder zocht kwam een GBA-kaart terug met verbazingwekkende gegevens. En dus met handvatten voor verder onderzoek. Het was dus een spannende en interessante dag, en voor een ontvanger ook nog een emotionele dag.

Maandag 5 oktober 2020.

De tweede vertoning van het artsenteam van Trump, inmiddels teruggebracht van 12 naar 6 personen, gaf een heel klein beetje verduidelijking, maar veel vragen bleven nog altijd onbeantwoord. Je zult als dokter toch maar Donald Trump als patiënt hebben. De belangrijkste dokters bleken ook nog eens bij de Amerikaanse krijgsmacht te horen, zodat Trump ook nog eens hun baas was.

Zelfs deed ik het redelijk rustig aan, dit weekend. Op diverse fronten ligt het werk enigszins stil, in afwachting van nadere berichten. Dan kan ik weer verder.

Zondag 4 oktober 2020.

Weer een rustig dagje gehad. De overwinning van Mathieu van der Poel in de BinckBank-tour gezien. Zowel van de etappe als van de hele meerdaagse tour. Wat een fantastische renner is dat toch. Een genot om naar te kijken.

Verder de melding over Trump van de arts van het Witte Huis op CNN gezien, omringd door een stuk of tien witte jassen. Wat een bizarre vertoning. Een goednieuwsshow waarbij geen antwoord werd gegeven op meerdere gestelde vragen. Zo werd je absoluut niets wijzer.

Zaterdag 3 oktober 2020.

President Trump is met corona in het ziekenhuis opgenomen. Dat is wel heel erg snel. Doorgaans duurt dat 5 – 7 dagen na een positieve uitslag. Weer eens boodschappen gedaan en de oliebollenkraam staat er weer. Het was opvallend dat misschien wel de helft van de klanten in de super ineens met een mondkapje opliep. Bij de oliebollenkraam koop ik maar zelden iets en zeker niet nu, in mijn afvalprogramma. Maar ik vind het altijd weer leuk om hem te zien, want dan zitten we echt in een ander tijdvak.

Vrijdag 2 oktober 2020.

President Trump en zijn vrouw zijn positief getest op het coronavirus.

Verder kreeg ik een derde verzoek voor wat genealogisch werk. Zo ben ik het ene tijdperk er helemaal niet mee bezig, en het volgende tijdperk met vier projecten tegelijk: de drie verzoeken en mijn eigen kwartierstaat. Maar ik vind het leuk werk en zeker geen straf. Het project van de vrouw van wie ik de vader aan het opsporen ben ligt even stil, in afwachting van opgevraagde informatie, terwijl de buurvrouw voor wie ik het een en ander van haar voorgeslacht opzoek, voortdurend benadrukt dat ik het alleen moet doen als ik zin en tijd ervoor heb. Zin heb ik altijd, maar in de tijd kan ik met haar best wat schuiven. Dus heb ik wel wat ruimte.

Donderdag 1 oktober 2020.

Gisteren moest ik weer heel vroeg weg en kwam ik niet toe aan deze rubriek. We hadden twee vergaderingen. De ochtend het bestuur en de middag met de corporatie. De middagvergadering werd ook afgelast, maar we besloten ons eigen interne overleg wel door te laten gaan. En dat bleek achteraf bezien toch wel erg nuttig om de violen weer een keer te stemmen. Kort na de lunch weer naar huis, de auto weggebracht en mooi op tijd terug om het gebruikelijke gesprek met broer Jan te kunnen hebben.

Dinsdag 29 september 2020.

Zojuist telefoon gehad dat de belangrijke vergadering met onze Raad van Commissarissen vanavond niet doorgaat, in verband met de nieuwe coronamaatregelen, die de regering gisteravond bekend had gemaakt. Toeval wilde dat ik de auto gisteren niet had opgehaald, omdat ik een dubbele afspraak had gemaakt, maar dat vanmorgen alsnog zou gaan doen. Dus kon ik de auto helemaal afzeggen.

Daar heb ik nu wel de smoor over in. Ik had me zeer grondig op de vergadering voorbereid. De Visitatie die onlangs plaatsvond was onder andere gespreksonderwerp.

Maandag 28 september 2020.

De zondag doorgebracht met het WK fietsen en met het maken van acht porties zuurkool met spek en worst. Mijn vriezer is nu echt stampvol, met zeker 25 ingevroren maaltijden, en het nodige losse vlees en vis, groentes, fruit, brood en ijs. Daar kan nu niets meer bij. Die moet dus in de komende weken langzaam maar zeker leger worden.

Het voordeel van ingevroren maaltijden voor mij is, dat je altijd exact dezelfde hoeveelheid hebt. Zoveel als er in zo’n plastic bakje kan: ongeveer 450 gram. Daar heb ik echt genoeg aan, zonder toetje of nagerecht. Het ijs blijft natuurlijk nog een stuk langer zitten, maar dat is bij ijs natuurlijk geen probleem.

Zondag 27 september 2020.

De schilderijen opgehaald en het resultaat is werkelijk verbluffend. Het grote schilderij, op ware grote afgeleverd (plm. 100 – 110 centimeter), is echt indrukwekkend. Je kunt wel een plaatje bekijken op je beeldscherm, maar het levensgroot in je kamer te zien is toch nog wel iets anders. En ik kreeg ook meteen een vrij helder inzicht hoe ik het nu echt wil hebben. Er zijn vier plaatsen in mijn woonkamer geschikt voor zo’n groot schilderij. Maar vanaf mijn bank bezien of de eettafel, waar ik toch doorgaans verblijf, blijven er eigenlijk maar drie plaatsen over. De vierde plaats, direct links naast de kamerdeur, kan ik vanuit geen enkele hoek behoorlijk waarnemen. Daar hing vroeger een landkaart van de streek, en om die te kunnen bekijken moest je er dan voor gaan staan. Daar moet dus iets komen, waar je stil voor moet blijven staan of juist doorloopt, zoals een spiegel. Hoe ik het in de gang wil, daar ben ik nog niet uit. In elk geval komt daar het oestereetstertje. Ik vond het ineens een leuk idee dat ik straks bij elke keer dat ik mijn huis in kom, direct na de voordeur, wordt begroet door het oestereetstertje. Ik heb een vaag idee dat ik daar meer kleinere schilderijtjes wil hebben, maar hoe precies en wat voor soort daar ben ik dus nog niet uit.

Een andere mijlpaal was vanmorgen. De weegschaal gaf 110,9 kilo aan en dat is een ons minder dan ik woog, voordat ik afgelopen weekend naar Volendam trok. In dat ene etmaal ben ik 1,7 kilo aangekomen. En ik had er dus precies een week voor nodig om het weer kwijt te raken. Eerste doel is nu om onder de honderd kilo te komen. Dat gaat natuurlijk nog wel even duren. Met de Kerst?

Zaterdag 26 september 2020.

Zojuist het telefoontje gehad dat de schilderijen klaar zijn en kunnen worden opgehaald. Het werd tijd.

Verder mijn tijd besteed aan het opschonen van mijn websites, vooral deze, en het voorbereiden van de belangrijke vergadering komende week met onze Raad van Commissarissen.

Vrijdag 25 september 2020.

Nu al kan ik melden dat het aantal bezoekers van deze website eind september opnieuw het hoogste twaalfmaandelijkse gemiddelde geeft sinds het voorjaar van 2000. En dan hebben we zelfs nog 6 dagen in september te gaan. Dus het gaat wel goed met deze website. Het zijn geen torenhoge cijfers, geen duizenden, maar wel honderden, maar ik ben er wel tevreden mee.

Van mijn broer is de uitdrukking: “Ik heb geen verstand van bloemen. Het enige dat ik van bloemen weet, is dat je het gekleurde eind boven moet houden.” Zoiets dus als wat hieronder staat:

Donderdag 24 september 2020.

Opnieuw waren de schilderijen niet klaar. Een punthoofd krijg ik van deze winkel.

Mijn plan om een boek te kopen over Jan Steen, omdat ik zoveel van zijn schilderijen op het internet niet kan vinden, viel in het water. Mijn boekwinkel, die me altijd zo trouw helpt, meldde dat er op dit moment slechts één boek over Jan Steen te koop is en leverbaar, maar dat boek heeft geen enkele illustratie. Alleen maar tekst. Heel merkwaardig.

Hoewel ik er op deze website een aparte coronapagina op nahoud, toch ook hier maar eens een stukje. Onze overheid heeft al maanden geleden voor vier criteria zogenaamde signaalwaarden vastgesteld, die niet mochten worden overschreden. Bij overschrijding moest worden opgetreden. Bij een blik op de website van het RIVM blijkt nu dat bij drie van de vier criteria die signaalwaarde al is overschreden. En het blijft maar rommelen in de marge, wat het beleid betreft.

Die signaalwaarden zijn: 1. aantal besmette personen per 100.000 inwoners; signaalwaarde 7, werkelijkheid is 13,6. 2. de reproductiefactor, de r-waarde: signaalwaarde is 1,0 werkelijkheid is 1,33. 3. Aantal ziekenhuisopnames per 100k inwoners: signaalwaarde is 40, de werkelijkheid is 33. Aha, hier blijven we er dus onder. Het aantal bezette IC-bedden; signaalwaarde is 10,0 de werkelijkheid is 10,3. Wanneer doet de regering nou wat?

Ook de regionalisering vind ik een zot idee. In een klein land als Nederland reizen we ons suf. Een belangrijke besmettingsbron is, waar ik nooit iemand over hoor, is ons reisgedrag. We transporteren het virus overal naartoe. Zo zijn we ook aan het virus gekomen, door import uit Italië. En als het in Zwolle niet mag, dan gaan we toch naar Meppel?

Woensdag 23 september 2020.

Met mezelf had ik afgesproken om na drie drukke dagen een dagje compleet te relaxen en thuis te blijven. Het was nog wel mooi weer, maar dat zou het vandaag toch ook weer zijn, met daarna een stevige dip in de temperatuur en de nodige regen. Dus vandaag nog genieten, want nu gaan we toch de herfst in. Als het kloppen wil zijn vandaag mijn twee schilderijen van Jan Steen die ik heb besteld klaar. In de levensbeschrijving van Jan Steen las ik dat hij niet alleen zijn beroemde ‘huishoudens’ heeft geschilderd, maar ook religieuze, mythologische werken en landschappen. Maar hoe je ook zoekt op het internet, van die laatste drie categorieën kan ik geen enkel schilderij terugvinden. De man is ook zo beroemd om zijn ‘huishouden’ dat je die in duizendfout kunt terugvinden op talloze websites, maar de onbekende werken van hem raken daardoor geheel in de verdrukking en zijn onvindbaar. Toch maar eens een goed boek gaan kopen.

Dinsdag 22 september 2020.

Meteen aansluitend op het Volendamweekend, weer een dagje Enschede, met twee afspraken in het kader van mijn lidmaatschap van het Platformbestuur. Opnieuw om half acht weer thuis, na het wegbrengen van de auto. De ‘winst’ van het weekend of zelfs drie dagen ‘gewoon’ eten en drinken bleek 1,7 kilo te zijn. Dat kost me dus zeker een volle week, om daarvan weer af te komen. Ben meteen weer begonnen.

Maandag 21 september 2020.

Zondag na het opstaan een prima ontbijtje. En vervolgens nog even naar de fotograaf voor de traditionele foto in klederdracht. Vanmorgen heb ik weinig tijd, maar uiterlijk morgen zal ik hem hier nog wel even plaatsen.

Daarna ging ieder zijns weegs en ik dus weer naar huis. In de loop van de middag arriveerde ik. Zo’n weekend hakt er toch weer in, dus ik had even net zoveel werklust. Ook ben ik zonder twijfel weer flink aangekomen. Het gewicht gaat elke dag met 1 tot 3 ons omlaag, maar met een half weekend ‘gewoon’ eten, gaat het makkelijk weer anderhalve kilo omhoog. Waarvoor je dan weer tenminste een week nodig hebt, om het weer omlaag te krijgen, naar waar je vandaan kwam.

Zondag 20 september 2020.

Dat was dan weer het jaarlijkse uitje van het bestuur van het huurdersplatform, waarvan ik lid ben. Deze keer was de bestemming Volendam. Het was als vanouds weer gezellig en het droeg weer veel bij aan onze teambuilding. Wat dat betreft doet het er niet zoveel toe waar het precies is, als we maar even samen uit de streek zijn. De reis betalen we dan ook zelf. Het verblijf is voor rekening van de club. We brachten een bezoek aan Marken, met de boot Jan Smit. Ik vroeg aan een medereiziger of dat de Jan Smit, de zanger was, en dat werd me bevestigd. Vervolgens vroeg ik, of deze Jan Smit dan een inwoner van Marken was, want daar stonden we. Nee, want Jan Smit was afkomstig van Volendam. En ik weer: Je merkt wel dat ik in deze materie bijzonder goed ben ingewerkt.

Op de boot mondkapjes, omdat het beschouwd werd/wordt als openbaar vervoer.

Het diner was in Le pompadour, het restaurant dat behoort bij hotel Old Dutch. Mijn nieuwsgierigheid zorgde er voor dat ik toch even wilde weten wat een ‘pompadour’ was of is.

De oudste betekenis is uit 1848 en was’ breizakje van de dames’. Dat was dus duidelijk. Hoe een herenbreizakje dan zou heten, vermeldt het verhaal helaas niet. Later en tot op dit moment is het ook een haarkapsel, zowel voor mannen als voor vrouwen. Ongetwijfeld genoemd naar het kapsel dat de beroemde madame heeft gedragen. Met Old Dutch heeft het in elk geval helemaal niets te maken.

Het was een schitterende dag en het was dus overal druk en het restaurant was dan ook compleet volgeboekt. Het restaurant was totaal niet aangepast aan de huidige coronaregels. De anderhalve meterregel werd dus niet in acht genomen. Het eten en de de bediening waren wel voortreffelijk, en het was beregezellig aan tafel. Wat we op zondag nog meemaakten vertel ik morgen.

Zaterdag 19 september 2020.

Bericht dat mijn twee bestelde Jan Steenschilderijen inmiddels af zijn, en fabelachtig goed gelukt. Nu nog inlijsten, dus midden volgende week heb ik ze (eindelijk) in huis. Eindelijk kan nu dan mijn huis verder verfraaien.

Verder een gebeurtenisloze dag.

Vrijdag 18 september 2020.

Weer wat verder de verre relatie op weg geholpen en nu is het dan wachten totdat de DNA-uitslag bekend wordt. En dan wordt het pas echt ingewikkeld. Maar ik vind het leuk werk, dus dan is het niet zwaar.

Werk voor onze bewonerscommissie gedaan, brieven schijven en informatie opzoeken. Kwam aan werk voor het platform niet meer toe.

Wellicht komt er nog een dag, in deze barre coronatijden, dat ik het niet meer kan schrijven, maar tot op dit moment gaat het goed met mij. Eigenlijk in elk opzicht. Zeker wat gezondheid betreft.

Donderdag 17 september 2020.

Ik schrok toch wel even, dat ik blijkbaar al een aantal dagen deze blog niet heb bijgewerkt. Voor de dinsdag was dat begrijpelijk. Ik had al vroeg een afspraak met zoon Jeroen om zijn nieuwe huis te komen bewonderen en had me verslapen. Vervolgens een afspraak met de gemeentearts van Groningen, in verband met mijn aanvraag voor een handbike. Daarna moest ik bij ‘de rappe lapper’ een schoen laten herstellen, en dat kon met even wachten ook meteen. Inderdaad rap gelapt dus. Dan een persoonlijk fraai mondkapje gekocht. Daarna een oude kennis bezocht bij een slijterij. Vervolgens weer terug naar huis en aldaar eerst nog boodschappen gedaan. In de loop van de middag was ik weer terug. Dat was bij elkaar toch wel veel voor mijn leeftijd. Ik zeeg bij binnenkomst meteen op de bank neer en kwam er ook bijna niet meer vanaf, totdat ik iets voor het avondeten moest pakken.

Gistermorgen belde, ongeveer op het moment dat ik normaal deze blog bijwerk, een verre relatie van me. Het betreft een dame op enige leeftijd (zoiets als ik dus) die mij via via benaderde voor het probleem dat zij niet wist wie haar eigen vader en moeder waren. En of dat met behulp van genealogisch onderzoek kon worden opgelost. Ja dat kan inderdaad, maar alleen met behulp van genetisch DNA-onderzoek. Dan krijg je ‘vanzelf’ bloedverwanten toegestuurd en dan wordt het puzzelen met een puzzel van duizend stukjes. Het is niet zeker dat je er zo komt, maar een poging waard. Omdat je bij MyHeritage dan meteen je afstamming meekrijgt, weet je ook nog of je wellicht in bijvoorbeeld Zweden moet zoeken, maar in elk geval niet op de Filippijnen. Dus dat gesprek duurde wel even en met de beperkte gegevens die ze nog wel had, ben ik na het gesprek ook meteen maar gaan zoeken of ik nog iets extra’s kon vinden. En dat was ook zo. Al met al zorgde dit ervoor dat ik ook gisteren niet aan deze rubriek toekwam.

Ik heb intussen op allerlei terreinen nu achterstallig onderhoud, dus dat is dan nu aan de beurt.

Maandag 14 september 2020.

Op de rustdag in de Tour kan ik eindelijk ook weer een aan mijn andere taken werken. Niet dat er iemand op me zit te wachten, maar ik heb het allemaal toch maar liever af. Deze website eens wat opschonen, bijvoorbeeld. Ik wil de pagina’s niet te lang laten worden (ik streef naar een maximum per pagina van 20.000 woorden), dus moet je regelmatig dingen verwijderen, verplaatsen of een nieuwe pagina openen. Vooral de coronapagina ligt wel erg achter op het schema, want die heeft inmiddels al rond 27.000 woorden. Die grens is geen grens van het systeem, maar een persoonlijke grens. Wie dat wil moet leesbare pagina’s zien, en niet pagina’s waar geen eind aan komt.

Vooral de laatste twee maanden zit het aantal kijkers toch wel in de lift en ik wil nieuwe kijkers natuurlijk niet ontmoedigen.

Zondag 13 september 2020.

Mijn huis is weer kakelfris. Elke keer weer een feestje waar ik naar uitkijk, en waar ik zo blij mee ben als het gebeurd is. En het was ook weer een thuisdag. Dat is nu eenmaal vaker het geval, als de periode van ‘drie grote rondes’ is aangebroken. Dus dat duurt nog wel een flink aantal weken.

Zaterdag 12 september 2020.

Een spannende tourdag, met een val en polsbreuk van Bauke Mollema, de best geplaatste Nederlander.

Daarna naar onze markt geweest. Van de ene buurvrouw had ik het idee gekregen om naar roggeknar te vragen. Van een andere buurvrouw het idee om daar 30+ kaas te halen. Bizar was wel dat ik eerst ’s morgens naar de markt wilde gaan, maar er stond nog geen enkele kraam om een uur of elf. Ik heb gewoon nooit geweten, in de 31 jaar dat ik hier nu woon, dat de markt pas ’s middags begint. Het was niet druk, dus na bakker, kaasboer en notenboer, was ik snel weer thuis.

Vrijdag 11 september 2020.

Dat was weer een interessante tourdag, maar ook weer niet superspannend. Vandaag belooft wel erg spannend te worden, met zeven bergen en finish bergop.

Verder zie ik het einde van het lezen van mijn boek “Masters of the Air” over de Achtste Amerikaanse Luchtmacht in WO II. Pas als ik het boek helemaal uit heb, ga ik aan de schrijver een bericht sturen, over de bemanning van de Amerikaanse bommenwerper die op 4 juli 1942 neerstortte bij Den Helder, want daar zou volgens de Duitse administratie van Kamp Amersfoort een zekere A. van Leeuwen bij gezeten hebben. Of was dit toch mijn vader, maar klopte dan de Duitste administratie niet?

Donderdag 10 september 2020.

Het was weer een dagje voor boodschappen en daarmee zijn mijn activiteiten van de dag, behalve met lezen en opruimen, weer samengevat.

Woensdag 9 september 2020.

De brief is bij mij nu weg. Ik wacht uiteraard nog even totdat iedereen akkoord is en het verzenden ook is geslaagd. Ik verwacht wel een (stevige?) reactie.

Ik heb vooral de afgelopen jaren geleerd om een boze brief in zo mild mogelijke bewoordingen te schrijven, terwijl de boodschap uiteraard wel heel duidelijk moet blijven. Anders gaat de discussie later over de toonhoogte van de brief en niet over de inhoud. Zo zie je maar weer: ik leer nog altijd bij.

Verder is het een rustige tijd, hoewel ik toch de hele dag door bezig ben. Pas in de avond beperk ik mij tot het bekijken van documentaires, heel af en toe een film, en het lezen van een boek. Actualiteiten haal ik van mijn smartphone, zo lang ik wakker ben. Dus al die commentaren op het nieuws en andere praatprogramma’s hoef ik niet meer te zien. Ik leer er vrijwel nooit iets van.

Ik heb een brede belangstelling. Dus er is vaak wel iets van mijn gading bij. Gisteravond een documentaire over de Koesj. Dat was een zwart volk ten zuiden van Egypte, dat ook piramides bouwde. Wel 200 en dat zijn er meer dan de Egyptenaren deden. Ze regeerden zelfs als farao’s een honderdtal jaren over Egypte en vormden daar de 25e dynastie. Ver voor Christus. Jammer wel dat de documentaire niet meldde dat de Koesj-piramides niet hoger werden dan ongeveer 10 meter. De Egyptische waren doorgaans wel een maatje groter. Ze hadden een eigen taal, maar die is nog nauwelijks ontcijferd, dus we weten niet wat ze voor mening hadden of gedaan hebben, behalve dan uit Egyptische bronnen. Vanaf ongeveer het jaar 350 na Christus verdwijnen ze dan om onbekende redenen plotseling van het toneel en er is daarna ook niets meer van ze vernomen.

Dinsdag 8 september 2020.

Op de rustdag van de Tour kwam ik toe aan het concipiëren van een ingewikkelde brief van het platform. Het wordt mogelijk de lastigste brief sinds ik erbij ben, in 2011. Maar hij is nu wel af. Uiteraard straks na een nachtje erover slapen nog een keer nakijken en dan toesturen aan mijn medebestuursleden.

Zoals u waarschijnlijk wel weet houd ik er een aparte blog op na, op deze website, over de ontwikkelingen, nationaal en internationaal, van het coronavirus dat woedt. Ik maak nu even een uitzondering om hier daar ook iets over te melden, dat straks uiteraard ook op die aparte pagina te vinden zal zijn.

Afgelopen zaterdag maakte ik een vergelijking tussen drie landen die alle ongeveer evenveel inwoners hebben: Oostenrijk, Tsjechië en Griekenland; elk rondom de 10 miljoen mensen. De besmettingscijfers van corona zijn respectievelijk 28.000, 26.000 en 10.000. De dagelijkse toename is respectievelijk circa 400, 600 en 240 nieuwe besmettingen. Het lijkt er dus op dat Griekenland het virus veel beter onder controle heeft dan de beide andere landen. Toch lees ik wel over propvolle discoteken en bars op de Griekse eilanden, en helemaal niets van dat al in Oostenrijk en Tsjechië. Hoe kan dat nou? Ik kon er maar één verklaring voor bedenken: de Griekse cijfers zijn vals. De Griekse cijfers zouden juist veel hoger moeten zijn dan die van de beide andere.

Ik herinnerde eraan dat Griekenland zich ook met valse cijfers in de euro heeft gesjoemeld en aan de uitdrukking uit de romeinse tijd: “vertrouw de Grieken niet (als ze met geschenken komen)”. En gisteravond was het dan zover. Nederland heeft met vrijwel onmiddellijke ingang de Griekse eilanden ‘oranje’ verklaard (alleen noodzakelijke reizen, geen vakanties), omdat het aantal terugkeerders daaruit die in Nederland besmet bleken, zo hoog was. Waarom is dat nu zou hoog terwijl er volgens de Grieken nauwelijks besmettingen zijn?

Griekenland heeft bewust hun coronacijfers veel te laag vastgesteld in een poging toeristen te trekken, die anders naar bijvoorbeeld Spanje en Italië zouden gaan. En het is gelukt. Net als bij de euro. Voorlopig dan toch.

Maandag 7 september 2020.

En tenslotte merk ik het aan mijn portemonnee: ik geef ook een stuk minder uit dan anders.

De afgelopen dagen vooral bezig geweest met de dagelijkse routine en een stuk Tour de France. Ik snap gewoon niet, en met mij velen, dat ze die renners lekker ouderwets tussen dicht opeen gepakte mensenmassa’s laten doorrijden, waarbij velen van die toeschouwers ook nog eens geen mondkapje dragen. En dat dan allemaal in een land, Frankrijk, waar ze dagelijks nieuwe records met nieuwe besmettingen vestigen. Mijn verstand staat erbij stil. Vandaag worden de renners en begeleiding voor het eerst sinds de start weer getest op Covid-19, waarop morgenochtend op een persconferentie de resultaten bekend worden gemaakt. Als het tegenzit is de Tour morgen dus al afgelopen. Aangezien elk nadeel zijn voordeel heb, is dan wel het voordeel dat de organisatoren, ook van andere wielerkoersen, weten dat ze het zo dus niet moeten organiseren.

Zaterdag 5 september 2020.

Dit keer was het de spannendste etappe in de Tour de France tot nu toe. Vandaag belooft ook mooi te worden.

Verder weer eens boodschappen gehaald, waarbij het opnieuw opviel met hoe weinig boodschappen ik na een volle week weer thuiskwam. Anders gezegd: wat een enorme ballast ik dagelijks tot mij nam, terwijl dat zowel niet nodig was als ongezond. Het vraagt ‘alleen maar’ wat zelfbeheersing om het vele lekkers dat overal te koop is te laten staan. Tot nu toe lukt me dat uitstekend.

Ik merk het ook duidelijk aan mijn afvalzak. De zak die ik kort voor aankomst van mijn hulp ververs is een week later, als ze weer komt, nog altijd niet echt vol. Voor deze afvalstrijd had ik zeker twee volle afvalzakken per week.

Vrijdag 4 september 2020.

Het was een regendag. Mijn voornemen om boodschappen te gaan doen, viel dus in het water. De Tour de France is, behalve bij de finish, nog niet erg spannend. Dat komt omdat de kanshebbers nog de kat uit de boom aan het kijken zijn. Parijs is nog ver weg. Dat zal geleidelijk wel beter worden.

Verder ben ik aan het huiswerk begonnen dat is voortgevloeid uit de vergadering van woensdag. Zo blijf ik – in dit geval letterlijk – van de straat.

Donderdag 3 september 2020.

Gisteren had ik dan weer een dagje Dinxperlo. En we hadden een overvolle agenda. “Dat wordt nachtwerk” had één onzer al tevoren geschreven. Het werd uiteindelijk even over half vier, vanaf tien uur in de morgen. Zo laat zijn we in jaren niet meer geëindigd. Er is ook veel tegelijk aan de hand dat onze aandacht vraagt bij onze woningcorporatie.

Na een periode van grote stabiliteit onder de vorige (langdurige) directeur, is na zijn vertrek, alweer een kleine twee jaar geleden, de organisatie nog niet helemaal tot rust gekomen.

Het had uiteraard ook tot gevolg dat ik ook weer laat thuis was, vervolgens toch maar alvast de auto heb weggebracht en was daarna pas weer om half acht thuis. En toen moest ik nog iets eten. Effect was ook dat ik me vervolgens vanmorgen behoorlijk verslapen heb. Maar nu is alles weer onder controle.

Dinsdag 1 september 2020.

De herfst is alweer begonnen. En behalve dat het nog erg meevalt met het vallen van de bladeren, valt er nu niet te vertellen.

Wel is opmerkelijk dat ik inderdaad duidelijk langer zonder boodschappen kan. Een gevolg van recent veel invriezen, in combinatie met mijn afslankprogramma, waardoor ik allerlei maaltijden en lekkers dus ook niet meer koop. Alleen zaken waar ik nu een relatieve grootverbruiker van ben geworden, zoals o.a. tomaten, komkommers en sla moet ik steeds voldoende van in huis hebben.

Maandag 31 augustus 2020.

Gisteren dan de tweede etappe in Tour de France en dat was ook meteen een bergetappe. Dat is ongebruikelijk. Meestal begint de Tour met enkele vlakke etappes. Dus ik ging er meteen maar even voor een lange zit voor zitten. Maar het viel dus tegen. De renners hebben, begrijpelijkerwijs, geen zin in om vanaf de start er vol in te gaan. Ze moeten nog drie weken fietsen en er is nog tijd genoeg om elkaar nog flink dwars te zitten.

Verder gaat het vergaderseizoen weer van start en bereid ik me alweer voor op de komende zittingen.

Hoewel we in de afgelopen dagen met veel wind ook al de eerste bladeren zagen vallen, zet het nu het rustiger wordt nog niet door. Er is nog tijd genoeg.

Zaterdag 29 augustus 2020.

Vanmorgen bleek dat ik sinds afgelopen zondag, dus na een week streng dieet, precies drie kilo ben afgevallen. Ik merk dat overigens nog nergens aan, maar daarvoor is het natuurlijk ook nog te weinig. Bovendien is de ervaring dat ik als eerste in mijn gezicht afval en pas na verloop van tijd pas op plaatsen waarop ik echt te dik ben. Het vervelende van afvallen, althans bij mij, is, dat het gewicht niet in een rechte lijn naar beneden gaat. Het gaat met horten en stoten, al eet je nog zo gelijkmatig. Het moeilijkst zijn de dagen dat je gewicht dagenlang precies gelijk blijft, ook al vast je tot je een ons weegt. Figuurlijk dan, uiteraard. Dan vraag ik me elke dag bij weer dezelfde stand af: waar doe ik het eigenlijk voor?

En na een dag of drie of vier gaat het gewicht dan toch weer verder omlaag. In dit tempo ben ik om 15 kilo af te vallen, in theorie nog vier weken bezig. Maar in de praktijk mag ik wel op het dubbele rekenen.

Vrijdag 28 augustus 2020.

Simpele dag met weinig te melden.

Donderdag 27 augustus 2020.

Afgelopen dinsdag had ik weer eens een auto gehuurd voor Duitse boodschappen. Eerste stop was de ‘winkel’ van een Nederlander die in Duitsland bij de grens een enorme boekenvoorraad heeft. Daar heb ik twaalf boeken gekocht. Dus voor zeker een jaar heb ik weer voldoende leesvoer. Daarna naar de Combimarkt in Dörpen. Ik kende de Combimarkt in Bunde en in Weener al, waar ik vaker boodschappen doe, maar die in Dörpen was nieuw voor mij. Ze hebben uiteraard veel van elkaar weg, maar toch zag ik enkele zaken die die andere winkels niet hadden. O.a. Franse uiensoep van hetzelfde merk, Langmann, waar ik vaker soepjes van koop. Daarna de auto weer teruggebracht en grotendeels terug naar huis gelopen. Op de één of andere manier voelde ik me ’s avonds geradbraakt. De volgende dag, woensdag dus, heb ik me dan ook flink verslapen en dat heeft zo zijn gevolgen voor de rest van de dag gehad. En kwam ik o.a. weer niet toe aan deze blog.

Vanmorgen stelde ik vast dat, zelfs nog voordat deze maand is afgelopen, ik over de afgelopen twaalf maanden het hoogste twaalfmaandelijkse gemiddelde van bezoekers van mijn websites had, sinds april 2000. Er zat overigens geen enkele echte topmaand bij, ook augustus (nog) niet, maar ook geen enkele zwakke. Er is dus een relatief vaste stroom bezoekers aan mijn websites gekomen, in plaats van de enorme grilligheid in bezoekersaantallen die ik gewend was en ben.

Maandag 24 augustus 2020.

Mijn belangrijkste tijdsbesteding was het kijken naar het Nederlands Kampioenschap wielrennen op de weg in Wijster. Het was toch weer smullen van de aanvalsdrift van Matthieu van der Poel. Een klasse apart. Zelfs Jumbo-Visma, met zes man aanwezig kon hem niet slopen. Het idee is dan dat telkens een andere renner van die ploeg ontsnapt, waarop Mathieu dan telkens moet reageren. Hierdoor spaart de ploeg zijn krachten en wordt de eenling gesloopt. Maar hij ging zelf in de aanval op zodanige manier dat niemand hem meer kon volgen. En met gemak werd hij opnieuw Nederlands kampioen.

Zondag 23 augustus 2020.

Het blijft een genot om elke zaterdag weer mijn huis weer helemaal opgefrist te zien worden.

Verder heb ik te melden dat ik weer eens aan een afslankoperatie ben begonnen. Eens in de grote spiegel in de gang kijkend en op een recente foto, lijkt het wel alsof ik hoogzwanger ben. Sinds het hoogpolige tapijt er ligt, had ik geen plekje meer voor mijn weegschaal. Hij moet natuurlijk op een gladde ondergrond staan. Dat kan alleen nog in de badkamer en in een klein stukje keuken. Maar de badkamer loopt een heel klein beetje schuin, evenals de keuken, maar die laatste toch een stuk minder. Dus ga ik daar maar elke dag staan. En dan natuurlijk niet schoon aan de haak, want dat geeft vast burengerucht. De afgelopen maanden heb ik bij elke boodschappenronde wel één of meerdere lekkere zaken meegenomen. Lekkere kleine kaasjes, en van alles dat gebakken of gefrituurd moet worden, koekjes en nog veel meer. Ik verbeeldde me dan dat ik daarvan niet zoveel at op een dag, maar na een half jaar of zo is het verschil echt duidelijk te zien. Er moeten makkelijk 10 of 15 kilo vanaf. Ik heb niet echt een streefgewicht, omdat ik niet weet hoe zuiver de weegschaal weegt, nu hij toch een pietsie schuin staat. Voorlopig ben ik wel een aantal maanden zoet.

Ik merkte het gisteren meteen toen ik weer boodschappen haalde. Mijn tas was opmerkelijk lichter. Ik moet eerst nog de restanten van een wilder leven wegwerken en daarna wordt het tomaten, sla, komkommer enzomeer en niks van koek, gebak of gebakken en gefrituurde spullen.

Zaterdag 22 augustus 2020.

Dat was dus inderdaad de laatste warme dag van deze zomer. Zover het oog reikt (een dag of veertien) blijven de temperaturen net even boven de 20 graden. En dan zitten we dus al een stukje in september. Een nazomer kan nog wel, maar erg bar en lang zal dat toch niet meer zijn. Ik ben wel weer toe aan een lekkere herfst, met af en toe een flinke storm. Lekker uitwaaien dan. Vanmorgen bij het wegbrengen van glas naar de glasbak viel me ineens op, dat er voor het eerst dit jaar weer heel veel bladeren zijn gevallen. Die waren er gisteren nog niet. Dat wordt weer regelmatig blazen dus, totdat het gaat sneeuwen.

Vrijdag 21 augustus 2020.

Dat was toch weer een warme dag, met 27 graden en vandaag zou dan voorlopig de laatste warme dag, met dezelfde temperatuur zijn. Wel ben ik nog naar de buitenwijk gelopen. Tot mijn verbazing trof ik daar bij de 1e klas groenteboer grote hoeveelheden kersen aan. Los en dus per kilo te koop, maar ook in voorgevulde bakjes. Enkele dagen geleden had broer Jan in Maassluis in diverse winkels, waaronder zijn favoriete Albert Heijn, naar kersen gevraagd, maar kreeg telkens het bericht dat het kersenseizoen voorbij was. Niet dus. Ik begon te begrijpen hoe dat nu gaat. Aan het einde van het seizoen loopt de aanvoer van kersen (en andere seizoenartikelen) terug en met een kleiner aanbod wordt de prijs dus hoger. Bij mijn groentehandel waren er dus wel veel kersen, maar ze kostten dan wel € 12,00 per kilo. Albert Heijn stelt dan voor mij vast dat ik zo’n hoge prijs niet wil betalen en gaat vervolgens tot glashard liegen over, als ik vraag of er nog kersen zijn: nee en het seizoen is voorbij. Veel klanten liepen de groentewinkel uit, met een bak of zak kersen. Mensen willen het wél betalen, althans hier.

Met dat warme en broeierige weer een lange wandeling maken valt niet mee. Ik kwam dus geheel doorweekt en hijgend thuis aan en zeeg, meteen na het uitpakken, languit op mijn bank neer. Het duurde wel een uur of twee voordat ik weer helemaal ‘fris’ was.

Donderdag 20 augustus 2020.

Bij de kapper geweest. Voor het eerst sinds eind maart. Het mocht dus wel weer een keertje.

Na een vergeefs bezoek aan de foto/lijstenleverancier geluncht bij Intermezzo: een baguette Hawaï: stukje stokbrood met ham, kaas en ananas. En er een pilsje bij genomen. Het viel me ook bij deze tent op dat alles zo netjes georganiseerd was: dranghekken voor een route naar het ijs, en alle tafeltjes flink uit elkaar. Ik heb natuurlijk geen idee of dat elders in het land ook zo correct gaat en wat je wel eens hoort of leest dat er altijd weer mensen en ook ondernemer zijn, die er maar wat met de pet naar gooien en zich van God noch gebod iets aantrekken. Of die supermarkt in Twente, met veel te smalle paden en veel te veel mensen tegelijk in de winkel. Ook na 15 (!!!) voorafgaande waarschuwingen werden deze problemen niet opgelost. We zijn vaak veel te mild met notoire bielsen.

Woensdag 19 augustus 2020.

Een groot deel van de dag ben ik bezig geweest met alle mogelijke instellingen van mijn diverse websites en e-mailadressen na te kijken en te verbeteren. Met goede hulp van mijn provider. Als dan het ene probleem was opgelost, kwam bijna vanzelfsprekend het volgende probleem om de hoek kijken. En zo ging het maar door. Het is ook nu nog niet allemaal voorbij, want straks moet ik nog de restantjes afhechten. En dan zit het weer voor jaren, naar ik hoop. Ik wil toch echt vandaag en en/of morgen de spullen die ik nog wilde aanschaffen, zoals kleren, lijsten voor mijn (aanstaande) schilderijen en ander los goed gaan kopen. Zodat ik ook daarmee voorlopig weer vooruit kan.

Dinsdag 18 augustus 2020.

Het is inmiddels weer 21 graden in mijn huis, dus het gewone leven kan weer verder. Behalve een glaasje wijn bij een buurvrouw is er over de afgelopen dag niet veel te melden.

Maandag 17 augustus 2020.

Dat was dus de laatste zwoele nacht, als het klopt. Ik heb er eigenlijk geen enkele last van gehad de afgelopen weken. Ik sliep in zoals altijd en heb geen seconde wakker gelegen. Nu kan ook de binnentemperatuur weer op peil komen, een graadje of 21. Maar dat kan wel eens tot morgen gaan duren.

Ander voordeel is nu dat ik weer gewoon boodschappen kan doen, op elk gewenst moment van de dag. Nu beperk ik me sowieso met boodschappen, maar het gaat nu toch een stukje relaxter.

Sinds de nieuwe vloerbedekking er ligt, ben ik gestopt met me dagelijks te wegen. Er is in mijn huis gewoon geen hard kaal stukje meer, waar ik het ding op kan zetten. Behalve dan in een klein stukje van de keuken en de badkamer. Het moet dan toch maar de keuken worden, want ik kreeg toch het gevoel dat ik wel flink ben aangekomen in die tussentijd. En het helpt wel, als je je voor de zoveelste keer een aap schrikt bij het zien van de stand. Zonder die wetenschap, eet je wat er voor je ligt en je lekker vindt. Vanmorgen dus de eerste weging in de keuken gedaan. En ik ben me inderdaad een aap geschrokken. Ik ga inderdaad met onmiddellijke ingang mijn eetpatroon veranderen. Alle extraatjes weg. Het zal nog een hele tijd duren voordat al die kilo’s er weer vanaf zijn.

Zondag 16 augustus 2020.

Mede dankzij mijn hulp is mijn achterplaatsje, met het tuinstel, nu schoner en opgeruimder dan ooit. Zelfs de woonkamer knapt ervan op, omdat als je nu in de woonkamer staand om je heen kijkt, er een ordelijke achterplaats opdoemt. Het zal niet meevallen om dat zo te houden, want heel snel zullen nu de bladeren gaan vallen, en dan zou je het eigenlijk een tijd lang dagelijks moeten bijhouden. En dan mag het ook niet tegelijk gaan regenen en waaien, want dan wordt het weer een drabberige boel. Ik begin maar vast één of twee stoelen naar de berging te brengen, want dat scheelt weer in de troep straks met regen, bladeren en wind.

Zaterdag 15 augustus 2020.

Dit was dan het einde van de hittegolf, de langste uit de geschiedenis. Maar koel kan ik het toch echt nog niet noemen, met temperaturen tussen 25 en 30 graden. Zeker niet als je sjouwt en in de zon loopt. Het nadeel van een goed geïsoleerd huis is ook dat een eenmaal hoge temperatuur binnen ook maar heel traag weer naar beneden gaat. Dan kun je wel alle deuren openzetten, maar dan krijgen we weer een muizeninvasie en daar zit ik ook niet op te wachten. Dus er gaat wel een deur open, maar met een hor ervoor, zodra de temperatuur buiten lager is dan binnen en hij gaat pas weer dicht als de buitentemperatuur hoger wordt als binnen.

Opnieuw heb ik stappen gezet, het kon ook weer met iets draaglijker temperaturen, voor mijn komende schilderijenverzameling. Komende woensdag zou dan de verbeterde versie van het Oestereetstertje van Jan Steen klaar moeten zijn en kunnen we de lijst gaan uitzoeken. En als hij deze keer wel goed gelukt is, dan kan ik meteen de volgende bestellen.

Vrijdag 14 augustus 2020.

Ook het afgelopen etmaal werd het in huis niet warmer dan 24,5 graden. En aangezien het vanaf vandaag niet meer zo bloedheet wordt en de afkoeling ’s avonds eerder inzet en ’s morgens langer duurt, zal die temperatuur nu heel langzaam gaan dalen.

Verder heb ik nu dit jaar al mijn zesde boek verkocht. En dan te bedenken dat er nog maar zo’n 250 boeken op de website staan en dan vooral mijn incourante exemplaren. Ik heb nog plm 2000 boeken te plaatsen. Als ik dat echt ga doen ga ik er een dagtaak aan krijgen. Dat is nu ook weer niet de bedoeling. Ik houd het voorlopig maar op een toevallige oprisping.

Donderdag 13 augustus 2020.

Gisteren geluncht met een buurvrouw met mosselen, aan het Paterswoldse meer. Verrukkelijk. Moest ik vaker doen. De mosselen dan, want die zijn ergens anders en met iemand anders, ongetwijfeld ook om van te smullen.

Het werd dan 24,5 graden in huis, weer een half graadje hoger dan eergisteren. Met vanmorgen – na ontluchting – weer beginnen met 23,5. In de loop van de dag zal er toch weer wat bijkomen. Na vandaag zou de hittegolf over moeten zijn, hoewel het wel warm blijft, maar kan de temperatuur weer terug naar ongeveer 21 graden.

Woensdag 12 augustus 2020.

De voorspelling kwam precies uit: het werd nu 24,0 graden in huis. Het koelt ook niet meer echt af ’s nachts, dus de volgende hittedag, te beginnen met vandaag, voegt gewoon graden toe zonder dat er eerst iets vanaf ging. Gelukkig maar dat de grootste hitte na morgen voorbij zou moeten zijn en we vooral ’s nachts weer wat lagere temperaturen krijgen. Ik slaap nog altijd goed en gewoon onder het dekbed. Dus een slaapprobleem heb ik (nog) niet.

Voor het overige ben ik weinig actief, maar dat is ook geen wonder bij deze temperaturen.

Dinsdag 11 augustus 2020.

Tot nu toe red ik me aardig in de hitte. In huis wordt het nu maximaal 23 graden, om ’s nachts weer een graadje af te koelen. Zo wordt het elke dag een tikje warmer, maar gelukkig wordt aanstaande donderdag als voorlopig laatste tophittedag voorspeld. Dus dat zijn nog twee of drie nachtjes slapen en me intussen koest houden. Ik heb nog wel in de komende dagen een lunch buiten de deur, maar aan het water afgesproken, maar dat moet overleefbaar zijn.

Maandag 10 augustus 2020.

Het was vanmorgen toch weer 22,0 graden in huis, dankzij lang luchten na de hitte van gisteren. Dan gaat het vanaf nu weer omhoog. Zo overleef ik het wel.

Vanmorgen kreeg ik dan een vraag over een boek, dat naar Zuid-Afrika moet. Zo ver was ik nog nooit. Merkwaardig wel dat het boekje bij mij slechts 5 euro kost, maar dat er dan wel nog € 29,30 aan portokosten bij moet. Blijkbaar is het boekje toch meer waard dan ik dacht. Bovendien moet ik dan toch nog de deur uit, om het te kunnen verzenden. Dat doe ik dan morgenochtend vroeg wel. Dat scheelt dan een pak graden. En naar Zuid-Afrika is het pakje sowieso wel een aantal dagen onderweg.

Zondag 9 augustus 2020.

Mijn huis is weer fris en schoon. Maar nu zie ik toch de temperatuur in huis wel langzaam oplopen. Vanmorgen was het 22,5 graden. Het koelt ook ’s nachts niet echt meer af, zodat er nu elke dag een extra portie hitte wordt toegevoegd. En dat dan tot en met komende vrijdag, zoals het er nu naar uit ziet. Dus langzaam maar zeker wordt het zelfs in mijn huisje te warm voor een noorderling als ik. In Zuid-Europa en verder zuidelijk zijn de mensen aan deze hitte gewend, maar het is niks voor mij.

Ik heb nog eens nagedacht over de vakantieplannen van de heer Van Ranst, gisteren. Ik vind ze helemaal niet zo raar. Nu heb ik geen kerstboom meer, dus ik zal moeten wachten tot december of zo om er weer een te kunnen aanschaffen, maar daarna laat ik hem ook maar staan. Dan hoef ik ook niet meer met vakantie. De laatste jaren worden ons allerlei eeuwenoude tradities afgenomen. Geen Zwarte Piet meer, geen kerststol en geen kerstkransjes meer, en straks wordt de Paashaas ook nog afgeschaft. Ik zie het volgende zomer bij de volgende hittegolf al gebeuren: een lekkere portie ouderwetse erwtensoep met een oliebolletje toe en dat alles onder een fraai versierde kerstboom. Wie kan daar nog bezwaar tegen hebben? En wie wil er dan nog met vakantie?

Zaterdag 8 augustus 2020.

Vanmorgen pal na achten stond ik dus al bij de Jumbo. Bij vertrek van huis was het nog maar 17 graden. Na de Jumbo via de slager weer naar huis. Om kwart voor negen stapte ik weer mijn huis binnen, en intussen was het binnen een uur alweer 23 graden geworden.

Het is met deze hittegolf, het ideale moment om weer eens een flinke pan erwtensoep te maken. Dat gaat morgen dus gebeuren. En ik heb ook alles in huis voor een stevige pan tomatensoep. Dat wordt dus voor maandag of dinsdag. En dan heb ik meteen weer zeker vijftien porties overheerlijke soepen in mijn vriezer staan.

Teleurstellend is wel dat ik nog geen oliebollenkraam heb gezien. Een lekker oliebolletje als toetje na de erwtensoep, gaat er altijd wel in. Nu komt de oliebollenkraam traditioneel hier pas op 1 oktober, maar in Zuidlaren staat hij er inderdaad al vanaf augustus. Een veel betere tijd dan oktober, uiteraard. En zeker nu het zo warm is.

De Belgische tegenhanger van de heer Van Dissel van het RIVM is een zekere heer Van Ranst. Met deze mensen heb ik toch een beetje te doen. Ze worden natuurlijk permanent op de huid gezeten door hun regering, collega’s uit binnen- en buitenland, journalisten, alsmede door het enorme aantal hobbyvirologen en amateurepidemiologen die onze landen rijk zijn: mensen die alles beter weten dan de mensen die we hiervoor hebben aangenomen. De heer Van Ranst werd door een journalist gevraagd wanneer hij met vakantie ging en naar welk land. Van Ranst antwoordde daarop: ‘Mijnheer, ik heb zelfs nog geen kans gezien om de kerstboom af te breken. Dus die mag nu blijven staan.’

Vrijdag 7 augustus 2020.

Buiten werd het 29 graden en binnen niet warmer dan 21 graden. En dat zonder airco, maar uitsluitend te danken aan de isolatie van de woning, het onder enorme bomen staan, gecombineerd met slimme ventilatie. ’s Morgens vroeg dan weer ruim ventileren met open deuren, zodat de binnentemperatuur weer zakt naar 20 graden en dan komt er een nieuwe hete dag. Zo komt deze dromer door de zomer. Soms heb ik zelfs de neiging om even een vest aan te doen, als ik even ril, terwijl de mussen intussen dood van het dak vallen.

De nieuwe GBA-kaarten van de familie Tjeertes, leverden diverse verrassingen op. Het ging om de broers en zussen van mijn oma van moederskant Tjeertes (overleden in 1939, dus die heb ik nooit gekend). Ik had de gegevens daarvan (geboorte, huwelijk en overlijden) overgenomen van de familie Tjeertes, die een keurig net overzicht had (hadden) gemaakt, met al die gegevens compleet. Ik vond het ook knap van deze auteur(s) dat ze de verbinding van deze West-Friese familie met Friesland en in het bijzonder met Bolsward hebben kunnen maken. Ik vond hun redenering knap en overtuigend. Dus ik heb die gegevens letterlijk overgenomen, omdat ik hun hele werk zo overtuigend vond. Het moest wel kloppen. De enige reden waarom ik de GBA-kaarten toch heb opgevraagd, was omdat ik me had voorgenomen om de officiële documentatie van mijn kwartierstaat deze keer ook helemaal rond en sluitend te willen hebben.

Er zaten meerdere verrassingen in die GBA-kaarten. Er was zelfs een naam verschreven. Een echtgenoot van één van die zussen van mijn oma heette volgens het overzicht dat ik had, ‘Coster’, maar op de GBA-kaart stond toch echt duidelijk ‘Cost’. Ik snap de vergissing wel. ‘Cost’ is een merkwaardige familienaam, terwijl ‘Coster’ wel heel bekend is, die ook nog eens makkelijk in het gehoor ligt. En voor je het weet wordt ‘Cost’ dan ‘Coster’. In sommige gevallen klopte de dag en naam wel, maar het jaartal niet. Of de geboorteplaats was toch anders. Ik had staan ‘Vledder’ maar dat moest volgens de GBA-kaart toch echt Frederiksoord zijn.

Effect van die correcties op MyHeritage, was dat ik vrijwel meteen nieuwe ‘matches’ van ze kreeg. Zo zie je maar weer. Genealogie is een bijzonder vak. En bovendien blijkt weer eens dat schone schijn bedriegt. Omdat het er allemaal zo netjes verzorgd en compleet uitzag, ging ik ervan uit dat alle gegevens wel zouden kloppen. Niet dus.

Donderdag 6 augustus 2020.

Buiten op dit moment (11.00 uur) 25,8 graden, binnen nog altijd 20,0 graden.

Na de enorme explosie in Beirut van gisteren, met meer dan 100 doden en duizenden gewonden, verraste Twitteraar Daniël Verlaan me nog het meest. Hij stelde (een beetje vrij vertaald, maar de centrale begrippen zijn van hem): ‘Wel verfrissend dat ik vandaag veel reacties zie van amateurexplosieexperts in plaats van van hobbyvirologen. ‘

Verder kan ik eindelijk weer verder met mijn kwartierstaat, nu het CBG weer een aantal GBA-kaarten heeft gestuurd. Zo’n aanvraag duurt nu gauw een week of zes. Dus dat schiet niet erg op. Maar goed, we zetten nu wel weer enkele stappen.

Woensdag 5 augustus 2020.

Vandaag was het voorlopig de laatste dag dat ik in redelijke temperatuur nog een dagdeel weg kon blijven, want vanmiddag pas kwam het boven de 25 graden en dat is voor mij – in de zon – teveel van het goede. Dus heb ik daar maar even gebruik van gemaakt, door enkele boodschappen in de stad te gaan doen. Grotendeels slaagde deze opzet. Nu kan ik voorlopig alleen nog maar meteen om 08.00 uur in de morgen naar een dichtbije winkel als ik nog iets nodig heb.

Inmiddels is het op dit moment (16.00 uur) hier buiten 26 graden, terwijl de temperatuur binnen nog altijd 20,0 graden aanwijst. Morgen wordt het nog warmer, naar het schijnt, dus zal het binnen ook wel heel langzaam gaan oplopen.

Dinsdag 4 augustus 2020.

Het was een frisse dag, met een hitteperiode in het vooruitzicht. Dus nog maar even genieten, totdat ik me weer in mijn koele huisje ga opsluiten. Ook nog even bedenken wat ik nog in huis moet halen, zodat ik niet tijdens tophitte boodschappen hoef te doen. Dat kan dan vandaag nog of anders morgenochtend.

Verder neem ik me voor binnenkort weer eens naar Duitsland te trekken, naar een Nederlandse boekhandelaar aldaar, die veel werken over WO II voert. Ik zag in zijn nieuwsbrief weer enkele exemplaren staan die ik wel zou willen hebben. Ik wil ze dan eerst even inzien, want fotoboeken heb ik al meer dan genoeg. Ik let dan op tekst en kaartenmateriaal, als doorgewinterde kartofiel.

Maandag 3 augustus 2020.

Het onderzoek van het technische keuringsrapport had nogal wat voeten in de aarde. Veel opzoekwerk, want ik wil begrijpen wat er staat en wat vervolgens het risico is voor de toekomstige bewoners. Wat me enorm opviel was dat de keurder van de Vereniging Eigen Huis, van alles en nog wat vaststelde aan goede en minder goede dingen, en standaard als oplossing van een probleem gaf om niet uit te zoeken wat er nu eigenlijk loos was, de oorzaak dus, maar volstond om een cosmetische reparatie te adviseren. Als het er maar mooi uitziet. En als je haar maar goed zit. Dus wat zich nu precies onder de vloer, op het dak of in de muren afspeelt wordt niet onderzocht, maar moet wel mooi worden afgewerkt, zodat het er goed uitziet. En dat gebeurde me toch iets te vaak.

Bovendien werden sommige onderwerpen, wel erg oppervlakkig bekeken. Het dak werd op zicht vanaf de straat beoordeeld, en voor asbest – dat wel werd aangetroffen – moest een gespecialiseerd bedrijf worden gevraagd, maar het was wel hoogst urgent, kolom 1 dus.

Ook vond ik de keus voor de kolommen (1. moet meteen, 2. moet binnen vijf jaar 3. is woningverbetering) soms twijfelachtig. Vooral als gemeld wordt dat de oorzaak van een probleem niet bekend is, maar dat reparatie wel vijf jaar kan wachten (kolom 2).

Het deed me erg denken aan de reactie van de bevoegde autoriteiten als er bij een brand of ander ongeval giftige stoffen vrijkomen. De standaardreactie is dan, dat nog onbekend is welke stoffen er zijn vrijgekomen, maar dat er geen gevaar is voor de volksgezondheid, en dat je dan wel ramen en deuren moet sluiten. Hoe weet je nou of er al dan niet gevaar is voor de volksgezondheid, als je niet weet om wat voor stof of stoffen het gaat? Wat me dan ook altijd verbaast is dat geen enkele journalist daar dan een vraag over stelt. Het is blijkbaar heel normaal dat we geen idee hebben wat er in de lucht zit aan giftige stoffen, maar dat al wel bekend is dat het ongevaarlijk is.

Zondag 2 augustus 2020.

Mijn huisje is weer piekfijn in orde. Altijd weer een genot om mee te maken. Dat went of verveelt nooit. En het was weer een heel warme dag, maar binnen werd het nooit warmer dan 21 graden. Dat is ook zo fijn om elke keer weer te beleven als het zulk warm weer is: veel wooncomfort. En we krijgen nog een aantal van deze dagen, later deze week.

Verder ben ik bezig geweest om het technische keuringsrapport van het (mogelijk) komende huis van mijn zoon door te nemen en van commentaar en tips te voorzien.

Zaterdag 1 augustus 2020.

Het werd inderdaad een zeer warme dag. Vandaar dat ik ’s morgens al boodschappen ben gaan doen. Dat scheelt gauw een graadje of vijf. Niettemin kwam ik knap bezweet weer thuis. In de middag heb ik weer eens mijn hogedrukspuit gebruikt voor mijn achterplaatsje. Ik heb meerdere apparaten, die ik maar weinig gebruik, zoals de hogedrukspuit, de stoomspuit en de bladblazer. Maar als ik ze dan gebruik zijn ze alle drie bijzonder nuttig. Met heel weinig inspanning krijg je zaken dan zeer grondig schoon. Het was dan ook een lust voor het oog, om het achterplaatsje weer grondig schoon te zien. Ik neem me voor – nog een keer dus – om deze spuit daar vaker te gebruiken. Het is intussen augustus dus binnenkort gaan ook de blaadjes weer van de bomen vallen. En dat wil ik dan – met behulp van de blazer – proberen beter bij te gaan houden. Dat bijhouden is overigens een ontmoedigende bezigheid, want zodra je klaar bent vallen de volgende blaadjes alweer.

Intussen ben ik ook al langs geweest bij de plaatselijke fotograaf mét het Oestereetsertje. Deze winkel wordt bestuurd door een duo: de ene is de fotograaf en de andere is de lijstenmaker. Ik sprak met de lijstenmaker. Het gesprek gaf me veel vertrouwen. Voordeel is natuurlijk dat je bij de plaatselijke baas ook mee kunt kijken hoe je het schilderij precies hebben wilt. En – anders dan de vorige winkel, die keus had uit vier of vijf soorten lijsten – heeft de plaatselijke winkel er honderden verschillende. Dus wordt de goede keus toch weer moeilijk. Het is ook nooit goed. Volgende week is de andere helft van het duo terug van vakantie en dan gaan we verdere plannen maken.

Vrijdag 31 juli 2020.

Vandaag moet het dan bloedheet worden, en dat betekent dan vroeg de boodschappen doen en vanmiddag gaan spuiten. Het afgelopen etmaal is het enige boeiende geweest dat ik bij de Blokker enkele borstels heb gekocht, voor het betere boenwerk. Veel spannender kan ik het even niet maken.

Donderdag 30 juli 2020.

Ik heb een tijdje getwijfeld. Het boek van/over Himmler is zo apart en interessant dat het me de moeite waard leek om stukken of conclusies daaruit ergens op deze website te vermelden. Maar ik ben er wel uit. Het komt er niet. Enerzijds is het me teveel werk, voor een zinnige samenvatting van 1152 bladzijden, en anderzijds zegt het boek – hoe interessant ook – weinig over mijn leven. Deze website is vooral interessant en bedoeld voor mijn nageslacht, waarvan ik er overigens op dit moment niet één ken. En juist daarom kunnen zij dan later – wie ze ook zijn – of nog zullen zijn – , als ze de tijd ervoor rijp achten, nog kennis kunnen nemen van wie deze voorouder van ze was. Daarom is de genealogie op deze website belangrijk, want dat is ook de genealogie, althans ten dele, van hen. Daarom zijn mijn ‘leefregels’ belangrijk. Die hebben bepaald en bepalen nog steeds juist sterk wie ik was en nog ben. Met die ogen ga ik in de loop van de komende jaren deze website toch eens opschonen.

Woensdag 29 juli 2020.

Er moet nóg een handtekening van mijn vader bestaan. Toen mijn broer Jan trouwde was het nog nodig om daarvoor toestemming te hebben van je vader en je moeder. Dat toestemmingsformulier met zijn handtekening moet dus nog in het betreffende gemeentehuis liggen, in dit geval van Wassenaar. Jan gaat het papier daar binnenkort ook ophalen. Daarna kunnen we pas zeggen of we een probleem hebben opgelost of er nog een hebben bijgemaakt.

Verder wil het dit jaar maar niet gaan zomeren, terwijl we vorig jaar om deze tijd nog temperaturen van boven de 40 graden hadden. Ik heb voortdurend de neiging om op de stillere momenten de kachel te willen aanzetten. Maar tot nu toe kon ik die verleiding weerstaan. De komende dagen zou het dan weer boven de 30 graden moeten worden en dan wordt het weer eens tijd om mijn achterplaatsje weer eens schoon te spuiten.

Dinsdag 28 juli 2020.

Onverwacht kreeg ik van een kind een e-mail met niet minder dan 17 bijlagen. Hij wilde een huis kopen en daar kwam dus heel wat bij kijken. En inderdaad wist ik er toch weer enkele ongerechtigheden uit te halen. Maar ik was er wel enkele uren mee bezig. Dus heb ik toch weer een goede daad verricht.

Voorts ben ik weer een klein stapje verder met de verblijfplaats van mijn vader gedurende WO II. Ik wist al dat een zekere A. van Leeuwen, als “Amerikaner” in kamp Amersfoort te boek stond, maar ik wist niet zeker of dit dan om mijn vader ging. En ik ben er wel uit, al moet ik het nog oplossen. Ik stelde vast dat bij de postwissel van een tientje die hij daar kreeg, hij ook een ontvangstbewijs moest tekenen, op 29 oktober 1942. Dus ik had al een hele tijd zijn handtekening!! We hebben alleen geen andere handtekening van hem. Totdat ik me realiseerde dat hij uiteraard op zijn eigen trouwakte heeft moeten tekenen. Hij trouwde in 1937 met mijn moeder, dus dat is meer dan 75 jaar geleden en dus is die akte al een jaar of zeven openbaar. Dus ik op zoek naar die akte. Maar die is dus nergens te vinden. Alle bestaande kanalen uitgeput, maar: nergens. De gemeente Den Haag loopt weer eens jaren achter op de openbaarmaking. Dus zal ik toch nog een keer naar het Spui moeten, om die akte op te zoeken, en de handtekeningen te vergelijken.

Maandag 27 juli 2020.

En opnieuw heb ik weer een ontdekking gedaan op het terrein van voedsel. Eind vorige week was ik weer eens in de AH en trof daar ‘blanke vla’ aan van het AH-huismerk. Ik had die bij de Jumbo nog nooit gezien en ik wist ook niet dat dat nog mocht.

Gisteravond, zoals ik altijd pas enkele uren na mijn maaltijd een toetje neem, nam ik dus een bakje ‘blanke vla’. En ja hoor. Na een uur of zo kreeg ik toch weer krampjes in de buikstreek en het vertrok ook maar niet tot aan middernacht toen ik ging slapen. De volgende dag ben ik toch maar even op het pak gaan kijken: en warempel er zat weer het beruchte E407 in: carrageen. Dat is dus een verdikkingsmiddel, dat je vooral in Campinaproducten aantreft, alsook o.a. in hun producten Optimel en Chocomel. Waarom moet dat nou, als we tientallen jaren met maizena of met gelatine of een ander bindmiddel onze producten wat dikker hebben gemaakt? Dus ik vermoed dat Albert Heijn zijn huismerkproducten bij Campina betrekt. De Zuivelhoeve zal er ook wel mee te maken hebben, want die doen hetzelfde. Bij Jumbo tref ik die rommel niet aan, net zo min als bij de producten van de Melkunie. Dus Jumbo zal zijn zuivelproducten van het eigen huismerk wel bij de Melkunie vandaan halen. De enige reden die ik kan bedenken is dat carrageen wel goedkoper zal zijn dan gelatine of maizena. En een cent per pak verschil op honderdduizenden pakken per dag loopt toch lekker op.

Zondag 26 juli 2020.

Mijn huisje is weer eens helemaal schoongepoetst. En het ruikt en glimt weer dat het een lieve lust is. Anders dan op veel andere zaterdagen, hoefde ik deze keer de deur niet meer uit: ik had genoeg in huis. Dus kon ik mij weer werpen op mijn opruimplannen en allerlei andere kleine ongein.

In de avond had ik dan de tweede helft van de gisteren al gedeeltelijk gegeten sudderlappen. Dit keer met snijboontjes. Ik eet meestal wel lekker, maar op sommige dagen toch extra lekker. Dat zal behalve met het eten ook met mijn stemming te maken hebben. Gisteravond was het dan nog eens extra lekker. In dit geval speelde ook mee, dat voedsel dat een dag bewaard is, vaak nog lekkerder is dan op de dag van klaarmaken.

Zaterdag 25 juli 2020.

Vrijdag was weer eens dag voor de ‘moeilijke’ boodschappen. Eerst naar de koffiespecialist voor de nodige onderhoudsattributen van mijn koffiezetter. Na geslaagd bezoek doorgelopen naar mijn ‘trouwe’ broekenboer. Hier koop ik ‘altijd’ mijn broeken. Voor de gelegenheid had ik twee oude broeken, daar ooit gekocht, gewassen en meegenomen, zodat de bediende niet aan mijn broekband hoefde te sjorren om achter de juiste maat te komen en ik meteen de juiste lengte van de pijpen meebracht. Je moet wat bedenken in coronatijd. Ik zet ‘altijd’ en ‘trouwe’ tussen haakjes, omdat ik de zaak maar eens per zoveel jaar bezoek. Ik kom daar omdat ik af en toe wel moet, als de zoveelste broek te veel slijtage gaat vertonen. Beide broeken hadden ze niet meer in het nieuw, zodat ik moest uitwijken naar andere broeken van een ander merk. Hetgeen weer betekende dat ik toch nog moest passen. Bah. Met die hoge schoenen van me, is dat een heel gedoe. Ik ben geslaagd voor twee nieuwe broeken, hoewel mijn bedoeling was om er drie te kopen. Van de gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om ook even naar hun bestand aan topjes te kijken. Het woord ‘topje’ gebruik ik om alle kleding aan te duiden die zich boven de gordel bevindt. Daar zijn tientallen verschillende benamingen voor, die ik altijd door elkaar haal. En om misverstanden te vermijden noem ik dus alles maar ‘topje’. Ik wil uiteraard het liefst een kanariegeel zomertopje, maar die hadden ze niet. Dan tenminste toch een topje met een borstzakje, want dat vind ik altijd wel handig om een bonnetje of iets anders kleins in te kunnen stoppen. Maar ook topjes met borstzakjes hadden ze vrijwel niet. Zijn topjes met borstzakjes wellicht uit de mode? Zo vroeg ik. Nee dat had er niets mee te maken, het was gewoon een momentopname. Ik was er gewoon op de verkeerde dag. Ik zag nog wel een knalgeel topje van een dikkere stof, voor in de winter, maar daar was dan een merkje op geborduurd. Dus ook dat feest ging niet door. Ik ga voor niemand reclame lopen, waarvoor ik dan nog moet betalen ook.

Vervolgens liep ik door naar onze fotowinkel, om te overleggen over een betere uitvoering van mijn ‘Oestereetstertje’, maar die winkel bleek ‘wegens vakantie gesloten’. Dat was dus voor die winkel ook de verkeerde dag.

Vanaf de fotowinkel is het dan maar enkele tientallen meters naar onze voortreffelijke notenboer, waar ik sinds het uitbreken van de coronacrisis niet meer was geweest, omdat het daar altijd acht rijen breed en zes rijen diep aan klanten stond. Mij niet gezien. Ze hadden het wel opgelost, maar niet echt perfect. Van de acht personen breed hadden ze door het plaatsen van afscheidingen nu rijen van maximaal vier personen breed gemaakt. Maar de zes rijen diep hadden ze niet op kunnen lossen. Aangezien er slechts twee klanten stonden, kon ik een hele rij in beslag nemen en om mijn nootjes vragen. Dat heb ik dan ook weer een keer: de allerlekkerste nootjes.

Vrijdag 24 juli 2020.

Hoe meer ik mij in de schilder Jan Steen verdiep, hoe leuker ik hem en zijn schilderijen vind. Je kunt er een studie van maken. Dat ga ik hoogstwaarschijnlijk niet doen, maar ik wil toch wel straks aan bezoekers van mijn huis kunnen uitleggen wat een schilderij dat er hangt voorstelt en welke symboliek er allemaal in elk schilderij verborgen is. Mogelijk dat ik t.z.t. er een apart hoofdstuk van ga maken op deze website. Maar dat gaat nog wel een aantal maanden kosten.

Verder ben ik weer eens in de verder weg liggende wijk met de supergroenteboer geweest. En heb daar weer allerlei lekkers en gezonds vandaan gehaald.

Tenslotte ben ik begonnen om het jaar 2012 aan oude papieren door te pluizen. Dat leverde nog verrassend veel aanvullingen voor mijn bijdrage voor 2012 op. En ik ben er nog lang niet mee klaar. Een jaarverslag op deze website wordt opgebouwd op basis van de dagelijkse bijdragen op deze website plus mijn agenda van dat jaar. Als je daar nu achteraf alle uitgaven en inkomsten van dat jaar naast zet, zie je opmerkelijke verschillen. Op de heel korte termijn spelen uiteraard emoties nog een belangrijke rol, die jaren later grotendeels of helemaal gesleten zijn. Dan komen de feiten meer tevoorschijn. Het is allemaal niet spectaculair, maar wel opvallend.

Donderdag 23 juli 2020.

Vandaag is het dus ties Sint Salarius, de maandelijkse naamdag van de bekende heilige. De dag waarop je salaris binnenkomt. Ik noem het nog steeds zo, want het is immers uitgesteld loon. Ik heb er al voor gewerkt, dus ik heb het ook verdiend.

Gisteren ben ik eindelijk begonnen om alle stukken van het jaar 2012 nog een keer door te nemen, kijken of ik nog iets in mijn verslag van dat jaar ben vergeten en eventueel aanvullen. En dan alle stukken weg te gooien. Van de fiscus moet je immers de laatste zeven jaren bewaren en ik had dus 2012 al vanaf de jaarwisseling kunnen weggooien. Waar is de tijd gebleven dat ik alle papieren tot in de eeuwigheid heb bewaard? Ik kan het me nog maar nauwelijks voorstellen.

Ook heb ik alvast de papieren van 2017 bij elkaar gelegd. Want op de een of andere manier is dat jaar van deze website verdwenen, en alleen via de papieren kan ik nog enigszins terughalen wat er toen met mij is gebeurd. Waar was ik en wat heb ik gekocht of waarvoor heb ik andere uitgaven gedaan. Dat is dan wel summierder dan de andere jaren, maar ik heb dan nog wel iets.

Woensdag 22 juli 2020.

Ik ben weer eens achter het verblijf van mijn vader in Kamp Amersfoort aan geweest. En ben niet verder gekomen dan ik al was. Ik zal toch echt een verzoek bij het NIOD moeten doen. Onderzoekers van het NIOD hebben duizenden mensen ontdekt die na arrestatie in kamp Amersfoort terecht zijn gekomen, maar die bij Kamp Amersfoort niet bekend waren. Maar omdat er nog mensen uit die groep nog zouden kunnen leven, is het niet openbaar doorzoekbaar. Hoe oud was iemand als hij in Amersfoort terechtkwam? Laat ons zeggen een jaar of twintig in 1945 op zijn minst. Het kan nog iets jonger zijn. Dan zijn we nu ruim 75 jaar verder en dan is de jongste nu dus (tegen de) 95. Dus moet ik een apart verzoek doen over mijn vader, want die is al echt overleden in 1986. Ik had gehoopt dat Kamp Amersfoort intussen de beschikking had over deze gegevens, want het is toch ook in hun belang dat ze weten wie er daar gevangen heeft gezeten, maar dat is ze kennelijk niet gelukt. Over een jaar of vijf dus mogelijk wel.

Verder heb ik een buuf geholpen met de weg te wijzen hoe een goede vriendin meer te weten zou kunnen komen over haar vader. De moeder van deze dame is inmiddels overleden en heeft nooit willen vertellen woe haar vader is. Er gaan wel enkele ingewikkelde verhalen rond, onder andere over afkoopsommen, maar duidelijkheid hebben die niet gegeven. Wat ik kon verzinnen is MyHeritage via een DNA-match. Dan moeten we eerst de voorouders van haar moeder in tenminste vijf generaties vastleggen. Dan zullen er zeker DNA-matches komen, want die krijg ik ook nog regelmatig. De helft van vaderskant en de andere helft van moederskant.

Op deze manier heb ik zelf ook vastgesteld dat ik echt een kind ben van mijn moeder en vader. Omdat de DNA-matches van beide kanten komen. Als mijn vader niet mijn vader zou zijn geweest, dan had ik de helft aan DNA-matches gekregen die ik niet in mijn kwartierstaat had kunnen terugvinden. Ik heb overigens nooit eraan getwijfeld of ik wel het kind van mijn veronderstelde vader zou zijn.

De bedoelde dame krijgt op deze manier ook voor de helft DNA-matches die niet bij haar moeder terug te vinden zijn, dus moeten ze wel familie van haar vader zijn. Het wordt nog een enorm gepuzzel om dan nog uit te maken wie haar vader dan geweest is, en het is misschien zelfs wel onmogelijk. Maar ze komt in elk geval zo wel familieleden van haar vader tegen. Leuk klusje.

Dinsdag 21 juli 2020.

Het wil nog maar niet zomeren. En zo ver het oog reikt, tot begin augustus, zit het er ook niet aan te komen. Het zal wel te maken hebben met de opwarming van de aarde.

Intussen ben ik al dagen, misschien al een week of zo, niet of nauwelijks buiten geweest, zelfs niet voor boodschappen. Het heeft uiteraard tot effect dat ik geleidelijk aan mijn koelkast en vriezer aan het leegeten ben. Dus dat ik ergens eind deze week weer heel veel moet gaan sjouwen om alles weer goed aan te vullen. Toch of juist daarom merk ik aan mezelf dat ik steeds voorzichtiger word, met de coronacrisis die nu heerst. Ik hoef maar een krant op te slaan of de tv aan te zetten, of ik zie overal tafereeltjes van zeer drukke winkelstraten, stranden en andere uitgaansgelegenheden. De discipline bij de burgers is – in heel Europa trouwens- ver te zoeken. Er komt op deze manier gewoon weer een volgende lockdown. In Frankrijk zijn er inmiddels weer meer dan 1000 nieuwe besmettingen per dag en in Spanje zelfs ongeveer 1.500.

Waar komt toch dat bizarre kuddegedrag vandaan, dat mensen elkaar het liefst in zo groot mogelijke aantallen op elkaar kruipen, wetende dat het gevaarlijk is? Een leven lang heb ik juist mensenmassa’s vermeden en gemeden. Zodra er ergens een rij stond en staat haakte en haak ik meteen weer af. Ik wijk dus af, zoveel is wel zeker. Ik heb zelfs, merk ik steeds nadrukkelijker, de neiging tot de tegenreactie: ik blijf juist zoveel mogelijk thuis. En natuurlijk gaan de kuddedieren klagen als ze besmet worden. Mijn verstand staat er bij stil.

Maandag 20 juli 2020.

Ik heb de jaarlijkse traditie van vragen over de afgelopen jaarrekening van De Woonplaats afgemaakt en verzonden aan mijn mede-bestuursleden. Echt opmerkelijk was alleen dat de bestuursversie van wat er met onze laatste interim gebeurde, duidelijk afwijkt van het verslag van de RvC. Dat heeft blijkbaar nog niemand eerder opgemerkt. De RvC-versie lijkt mij het meest voor de hand te liggen, maar ook deze is nog niet helemaal compleet. Dat wordt dus onderwerp van vragen. Het was, zoals elk jaar, weer een hele klus en ik ben blij dat ik hem gedaan heb, ook al duurt het nog even voordat we hem kunnen bespreken. En ik was weer een keer van de straat natuurlijk. Ook niet verkeerd in deze tijden.

Zondag 19 juli 2020.

Mijn huisje is weer helemaal schoon gemaakt. Ik ben nog altijd elke dag blij dat ik daar, intussen ruim een jaar geleden, aan begonnen ben, door een hulp in de arm te nemen. Ik ben er zelfs een beter mens door geworden, vind ik. Als de hulp in aantocht is, enkele dagen tevoren al, begin ik al alles op te ruimen, want ik wil niet dat ze in een chaos of een rommeltje arriveert. En de laatste tijd merk ik zelfs dat ik de neiging krijg dagelijks meer op te ruimen en te ordenen, dan ik misschien wel mijn hele leven heb gedaan. Niet dat ik nou zo’n verschrikkelijk vieze man was. Maar een eeuwige bewaarder was ik zeker. Zowel van papier als van spullen. Ik twijfelde nog of ik deze zomer nog met vakantie zal gaan, en dan bij voorkeur Noorwegen, omdat het zo’n prachtig land is, weinig door toeristen bezocht, zeker in de noordelijker streken, en met de laagste besmettingsgraad van zo ongeveer heel Europa. Ik heb voorlopig de knoop maar doorgehakt, dat ik ook dit jaar niet zal gaan. Ik heb er niet eens een heel erg sterke verklaring voor, dus wie weet verander ik nog van gedachten, als zich een bijzondere situatie voordoet.

Vrijdag 17 juli 2020.

Opnieuw een heel rustig dagje. En opnieuw is dit waarschijnlijk de ‘stilte voor de storm’: de komende dagen worden vast een stuk drukker. De dag dus vooral besteed aan opruimen. Dat waren dus weer twee volle vuilniszakken naar de afvoer. En ik ben er nog lang niet, dus vandaag wordt hoogstwaarschijnlijk weer zo’n dag.

Verder heb ik opnieuw CNN ontdekt. Daar was ik jaren geleden flink ‘verslaafd’ aan, maar die verslaving was al een hele tijd voorbij. Hij is nu dus weer teruggekomen. Dat komt omdat we in een zo spannende tijd leven. Met het coronavirus dat vrijwel ongehinderd voortwoedt in de V.S. staan we mogelijk zelfs aan de vooravond van de ondergang van dit grote land. Een ‘deskundige’ zei gisteren al dat als aan deze epidemie in de V.S. niks gedaan wordt, zoals nu, dat “we over enkele maanden geen land meer hebben.” Ik kan uiteraard de toekomst niet voorspellen, maar het zou misschien wel kunnen. En dan? Als de V.S., de grote stabiliserende factor in de wereld, tevens wereldpolitie-agent, wegvalt als machtsfactor waar zijn we dan aan overgeleverd? China, Rusland of Europa? Geen van drieën lijken me erg aantrekkelijk. Of geen van drieën en dan zijn we overgeleverd aan de chaos aan conflicten en oorlogen waar deze wereld al honderden jaren zo beroemd door is geworden. Dat is nu eenmaal eigen aan mensen: ze slaan elkaar het liefste het hoofd in. En aan de vooravond van dat alles staan we nu. Ik ga zeker nog meemaken hoe het allemaal anders zal gaan dan sinds 1945.

Donderdag 16 juli 2020.

Gisteren was ik weer eens bij Albert Heijn. Daar kom ik maar af en toe. Daar heb ik meerdere redenen voor. Ik erger me bijvoorbeeld bijna steeds aan het merkwaardige assortimentsbeleid van deze winkelier. Het bijzonder goede AH Kookboek, 12 maanden, is nog altijd verkrijgbaar, maar vanaf het eerste nummer bleek dat ingrediënten voor diverse recepten niet bij Albert Heijn te koop zijn. In de loop van de jaren werd het aantal niet-maakbare recepten steeds groter. Het assortiment verandert, maar het AH-kookboek niet. Blijkbaar hebben het ‘hoofd van de afdeling inkoop’ en het ‘hoofd recepten’ ruzie met elkaar, maar in elk geval praten ze nooit met elkaar. En het valt daar niemand op.

Een ander probleem is dat als ik dan eindelijk iets in de winkel vind dat ik graag vaker wil hebben, dat enige tijd later het artikel uit het assortiment is gehaald. Blijkbaar hebben het ‘hoofd inkoop’ en ik een totaal verschillende smaak. Mijn smaak komt meer overeen met die van het ‘hoofd recepten’.

Nog weer een ander probleem is het kassabeleid van AH. Men ging alhier van tien kassa’s naast elkaar over op slechts twee kassa’s met voor het overige betalingen per handscanners. Het effect was dat bij de beide gewone kassa’s rijen van soms wel tientallen klanten stonden en staan te wachten op afrekenen. Tijdens het boodschappen doen, moet je dan regelmatig zo’n rij kruisen, want die stonden soms tot midden in de winkel. Vergelijk dat nou eens met het kassabeleid van Jumbo. Die hebben ook handscanners, maar meer kassa’s open, waar nooit meer dan vier mensen achter staan te wachten. Vierde in de rij krijgt al zijn boodschappen gratis. Ik heb nog nooit iemand zien weglopen met gratis boodschappen, want iedere medewerker vindt het een sport om ervoor te zorgen dat geen rij te lang wordt. Dat gaat daar vanzelf. Daar heeft de chef geen omkijken naar.

Gisteren dus weer de AH. Ik koop dan daar alleen de spullen die elders niet te koop zijn, of schoonmaakartikelen die mijn hulp graag gebruikt. Soms, als ik zie aankomen dat er straks bij Jumbo of elders veel moet worden gesjouwd, neem ik ook alvast wat sjouwwerk mee. Een zak aardappels bijvoorbeeld.

Woensdag 15 juli 2020.

Dat was weer een superrustig dagje. Toch wel fijn. En er valt dan ook niet zoveel over te vertellen. Zo kom ik natuurlijk wel helemaal tot rust. Ik merk het ook aan het wakker worden. De voorgaande twee dagen werd ik rijkelijk laat wakker, als gevolg van het heel erg drukke weekend. Vanmorgen was ik voor het eerst weer wakker zoals ‘altijd’. Dus ik heb de inhaalslag nu wel weer gedaan. Dus kan ik me vanaf vandaag weer gaan ‘inspannen’. En daar heb ik dus ook al plannen voor. Wordt vervolgd.

Dinsdag 14 juli 2020.

Het is de Franse nationale feestdag en ik heb er niets van gemerkt. Dat is maar goed ook, want ik heb niet zo op Fransen.

Na een hectische week ben ik nu dus echt in rustiger vaarwater aangekomen. Toch heb ik weer een heel waslijstje van allerlei zaken die ik nog moet doen. Er is eigenlijk geen dag dat ik geen taken te vervullen heb. Zouden andere mensen dat nu ook hebben? Zijn er mensen die de hele dag niets om handen hebben, geen afspraken hebben en ook voor zichzelf of anderen nog zaken moeten doen? Het zal wel, maar dat ben ik dus in elk geval niet. Een kleine bloemlezing, lang niet compleet: ik moet achter de leverancier van ‘Het Oestereetstertje’ aan om te overleggen over mijn ervaringen met het origineel. Ik wil ook nog naar een winkel in de buurt die hetzelfde zou doen en met het schilderijtje bij me, kan ik daar dan precies laten zien wat ik nu bedoel. Ik moet nog naar de Blokker, omdat vorige week mijn laatste dubbelwandige koffiemok met oor sneuvelde. Ik moet nog achter het Kadaster aan of ze niet een kaartje hebben waar het verschil tussen gemeentegrond en particuliere grond op staat. Nu staat iemand namens de eigenaar steeds het gemeentelijk groen te onderhouden, voor rekening van de huurders. Via de gemeentelijke belastingen betalen ze daar al een keertje voor. Ik moet echt een afspraak maken voor een bezoek aan de kapper. Ik moet de jaarrekening en het jaarverslag 2019 van De Woonplaats nog verder nakijken. Dat hoeft pas eind augustus, maar ik heb het maar liever af. Ik ben nog op jacht naar platte veters voor een klusje. Eigenlijk moet ik ook nog de laatste kleine stukjes behang afwerken. En dan natuurlijk nog dingen doen voor mijn kwartierstaat en mijn boekensite. Dat doe ik vast niet allemaal vandaag, maar ik weet wel zeker dat ik volgende week om deze tijd weer zo’n lijstje kan maken dat dan grotendeels vernieuwd is. Ik ben voorlopig in elk geval van de straat. Dat is maar goed ook, want het regent hier de hele dag.

Maandag 13 juli 2020.

Dat waren dus enkele dagen afwezigheid. Vandaag hoorde ik premier Rutte bij Pauw zeggen dat hij nooit aankondigt waar hij geen gaat, ‘vanwege de veiligheid’. Hoewel ik geen veiligheidsexpert ben, is dat ook precies de reden dat ik in deze blog nooit vertel waar ik heenga. Er loopt zoveel tuig op de wereld rond, dat ik niemand op een idee wil brengen. Dit heeft tot gevolg dat deze rubriek soms niet wordt aangevuld als ik op reis ben en druk elders bezig ben. Dat was dus ook de afgelopen dagen het geval.

Zaterdag 11 juli ben ik onmiddellijk nadat mijn hulp vertrok per trein naar Den Haag getrokken. In het begin van de middag kwam ik aan bij het Mauritshuis, waarvoor ik online een kaartje had gekocht. Het was de bedoeling dat ik het schilderij “het Oestereetsertje” van Jan Steen, dat ik onlangs in reproductie had gekocht, nu eens in het echt wilde zien, zodat ik kon beoordelen of mijn reproductie nu goed lijkt op het origineel. Het eerste dat opviel was hoeveel suppoosten er in het museum rondliepen. Tientallen. Ik heb een beeld van een museum dat enigszins uitgestorven is, en af en toe tref je op een hoekje een op een stoel zittende suppoost aan, vaak half slapend. Dit is natuurlijk een karikatuur. Ik was in tientallen jaren niet in een museum geweest. Dit bezoek aan het Mauritshuis heeft die herinnering echt grondig veranderd. Ik weet niet of het ook wat met de huidige coronacrisis te maken had. Het kaartje had ik online gekocht, met een vast begintijdstip, en dat was ook verplicht. Zo wisten ze zeker dat er op elk tijdstip niet meer dan een x aantal bezoekers waren. Bij de toegang van elke zaal stond op de grond aangegeven hoeveel bezoekers er tegelijk in die zaal mochten zijn. Dat waren er 2, 5 of 10. Het viel me op dat de bezoekers zich netjes aan de norm hielden. Bij de toegang van een zaal stond altijd wel iemand te wachten, totdat het aantal bezoekers in die zaal het mogelijk maakte om naar binnen te gaan. Ook viel me op dat elke suppoost aan wie ik vroeg waar Jan Steen hing, me meteen de juiste zaal konden melden. Het waren dus waarschijnlijk niet gelegenheidssuppoosten, maar mensen die er hun vaste werkkring hadden.

“Het Oestereetstertje” had ik zo snel gevonden. Ik heb het uitvoerig bestudeerd. Ben er diverse keren naar teruggekeerd om te checken of ik alles goed onthouden heb.

En ik ben er wel uit. De reproductie is een flinke slag donkerder of grauwer dan het origineel. Het blauw van het tafelkleed en het groen van het wandkleed is in het echt een stuk frisser. Dat gold voor meer kleuren. Het origineel is ook gedetailleerder. Op of bij het wandkleed was bijvoorbeeld op de reproductie een bruinachtig ‘ding’ te zien, waarvan ik niet kon zien of bedenken wat het nou was. Pas op het origineel kon ik meteen zien wat het nou voorstelde. Als je het eenmaal weet, zie ik het nu ook wel op de reproductie. Dus ik ga toch eerst eens praten met de leverancier, en mijn licht ook elders opsteken, voordat ik meer werk voor op de muur ga bestellen.

Na mijn vertrek van het Mauritshuis, wilde ik naar broer Jan in Maassluis gaan. De eerste rit met tramlijn 6 naar Leyenburg liep geheel volgens plan. Ik was er zelfs een half uur vóór op het schema. Aangekomen op het tram- en busstation Leyenburg, probeerde ik de juiste bus naar Naaldwijk te vinden alwaar ik over zou stappen naar Maassluis. Het moest – volgens de diverse ov-apps én mijn ervaring een bus zijn van de firma ESB met lijnnummer 33. ESB heeft (bijna) witte bussen. Ik kon de halte maar niet vinden. Ik zag wel een bus van R-Net, met het opschrift “Schiedam via Naaldwijk”, maar dat was een rode bus van een andere firma en die bovendien het lijnnummer 456 droeg. Die was het vast niet. Je kunt immers op talloze manieren naar Naaldwijk komen, en deze zou wel anders gaan dan die van de lijn 33 ESB, waardoor ik mijn aansluiting kon missen. Er was uiteraard ook niemand om iets aan te kunnen vragen. Na veel puzzelen bij de diverse bushaltes op het station en raadplegen van de diverse ov-apps, kwam ik tot de conclusie dat ik dus toch de rode bus van R-Net moest hebben, met lijnnummer 456. Al wist ik het nog altijd niet voor 100% zeker. Ik zou het wel aan de chauffeur vragen. De waargenomen rode bus was inmiddels vertrokken, maar dat was geen probleem, omdat ik immers nog een half uur over had. Ik zou de volgende bus wel nemen, die al op honderd meter afstand klaar stond met de juiste betiteling: lijnnummer 456 naar Schiedam via Naaldwijk. Maar de geplande vertrektijd van deze bus ging geruisloos voorbij zonder dat er beweging in kwam of een chauffeur arriveerde. Na nog een kwartier heb ik Jan maar even gebeld, dat het later zou worden en hij kwam me wel ophalen. Zo geschiedde het.

In de avond gingen we weer naar ons vertrouwde restaurant De Lantaern en we hebben er weer verrukkelijk gegeten.

Zondagmiddag rond het middaguur vertrok ik weer uit Maassluis en ging van station Maassluis, Delft en Leiden naar Groningen terug. Ik kwam slechts enkele minuten te laat om even over half zeven aan bij het afgesproken restaurant voor mijn dinertje met zoon Jeroen. Om tien uur liep ik mijn eigen huisje weer binnen. Ik had weer een avontuur achter de rug.

Vrijdag 10 juli 2020.

Na de superdrukke en superlange woensdag kwam een superrustige donderdag. Na mijn gebruikelijke dagritueel, zoals een vaste lijst van websites bezoeken op het terrein van nieuws, weer en genealogie, en de noodzakelijke huishoudelijke klusjes, wat schriftelijk huiswerk gedaan, overgebleven van de woensdag, en tenslotte wat opgeruimd. Dat was het wel zo ongeveer. Vandaag dus weer een boodschappendag, maar het lijstje moet ik nog maken. Het weekend ziet er weer wat drukker uit.

Donderdag 9 juli 2020.

Opnieuw een dagje Enschede. Met verhelderende discussies over de voorgenomen samenwerking met een andere corporatie en het zojuist uitgebrachte rapport van de visitatiecommissie. Bij het vertrek uit Enschede viel bij het instappen in de auto mijn Apple Watch van mijn pols. Een poging om hem weer om te krijgen mislukte, omdat bleek dat de aanhechtingsgleuf van het bandje was losgekomen. Ik kon het meteen ook niet meer vinden. Wellicht was het al eerder losgekomen, maar het is redelijk zinloos om mijn hele wandelroute weer langs te lopen om zo’n klein dingetje te vinden dat echt overal zou kunnen liggen.

Er zat dus niets anders op om meteen maar een Appledealer op te zoeken. Die bleek in Hengelo (Ov) te zijn. De enige aanwezige medewerker leek op het eerste gezicht niet zo deskundig, maar dat viel in de praktijk reuze mee. Het werd me al pratende duidelijk dat ik bij de Appledealer in Delft, waar ik het bandje enkele maanden geleden had gekocht, een nepbandje had meegekregen, geen origineel Applebandje dus. Dat is nu de zoveelste keer dat ik vaststel dat een nepaccessoire voor bij je Appleproduct lang niet zo degelijk is als het originele Appleproduct. Ik had dat al eerder met een onecht oplaadsnoer, dat veel te heet werd, tot twee keer toe met een andere powerbank die beide al na enkele maanden de geest gaven. Ook een nephoes voor mijn iPhone sleet sneller dan een vlakgom. En nu dus met een bandje voor mijn Apple Watch. Een origineel Apple-product is natuurlijk een stuk duurder. Veel mensen gaan voor de goedkoopte en er zijn altijd lieden die met het grote succes van Apple willen meeliften door accessoires aan te bieden die ‘net zo goed’ zijn, maar een heel stuk goedkoper. Niet dus.

De Appledealer in Hengelo had precies zo’n bandje als ik al had, voor de prijs van plm. 35 euro. Maar dan liep ik natuurlijk het risico dat ik na enkele maanden weer een volgend bandje zou moeten kopen. Enzovoorts. Een origineel Applebandje kostte 99 euro. En meteen bij het uitpakken zag ik al dat het gleufje dat ik bij het nepbandje kwijt was geraakt bij het Applebandje er een heel stuk degelijker uitzag. Dat raak je niet zo makkelijk kwijt.

Gek eigenlijk dat ik bij de Appledealer in Delft nooit die keus heb gehad. Daarna doorgereden naar Bunde voor opnieuw Duitse boodschappen. En daarna naar huis om uit te laden. Vervolgens de auto afgetankt en naar de garage teruggereden, waarna ik lopend en met openbaar vervoer weer terug naar huis ging. Bij de Chinees stopte ik voor het diner. Daarna verder naar huis, alwaar ik om half acht weer aankwam en plofte ik op de bank neer.

En opnieuw was ik, na een lange dag met veel stops en lopen, uitgeteld. Word ik dan toch een dagje ouder?