Blog

Vrijdag 30 september 2022.

Toch maar een poging gewaagd om de opgelopen achterstand met het boekenproject weer in te lopen. En zo kwam ik inmiddels op het 125e boek, waarvan er nu tien blijken te zijn verkocht. Nu dus nog 85 nummertjes en daarna kunnen dus extra boeken worden geplaatst. Gisteren heb ik ook voor het eerst de nieuwe Apple-techniek toegepast, waarbij je van een gemaakte foto op simpele wijze het hoofdonderwerp er uit kunt lichten en zodoende je de hele omgeving kunt weglaten. Zo kan ik een boek overal neerleggen, de foto maken en vervolgens de omgeving bij de publicatie weglaten. Kwestie van enkele seconden, terwijl de ‘oude’ methode was om eerst de omgeving neutraal te maken, dan een kaarsrechte/loodrechte foto te maken en daarna met kunst- en hulpmiddelen de omgeving zoveel mogelijk moest verkleinen. Dat hoeft dus tegenwoordig niet meer. De techniek staat tegenwoordig voor niets.

Voorts heb ik al een begin gemaakt met het organiseren van Kerst. Dat moet altijd vroeg gebeuren, want vorig jaar was ik enkele weken later dan nu alweer te laat.

Verder schrok ik me vanmorgen een bult, zoals ongetwijfeld veel mensen, dat de inflatie over september van dit jaar kan uitkomen boven de 17%. Dat gaat dan blijkbaar vooral over de energie, waar ik dan voorlopig geen last van heb, aangezien ik tot eind volgend jaar nog een laag tarief heb, dat al meer dan een jaar geleden is vastgesteld. Maar ook de andere boodschappen zouden zijn prijs verhoogd zijn en dat heb ik ook nog niet echt door, omdat ik voor een éénpersoonshuishouden vrij weinig boodschappen nodig heb. Maar linksom of rechtsom zullen de hogere prijzen ook wel bij mij terechtkomen.

Donderdag 29 september 2022.

Mijn advocaat heb ik uiteraard meteen geïnformeerd en zij is blijkbaar meteen in de telefoon geklommen. Een etmaal later, dus woensdagmiddag kreeg ik van haar de e-mail waarin ze verklaarde dat er bij Welzorg een enorme communicatiestoornis is geweest, waarbij ik van de verkeerde persoon onjuiste informatie had gekregen. De fiets kon wel degelijk worden afgeleverd. Zo zal je geen advocaat hebben gehad, dan was je toch maar mooi het schip ingegaan. Laat in de woensdagmiddag werd ik dan toch gebeld door een medewerkster van Welzorg dat de fiets toch wel kon worden afgeleverd. Met excuses voor het misverstand. Maar van excuses heb ik inmiddels kamers vol liggen: je hebt er helemaal niets aan en je kunt er ook geen boodschappen van doen. Dus nu staat voor volgende week toch de levering gepland.

“Gemeente Groningen” en “Welzorg” zijn voor mij intussen andere woorden voor “organisatorische puinhoop.” Als de levering volgende week echt doorgaat, kan daarna de strijd pas echt losbarsten, met de claims voor schadevergoeding van alle nodeloos gemaakt kosten. Gelukkig doet iemand anders dat voor me, en dan maar hopen dat zij voldoende kennis hiervan heeft en genoeg haar op de tanden.

Het project “herziening boekenbestand” heeft door al het gedoe wel vertraging opgelopen. Gisteren heb ik boek nummer 100 herzien. Dat zijn dan geen 100 boeken, want van de eerste 100 nummers heb ik er inmiddels zeven verkocht. In totaal staan op de Qatrazesite welgeteld 210 genummerde boeken, dus met een beetje goede wil kom ik vandaag of morgen over de helft. De tendens tot nu toe is inderdaad nog steeds dat na vier a vijf jaar, de prijzen van ongeveer 20% van de boeken, omhoog gaan en van de rest gelijk blijven. Geen enkele prijs ging naar beneden.

Woensdag 28 september 2022.

Gistermiddag konden we dan toch weer een nieuw hoofdstuk toevoegen aan de schier eeuwigdurende soap rondom de WMO-fiets. Eind augustus kreeg ik een e-mail dat ik op 13 september zou worden gebeld voor een afspraak over de levering. De procedure loopt al vanaf 19 maart 2019. Die e-mail van eind augustus 2022 was al de tweede of derde aankondiging met datum dat de levering zou worden afgesproken. Inderdaad kwam het telefoontje, van de tussenpersoon Welzorg, op de middag van de 13e september. Ik liet de medewerkster niet uitpraten en verwees meteen naar mijn advocaat. Ik had er blijkbaar geen enkel vertrouwen in dat ik dit keer wel een zekere afspraak zou maken. En ik wilde uiteraard ook dat mijn advocaat van haver tot gort op de hoogte is, zodat zij zichzelf een oordeel kan vellen over de situatie en niet steeds afhankelijk is van mijn steeds zwaar gekleurde verhaal. Uiteraard probeerde ik dezelfde dag mijn advocaat te informeren over het telefoontje, zodat zij was voorbereid, maar zij had een vrije dag en bovendien werkte de server bij DAS nog steeds niet, zodat ook bijlagen door DAS ontvangen konden worden. Dat probleem deed zich al voor vanaf de start in maart 2019 en was blijkbaar nog steeds niet opgelost. Dus het duurde een aantal dagen voordat zij het mailtje kreeg. ‘Gelukkig’ kwam na enkele dagen een volgend telefoontje van Welzorg over de levering van de fiets, en opnieuw liet ik ze niet uitpraten en verwees opnieuw naar mijn advocaat. Zo kwam uiteindelijk mijn e-mail bij de advocaat aan, vlak voordat ze contact kreeg met Welzorg. Dus dat ging eind vorige week maar net goed. Ik had ook nog een aantal antwoorden van de gemeente tegoed, die ik al in april van dit jaar gesteld had en nooit antwoord op had gekregen. Onder andere over de vraag wat er na de levering nog voor mijn rekening zou komen. Ik kreeg daarop geen antwoord, tot op dit moment zelfs niet. Vervolgens drong mijn advocaat bij mij aan om toch wel een afspraak over de levering te maken, ondanks het feit dat ik nog niet alles wist over de levering, waaronder wat het mij nog ging kosten. Met tegenzin heb ik dat dus toch maar gedaan. Het is niet verstandig je advocaat te negeren.

Dus na het leegruimen van de berging, gisteren, kon ik de nieuwe fiets ontvangen. En belde ik meteen met Welzorg voor een afspraak over de levering. Tot mijn niet geringe verbazing meldde de medewerkster, nadat ik lang bij haar in de wachtstand had gestaan, dat de fiets er nog niet was en dat ik zou worden gebeld als hij leverbaar was. Dit keer blijkbaar zonder dat er een nieuwe datum kon worden genoemd. Het deed me denken aan de slogan: “Wegens de vele klachten over onze service, hebben we besloten deze af te schaffen.” Ik heb haar gemeld, wat ik tot nu toe wist en vroeg haar om nogmaals grondig na te zoeken of het wel waar was dat de fiets er nog niet was. Ik wilde wel aan de lijn blijven wachten. En na de volgende lange wachttijd, meldde ze me dat de fiets er inderdaad nog niet was en dat ik moest wachten. Ik heb uiteraard gevraagd naar haar naam, zodat ik daar naar kon verwijzen. Helaas heette ze niet Joke de Wit of zoiets, maar had ze een voor mij onuitspreekbare voor- en achternaam, zodat ze hem twee keer voor me moest spellen. Ik weet nog niet hoe haar naam moet worden uitgesproken. Vervolgens heb ik gistermiddag meteen mijn advocaat bericht over de jongste ontwikkeling.

Terugziend bleek dat vanaf het eerste contact in de nieuwste reeks, op 13 september de mededeling al was, dat de fiets er niet was en ook niet bekend was wanneer hij dan wel zou komen, terwijl ik ervan uitging dat er een afspraak over de levering zou worden gemaakt, hetgeen ook tevoren zo was afgesproken. Het verklaart meteen waarom ik geen reactie kreeg op mijn vragen aan de gemeente: de gemeente weet het ook niet zolang de fiets niet is afgeleverd. Het verklaart ook dat mijn advocaat in het gesprek dat zij had met Welzorg er blijkbaar ook van uit is gegaan dat de fiets kon worden afgeleverd, zonder dat zij duidelijk heeft gevraagd of de fiets echt geleverd kon worden. Ze is uitgegaan van mijn en haar veronderstellingen, zonder eerst de feiten te checken. Het verklaart waarom ik deze keer geen reactie van haar kreeg, waar ze anders zo snel mee is. Het verklaart ook meteen waarom ik de mededeling dat ze niet wisten wanneer de fiets geleverd kon worden, niet per e-mal kreeg, zoals alle vorige keren: wetende dat ik een advocaat had, wilden ze dat niet zwart-op-wit zetten.

Kortom: de soap is voor onbepaalde duur verlengd. Tegen de tijd dat hij geleverd wordt is het nog de vraag of ik er nog wel op wil en kan fietsen.

Dinsdag 27 september 2022. II

Maar even vers van de pers dat mijn berging vanmorgen is leeggehaald door een daarvoor gespecialiseerd bedrijf. Wat een ruimte en wat een plek heb ik nu weer. Plek voor de container, die al heel lang steeds naast de berging stond en die staat nu binnen. En plek voor de fiets die binnenkort komt. Ik voelde me al heel lang slecht met die container, die eigenlijk binnen moet staan. Hij stond ook weer niet langs het pad, wat niet van de gemeente mag, hoewel er bij mijn weten hier nog nooit een bekeuring voor is uitgedeeld. Dus officieel mocht het wel wat ik deed, maar ik vind het toch een stuk fijner dat hij nu helemaal uit het zicht is. Komt ook het wijkje ten goede. Nu nog de mensen die hun container wel permanent langs het pad laten staan.

Dinsdag 27 september 2022. I.

Maandag was weer een rustige dag, met uitzondering dan weer van het plaatsen van boeken, waar ik geheel volgens plan opnieuw het volgende 25-tal plaatste en nu ben aangekomen bij nummer 0076. Ik heb ook een vermoeden – maar nog niet meer dan dat – waarom we steeds zo hoog staan in de zoekresultaten. Dat komt mogelijk omdat bij elke titel van mij ook een plaatje is. Ik plaats ook alleen maar boeken die ik ook werkelijk heb, en ook niet zonder een plaatje van dat boek. Dat doet niet iedere boekenwebsite zo consequent. De Slegte staat vaak onder mij, met hetzelfde boek, maar het boek is dan in de meeste gevallen ‘niet meer leverbaar’ of ‘laatste exemplaar verkocht’ en vertoont dan ook geen plaatje meer. Ook valt me op dat ‘Boekwinkeltjes’ (een verzameling van particuliere aanbieders) soms hetzelfde boek heeft als ik, maar dan voor een extreem lage prijs, bijvoorbeeld € 0,70 of € 1,00. Alle professionele leveranciers vragen voor elk boek tenminste € 5,00. Dat is al erg minimaal als je hiervan wil leven. Bij de prijs moet dan altijd nog wel de transportkosten worden gerekend, bij PostNL meestal vanaf ongeveer € 6,00 en daar verdient de leverancier uiteraard geen stuiver aan. Ook ‘Boekwinkeltjes’ levert vaak geen plaatjes, maar vaak wel nog van het opengeslagen boek. Dan zie je uiteraard het kaft niet en het kaft is in mijn ervaring het meest kwetsbaar en vaak beduimeld, smoezelig of beschadigd. Dan kom je met het vertonen van de binnenkant nog het beste weg. Ik vertoon in vrijwel alle gevallen juist wel de buitenkant, want dat is het eerlijkst. Alleen bij boeken uit het begin van de vorige eeuw, staat er soms helemaal niets op de buitenkant en dan doe ik het titelblad. In die tijd was blijkbaar de reclame nog niet uitgevonden. In elk geval niet voor boeken.

Maandag 26 september 2022.

Intussen heb ik 53 boeken ‘gedaan’ op de qatraze-website. Het is me nu duidelijk dat ik van die eerste 53 boeken, er in de afgelopen 5 jaar er ook vijf verkocht heb, omdat ik die nu mis in de nummering. Het beeld blijft gelijk en dat zal ook wel zo blijven: meer dan 90 % blijft in prijs gelijk en een stuk of 5 zijn nu duidelijk duurder in de markt en dus nu ook bij mij. Wat me speciaal opvalt bij het zoeken van elke titel, is dat (bijna?) elke keer bij het zoeken naar het boek via Google de qatrazewebsite zo hoog staat. Vrijwel steeds bij de bovenste vijf en meestal ook hoger dan bol.com, amazon.com de slegte en boekwinkeltjes.nl En dat zijn toch stuk voor stuk websites die vele malen groter zijn dan de mijne. Misschien wel honderden malen zo groot. Dus het middel Google-adwords, waarbij je tegen vergoeding hoog geplaatst wordt in de zoekresultaten, heeft bij mij totaal geen zin, omdat we elke keer al hoog staan. Het is mij trouwens ook een raadsel waarom we dan steeds zo hoog staan. Het moedigt natuurlijk wel aan, om nog veel meer boeken op deze website te gaan plaatsen.

Zondag 25 september 2022.

De situatie in de Russisch – Oekraïense oorlog lijkt intussen steeds meer uit de hand te lopen. Dit weekend zijn er referenda in vier door de Russen veroverde gebieden, met kort daarna naar verwachting inlijving van deze gebieden bij Rusland. Dan valt – in de gekronkelde Russische visie – Oekraïne Rusland aan en is er oorlog, maar die is dan door de Oekraïners veroorzaakt. Je moet maar op het idee komen.

Ik heb onlangs nog Il Principe, de Heerser, van Nicoló Macchiavelli gelezen, uit rond 1500. De grondlegger, volgens Wikipedia, van de politieke wetenschappen. Zijn methodes zijn dan wel knap radicaal maar voor die tijd niet erg bijzonder. Zoals de vertaler in zijn inleiding schreef: Macchiavelli was niet immoreel, maar amoreel: hij had geen normen, behalve dan politieke. Je moest – desnoods met bloedvergieten – aan de macht komen, dat ging soms niet anders, maar eenmaal aan de macht moest je het bloedvergieten wel onmiddellijk stoppen. Al was het maar omdat je geen slechte naam wilde hebben en een goede heerser voor je onderdanen wilde zijn en je wilt ook niet weer snel verjaagd worden door de volgende wreedaard met dezelfde methode. Wreed doen om het wreed zijn was bij Macchiavelli uit den boze. Wreedheid kon wel als je ergens aan de macht wilde komen, maar moest dan ook meteen daarna stoppen. Zo bezien waren Hitler en Stalin, geen Machiavellisten want die waren (ook) wreed om wreed te zijn, zonder politiek doel. Poetin is dan misschien wel een Machiavellist, hoewel we van zijn aanpak voor die conclusie eigenlijk nog te weinig weten.

Verder ben ik dan gisteren, na maandenlang uitstellen, begonnen met de herinrichting van mijn boekenwebsite, www.qatraze.nl De huidige invulling is van een jaar of vijf geleden, mede op basis van de internetgegevens van die tijd, dus die moet eerst ‘even’ worden geactualiseerd. Van elk boek moet je nagaan wat voor datzelfde boek elders op het internet wordt gevraagd, en dan je prijs vaststellen. In vijf jaar tijd is de wereld wel veranderd. Ik heb de eerste 25 boeken nu gedaan, en de meeste van die boeken zijn nog even incourant als vijf jaar geleden en nauwelijks iets waard. Van vijf van deze 25 blijkt dat ze elders een stuk meer kosten, dus daarvan heb ik nu ook de prijs verhoogd. Ik blijf uiteraard aan de lage kant zitten. Eén boek is inmiddels door een uitgever opnieuw uitgebracht en kost nu nieuw 25 euro, terwijl het tweedehands exemplaar bij mij nog slechts 5 euro kostte. Die prijs heb ik nu gebracht op 10 euro. Dan heb je dezelfde tekst, maar op ouder papier. Ik ben van plan, als ik geen buitengaatse plannen voor die dag heb, elke dag weer 25 boeken te gaan herbeoordelen, en dan ben ik wel een maandje of zo bezig. En daarna moeten er nog vele honderden, zo niet enkele duizenden boeken aan worden toegevoegd. Ik ben dus nog wel even zoet met dit project.

Zaterdag 24 september 2022.

Vrijdag heb ik meteen maar mijn ‘huiswerk’ gemaakt: vragen over de laatste jaarrekening en het jaarverslag en de jaaragenda voor 2023. Gek eigenlijk, dat je je agenda voor 2023 nu al tot en met december maakt, terwijl geen mens weet in wat voor situatie we over dik een jaar zitten. Er zijn zelden zoveel onzekerheden geweest. Eind volgend jaar zitten we zelfs al in de tweede winter na vandaag.

Verder kon ik weer een volgend boek in onze boekwinkel ophalen, alsof het zo gepland was, want gisteravond maakte ik precies het laatste boek dat ik had af. Het boek dat ik gisteren kocht gaat over Gorbatchov, de laatste baas van de Sovjet-Unie, die ook de Sovjet-Unie opblies. Hij is intussen overleden, maar dat vind ik minder interessant. Interessanter vind ik hoe hij aan zijn laatste positie is gekomen. Na de dood van Brezjnev op 10 november 1982 (als 75-jarige) was zijn opvolger Andropov, die 69 was, de grote baas van de Sovjet-Unie; hij was van 12 november 1982 tot 9 februari 1984, de baas, dus dat was nauwelijks meer dan een jaar. Diens opvolger was dan weer Tsjernenko die regeerde van 13 februari 1984 tot 10 maart 1985 als 73-jarige en dat was ook maar amper een jaar. Daarna kwam dus Gorbachov van 11 maart 1985 (toen hij 54 was) tot 24 augustus 1991. Op 25 december 1991 hief hij de Sovjet-Unie op. Ik kan me die snelle veranderingen achter elkaar in de tachtiger jaren ook nog goed herinneren. De Sovjet-Unie werd al ten tijde van Brezjnev een ‘gerontocratie’ genoemd: een bewind van oude mannen. Dus de ene oude man volgde de andere op, totdat de oude mannen ‘op’ waren, en een jongere aan het bewind kwam. Ik keek daar toen ook naar als een verzameling oude mannen, maar inmiddels heb ik ze allemaal overleefd, en hoor ik nu zelf tot die categorie. Gorbachov overleed op 30 augustus 2022 en werd 91. Het lijkt me erg interessant om te weten hoe Gorbachov carrière maakte en die snelle wisselingen beleefd heeft, totdat hijzelf geroepen werd. De lering is in feite nu al dat je op tijd voor je jongere opvolging moet zorgen als je intussen zelf tot de categorie ‘oude mannen’ bent toegetreden.

Een heel ander boek heb ik ook gisteren meteen maar gekocht en wel de levensbeschrijving van Magellaan. Dat was een Portugees die in Spaanse dienst de eerste mens was die om de wereld ging. Hij ging (plm 1520) van Spanje uit naar Zuid-Amerika, en ontdekte de naar hem genoemde Straat Magellaan en kwam zo in de Stille Oceaan terecht. Verder naar het noordwesten varend, bereikte hij wat nu de Filippijnen zijn, die toen al waren ontdekt, maar dan door Spanjaarden die uit het westen via Afrika kwamen. Hij bewees dus wel als eerste dat de wereld rond was. Hij heeft het bezoek aan de Filippijnen echter niet overleefd, want hij werd door de plaatselijke bewoners vermoord, tijdens bekeringsactiviteiten waar die bewoners niet van gediend waren. Een enkel schip van die expeditie, de Victoria, oorspronkelijk van vier, bereikte uiteindelijk Spanje weer met nog slechts 18 bemanningsleden, van de kleine driehonderd die waren vertrokken.

Vrijdag 23 september 2022.

Na uitslapen heb ik alle achtergestelde taken rustig uitgevoerd. Bij een buurvrouw aan het eind van het rijtje waren de hele dag vier werklieden bezig, met het aanpassen van de gasleidingen. We hadden een half jaar geleden nieuwe gasleidingen in de straat gekregen, van kunststof in plaats van het gevaarlijke gietijzer, en ik heb toen niet begrepen dat dat ook betekende dat ook in huis alles moest worden aangepakt. Het betekende voor haar ook de hele dag geen verwarming aan. De vier werklieden liepen alle vier in dikke kleding rond, want die wisten blijkbaar wat er zou gaan gebeuren. Zijzelf kleumde: de hele dag moest de verwarming uit. Als ik het goed begrepen heb dan komen deze lui dus binnenkort ook langs bij mij. Het wordt de komende weken in elk geval niet warmer, dus dat wordt nog wat.

Donderdag 22 september 2022.

Het was een enorm drukke week, tot nu toe. Dat blijkt wel uit het feit dat ik al enkele dagen deze rubriek niet heb bijgehouden. Maandag had ik mijn hulp, moest ik naar een periodieke tandartscontrole en had ik bovendien aan het eind van de dag een ongebruikelijke buurvrouw op bezoek voor de thee. Ik ken haar al zo lang ik hier woon en ze is kunstenares. Ik had me dus goed voorbereid, zowel met wat ik zou tracteren (o.a. zelfgemaakte weesper moppen) als om het gesprek te hebben. Nu zijn mijn kunstzinnige aderen niet erg goed ontwikkeld, zo niet geheel afwezig, dus dat was toch nog een hele opgave voor me. Ik had gekozen voor de 17e – eeuwse atlas van Bleau, met fantastisch versierd kaartenmateriaal, en voor het boek over de Scythen, die zulke prachtige gouden kunstvoorwerpen hebben achtergelaten. Dus ik moest na de maaltijd toch wel even de tijd nemen om uit te hijgen. Dinsdag moest ik al vroeg een auto ophalen om in de namiddag te Enschede het gesprek met de voltallige Raad van commissarissen te hebben, uiteraard samen met de overige bestuursleden. Het werd dus een late thuiskomst. De volgende morgen, gisteren dus, moest ik al vroeg weer op, voor de volgende Enschedese vergadering, eerst met het eigen bestuur en daarna met de leiding van De Woonplaats. Gisteravond zat ik dus, na het weer wegbrengen van de auto en op de wandelterugweg nog even mijn volgende broden besteld te hebben, opnieuw bij onze Chinees. Het waren dus welgevulde dagen en hopelijk ook nuttig, maar dat weten we later pas.

Maandag 19 september 2022.

Gisteren dan weer eens met een buuf naar Loetje. Anders dan de vorige keer was er deze keer door de automaat verteld dat je voor Loetje niet hoeft te reserveren, maar als je dat toch wil dat via hun website moet. Nu had ik al eerder meegemaakt dat – enkele maanden geleden – de dochter van de eigenaar van het belangrijkste Italiaanse toprestaurant in Groningen de deuren had geopend, restaurant Alicia, met als gevolg dat je daar maanden tevoren moest reserveren. Het nieuws ging blijkbaar als een lopend vuurtje. Maanden wachten heb ik voor geen enkel restaurant over, dus ik zou wel wachten tot de storm was gaan liggen. Het zou wel een keertje overgaan. Dus inderdaad probeerde ik enkele maanden later opnieuw te reserveren en toen ging het erg vlot. Zelfs binnen een paar dagen kon ik al op een zaterdagavond langskomen. De storm was dus blijkbaar inderdaad gaan liggen. De reservering heb ik dus gemaakt. Toen ik echter op de afgesproken dag en tijd met gezelschap arriveerde, bleek mijn reservering niet in het boek te staan. Merkwaardig toch. Maar het was geen probleem want er waren toch nog tafeltjes vrij. En dat op een zaterdagavond bij wat dan een Gronings toprestaurant zou moeten zijn. Reserveren was dus helemaal niet nodig geweest, en dat wist de dame met wie ik de reservering had gemaakt blijkbaar ook: ze had niet eens de moeite genomen het op te schrijven. De maaltijd was vervolgens heel redelijk, maar met de top had het weinig te maken. Het is dus niet genoeg om de dochter van een topkok te zijn. Terug naar gisteravond. Met de melding dat reserveren bij Loetje niet nodig was, kreeg ik meteen het gevoel dat de drukte van de vorige keer – enkele maanden geleden, toen Loetje hier nog maar pas open was – blijkbaar alweer voorbij was. Maar eenmaal binnen bleek vrijwel meteen het tegendeel: het was er vrijwel meteen weer bomvol en alle tafeltjes waren bezet. En het aantal tafeltjes is er groot. Ook na de tweede keer heb ik nog altijd geen idee hoe groot dit restaurant eigenlijk is: mega. En alle tafeltjes bezet, ook nog na meerdere maanden. Restaurant Alicia is inmiddels “Sur le Flacon” (op de fles), zoals de Fransen het zo mooi kunnen zeggen en is er niet meer. Loetje is er nog wel en met hun formule en realisatie is het zeker wel een blijvertje, blijkbaar.

Bij de ‘kleine feitjes’ hoort natuurlijk ook dat ik afgelopen zaterdag voor het eerst bij onze Jumbo Sinterklaasspullen heb gezien. Het werd natuurlijk ook de hoogste tijd, want ze waren weer eens erg laat daarmee. Nu nog de oliebollen, waar ik ook weer met smart op zit te wachten. Waar blijven die nou?

Zondag 18 september 2022.

Het was geen bijzondere dag. Maar aangezien ik enkele dagen weg was geweest, moest ik toch wel het een en andere aan ‘achterstallig onderhoud’ doen. En nog een keer boodschappen doen. Dan vraag je je af of je wel voor die paar dingen nog de deur uit moet, maar dan besluit je toch nog maar even te gaan, al was het maar voor nog wat beweging. En eenmaal in de supermarkt zie ik dan weer allerlei zaken, die ik toch nog wel moet hebben. Vooral zaken die ik maar heel weinig aanschaf, misschien zelfs minder dan één keer per jaar, zoals een pak suiker en een pak zout. Met elk zo’n pak doe ik waarschijnlijk zelfs jaren. Ik doe eigenlijk nergens suiker in, bij geen enkel gerecht. Misschien als ik iets van gebak of koek zelf maak: enkele keren per jaar. Of als ik eens een gast heb, die suiker in de koffie of thee wil. Zout gebruik ik dan wel vaker. Vrijwel elke dag zelfs: een snufje in de aardappels of de groente of op een stukje vlees of vis. Of op een ei. Zout is ook belangrijk voor de aanwezigheid van jodium, dat verder niet veel voorkomt. Uiteindelijk had ik toch een loodzware en tamelijk volle tas mee naar huis. Nu heb ik voorlopig wel weer genoeg. Maar dat heb ik wel vaker gedacht.

Zaterdag 17 september 2022.

En dat was weer een dagje Enschede. Deze keer niet om te vergaderen, maar voor kennismaking met de telefonische service voor de huurders van De Woonplaats. Met ruim 15.000 woningen is er altijd wel iets te vragen of te repareren. En het was inderdaad interessant. De medewerkers daar staan letterlijk en figuurlijk met hun voeten midden in de maatschappij. Alles dat dagelijks in de kranten staat over energieprijzen, en overige oplopende prijzen, allerlei soorten ongein met betrekking tot vele vormen van criminaliteit, zoals drugsgebruik en -overlast, huiselijk geweld en diefstal van van alles en nog wat, om maar enkele voorbeelden te noemen, komt daar elke dag voor. En moeten zij dienen als de eerste opvang. Dat dat dus lang niet alleen over huren, maar over alles wat er verder nog omheen kan gebeuren. Ik werd voortreffelijk in de materie geïntroduceerd, kreeg inzicht in enkele telefoongesprekken, en kon alles vragen wat ik maar wilde. Ik was er, zoals vrijwel altijd, ruim te vroeg, en vertrok pas weer ruim over de afgesproken tijd. Hoewel het op vrijdagmiddag blijkbaar doorgaans niet druk was, vloog toch de tijd. Om een uur of zeven was ik weer bij mijn vertrouwde Chinees. Pas toen ik van daar naar huis wilde, een uurtje of zo later, goot het met bakken uit de hemel. Het is maar een paar honderd meter lopen, dus ik waagde het er op zeker moment maar op. Ik kwam dus als een verzopen kat thuis. Alle natte kleren uitgedaan, me afgedroogd en droge kleren aangetrokken. En na een uur of zo was ik weer helemaal droog, op een plukje haar in mijn nek na. En natuurlijk ook nog niet achter mijn oren.

Vrijdag 16 september 2022.

Een dagje uitrusten. Wel las ik vanmorgen vroeg dat vorig jaar er 119 fietsers in het verkeer zijn overleden, waarvan 57% boven de 70 jaar. Dat was een jaar eerder nog 49%. Op de vraag welk deel daarvan elektrisch fietsten, moest de statisticus het antwoord schuldig blijven: dat wordt niet geregistreerd. Dus de vraag doemt voor de tweede keer in korte tijd op: zal ik nog wel gaan fietsen? Ik neem me voor in elk geval niet meer in druk stadsverkeer te gaan fietsen, al kunnen er op eenzame landweggetjes natuurlijk ook vreselijke ongelukken gebeuren. Een tweede voornemen is dat ik in elk geval de tijd neem om eerst eens goed te gaan oefenen, zodat ik het apparaat onder alle omstandigheden goed in de hand heb.

Donderdag 15 september 2022.

Dat was weer eens een Rotterdams dagje. Voor de klankbordgroep van mijn pensioenfonds. Tegenwoordig zit immers het hoofdkantoor van KPNTelecom in Rotterdam. Dat was in mijn tijd Den Haag, en mogelijk ook nog in Groningen, maar dat was me nooit helemaal duidelijk. Waarom dan voor Rotterdam is gekozen heb ik nooit begrepen. Ik heb niks met Rotterdam. Ik ben er heel vaak geweest in allerlei wijken, maar het heeft me nooit echt bekoord. Amsterdam zo mogelijk nog minder. Daar kwam ik ook heel vaak, maar eigenlijk altijd met tegenzin. Met zo’n gevoel roep je ook dingen over je af. Ik weet nog dat ik eens in een Japans restaurant in Amsterdam gegeten heb, en dat enkele dagen later in datzelfde restaurant iemand werd doodgeschoten. Dat had dus evengoed enkele dagen eerder kunnen gebeuren, of ik had er ook een paar dagen later kunnen gaan eten. Ik ben dan ook een Hagenaar en daar kom ik wel veel liever, ook al zijn daar ook wijken, waar ik beslist omheen zal lopen. Ik ben dus eigenlijk geen stadsmens. Ik ben veel liever in de natuur of in een veel kleinere plaats of in een buitenwijk met laagbouw. Inhoudelijk ging de bijeenkomst uiteraard over de komende nieuwe pensioenwet, waar zo langzaamaan niemand meer enthousiast over is. De behandeling in de Kamer, die eigenlijk voor vandaag geagendeerd stond, is voor de zoveelste keer uitgesteld. De bijeenkomst was (daardoor) vroeger dan gepland afgelopen, en had ik tijd over om naar mijn achterneef Piet in het Amersfoortse te gaan. Waar ik toch zeer onverwacht ook nog kon mee-eten. Daarna weer naar huis, waar ik om een na 11 uur weer aankwam.

Woensdag 14 september 2022.

In inderdaad kwam dan gisteren het telefoontje dat de fiets kan worden afgeleverd. Ik heb de dame maar meteen naar mijn advocaat doorverwezen. Ik had me, misschien wel door mijn bijdrage hieronder van gisteren, pas gerealiseerd, dat er nog onbeantwoorde vragen zijn. Het moet al ergens in de zomer van 2019 geweest zijn, de aanvraag loopt immer al vanaf maart 2019, dat ik aan de gemeente een lijstje met gewenste of noodzakelijke accessoires op de fiets heb gezonden. Waarvan ik ook niet meteen wist of ze al dan niet bij de voorziening hoorden, of dat ik wellicht een deel zelf moest betalen. Het was de fase waarin de fiets me wel werd toegekend, maar zonder de elektrische ondersteuning, waarop ik besloot er dan helemaal geen gebruik van te willen maken. Maar het lijstje bleef daardoor onbeantwoord. Ik wil natuurlijk eerst wel even weten wat wel en wat niet door de gemeente vergoed wordt. Bovendien verandert elke fabrikant, van welk apparaat dan ook, wel onderdelen en/of accessoires in de loop der jaren. Dus ik weet zelfs niet eens of het in 2019 ingediende vragenlijstje vandaag nog wel actueel is. Zijn die accessoires er nog wel, en in die maten ook? Of zijn er wellicht nu mogelijkheden die er in 2019 nog niet waren? Er zijn namelijk intussen wel drie volle jaren voorbij gegaan. Het zou een wonder zijn als alles nu nog precies hetzelfde zou zijn. Ook de fiets zelf is wellicht veranderd. Kan ik er nu nog wel op fietsen? Bij de accessoires moet u onder andere denken aan: een bijpassende boodschappentas. De fiets is immers mede bedoeld om boodschappen mee te kunnen doen. Komt die tas nu wel of niet voor rekening van de gemeente? Iedereen gebruikt natuurlijk wel een boodschappentas, maar deze kost wel meteen een paar honderd euro. Zoveel geld betaalt niemand voor een boodschappentas, en is dus uitsluitend het gevolg van mijn handicap. Een stok met felgekleurd vlaggetje, zodat ik ook als ik tussen auto’s rijd nog opval. Een extra accu, voor het geval ik onverwacht eens zonder stroom zit, als ik enkele kortere ritjes vlak achter elkaar maak. En zo zijn er nog een aantal zaken. Ik voel er niks voor om proefkonijn te zijn. Dat ben ik in mijn leven vaak genoeg geweest. Dus we zijn misschien nog wel even bezig, voordat ik er werkelijk op kan rijden.

Dinsdag 13 september 2022.

Opnieuw is er een soort stilte voor de storm. De komende dagen en weken zijn er weer diverse ontwikkelingen te verwachten, bij mijn klussen voor de diverse instanties. En het zou ook maar eens kunnen gebeuren, dat in de komende week of weken ook mijn nieuwe fiets zal worden geleverd. Die aanvraag loopt pas vanaf maart 2019, dus dat zou toch wel snel zijn, na drie en een half jaar. Maar het is ook nog heel goed mogelijk dat de aflevering toch nog iets verder moet worden uitgesteld, om redenen die ik niet zo snel kan verzinnen, maar dat kon ik bij het vorige uitstel ook niet. Ambtenaren van de gemeente Groningen zijn erg goed in het voor zich uitschuiven van beslissingen, dus daarop is ook nog een goede kans. Ook is er nog de mogelijkheid dat hij wel wordt afgeleverd, maar dat ik er helemaal niet op kan fietsen. In drie en een half jaar is er bij elke fabrikant van wat dan ook altijd een goede kans dat de modellen weer wat veranderd zijn. En het hoeft op cruciale punten maar een paar centimeter te zijn of het fietsen wordt voor mij onmogelijk. Dus het blijft toch nog afwachten. Na drie en een half jaar wachten kunnen er echt nog wel een paar maanden bij. Ik hou de lezer uiteraard op de hoogte van alle ontwikkelingen en zeker van het moment dat de fiets is afgeleverd, en ik er echt op kan fietsen.

Maandag 12 september 2022.

Een van de merkwaardigste nieuwsberichten, die ik zelf gevonden heb, is dat de lijkwagen voor de onlangs overleden Koningin Elizabeth II van Groot-Brittannië, een Mercedes is. Het is vermoedelijk alleen ‘haar’ lijkwagen, want alle volgwagens wijken daar in elk geval qua type serieus vanaf. Elizabeth stond er bekend om dat ze soms op heel subtiele wijze, liet merken aan haar kleding en overige outfit, het ergens niet of wel mee eens te zijn. Ik kan me niet voorstellen dat Groot-Brittannië ervoor kiest om haar in een Mercedes te laten rondrijden. Er zijn aldaar genoeg andere modelletjes van eigen makelij. Het zal dus wel haar eigen wens zijn geweest, daarmee zeggende dat ze tegen de Brexit was. Ook opmerkelijk is dat ik daar geen enkele commentator over heb gehoord. Ze zwijgen er allemaal over als het graf. En dat zal vast wel weer niet haar wens zijn geweest. Het is het laatste waar je een overledene mee kan dienen: zijn of haar laatste wens uitvoeren.

Zondag 11 september 2022.

De Vuelta is inmiddels vandaag weer afgelopen. Met als voor mij toch wel verrassende winnaar: Remco Evenepoel, een Belg. Maar hij heeft het echt verdiend en kreeg niks cadeau. Dan is de volgende fase, die van de veldritten, maar ik heb niet paraat wanneer dit seizoen precies gaat beginnen. Daar floreerden de laatste jaren vooral Wout van Aert en Mathieu van der Poel. Allebei fenomenen. Bij de vrouwen zijn de Nederlandsen al jaren zeer dominant, en aangezien aan alles een keer een eind komt, ben ik benieuwd of dat dit jaar al zal zijn.

De plantjes doen het heel goed, met de vele regen van de afgelopen dagen en verder vernam ik dat in Den Haag op de Kneuterdijk, restaurant Garuda weer open is. Inmiddels iets anders gespeld, want vroeger Garoeda geheten. Daar moet ik toch ook een keer naartoe.

Zaterdag 10 september 2022.

We leven in veranderende tijden. Gewoonten en gedrag waar ik groot mee ben geworden zijn nu aan het veranderen. Op school maakten we kennis met Karel de Grote en Filips (of zelfs Philips) II van Spanje, onze tegenstander in een groot deel van de 80-jarige oorlog. De naam Karel werd voor het eerst gedragen door Karel Martel, de grootvader van Karel de Grote. Karel Martel werd geboren op 23 augustus 686 waarschijnlijk te Herstal, toen alleen nog maar een flink huis, nu een stadje, vlakbij het huidige Luik, als zoon van Pepijn II van Herstal en Alpaida, met wie Pepijn in bigamie getrouwd was, naast zijn eerste echtgenote Plectrudis. Het waren dan wel gedoopte Christenen, maar de normen lagen nog niet zo erg vast. Toen Alpaida moest bevallen van Karel Martel, moest uiteraard ook koning Pepijn worden geïnformeerd. Die was juist bezig met een groot banket, samen met zijn vrouw Plectrudis. De boodschapper kon uiteraard niet zomaar aan hem melden dat hij een zoon had gekregen, waar zijn vrouw niets van wist, die naast hem zat. Dus de boodschapper improviseerde ter plekke en zei tegen Pepijn, maar zodat iedereen het kon horen: “de kerel is gekomen”. Pepijn wist dan dat hij weer een zoon had, al was het geen officiële, terwijl de anderen dachten dat er een bij Pepijn bekende man was gearriveerd. Deze variant werd later bevestigd, maar ‘kerel’ werd snel verbasterd tot ‘Karel’ en zo werd Karel Martel de eerste Karel in de geschiedenis. Er zouden er nog vele Karels volgen, in meerdere landen. Net zoals dezer dagen er weer een volgende Karel is gekomen in de persoon van Karel III van Engeland (Groot-Brittannië). De Britten en de Fransen verbasterden vervolgens die naam tot Charles, en voor Karel de Grote, Karel Martels kleinzoon, tot Charlemagne. Maar die verbasteringen hebben wij hier nooit gevolgd.

Zo kennen wij dus de Britse koningen Karel I (1600 – 1649) en zijn zoon Karel II (1630 – 1685). Waarom de volgende Karel dan in Nederland meteen Charles III zou gaan heten, snap ik gewoon niet. Wij kennen hier helemaal geen Charles I en Charles II.

Iets dergelijks deed zich niet zo lang geleden in Spanje voor. Elke Nederlander kent Filips II van Spanje, waarnaar ook in het Wilhelmus wordt verwezen. We kennen ook, voor de liefhebbers, Filips I, Filips III, Filips IV en Filips V van Spanje. Dan komt er een volgende Filips van Spanje, die dan logischerwijze Filips VI zou moeten heten, maar die heet hier dan ineens Felipe VI, terwijl we hier geen enkele andere Felipe van I tot en met V kennen. Voor mij zijn het dus Karel III, en Filips VI.

Vrijdag 9 september 2022.

Na de vorige voor mijn doen zeer lange ‘arbeidsdag’ op woensdag in Den Haag, volgde opnieuw een drukke en lange volgende dag in Enschede. Al was hij niet meer zo absurd lang als de woensdag. Toch zat ik nog om 10.09 op de trein naar Enschede, 3 uur later dan de dag ervoor, en kwam ik om een uur of acht weer thuis, hetgeen een uur later was dan de voorgaande dag. Maar ook deze keer viel ik vrijwel meteen op de bank in slaap, tot tegen middernacht, net als de vorige dag, en ging meteen door naar bed. In Enschede was ik doende met de selectie, samen met medebestuursleden, van een nieuwe Commissaris voor de Raad van Commissarissen.

Vanmorgen kon ik dan voor het eerst weer eens uitslapen, maar met het vele slapen dat ik al had gedaan kwam daar niet veel van terecht. Zo fit als een hoentje ging ik vandaag dus weer aan de slag. Om tot de ontdekking te komen dat mijn to-do-list vrijwel helemaal leeg was. Mocht ook wel eens een keertje. Wel uiteraard het eeuwige opruimen van van alles en de huishoudelijke bezigheden, zoals de boodschappen en de was doen en dergelijke. Volgende week zie ik dan wel weer enige bijeenkomsten opdoemen die ik nog moet voorbereiden, maar dat hoeft niet vandaag. Vandaag is mijn relaxdag.

Donderdag 8 september 2022.

Gisteren diende dan voor het Centraal Medisch Tuchtcollege in Den Haag om 11.00 uur mijn zaak in beroep tegen de artsen die negatief hadden geadviseerd over het gebruik van elektrische ondersteuning voor mijn komende driewieler. Zij gingen ervan uit dat die ondersteuning niet nodig was. Die zaak heb ik al voor de rechtbank gewonnen op 11 maart j.l., maar de fiets is nog altijd niet geleverd. Bij de zitting in eerste aanleg was en ben ik nog altijd erg verbaasd. Daar was in Zwolle een soort onderzoekscommissie die argumenten verzamelde, maar de tuchtcommissie zelf heb ik daar nooit gezien. Een dokter mag – volgens staand gebruik – geen oordeel vellen over een patiënt als hij hem niet zelf heeft gezien, maar als de patiënt dan in beroep gaat dan hoeven de dan oordelende dokters de patiënt niet te zien. Heel vreemd. Dat ga ik nog eens apart aan de orde stellen. Gisteren zat er wel de officiële commissie en de zitting liep dan ook een stuk prettiger dan eerder in Zwolle. De uitkomst komt over acht weken.

Om op tijd in Den Haag te kunnen zijn, (te laat komen was uiteraard geen optie) moest ik ruim te vroeg van huis, zodat ik eventueel een trein kon missen of overslaan als hij zo druk was dat ik geen zitplaats had. Ik moest dus uiterlijk de trein van 07.09 uit Haren hebben, en dat betekende dan weer de wekker om kwart over vijf. En dat betekende ook drie wekkers voor alle zekerheid, want ik slaap bijna nooit meer op een wekker en al helemaal niet zo vroeg. Om pakweg half één was de zitting voorbij en kon ik weer terug. Ik had uiteraard ook extreem vroeg ontbeten en ik rammelde intussen. Mijn hele systeem was van slag. Het liefst ga ik dan naar The Village, onder het station van Voorburg, omdat ik daar de inrichting intussen zo goed ken dat ik precies de stoelen ken waar ik op moet zitten om zo dichtbij een stopcontact te zitten om mijn telefoon weer op te laden. Bovendien hebben ze daar een toilet waarop ik ruim kan zitten. Het was nog een rare en lange weg om daar met openbaar vervoer te komen (achteraf bezien was de trein Den Haag Centraal – Voorburg er veel sneller), maar om even over half twee zat ik er toch. Ik nam uiteraard de tijd voor de telefoon, met een boerenomelet en een biertje, want het was knap benauwd weer. En na afloop nog een kop koffie met iets erbij. Ik had de trein van 14.47 vanaf Voorburg.

Ik heb nog wel even getwijfeld om onderweg nog uit te stappen, maar ik was behoorlijk bek af tegen Amersfoort en ging toch maar liever meteen naar huis. Via station Groningen en de bus, wat wel extra om, maar zonder veel lopen was, kwam ik tegen zessen aan bij de Chinees. Om zeven uur was ik thuis en ben meteen op de bank in slaap gevallen. Tegen middernacht werd ik wakker en ben meteen daarna via de badkamer naar bed gegaan. Dit soort extreem lange dagen had ik vroeger wel vaker, maar intussen is het echt een hele opgave.

Woensdag 7 september 2022.

Het ‘feest’ gaat zo langzaamaan beginnen. Na een vrij rustige zomer, begint vanaf ongeveer nu de agenda weer geleidelijk voller te lopen. Ik heb er nog altijd zin in, maar ben toch iets minder gerust dan de afgelopen jaren. Er komt – zoals bekend – aan alles een keer een eind, en het gaat al zo vele jaren zo goed met me. Wanneer komt dan de dip? Hij komt elk jaar ook dichterbij, zoveel is ook zeker.

Ook de regen komt er nu eindelijk aan, en dat betekent dat ik ook niet meer dagelijks naar mijn buitenplantjes hoef te kijken. Die krijgen voorlopig echt wel genoeg te drinken.

Dinsdag 7 september 2022.

Vanmorgen, tussen wakker worden en opstaan, overpeinsde ik het komende jaar 2023. En kwam tot de conclusie dat het – voor de huurderssector – een heftig jaar zal gaan worden. De jaarlijkse huurverhoging, die voor een belangrijk deel afhangt van de in het afgelopen jaar voorgekomen inflatie, zal bijzonder heftig zijn, aangezien de inflatie nu al maandenlang ruim boven de 10% uitkomt. Hoe we dit gaan tackelen, daar moet nog de eerste gedachte aan worden geweid. Overigens heb ik ook van de andere spelers in het veld, waaronder de Woonbond, nog niets in de pers of op een andere manier vernomen. En los van de huurverhoging is er ook nog de enorme stijging van de energieprijzen en de overige prijzen. Ergens in het najaar moeten we ons dan gaan beraden op de volgende visitatie. Dit ging de afgelopen keren (eenmaal per 4 jaar) verkeerd en ik zie nog niet hoe we dat deze keer beter gaan doen. Kort daarna gevolgd door de selectie van nieuwe commissarissen. Allemaal hoofdpijndossiers.

Vanmorgen viel me een bericht over energieleverancier Vattenfall in een krant op. Die gaat zijn tarieven per 1 oktober a.s. opnieuw met 50% verhogen. Voor het eerst stond daar een voorbeeldtarief bij een bepaald gebruik bij. Dat had ik in de heftige discussie die de laatste tijd in de media gevoerd is, nog niet eerder gezien. Het bleef steeds beperkt tot vreselijke voorbeelden van mensen die ineens 500 euro of nog (veel) meer per maand voor hun energie moeten gaan betalen. Vreselijk. Zelf heb ik geheel per ongeluk enorm gezwijnd. Toen mijn tarief eind vorig jaar opnieuw moest worden vastgesteld, was ik niet op tijd met het maken van een keuze, hetgeen tot gevolg had dat ik toen de hoofdprijs moest betalen: 106 euro per maand. Kon me wel voor mijn kop slaan. Totdat bleek dat dit tarief dan wel weer tot december 2023 vastligt, en dus was ik toch een spekkoper. Nu stond er in het krantenbericht ineens een voorbeeld van de nieuwe tarieven van Vattenfall bij. Bij 1200 m3 gas en 2250 kWh per jaar komt de Vattenfallklant per 1 oktober aanstaande uit op 250 euro per maand. Mijn jaarverbruik (gemeten per 1 juni j.l.) is 1117 m3 en 1617 kWh. Ik zit daar dus heel fors onder. Terwijl ik al zeker vanaf 1 juni het vaste voornemen had en heb, om zoveel mogelijk te gaan besparen op energie. En dat lukt al vrij aardig, zeker wat het gas betreft, waar ik wel eenderde minder van verstook vergeleken met vorig jaar. Dus mijn verhoging komt pas vanaf december 2023, en zal – naar de huidige maatstaven – vast niet boven de 200 euro per maand uitkomen. Niet fijn uiteraard, maar dat moet ik kunnen overleven. Die torenhoge bedragen zullen dan wel gelden voor een combinatie van: een heel gezin, een groot en slecht geïsoleerd huis en wellicht ook nog niet het ideale verbruik kunnen halen.

Maandag 5 september 2022.

Een rustdag volgde, waar ik uiteraard wel even aan toe was. Heb mij beperkt tot de gebruikelijke huishoudelijke zaken en een spannende etappe in de Vuelta zien. In de avond een gezellig etentje. Ik kan er dus voor deze week weer tegen, en dat zal nodig zijn, omdat er weer diverse afspraken op de rol staan.

Zondag 4 september 2022.

De derde boekenkast staat nu ook helemaal op zijn plek en is ook weer helemaal gevuld. Deze keer was het een stuk ingewikkelder, omdat op de achterwand waar de kast tegenaan moest diverse contactdozen en stekkers zaten, bestemd voor de diverse modems die ik in gebruik heb, zodat hij niet strak tegen de muur kon. Dat betekende het zagen van gaten in de achterkant, maar dat hielp niet helemaal, omdat je in hardboard wel een gat kunt zagen, maar niet in een plank als die precies op de hoogte van het obstakel zit. Dat betekende dat ik dan eerst nog de vloerbedekking moest verwijderen, zodat de kast iets lager kwam te staan en toen lukte het allemaal net wel. Het was in elk geval voor mijn doen een enorm technisch gedoe.

De rubberen hamer die ik kwijt was bleek toch op de plaats te liggen die het meest voor de hand lag: bij het overige gereedschap. Daar had ik slechts zes keer overheen gekeken, terwijl het toch echt een flink ding is. Mijn hulp, die ik ook om raad had gevraagd of zij soms wist waar hij zou kunnen liggen, riep uit toen ik hem toch vond op de meest voor de hand liggende plek: typisch een mannenprobleem. Zo had ik het nooit gezien, maar ik ben natuurlijk zelf een man, dus dan zie je dat blijkbaar niet.

Nu heb ik nog altijd boeken over, die nog niet in een nette boekenkast staan. In de gangkast verstopt staan er nog een stuk of dertig. Maar voorlopig geloof ik het wel. De volgende actie wordt namelijk het op de qatrazewebsite zetten van de volgende reeks boeken, en daar worden er zeker meer van verkocht dan van het huidige incourante gezelschap, dat toch ook af en toe een klant kent. Maar die fase komt pas als ik met mijn activiteiten te Enschede en de Achterhoek ben gestopt. Officieel ben ik daar nog tot maart 2026 aan gebonden, met de kanttekening dat het ook eerder kan zijn, maar steeds meer bekruipt mij toch het gevoel dat ik het daar wel allemaal een keer gezien heb, en ik toe ben aan iets nieuws. Maar ik zal ze ook weer niet plots in de steek laten. Dus hoe dit verder gaat wordt nog besloten.

Zaterdag 3 september 2022.

De boekenkast was onbeschadigd. Weliswaar schrok ik enorm van de schade toen ik van dichterbij keek. Er was een hap van zeker een centimeter of tien in de verpakking gegaan en daarna was alles met veel plakband weer dichtgeplakt. Bij openmaken op die plek bleek echter dat precies op die plaats er zeker 10 centimeter dikte van de verpakking was, zodat de (onderdelen van de) kast aldaar niet waren aangeraakt of beschadigd. Dat was meer geluk dan wijsheid, want op elke andere hoek van de verpakking was het verpakkingsmateriaal veel minder dik en zou er zeker schade zijn opgetreden. Hoofdzaak is natuurlijk dat de kast helemaal onbeschadigd was. Bij het in elkaar zetten van de kast kon ik nergens de rubberen hamer meer vinden, die ik de vorige keer nodig had om alles goed en naadvrij aan elkaar te krijgen. Wel heb ik een schrobzaag bemachtigd, hoewel de plaatselijke HBU wegens vakantie gesloten was.

De buuf met wie ik wel vaker afspreek had blijkbaar een ongeval gehad met haar auto en daarna ook nog eens een klapband, maar zijzelf was schadevrij gebleven. Uiteraard doe ik voor haar de boodschappen als ze even zonder eigen vervoer zit.

Vrijdag 2 september 2022.

Intussen is de (voorlopig) laatste boekenkast netjes volgens afspraak bezorgd, door twee heren die nauwelijks Nederlands spraken. Dus toen ze met hun vrachtauto vastliepen op de oprijlaan, kon ik ze nauwelijks helpen. Ze kwamen er wel weer uit, begreep ik al. Wel was op een hoek de verpakking stevig beschadigd, dus ik moet zo nog even kijken of dat ook schade an het ding zelf heeft opgeleverd.

Had ik gisteren een relatief drukke dag, vandaag mag er ook wel zijn qua plannen: vergaderingen van volgende week voorbereiden, waar nogal lijvige stukken worden besproken, de boekenkast in elkaar zetten en plaatsen. Hij komt te staan voor enkele contactdozen, voor TV, internet en telefoon, dus moet ik ook in het achterschot – van hardboard – nog enkele passende gaten zagen. Hopelijk heb ik daarvoor een geschikte zaag in huis en anders moet ik die dan ook nog eerst gaan halen. Kortom: ook vandaag ben ik weer van de straat.

Donderdag 1 september 2022.

Al vanaf vanmorgen vroeg had ik een drukke agenda. Meteen na het wakker worden, tegen half acht, keek ik even naar het moment waarop mijn megabestelling aan vlees zou worden bezorgd, die vandaag zou worden afgeleverd. En dat bleek al vanaf 08.03 uur mogelijk. Dus dat was ineens sprinten naar badkamer en ontbijt. In werkelijkheid kwam de bezorger tegen een uur of negen. Het wordt diepgevroren afgeleverd, dus ik wil het dan ook meteen in de vriezer, gesorteerd op dier. Het gaat dan om varkens-, rund- en kippenvlees. Dat is natuurlijk in een kwartiertje of zo gepiept, maar intussen zijn je handen wel half bevroren. Daarna heb ik rappels gestuurd aan het cbg, waar nu toch de bestelling blijft, naar mijn advocaat om die wat aan te moedigen nog eens achter mijn komende fiets aan te gaan, omdat de gemeente de zoveelste deadline inmiddels alweer ruim heeft overschreden. Daarna moest ik de meterstanden opnemen, omdat ik in deze barre tijden toch een beetje wil bijhouden wat ik zoal verbruik. Wat elektriciteit betreft blijft dat ongeveer gelijk, maar met gas heb ik toch een 40% bespaard ten opzichte van augustus vorig jaar. Vervolgens moest ik het bestelde Allinsonbrood afhalen. En daarna moest ik nog een oude kast iets verplaatsen, zodat een nieuwe kast er morgen precies tussen kan. Ik had dus vandaag weer een relatief druk programma.

Woensdag 31 augustus 2022.

Gisteren gaat als dag de boeken in als een historische dag. Niet alleen overleed Michael Gorbatsjov, de man die een eind maakte aan de Koude Oorlog en tevens zorgde voor de opheffing van de Sovjet-Unie in 1991, maar tevens heb ik dezelfde dag een relatief enorm aantal zaken afgewerkt, die al dagen, weken of zelfs soms maanden om afwerking vroegen. Niemand heeft daarbij – in zaken van belang – op mijn handelen zitten wachten, dan toch niet langer dan enkele dagen. Mijn to-do-list is ineens een stuk korter.

Verder is de moeite waard om te melden dat ik weer een nieuw dekbedhoes heb besteld en gekregen. De belofte van Smulders op hun website was en is dat ‘voor 23.59 uur besteld, de volgende dag bezorgd.’. Dat kan alleen PostNL dacht ik, maar dat kost dan wel het maximale tarief voor de klant. (= Smulders).

Ik bestelde dus het exemplaar maandagavond om ongeveer half elf, met mijn iPhone op de bank, en het werd inderdaad de volgende dag, dinsdag afgeleverd om pakweg half twee in de middag. Het pakketje moest ook uit Kapelle (nabij Goes is Zeeland) komen en in Groningen bezorgd, dus een grotere afstand kun je in Nederland bijna niet bedenken. En dat op een dag dat er een complete treinstaking was en er dus ongekende files stonden. Complimenten voor PostNL.

Nu komen dan weer de volgende klussen. De volgende bestelde boekenkast zou dan nog deze week bezorgd moeten worden, maar dat betekent wel dat ik nog wel het een en ander moet voorbereiden. De oude staande kast (die ik al grotendeels heb leeggemaakt) moet nog weg en andere meubels waaronder een loodzwaar meubel, moeten nog verschoven worden, zodat de nieuwe kast er straks precies tussen past. Kortom: voorlopig ben ik nog van de straat.

Dinsdag 30 augustus 2022.

Bijgekomen van mijn Niehovense avonturen van een dag eerder, ben ik verder gegaan met mijn ‘verplichtingen’: dingen die ik nog moest doen en afspraken die ik nog moest nakomen. Het was weer eens een flink stapeltje. En verder opruimen natuurlijk. Bovendien was mijn hulp er, dus dat en die vraagt ook de nodige aandacht. Kortom: ik was weer eens lekker bezig. Ik heb ook nog enkele bestellingen gedaan. Een nieuwe dekbedhoes en een volgende boekenkast. Die zouden allebei deze week bezorgd moeten worden.

Maandag 29 augustus 2022.

Gisteravond was ik met een buurvrouw in de bekende wereldstad Niehove, in de provincie Groningen. Deze megacity heeft dan toch maar, alles bij elkaar, ongeveer 130 inwoners, volgens Wikipedia, dus dan weet je het wel. De reden voor dit belangrijke bezoek was dat buuf had begrepen dat in deze agglomeratie zich een voortreffelijk Indonesisch restaurant zou bevinden. Het leek me logisch. In Niehove leeft immers een belangrijke Indonesische gemeenschap, en die heeft natuurlijk ook recht op zijn eigen keuken. Ik moest ruim tevoren reserveren, en dat had ik ook gedaan. Het bleek te gaan om Restaurant Eisseshof en dat is ook meteen een bekende Indonesische naam. Dus tot hier klopte alles. Ik kreeg er contact met een zekere Lotte, opnieuw een bekende Indonesische naam, die later bleek onze gastvrouw te zijn, en bij haar kon ik reserveren, voor inmiddels gisteravond. Bij aankomst te Niehove, we waren ruim op tijd, bleek het te gaan om een uiterst pittoresk dorpje, met ‘beschermd dorpsgezicht’ en met een zeer oude kerk in het midden, en daaromheen een weggetje, met enkele zijstraatjes. Het aantal inwoners van circa 130 kon dus heel goed kloppen. Restaurant Eisseshof lag aan de ‘rondweg om de kerk’ had zelfs ook nog een terras buiten, dus met uitzicht op de kerk en de erbij behorende begraafplaats en daar zijn we eerst even gaan zitten. Maar we werden al heel snel naar binnen geroepen, omdat het restaurant aardig vol raakte. Binnen bleken er twee eetzalen te zijn met in elk een stuk of tien tafeltjes, die allemaal al bezet waren, op dat ene na, dat voor ons was gereserveerd. We kregen een drankje en de kaart, die inderdaad helemaal gevuld was met Indonesische gerechten. We kozen voor ‘de culinaire reis’ die elders aangeboden wordt als ‘rijsttafel’ en het was vanaf de start smullen geblazen. Wat een voortreffelijk Indonesië restaurant was dit. De meeste van dit soort restaurants is als regel Chinees/Indisch of Indisch/Chinees, maar in Restaurant de Eisseshof was geen Chinees gerecht te vinden. Ik heb in geen jaren zo lekker Indonesisch gegeten, misschien was dit wel het allerbeste ooit. Aan het eind van de avond verscheen de kok in ons midden bij de gasten, die zich even voorstelde. Hij zag er inderdaad uit als een echte Indonesiër, en hij was hoogstwaarschijnlijk – zo op het oog – de enige Indonesiër, die de hele avond in het hele restaurant is geweest.

De Niehovese kerk zag er ontzettend oud uit, en bleek later uit de 13e eeuw te stammen.

Zondag 28 augustus 2022.

Mijn nieuwe boekenkasten zijn nu weer helemaal vol. Met uitzondering van enkele kleine stukjes, waarvan ik verwacht dat daar nog boeken tussen moeten. Omdat ik nog vele boeken heb die nog geen fatsoenlijke plaats hebben, ben ik vervolgens begonnen met het vrijmaken van muurruimte voor een volgende boekenkast. En ook die zal nog niet de laatste zijn, vermoed ik nu al. Maar als die weer vol is, krijg ik toch eindelijk licht aan het eind van de tunnel, verwacht ik.

Het boek ‘Prestige etc.’ (zie bijdrage van 17 augustus 2022) heb ik nu uit. Ik ben er wel iets wijzer van geworden dan ik was. Beide landen hebben getobd met hoe het nu verder moest na het overlijden van respectievelijk Stalin en Mao, en beide landen hebben geprobeerd er eerst een collectief leiderschap van te maken, maar dat is bij allebei compleet mislukt, omdat er na enige tijd toch weer een ‘sterke man’ tevoorschijn kwam, respectievelijk Chroestjow en Deng Xiaoping. Hoewel het boek gaat over mensen van vlees en bloed en allerlei persoonlijke karaktertrekken van de hoofdrolspelers worden beschreven, bleef het boek mij toch teveel in de theorie hangen. Toevallig zag ik in dezelfde tijd nog een documentaire over wat er na de dood van Stalin gebeurde. Binnen enkele dagen en weken na zijn dood, werd ongeveer de helft van de miljoenen (politieke) gevangenen in de beruchte ‘Goelagarchipel’ vrijgelaten. En kort daarna nog veel meer, waaronder ook alle Duitse krijgsgevangenen van WO II. Dat was nog een besluit van het collectieve leiderschap, nog voordat de volgende ‘sterke man’ optrad. Dit komt niet in het boek voor, maar had ik toch graag willen weten, bij wijze van ‘behang’ hoe de situatie was. Er kwam dus heel snel een vrij radicale breuk met Stalin waartoe unaniem besloten was. Een ander verschijnsel dat ik al wist maar niet in het boek voorkomt, is het verschijnsel dat bij de uitvaart van zowel Stalin als Mao, volgens communistische begrafenisriten, de persoon die rechtsvoor de baar omhooghield, de opvolger was van de overledene. En dat kwam ook steeds uit, al was het dan pas na enkele weken of maanden, of in het geval van Mao zelfs enkele jaren. Dat op zichzelf was dus al een selffulfilling prophecy.

Intussen ben ik begonnen met het boek “De Heerser” van Nicolo Machiavelli. Daarover schreef ik eergisteren al in deze rubriek. Ik ben al door de diverse inleidingen van de vertaler (de persoon en afkomst van Machiavelli, wat tijdgenoten vonden, wat er na zijn dood gebeurde, zijn tegenwoordige betekenis) heen. En vanavond verwacht ik aan het eigenlijke werk te beginnen. En na deze inleidingen weet ik al: dit boek heb ik nooit eerder gelezen, hoewel ik het al vanaf begin zeventiger jaren in bezit moet hebben gehad. En dat is iets wat ik inderdaad veel eerder had moeten doen. Tientallen jaren eerder. Daar had ik veel profijt van kunnen hebben. Minder nog over wat ik zelf beter had kunnen doen, maar vooral om bij anderen beter te kunnen herkennen waar ze mee bezig waren.

Zaterdag 27 augustus 2022.

De rustige opruimdagen schakelen zich maar aaneen. Intussen heb ik ook weer mijn megabestelling van meukvrij vlees gedaan en ben nu dus in blijde verwachting van de levering. Mijn vriezers liggen straks weer tjokvol. Ik heb tegelijk besloten te minderen met vlees. Het is inderdaad zo dat veel van onze Nederlandse lucht-ellende wordt veroorzaakt door onze veel te grote vleessector. Als je dat op een Europese kaart ziet dan zie je echt dat dit een Nederlands probleem is. Nergens in de EU is het aantal vleesdieren per miljoen inwoners zo groot als in Nederland. En een zeer groot deel daarvan is ook nog eens bestemd voor de export, zodat andere landen de dieren niet op hun grondgebied hoeven te herbergen. Het is niet zo dat ik ga stoppen met vlees. Ik ben ervan overtuigd dat mensen vlees nodig hebben. Ons darmstelsel is daar ook helemaal op ingericht. Vegetariërs zijn permanent bezig te bepalen welke voedingsstoffen ze missen. Ik ga eens beginnen met een vlees- en visloze lunch. Mijn ontbijten zijn al zo lang ik me kan herinneren vis- en vleesloos. En voor het avondeten ga ik vaker terugvallen op een klein stukje vlees of vis, in plaats grote pannen vol met voedsel waaronder ook veel vlees. Ik maak daarbij wel een uitzondering voor de situaties dat ik onder andere mensen ben, als het in dat gezelschap gewoon is om ook vleeswaren te gebruiken. Dan doe ik gewoon mee, alsof er niets aan de hand is. Er is ook niks aan de hand met mij. Wat er dezer dagen besteld wordt is dus genoeg voor maanden.

Donderdag 25 augustus 2022.

Het uit allerlei hoeken en gaten van mijn huis halen van boeken om nu eens netjes te worden weggezet, levert onverwachte resultaten op. Boeken die ik inderdaad al een hele tijd kwijt was, soms al sinds de zestiger jaren, waarvan ik dacht dat ik ze had uitgeleend, bleken in een van deze ‘gaten’ te liggen. Zo had ik al heel lang geleden eens een penguin-uitgave van ‘Il Principe’ (the Prince) van Machiavelli (1469 – 1527) in de engelse vertaling gekocht. Mijn Italiaans is namelijk nogal roestig. Machiavelli wordt volgens Wikipedia beschouwd als de grondlegger van de politieke wetenschappen. Hij schreef het al in 1515 – 1517, maar het werd pas na zijn overlijden uitgegeven ‘vanwege de controversiële inhoud.’ Alle belangrijke dictators van na zijn tijd moeten dit werk goed gekend (en ook toegepast) hebben en tot op de dag van vandaag is dat het geval bij dit soort mensen. Zo schrijft hij onder veel meer, dat je ergens aan de macht moet zien te komen, met behulp van de ontevredenen met de heerser. Als je zo eenmaal aan de macht gekomen bent, moet je zo je zo snel mogelijk van dezelfde mensen zien te ontdoen, want ze zullen namelijk straks over jou ook ontevreden zijn. Een bizarre combinatie van pragmatisme en cynisme. We kennen dit soort ‘heersers’ ook vandaag nog en ze zijn vrijwel elke dag in het nieuws. Omdat ik het boekje al zo lang kwijt was, heb ik het zo’n 25 jaar geleden opnieuw gekocht, dit keer in het Nederlands met de titel “De Heerser” en ook dit boek raakte ik vervolgens kwijt. Maar gisteren vond ik het laatste boekje in een van mijn ‘spelonken’ toch weer terug. Het is meteen het volgende boekje dat ik na al die jaren weer eens ga lezen, zodra mijn huidige boek over enkele dagen uit is. Andere boeken moeten dan maar iets langer wachten.

Een ander boekje dat ik al ‘eeuwen’ kwijt ben, is Ongerijmde Rijmen, een verzameling kleine gedichtjes, met doorgaans komische of spitsvondige inhoud. Het werd voor het eerst uitgegeven, zocht ik zojuist op, in 1954 en de tweede druk verscheen in 1960. Het was dus een van de allereerste boeken die ik van mijn eigen zakgeld heb gekocht, niet zo lang nadat ik uit het ziekenhuis kwam. Het was een Prisma pocketboek, nummer 90 staat me zelfs bij, die toen heel populair waren, en het kostte slechts één gulden, zoals alle Prismapockets. Het heeft jaren geduurd voordat ze omhoog gingen naar fl 1,25. Tijdens mijn speurtocht zojuist merkte ik dat er in 2015 een derde druk van is verschenen, hetgeen ik toen duidelijk gemist had, anders had ik het zeker gekocht. Misschien is het nog te koop. Ik heb het nog niet in mijn spelonken gevonden, maar daarmee ben ik ook nog lang niet klaar.

Woensdag 24 augustus 2022.

Dat was weer een rustiger dagje, voor allerlei kleinere klusjes. Ben zelfs de deur niet uit geweest, zelfs niet voor de boodschappen.

Dinsdag 23 augustus 2022.

Gisteren mijn hulp, die zo goed was om het restantje boeken dat uit de oude kast kwam, en nog niet in de nieuwe kast was teruggeplaatst, toch zelf maar even erbij te zetten. Dat was heel goed bedoeld en ik waardeer ook altijd eigen initiatief van mensen om me heen. Maar in dit speciale geval was het idee iets minder geslaagd, omdat ik eindelijk een zekere orde bij de boeken aan het aanbrengen was, zodat niet elk boek zomaar ergens kan staan. Dan ben ik het meteen kwijt, want dan is het door mij niet meer terug te vinden. Ik zag pas vanmorgen dat het laatste stapeltje boeken al was opgeruimd. Dus dat klusje moet vandaag nog even af. Daarna moeten nog de boeken uit allerlei hoeken en gaten ook in de nieuwe kasten worden geplaatst en ik kan nu al zien, dat de nieuwe kasten daarvoor niet voldoende ruimte over hebben. Dus ik verwacht dat het ‘reserveplan’ dat ik nog had, met nog een extra kast, of misschien wel twee, aan de andere kant van de slaapkamer, toch ook een keer zal moeten plaatsvinden.

Verder stelde ik met genoegen vast dat de regering van Algerije heeft besloten om het Frans als tweede voertaal van het land af te schaffen en daarvoor in de plaats het Engels gebruikt zal worden. Reeds in het komende schooljaar zullen de kinderen daarmee beginnen. Na de eerste twee Afrikaanse landen, diep in Afrika, die dat dit jaar al eerder hadden gedaan, is dus nu ook Algerije aan de beurt, dat toch veel dichter bij Frankrijk ligt en ook veel groter is. Eindelijk wordt dan mijn visie op het Frans die ik al van mijn schooltijd had toen ik er voor het eerst kennis mee maakte, gedeeld door hele landen. Ik had niet verwacht dat ik dat nog zou meemaken. Nu op naar de volgende fase: het Frans als één of andere Zuid-Europese streektaal.

Maandag 22 augustus 2022.

Zondag had ik de auto dus nog, omdat ik die niet op zaterdagavond of zondagmorgen weer kan inleveren, en aangezien ik niet de juiste middelen had om de nieuwe boekenkasten aan de muur te bevestigen, ben ik dan toch maar naar een Groningse bouwmarkt gegaan die op zondag – en dan ook nog alleen in de middag – open was. Als je allerlei ‘kleun grut’ nodig hebt, plugjes, haakjes en boortjes in zo’n enorme winkel is dat een uitdaging. Een hele gang van de meer dan 20 gangen die daar zijn, was bestemd voor al dit ‘kleine grut’ met honderden soorten schroeven, spijkers, oogjes, haakjes enzovoorts enzovoorts, dan is het een heel gezoek om precies het juiste piefje te vinden. Bij de kassa bleek me dat dit kleine grut wordt afgerekend per gewicht. Dan moet je op de weegschaal de code bij het bakje waar je de spulletjes vandaan hebt invullen, maar die bakjes was ik uiteraard weer kwijt, zodat ik van voorafaan kon beginnen. Gelukkig was er een behulpzame medewerker die me uit de brand hielp. Deze ‘kleine boodschap’ vrat dus tijd.

Ik had me voorgenomen om, als ik nu toch een auto had, ook eens langs te gaan bij het dorpje Veele, waar een brug over het Musselkanaal is genoemd naar hun bevrijder in WO II, een sergeant van het Belgische leger, Philippe Rolin, die daar sneuvelde op 12 april 1945. Toen ik dat een week geleden of zo voor het eerst las, was ik al heel verbaasd om te lezen dat het Belgische leger een (deel van) de provincie Groningen heeft bevrijd van de Duitsers. De Belgen zouden zelfs nog vóór de Canadezen en de Polen als eerste aan de Waddenzee hebben gestaan.

De afstand van de Groningse bouwmarkt naar Veele was nog meer dan 50 kilometer, dus dat zou ik met openbaar vervoer pas na uren bereikt hebben en dan nog terug moeten. Na hier enkele foto’s te hebben genomen, ook nog van een aparte gedenkplaats van die strijd, ben ik terug naar de garage gegaan om de auto weer in te leveren. Daar kwam ik om half vijf aan en ik was met een relatief vlotte verbinding om even over half zes weer thuis.

Daarna moest ik dus nog de boekenkasten aan de muur bevestigen en daar was ik een uur later mee klaar, en vervolgens eten koken en verorberen. Na het eten, als ik het liefst op de bank neerplof, ben ik toch ook al met de boeken naar de nieuwe kast gaan sjouwen, totdat tenminste de woonkamer weer helemaal kon worden opgeruimd. Kortom: ik had vandaag een zeer goed gevulde dag.

Zondag 21 augustus 2022.

Gisteren moest ik heel vroeg uit de veren, om 06.15 uur al, om op tijd, om 09.30 uur, in Apeldoorn te zijn, voor het begin van het jaarlijkse uitje van het platformbestuur. Vrijdagavond had ik al beide boekenkasten afgekregen, en op hun plaats gezet. Ik kwam mooi op tijd in Apeldoorn aan. Het platformuitje voerde ons dus naar Apeldoorn, met als eerste deelbezoek de Apenheul. Ik was daar nog nooit geweest en ik verbaasde me eerst eigenlijk nog het meest over de enorme aantallen bezoekers en de daarbij behorende gigantische parkeerplaatsen. We hadden een eigen gids en dat was wel zo handig, want mijn eigen kennis van apen is beperkt, en dat gold ongetwijfeld ook voor de (meeste) andere deelnemers. Er zijn daar zo’n 35 soorten apen, van kleine doodshoofdaapjes tot de gorilla’s. We konden nog onze voorkeur uitspreken welke apensoort we beslist niet wilden missen en daar kwamen eigenlijk alleen maar de gorilla’s uit: de grootste apensoort. Je kon voor niks een aapvrije tas krijgen, want de kleine aapjes kunnen soms iets uit je tas stelen als die geen rits heeft. Het was heel mooi weer en het was enorm druk, dus geen aap heeft het gewaagd echt tussen de mensen te gaan lopen. Na afloop van ons bezoek aan de apen zijn we gaan lunchen in een daarvoor bestemde gelegenheid. Heerlijk en goed verzorgd. Daarna stond het paleis Het Loo op het programma, en daar hebben we de stallen gezien (maar de paarden waren helaas op vakantie of zo) de voormalige auto’s en koetsen van Beatrix en Bernhard, en het paleis zelf. Mijn audiovoorziening was helaas kaduuk, maar ik kon me toch redden met de tekstvariant. Al ben ik zelf totaal niet koningsgezind, maar ik ben wel een geschiedenisenthousiast, dus vanuit historisch oogpunt gezien vond ik het toch interessant. Het diner was verzorgd in restaurant De Heerlijckheijt (spelling niet helemaal zeker) in Apeldoorn en was als vanouds weer voortreffelijk. Aangezien ik met de auto was, heb ik (vrijwel) geen alcohol genuttigd, en integendeel het alcoholvrije bier ontdekt. Dat viel niet tegen. Voor bier dan.

Om een uur of acht vertrokken we weer naar huis, en vrijwel meteen hoorde ik op de autoradio dat om kwart voor tien Femke Bol zou gaan voor haar derde gouden medaille op de Europese atletiekkampioenschappen te München. Met de vier maal 400 meter hardlopen. Ik keek op de navigatieplanner en die verwachtte dat we om half tien thuis zouden zijn, dus dat ik zou ik mooi nog even kunnen zien. Omdat ik mij keurig aan de snelheids- en andere voorschriften hield, gleed de verwachte aankomsttijd heel geleidelijk naar later. Heel kort voor kwart voor tien kwam ik dus echt thuis zette eerst de spullen weg, ging nog even naar het toilet en zeeg om 21.48 uur neer op de bank. Ik had dus hoogstwaarschijnlijk precies de race gemist. Ik zette de tv aan op de goede zender en precies op dat moment stonden de deelneemsters in de startblokken. De toernooiorganisatie had blijkbaar enkele minuten op mij gewacht, zodat ik de hele race nog wel kon zien. Dat kon ik uiteraard wel waarderen. En inderdaad liep de race zoals verwacht door de deskundigen. De laatste loopster voor Nederland was Femke Bol, en ik heb me werkelijk verbaasd over het verschil tussen haar lopen en dat van alle concurrentes. Ze startte haar manche als vierde en liep geleidelijk haar drie voorgangsters voorbij en finishte met een halve straatlengte voorsprong: haar derde gouden medaille. Het verschil tussen haar en alle anderen vind ik moeilijk in woorden uit te leggen. Een poging: alle anderen zag je zichtbaar hun uiterste best doen zo hard mogelijk te lopen. Aan lichaamshouding, gelaatsuitdrukking en bewegingen. Femke Bol straalde juist een enorme rust uit, geen krampachtige poging, maar juist een heel soepele tred. Afgezien van haar benen bleef de rest van haar lijf steeds precies gelijk. Dat moet wel de optimale combinatie zijn van jarenlange training, en begeleiding door heel goede mensen, en heel veel talent. Het was werkelijk een fenomeen om naar te kijken. Nogmaals dank aan de organisatie dat ze een paar minuten op mij hebben gewacht.

Vrijdag 19 augustus 2022.

De boekenkasten zijn gearriveerd, aan het eind van de middag, en ik ben meteen begonnen ze uit te pakken en er eentje (van de twee) in elkaar te zetten. Voor ik het wist was het toch echt etenstijd en ‘als je niet eet ga je dood’ zei mijn moeder altijd, en dat heb ik nooit bestreden. Dus halverwege de eerste kast ben ik gestopt en ik geef mezelf vandaag om beide kasten af te maken en ook al zoveel mogelijk in te richten. Maar er komen na vandaag uiteraard nog meer dagen en niemand zit er echt op te wachten, behalve ikzelf dan. Dus we zien wel waar het schip strandt. Dat gaat tegenwoordig vrij snel, met dat lage water overal. Ik wil vandaag ook nog naar de kapper en moet ook nog andere boodschappen doen.

Donderdag 18 augustus 2022.

Intussen heb ik de oude boekenkast 195 hoog en 75 cm breed en met zes planken, afgebroken en verwijderd, na uiteraard eerst de boeken een andere plek te hebben gegeven. Ik moet één en ander nog wel goed uitsoppen en -zuigen, want voorlopig komt daar geen levende ziel meer naar kijken, op wellicht een verdwaalde spin na, als die een ziel hebben. Ze leven wel in elk geval. En dan is het wachten op de nieuwe boekenkasten, ook 195 hoog, maar 140 centimeter breed, echter met slechts vijf planken. Dat heeft als voordeel dat ik er nu ook makkelijker de grotere boeken in kwijt kan, maar het is nog een heel gereken om te bepalen hoeveel (centi)meter plankruimte ik nou meer krijg. Qua aantal planken is het natuurlijk 5/6 van het oude aantal, maar qua breedte is het dan weer 140/75 meer. Als deze uitbreiding niet genoeg zou zijn, en dat vrees ik wel een beetje, dan heb ik nog een plan voor de andere kant van de slaapkamer, waar tegenwoordig nog bijna helemaal geen boeken staan en waar met een beetje goede wil en wat wringen nog een keer zo’n kast van 195 x 140 kan staan. Dus daar kunnen er dan nog heel wat in. En daarna houd het wel een keertje op. Maar voorlopig kan ik dan nog wel een aantal jaren vooruit.

Woensdag 17 augustus 2022.

Het was vandaag de ideale dag om nog eens te gaan kijken naar het laagwater in de Rijn en andere stromen, waar het nu lager staat dan ooit, maar ik schrok toch terug van de enorme hoeveelheden water die er uit de lucht lijken te gaan vallen, gepaard aan onweer. Ik ben niet levensmoe en ik zoek het gevaar ook niet bewust op. Dat geeft meteen ook de mogelijkheid om mijn slaapkamer goed voor te bereiden op de komende veranderingen als gevolg van de levering van nieuwe boekenkasten, morgen. Het blijft toch een enorme klus om meer dan duizend boeken te gaan verplaatsen, zelfs al doe je dat nog zo voorzichtig en geleidelijk. En wat ik vandaag kan doen, hoef ik morgen niet te doen. Mijn ‘kijk op de rivier’ komt vast wel een keer terug, is het niet in de komende weken, dan toch zeker wel later.

Dankzij de goede zorgen van mijn hulp en ook een klein beetje van mij hebben volgens mij al mijn vrij nieuwe planten de hittegolf goed doorstaan. Ik had ze zelfs in de vroege morgen wat water gegeven, hetgeen ik nog nooit eerder deed. Straks komt er dus waarschijnlijk een hele sloot overheen. Mijn troetelkind blijft de winterjasmijn, en die groeit inderdaad als kool, zoals ook in de gebruiksaanwijzing stond. Mijn groene hulp heeft er de afgelopen keer veel langere steunstokken ingezet, want hij kan zichzelf niet overeind houden en ik wil niet dat hij tegen de muur opgroeit. Ik ben inderdaad razend benieuwd of hij nu werkelijk van december tot februari gaat bloeien.

Dan ben ik ook aan een nieuw boek begonnen: Prestige, Manipulation and Coercion. Het gaat over de machtswisselingen in de Sovjet-Unie en China na het overlijden van respectievelijk Stalin in 1953 en Mao in 1976. Hoe dat precies in zijn werk is gegaan had tot nu toe een hoog percentage koffiedikkijken, maar deze schrijver heeft daarover intussen ongelooflijk veel mensen gesproken en bespreekt ook uitgebreid hoe de mechanismen werken die met dit soort machtswisselingen gepaard gaan en legt verbanden.

Dinsdag 16 augustus 2022.

Het werd 23,0 graden in huis, maar de hittegolf is ook nog niet voorbij. Vandaag zou dan de laatste dag zijn, want vanaf vanavond en ook morgen worden dan de gebruikelijke onweersbuien verwacht en gaat de maximumtemperatuur dalen. Blij toe uiteraard.

Gisteravond kwam dan het boek “Het begin van alles.” na 572 pagina’s uit en het liet mij in twijfels achter. Aan de pluskant staat dat de schrijvers, werkelijk onnoemlijk veel moeite hebben gedaan en tijd hebben gestoken in, om uit alle werelddelen de vroegste geschiedenis naar boven te halen. Vooral uit de tijd van de jagers/verzamelaars tot en met de start van de landbouw en de veeteelt, en ook nog daarna met het eerste vestigen van steden en staten. Dit aspect van het boek was echt indrukwekkend. Het duizelde me vaak van de vele honderden volkeren (vaak met onleesbare en/of onuitspreekbare namen) of misschien nog wel meer, die ze behandeld hebben, en de verschillen daartussen. Daartegenover staat dat uit de tijd van vóór de geschreven berichten je alles moet baseren op wat uit opgravingen is gekomen. En dat is volgens mij grotendeels speculatie. Het kan volgens mij ook heel anders gegaan zijn.

Schrijvers beweren bij hoog en laag dat een staat van oorlog tussen stammen en volkeren niet de normale gang van zaken was (en volgens hen dus is!). Vrede was regel en oorlog de uitzondering. Mensen zijn vreedzaam en slechts bij uitzondering gewelddadig. Ik geloof er geen bal van. In de begintijd gingen volgens mij mensen elkaar met stenen en stokken te lijf en bij opgravingen duizenden jaren later vind je dan ook: stenen en stokken, als er dan tenminste van de stokken nog iets over is. Ga dat maar eens interpreteren. Kortom: ook deze schrijvers, met veel respect voor het enorme werk dat ze hebben geschapen, hebben zich laten leiden door hun wensen, zoals zij zagen dat het gebeurd zou moeten zijn.

Maandag 15 augustus 2022.

En toch kwam de thermometer gisteren weer duidelijk boven de 30 graden, en binnen steeg het kwik naar 22,5 graden. Dat is precies de ervaring van de afgelopen jaren: als de hittegolf maar lang genoeg aanhoudt, wordt het binnen elke dag een halve graad warmer, tot maximaal 24,0 graden. Vandaag zouden we dan eindelijk de dertig graden niet meer halen, maar dat is dus nog een kwestie van afwachten.

Verder hoefde ik gisteren toch echt de deur niet uit en dat heb ik dus ook niet gedaan. Wel heb ik twee nieuwe boekenkasten besteld, in dezelfde stijl als de rest van mijn huis, dus ik kan straks weer meer boeken kwijt, en mijn huisje knapt ook weer verder op. Ze zouden deze week afgeleverd moeten worden.

Ook heb ik de worsteling met KPN voorlopig beëindigd, en alles weer teruggebracht naar de situatie van enkele maanden geleden, toen KPN onverhoeds zonder mijn nadrukkelijke instemming, de tenaamstelling van alles dat ik van KPN betrek, op een van mijn bv’s had overgezet. Toen ik bij een klacht daarover een medewerker van KPN aan de telefoon kreeg, verklaarde hij desgevraagd niet te weten hoe de interne procedures bij KPN nu precies lopen. Dus hoe dit kon was ook voor hem een raadsel. Maar terugzetten naar hoe het was kon hij ook niet. Dat moest ik dan zelf maar doen. En dat is nu dus ook weer gebeurd. Wat een ballentent is KPN na mijn vertrek toch geworden.

Zondag 14 augustus 2022.

En opnieuw tikten we de 31 graden aan, en ging binnen de temperatuur intussen naar 22,0 graden. Zolang je stil zit of ligt is er nog niks aan de hand, maar het moet nu niet veel warmer in huis meer worden. Ik vind het ook wel mooi zo. Vandaag zou het dan voor het eerst minder dan 30 graden worden, en dat hoop ik dan maar.

In de avond met zoon en schoondochter uit eten geweest in de Graansilo. Het was weer heel gezellig en informatief, en dan maakt het niet zo heel veel uit, hoe de kwaliteit van het eten is. En dat was heel redelijk, maar ook niet meer dan dat. Ze hadden geen sambuco, hoewel dat wel op de kaart stond. Dat vind ik dus echt een misser. Niet omdat ik geen sambuco kon krijgen, maar omdat eten koken en een restaurant runnen vooral een kwestie van organisatie is. En dus elke dag nakijken wat er moet worden aangeschaft. En ook moet er van elk drankje dat je zegt te reserveren, ook een reservefles zijn, zodat je nooit nee hoeft te verkopen. De bediening was overigens ruim en vriendelijk. Blijkbaar had en heeft deze firma geen probleem om voldoende personeel te kijken, waar anderen van zeggen dat dat zo moeilijk is tegenwoordig. Na afloop eerst een wandeling naar de bus en daarna met de bus naar huis. Dat was toch zwaar in de nogal zwoele avond en het duurde dus wel een uur voordat ik weer helemaal was afgekoeld op kamertemperatuur.

Zaterdag 13 augustus 2022.

Het afgelopen etmaal werd het hier maximaal 31,1 graden, terwijl het binnen ten hoogste 21,5 was. Dus met mij ging het nog steeds goed. Door een zeldzaam en gelukkig toeval zag ik gistermiddag kans om in één wandeling zowel de nootjesboer als de schoenenboer te bezoeken. Dat scheelde me weer een wandeling in de hitte.

Nog even nasudderend op mijn berichtje van gisteren over de leveranciers die ik soms -boeren noem, kwam ik tot de conclusie dat veel van de leveranciers, als we dat zouden doen, met een b zouden beginnen. In elk geval in mijn woonplaats. De meest voor de hand liggende is uiteraard de broodboer voor bakker. Of zelfs de brood- en banketboer. Die krijgt zelfs twee b’s. Maar we hebben hier ook de opticien, die dan brillenboer kan worden, de slijter, die dan borrelboer gaat heten, de boekhandel, voor wie dan boekenboer is weggelegd, de beddenhandelaar die we hier hebben wordt dan de beddenboer, de snackbar die boven zijn winkelraam een groot bord heeft met : Snacks en broodjes, wordt dan de broodjesboer en ik zal vast nog niet uitputtend zijn. Waarom beginnen de namen van zoveel winkels dan met een b? Het is een van de vele raadsels in het leven die ik wel nooit zal oplossen.

Vrijdag 12 augustus 2022.

Het werd gisteren hier precies 30,0 graden, maar in huis bleef het 21,0 graden, tot op dit moment (10.00 uur). De isolatie van het huis en het bladerdak erboven, doen net als vorig jaar dus weer goed hun werk. En ook vanmorgen vroeg kon ik het huis weer enkele uren luchten, dus dat gaat ook goed.

Verder loopt eigenlijk alles hier wel verder op rolletjes, al blijven er wensen. Zo wacht ik nog altijd op bericht van het CBG, voor de aanvragen die ik al op 1 mei van dit jaar op de (elektronische) bus deed. Gelukkig maar dat ik hier toen een ontvangstbevestiging voor van ze heb gehad, anders zou ik me gaan afvragen of ze de aanvraag wel ontvangen hebben. Er zit niets anders op dan nog verder geduld oefenen. Vandaag moet ik dus nog twee keer de hitte in, voor het ophalen van mijn nootjes bij de nootjesboer en mijn schoenen bij de schoenenboer.

Deze schrijfwijze, om alle leveranciers maar ‘boer’ te noemen, zonder dat ik daar uiteraard iets negatiefs of positiefs mee bedoel, komt uit mijn verleden. Als kinderen kenden wij tenminste de groenteboer, de melkboer, de kolenboer en de visboer. Hoewel iedereen snapt, ook toen, dat de leveranciers van zowel kolen als vis geen boeren waren. Maar we hadden dan weer wel de bakker en de slager en geen broodboer en vleesboer. Hoewel het vlees toch echt wel van een boer kwam, zou ‘vleesboer’ nog wel gekund hebben. Later, in de zeventiger jaren, werd dan de groenteboer de groenteman, en dat laatste woord had dan toch weer andere bezwaren. Tegenwoordig zijn de groenteboeren, evenals de groentemannen (vrijwel) helemaal uitgestorven. Voor de visboer is bij mijn weten nooit de visman in de plaats gekomen. Wellicht omdat je dan ook de visvrouw zou krijgen. En de visvrouwen hebben in dit land niet zo’n goede reputatie bij het gebruik van onze taal, zoals bekend. Als de leverancier-specialist van groenten (en fruit) nog bestaan heten ze nu dan groenteleverancier of groente-specialist. Ik houd het zelf dan toch in het dagelijkse spraakgebruik maar op groenteboer. Wel zo makkelijk. En voor hetzelfde gemak noem ik ook de andere leveranciers dus in gewone gesprekken ook maar -boer.

Donderdag 11 augustus 2022.

Gisteren werd het hier buiten 27,3 graden terwijl het binnen niet hoger kwam dan 20,5 graden. Vanmorgen kon ik toch weer enkele uren luchten. Vandaag is het buiten al boven de 28,0 graden en intussen is het binnen al 21,0 graden geworden. Dat gaat dus binnen sneller dan verwacht. Vanmorgen moest ik om negen uur mijn bestelde brood ophalen en op de terugweg had ik me voorgenomen nog langs de Jumbo te gaan voor enige ‘vergeten’ boodschappen, en dat heb ik ook gedaan. Om kwart voor tien was ik weer thuis, zwaar bezweet, maar meer door het toch nog forse gewicht dan door de temperatuur. Voor morgen staan er dan weer de nootjes op het programma en het ophalen van opgeknapte schoenen. En uiteraard kloppen de openingstijden van beide dan weer niet met elkaar, zodat ik morgen twee keer de hitte in moet. Bah. Zaterdag is nu nog even te ver weg om over na te gaan denken.

Woensdag 10 augustus 2022.

En dan is de hittegolf vandaag begonnen. Een groot deel van de morgen is de achterdeur nog open geweest voor de frisse lucht, maar ik heb hem zojuist gesloten, omdat het inmiddels buiten ook 20 graden was geworden, net als het binnen al was. “Geen plaknachten” las ik al. Dat betekent dat het in de nacht de komende week ’s nachts onder de 20 graden blijft en ik elke morgen kan luchten. Ik voorspel dus dat de temperatuur in huis niet boven de 21,5 graden zal komen, tot tenminste medio volgende week. We beginnen nu met 20 graden. De kapper gaat deze week helaas niet door omdat ze met vakantie is. Wel moet ik vrijdag naar de notenboer, die dan weer terug van vakantie is, en zaterdag moet ik helaas toch ook nog weg. ‘Helaas’ slaat op de temperatuur en niet op het doel. Gisteravond op de bank schoot me deze keer juist niet te binnen wat ik allemaal vergeten ben, dus ik heb verder voorlopig alles in huis om de komende 10 dagen of zo geruisloos te kunnen overleven.

Dinsdag 9 augustus 2022.

Het is de dag voordat de hittegolf gaat toeslaan. Op de langetermijnverwachting valt het me op dat hij steeds langer lijkt te gaan duren. Nu al tot eind volgende week. Als dat maar goed gaat. Vandaag kan ik dus nog allerlei spullen het huis in sjouwen, vooral van de zware soort, want vanaf morgen wordt dat anders afzien. Bij zware spullen denk ik dan aan: yoghurt, aardappels, wasmiddel en alles wat in grote flessen zit. Ik wil nog naar de kapper en moet ook nog even langs mijn administrateur. En laat het dan maar gaan beginnen. Maar ik weet nu al, dat als ik vanavond tevreden op de bank zit, ik me meteen realiseer wat ik allemaal vergeten ben in huis te halen. Zo gaat het nu eenmaal.

Maandag 8 augustus 2022.

Dat was dus een rustig weekendje. Niet te hoge temperaturen, een klein beetje regen, alles in huis gehaald wat nodig is, en verder een beetje lummelen. Vanaf vandaag wil ik er echt weer tegenaan, straks te beginnen met een nieuwe to-do-list. Want dat is inmiddels echt wel een lijstje. En natuurlijk me voorbereiden op de komende hittegolf. Het KNMI verwacht vanaf morgen stijgende temperaturen, waaraan voorlopig ook geen eind lijkt te komen. Vanaf woensdag dan, wordt het naar verwachting boven de dertig graden. Een etentje in het komende weekend en volgend weekend een uitje, dreigen beide in de bloedhitte gevierd te gaan worden. De Rijn bij Lobith boekt vrijwel elke dag nu een nieuw laagterecord, en ook de komende week gaat dat nog verder naar beneden. In de V.S. worden nu in geleidelijk droogvallende rivieren en meren, steeds weer stoffelijke overschotten gevonden. Dankzij de ‘genetische genealogie’ die daar nu dagelijks wordt toegepast en hier nog geen enkele keer, zullen al die stoffelijke overschotten nu ook nog een naam gaan krijgen. Ook uit Italië komen nu berichten over vondsten in droogvallende rivieren, waaronder de Po. Vooral wapentuig uit W.O. II is dat nu. Uit Duitsland en uit Nederland nog geen bericht over vondsten in droogvallende wateren, terwijl dat met name uit Duitsland bij het vorige laagwaterrecord van enkele jaren geleden wel het geval was. Dat moet van daar dus nog komen.

Verder bereikte me vandaag het bericht, uit doorgaans welingelichte kring, dat onze onvolprezen Chinees er begin volgend jaar mee ophoudt. Wat een drama. Het is nog niet zover en we weten al helemaal nog niet wat ervoor in de plaats komt, maar het vooruitzicht is al horror. Al vanaf 1 november 1989, toen ik hier aankwam en ging wonen, ben ik hier met vrij grote regelmaat gaan eten. Vorig jaar was er een fraai plakkaat op het raam geplakt met de melding dat ze al 40 jaar alhier gevestigd zijn. Dat moet dus dan vanaf 1981 zijn. De menukaart is al die jaren volgens mij onveranderd gebleven. Het eten is er altijd goed, lekker, vers en 100% betrouwbaar. Ik heb met hun maaltijden in al die jaren nooit problemen met de ingewanden gehad, en dat kan ik van niemand anders in zo’n lange periode zeggen. Zelfs niet van mezelf bij het thuis eten. Ze waren en zijn ook altijd heel voordelig en er was altijd plaats. en bovendien is het op minder dan 400 meter van mijn huis. Wat wil een mens nou nog meer? Er is ook nog een Chinees-Indisch restaurant genaamd ‘Lotus’ in Paterswolde, op werpafstand van de voormalige grens tussen de gemeenten Haren en Paterswolde. Daar heb ik ook wel eens gegeten, en dat was ook niet verkeerd, maar de afstand tot mijn huis is wel 3,9 kilometer (dus tien keer zover!!) met een looptijd van 50 minuten. Als de fiets er begin volgend jaar is, dan kan het wel binnen de tien minuten, maar dat gaan we eerst eens oefenen. Of het wordt voortaan de Italiaan, die zeker even lekker is, maar wel een stuk duurder.

Vrijdag 5 augustus 2022.

Dat was een dagje afzien. Een beetje dan toch. Uitsluitend vanwege de temperatuur en de luchtvochtigheid. Tussen Groningen en Zwolle rijden al een tijdje hypermoderne Sprinters. O.a. ook voorzien van airco, camera’s, invalidentoiletten, usb-poorten en nog een hoop zaken die ik nu even kwijt ben. Het gaat me nu over die airco. Af en toe worden er op de displays in de trein buiten- en binnentemperatuur getoond. Buiten was het dan bijvoorbeeld 27 graden, terwijl de binnentemperatuur deze keer werd aangegeven met 26 of 25 graden. 1 of 2 graden lager dus. De vorige maal werd de binnentemperatuur steeds rond de 21 graden gehouden. Hier ligt dus een beleidswijziging aan ten grondslag: energiebesparing als gevolg van de Oekraïne-oorlog. En ik ben het daarmee overigens compleet eens. Zeker zittend was de binnentemperatuur in de trein heel goed te doen. Ik had het geen moment te warm. Pas weer buiten lopend in Zwolle, was de buitentemperatuur drukkend. Ik kwam ook behoorlijk doorweekt op mijn bestemming aan, in een trage wandeling van een half uurtje. Ook op de terugweg was het nog drukkend warm, maar eenmaal in Haren, om pakweg half zeven, viel het weer een beetje mee. Rechtstreeks naar de Chinees, waar ik weer helemaal op temperatuur kwam. Thuis toch maar even wat natte lappen over het gezicht en enkele andere onderdelen gehaald, omdat ik me toch echt weer wat frisser wilde voelen. En dat hielp. Dit aanvalletje van warmte hebben we weer doorstaan, want voorlopig wordt het hier niet warmer dan een graadje of 21. Tot de volgende aanval, uiteraard.

Donderdag 4 augustus 2022.

Vanmorgen om 09.34 van huis gegaan om mijn nieuwe schoenen op te halen aan de andere kant van de stad Groningen. Daarvoor heb ik twee bussen nodig, uiteraard zowel heen als terug. Om 10.22 uur liep ik weer mijn voordeur in. En bij elke bushalte moest ik even wachten en er was ook nog een wandeling van mijn huis naar de eerste bushalte, en terug en van de laatste bushalte naar de winkel en terug. Ik betwijfel of je deze heen-en-weerreis met een auto sneller had gedaan. En de nieuwe schoenen mochten er zijn:

B

Bedoeld voor de winter, gevoerd met schaap, en ook geschikt om op de komende fiets te dragen. Op die fiets zit ik immers met de benen stil en recht vooruit, alle wind en kou op te vangen. Daarna helpen alleen nog elektrisch verwarmde kousen.

Woensdag 3 augustus 2022.

Vanmorgen dus eindelijk het bericht van Rijkswaterstaat, dat de Rijn bij Lobith zo laag is als nog maar zelden is voorgekomen. Dan volgt een cijferoverzicht over de afvoer per seconde in kubieke meters van de Rijn. Die zal ook wel laag zijn, maar dat is toch niet hetzelfde als de waterstand. Ik heb nog geen medium gevonden dat is opgevallen dat in het persbericht twee begrippen door elkaar werden gehaald. De waterstand is toch echt de laagste uit de geschiedenis. En volgens de voorspellingen gaat die stand de komende dagen nog verder naar beneden. Het verrast me alleen nog dat ik in de Duitse media nog nauwelijks hierover een bericht heb gelezen. Toch moet de Rijn in Duitsland ook recordlaag staan.

Vanmorgen eerst de boodschappen gedaan met zulke hoge temperaturen als er hier verwacht worden, ga ik maar liever eerder. Toch hielp het niet echt, waarschijnlijk omdat ik veel moest sjouwen. Zwaar bezweet en buiten adem kwam ik weer thuis aan. Het kostte een paar uren om weer helemaal tot rust te komen.

Dinsdag 2 augustus 2022.

En ik blijf – op gezette tijden, dat wel – maar spullen weggooien. Gisteren waren dan mijn enorme hoeveelheden bestek aan de beurt. En bak vol met messen, vorken en lepels in diverse maten en soorten ging de container in. Meteen weer aanleiding voor mijn hulp om de betreffende lades meteen maar eens een grote beurt te geven. Je staat nog te kijken wat voor troep er ligt onder een hoeveelheid messen of ander keuken- of eetgerei. Heb dus niet zulke spannende dingen gedaan, maar wel noodzakelijke.

Het verschijnsel is ook, althans bij mij, dat wat ik vandaag in elk geval nog wil bewaren, over een jaar ook nog gemakkelijk alsnog weg kan. Zo liggen nog in diverse ‘opgeruimde’ lades en kasten nog vele spullen waarvan ik me vandaag afvraag, waarom ik die toch heb willen bewaren. Ze kunnen alsnog weg. En volgend jaar om deze tijd herhaalt zich dit weer. Er kan steeds weer meer weg, is mijn ervaring. Je hebt mensen, de zogenaamde ‘hoarders’, die werkelijk alles bewaren, tot het laatste snippertje papier. Die moeten in hun huis looppaadjes tussen de rommel maken, anders kunnen ze de volgende deur of kast niet meer bereiken. Die fase heb ik gelukkig nooit bereikt, maar dat ik ontzettend veel bewaarde is wel zo. Dat is nu steeds grondiger aan het veranderen. Ik weet alleen nog niet wat het tegenovergestelde van een ‘hoarder’ is.

Maandag 1 augustus 2022.

Gisteren bereikte de stand van de Rijn bij Lobith een historisch dieptepunt met 6.88 meter. Volgens de metingen van Rijkswaterstaat. De laagste stand daar ooit gemeten. Een historisch feit. Het bijzondere is dat geen enkele krant of ander medium dit heeft gemeld, tot op dit moment (09.00 uur) zelfs niet. Daar heb ik een verklaring voor. Alle journalisten in Nederland (en mogelijk in nog veel meer landen) weten dit zelfs helemaal niet, hoewel ze het konden weten als ze de meetgegevens van Rijkswaterstaat, die 24/7 elke tien minuten worden ververst, zouden bijhouden. Maar dat doen ze niet. Pas als er een persbericht verschijnt van de bevoegde instantie, Rijkswaterstaat in dit geval, dan nemen ze dat allemaal klakkeloos over. Datzelfde patroon zien we bijvoorbeeld ook bij de COVID-pandemie. Geen journalist volgt de cijfers, is mijn ervaring, dus als de besmettingscijfers ineens gigantisch stijgen (of dalen) meldt geen enkel medium dat. Dat zijn openbare cijfers, die iedereen kan volgen, maar journalisten doen dat in elk geval niet. Pas als het RIVM in een persbericht meldt dat de cijfers gigantisch stijgen (of dalen) dan nemen ze allemaal klakkeloos het persbericht van het RIVM over. Een verklaring is dat journalisten nu eenmaal mensen van het woord zijn. Omdat ze nu eenmaal doorgaans goed kunnen schrijven, kiezen ze ook een vak waarbij je schrijven moet. En mensen die veel aanleg voor taal hebben, zijn vaak (maar niet altijd!) minder goed met cijfers. Voor cijfermatige berichten, varen ze liever op de mensen die goed zijn met cijfers en dan op het daarbij geschrevene.

Tenminste eenmaal per dag wordt er ook een verwachting van de waterstanden, voor o.a. Lobith zelfs vijf dagen vooruit, gepubliceerd. Ook die cijfers worden uiteraard door het journaille niet gelezen. Gistermorgen was er nog de verwachting dat de waterstand daar nog verder zou gaan dalen naar 6,80 meter, maar gisteravond was dat bijgesteld: toen werd weer maximaal 6,95 verwacht. Het blijft dus nog even spannend of er – net als de vorige keer – allerlei constructies in de Rijn zichtbaar werden die jarenlang onder water hadden gestaan. Oude auto’s, gezonken schepen of zelfs muurconstructies. Vooral archeologen vinden dit spannend.

Zondag 31 juli 2022.

En de volgende maand spoedt zich alweer naar het einde. “De tijd vliegt” zei de boer, en hij gooide zijn wekker het raam uit. Juli was wel weer een heel rustige maand. Ik heb nauwelijks gereisd, relatief weinig gewandeld, en ook vrij weinig bezoeken afgelegd of ontvangen. De diverse clubs waar ik bij betrokken ben lagen (vrijwel) helemaal stil, dus daar waren ook al geen activiteiten voor. In de maand augustus staan er weer wel een aantal afspraken van diverse soort, en september lijkt nu al redelijk druk te gaan worden.

Verder is gisteren het plan geboren om deze keer mijn slaapkamer weer eens flink te gaan reorganiseren. Ik heb gewoon teveel boeken, en ik bewaar nog steeds talloze onzinnige dingen. Dat laatste als een soort nostalgie naar lang vervlogen tijden. Er komen daar in de komende weken en maanden zeker drie nieuwe boekenkasten bij, zodat ik weer een tijdje vooruit kan. Bovendien komen ze in de houtsoort waar ook de meeste van mijn andere meubels in zijn. Alle metingen heb ik reeds verricht en ook is mijn keus al op de boekenkasten gevallen. Die ga ik dus dezer dagen bestellen. Daarna komt mijn werkkamer eindelijk aan de beurt. Het bureau, dat al van vóór WO I moet zijn, dat heb al een tijdje geleden hier bericht, gaat ongetwijfeld nog wel honderd jaar mee, maar dat wil ik toch het nageslacht niet aandoen. Dit alles komt een beetje in een stroomversnelling, nu aan het eind van de horizon toch nog de fiets in zicht lijkt, al duurt dat op zijn minst tot eind augustus, en mogelijk zelfs nog tot eind van dit jaar. Maar dan moet wel alle troep uit de berging zijn, die al zo vol ligt en straks met het te vervangen meubilair nog voller. Voorlopig heb ik nog wel wat te doen.

Zaterdag 30 juli 2022.

Vannacht heb ik toch definitief vogelgedrag ontdekt. Voor de vogelaars onder ons is het geen ontdekking, maar voor mij, die nooit iets van vogels begreep, wel. Jarenlang heb ik mijn achterplaatsje verwaarloosd. Het leek soms wel een opslagplaats van voornamelijk tuinmeubilair, en ook zonder het regelmatige opruimen of schoonmaak. Op een dag – alweer jaren geleden – ontdekte ik er een vogelnestje in een opgeklapte stoel. Er is me toen wel verteld door een vogelkenner van wat voor vogel dat was – want daar heb je verschillende soorten in – maar dat ben ik kwijt. Er waren ook eieren in, maar of daar ooit een vogeltje is uitgekomen weet ik ook niet meer. Vermoedelijk niet, want geleidelijk aan is het hier ook echt een kattenwijk geworden, met vele buren, zoals landelijk gebruikelijk is, die permanent hun kat buiten laten. Ik kon me toen ook al niet voorstellen dat zo’n vogelnest op hooguit een meter boven de grond veilig zou zijn voor het kattengebroed. Mijn achterplaatsje is sinds kort, zoals ik al eerder heb gemeld, fors opgeruimd, maar het verbaasde me toch dat er op de grond en vooral ook boven op de tafel, steeds weer opnieuw bladeren lagen, kloddertjes mos, takjes en ander ongeregeld. Ik dacht dat dat hetzij de wind was, of een stel katten, maar volgens mijn diervriendelijke hulp was dat het werk van vogels. Dat had ik nooit zelf geraden. Sindsdien heb ik bijna elke dag wel de vloer en de tafel schoongeveegd, want het is natuurlijk wel de kunst om het opgeruimde plaatsje nu wel bij te gaan houden. Gistermorgen ontdekte ik dat de tafel en de vloer geheel schoon waren: geen ongeregeld goed op te zien. En vanmorgen: idem dito. De vogels die tot nu mede verantwoordelijk waren voor de rommel hebben dus blijkbaar eieren voor hun geld gekozen. Ze zijn tot de conclusie gekomen dat het op mijn plaatsje niet vogelveilig is. Ik ben hier natuurlijk wel blij mee. Het volgende plan is nu dus om het ook voor katten onaantrekkelijk te maken. Daar bestaan apparaatjes voor, heb ik bij een bekende gezien, die een heel hoge toon uitzenden, voor mensen niet waarneembaar, maar waar katten bij uit de buurt blijven. Daarna moet ik de wind nog temmen. Dat zal nog een stuk lastiger worden, vrees ik.

Vrijdag 29 juli 2022.

Ineens kreeg ik weer eens de geest om deze website weer wat te reorganiseren. Met name om met het jaar 2022 eens te gaan beginnen. Dan kan ook deze rubriek weer wat worden ingekort. Voor de wegwijs op deze website geef ik u nog weer eens mijn aanpak. In het jaaroverzicht van elk jaar komt voor wat er gebeurde: wanneer gebeurde wat. Dat is vaak een saaie opsomming, maar voor mezelf wel belangrijk om mijn eigen geschiedenis op een rij te houden. Wie ontmoette ik, wanneer begon ik ergens mee, wanneer was het af. Veel voorvallen die ik in deze rubriek beschrijf zijn eerder anekdotisch, grappig of interessant. Die stukken kunnen in elk jaar zijn voorgevallen en zeggen verder niets over het jaar. Die verzamel ik op de pagina’s: ‘overpeinzingen etc’. Dit zijn leuke stukjes om eens apart te gaan lezen. Er zit altijd wel iets leuks, interessants of leerzaams in elk stukje. Soms plaats ik een recept bij ‘eten en drinken’, iets over de COVID-19-pandemie, bij die blog, of een stukje over de oorlog in Oekraïne in die blog. Zo houd ik de onderwerpen een beetje bij elkaar.

Donderdag 28 juli 2022.

En ineens ben ik dan weer eens in het verschijnsel ‘beleggen’ gedoken. Dat deed me als eerste denken aan een gedichtje uit mijn jongere jaren, wat Google nu niet kent. Ik ken de dichter niet, mogelijk Kees Stip, maar volgens dit gedichtje was er eens een dier (?) dat belegde zijn geld in brood. En dat beviel niet. Het eindigde met: “En hieruit volgt dan deze zegging: gebruik nooit geld als broodbelegging.”

Nu ben ik er nog altijd niet helemaal goed in geslaagd te bedenken wat dan wel de beste broodbelegging is. Ik probeer dat wel af te wisselen en ik neig de laatste maanden ietsje meer naar vegetarisch beleg. De juiste balans heb ik nog niet, dus het is doorgaans van alles door elkaar met wat er toevallig in huis is.

Met geldbelegging heb ik geen of nauwelijks ervaring, en ik stelde vanmorgen vast dat ik dat eigenlijk van geen van mijn bekenden eigenlijk zeker weet. Maar als een kind advies van je vraagt, dan voel ik me verplicht daar toch eens goed in te duiken. En dat heb ik dan ineens gedaan. Ik ben er nog niet helemaal uit.

Woensdag 27 juli 2022.

Een rustig dagje, vooral besteed aan het voldoen aan mijn diverse eindemaandsverplichtingen. Tegen het avondeten kreeg ik een scherpe bui, en dus was de Chinees weer eens aan de beurt, met het scherpste voor- en hoofdgerecht dat er op de kaart stond. De lezer begrijpt het al: tranen van gevoel biggelden langs mijn smoel. Maar ik vond het lekker en ook voor herhaling vatbaar. Maar eerst nog even niet. Nu gaan we eerst weer even ‘gewoon’ doen.

Dinsdag 26 juli 2022.

Gisteren was een rommelige dag. Aangezien mijn hulp altijd op zaterdag, zondag of maandag komt en ze in de loop van de middag nog niet was geweest, maakte ik me toch lichte zorgen, naarmate de dag verder vorderde. Dit temeer omdat ik om half vijf met een buurvrouw een afspraak voor een mosselmaaltijd had. Het kwam allemaal op zijn pootjes terecht al was het wel op het nippertje. Mijn huisje dus weer fris en fruitig en een heerlijk en gezellig maaltje elders. Ik had voor de wijn gezorgd, en hoewel het voor een niet-wijnkenner als ik toch altijd een beetje riskant is, de beste keus te maken, bleek mijn keus toch een schot in de roos. Dit was ongetwijfeld de verdienste van een plaatselijke wijnleverancier, die dus van mij nog uitgebreide complimenten gaat krijgen. Door het de hele dag opschuiven en uitstellen van allerlei activiteiten, raakten diverse zaken in de soep. Vandaag dus een soort inhaalrace.

Maandag 25 juli 2022.

Vanmorgen liep ik op een Duitse website aan tegen de rede die de Duitse Bondspresident Steinmeier hield ter gelegenheid van de viering van Sint Liborius, op 23 juli, te Paderborn. Dat blijkt een jaarlijks gebeuren te zijn, met jaarlijks een toespraak van de Duitse Bondspresident, maar dat heeft nog nooit eerder het nieuws gehaald, voor zover ik dit heb gevolgd. Nu dus wel en ook ik vond het een goede rede.

Dan blijft dus de vraag wie toch Sint Liborius was en wat hij dan met Paderborn – of ruimer met Duitsland – te maken heeft, waardoor de Duitse Bondspresident daar een jaarlijkse rede houdt.

Volgens Wikipedia (wie anders?) was dat een bisschop van Le Mans in het huidige Frankrijk, in de laat-vierde en/of vroeg-vijfde eeuw. Dus nog een bisschop uit de Romeinse tijd! Historisch is vrijwel niets van hem bekend, behalve dan dat zijn gebeente, of wat daarvan nog over was, in de negende eeuw van Le Mans naar Paderborn is verplaatst. Bij de regelmatige verdeling van het grondgebied van Karel de Grote door zijn opvolgers, moesten er dus ook regelmatig verhuizingen plaatsvinden. Dus moest onder andere ook het gebeente van Liborius door Keizer Lodewijk de Vrome, een keer van het West-Frankische Rijk, naar het Oost-Frankische Rijk worden verplaatst. Met Paderborn had Liborius verder niks te maken, en hij is er hoogstwaarschijnlijk ook nooit geweest. Gelukkig liep aan deze 868 km lange processie de hele weg een pauw voorop om de weg te wijzen. Dat was geen sinecure, in een tijd dat er nog geen internet was. Dat kan alleen een toppauw, dat is wel duidelijk.

De stedenband Le Mans – Paderborn zou dan ook de oudste van Europa zijn. Ook bij de toespraak van Steinmeier was een delegatie uit Le Mans aanwezig.

Nog niet zo lang geleden is overigens Sint Liborius door de R.K. kerk van de officiële lijst van heiligen geschrapt, maar hij mocht dan nog wel lokaal vereerd worden. In elk geval in Le Mans en in Paderborn en wie weet ook nog in Dinxperlo.

Bij het opzoeken van Sint Liborius in Google kwam namelijk bovenaan de (R.K.) Sint Liboriusschool te Dinxperlo tevoorschijn. Ook is er een kerk te Dinxperlo vernoemd naar Sint Liborius, maar dat is dan sinds de reformatie een protestantse kerk. Wat heeft dan Dinxperlo met Sint Liborius te maken? Met een beetje fantasie liep de route van Le Mans naar Paderborn toen via Dinxperlo. Dat kan tegenwoordig korter, maar toen was het wegennet nog niet zo ontwikkeld als nu. Zouden ze dan in Dinxperlo ook jaarlijks de 23e juli vieren? En is er ook ergens in Dinxperlo een pauw te zien? Want dan moet die toppauw ook in Dinxperlo geweest zijn. Ik ga dat allemaal toch eens aan een Dinxperlo-er vragen, die ik toevallig ken.

Zondag 24 juli 2022.

Truss, de hoogstwaarschijnlijk volgende premier van Groot-Brittannië, presenteert zich dan wel als de nieuwe Thatcher, maar diverse commentatoren, waaronder diverse oud-bewindslieden onder Thatcher, bestrijden dat stevig. Enorme hoeveelheden geld lenen, om een grote belastingverlaging te kunnen doorvoeren, is niet alleen het verschuiven van de kosten van je huidige lusten, naar volgende generaties, met de huidige inflatie worden de kosten later alleen maar veel hoger. Heel dom beleid. En zeker niet Thatcheriaans. En ik geloof ook niet in een kloon van wie dan ook. Het bijzondere van mensen (en bij uitbreiding ook van dieren en planten) is dat elk exemplaar volstrekt uniek is en een tweede exemplaar dat precies hetzelfde is, gewoon niet bestaat. Eeneiige tweelingen komen daar dan nog het dichtste bij, maar ook hier zul je verschillen aantreffen. Ik ben gisteren met een nieuw boek begonnen, “Het begin van alles”. Ik heb het met enige aarzeling gekocht, en ook na 30 bladzijden (van de plm 600), weet ik nog steeds niet of dit boek wel zo interessant is. Het gaat over de overgang van jagers/verzamelaars, naar landbouwers en daarna naar de stads- en staatsvorming. Ze komen met compleet nieuwe theorieren hierover, zeggen ze zelf, maar mijn probleem is dat niemand van heden daar ooit bij was en er ook niets over is vastgelegd. Het blijft dus speculeren en het probleem van mensen is dan ook nog dat ze zo beperkt zijn, zeker als het over henzelf gaat. Maar alle opkomende beschavingen van Midden-Amerika, China en het Midden-Oosten komen wel uitgebreid aan bod, dus dat is toch altijd weer boeiend.

Ik ben nog niet opgewonden geraakt van dit boek, maar dat kan natuurlijk nog komen.

Zaterdag 23 juli 2022.

Alles verloopt nog altijd volgens plan. Voorzover ik dan een plan heb. Als ik dan een plan heb, dan gaat dat ongeveer zo: proberen gezond te blijven, door zo gezond mogelijk te eten en te drinken, met zo weinig mogelijk chemicaliën in mijn voeding, in beweging te blijven, voorlopig nog voornamelijk wandelend, en mijn hoofd genoeg te doen geven. Een andere factor is dat ik poog zoveel mogelijk regelmaat in mijn dagelijkse bezigheden te hebben: vaste tijd van opstaan, ontbijt, lunch en avondeten en naar bed gaan. Weinig alcohol, niet roken en al helemaal geen verdovende middelen. Met de alcohol en de verdovende middelen sta ik al een leven lang op dezelfde manier in het leven: met alcohol ben ik altijd al heel matig geweest, liefst alleen in gezelschap en dan nog met mate. Ik heb maar één keer in mijn leven teveel alcohol gehad. Dat moet ergens halverwege de zeventiger jaren zijn geweest. Zoveel dat ik me niet kan herinneren wat er eigenlijk precies gebeurde op die avond en hoe ik daarna thuis gekomen ben. Volgens mensen die daarbij waren heb ik achteraf steeds begrepen dat ik mij niet fout heb gedragen en slechts ben ingeslapen. Toch was daarna mijn voornemen: dat is eens maar nooit meer. En het is daarna ook nooit meer gebeurd. Verdovende middelen van welke soort ook, heb ik nooit gebruikt, ook niet om te experimenteren. En dat ga ik zeker volhouden zolang ik leef. Alleen met roken ben ik – zeker achteraf bezien – de fout ingegaan. Ik heb gerookt van plm 1974 tot 2 oktober 2000. Dat was dus ongeveer 26 jaar te lang. Maar ook dat gaat nooit meer geburen. Ik heb ook nooit geweld gebruikt om wat dan ook te bereiken, en de enkele keren dat ik in gezelschap was dat men dat van mij verwachtte heb ik mij daaruit meteen en tijdig teruggetrokken. Ik heb nooit iets gestolen en ook nooit iemand bedrogen, op geen enkele manier. Ik heb vast wel eens gelogen, maar dat diende altijd een ‘hoger’ ethisch doel. Leugens waren er nooit om ergens zelf beter van te worden. Ik ben dus per saldo een saai persoon, en een saaie man. Maar ik ben er best trots op.

Vrijdag 22 juli 2022.

Vanmorgen maar weer eens mijn Allinsonbroden gehaald. Dat is ook een ongeveer veertiendaags ritueel van mij. Vandaag ook nog ergens mijn nootjes, want mijn topnotenboer is er vandaag voorlopig voor het laatst in verband met zijn vakantie. Als dat ook lukt haal ik de nieuwe aardappelen weer met gemak. Figuurlijk natuurlijk, want nieuwe aardappelen komen doorgaans in mei of juni en zover kijk ik doorgaans niet vooruit.

Donderdag 21 juli 2022.

Toch werd het gisteravond ook nog 22,0 graden, en dat is het tot op nu, maar nu is het hittegolfje weer voorbij en zal de temperatuur binnen ook weer heel langzaam gaan dalen. We hebben de ‘ellende’ dus uitstekend doorstaan en ook ’s nachts heerlijk geslapen. De regen kwam vannacht en vanmorgen ook als geroepen, want mijn nieuwe plantjes waren er wel aan toe. Bijna allemaal slaan ze nu volgens mij goed aan, maar het definitieve oordeel daarover laat ik uiteraard aan mijn hulp over.

In het Verenigd Koninkrijk is nu de verkiezing van een nieuwe partijleider van de Conservatieven en daarmee ook de nieuwe premier in volle gang. Er zijn nog twee kandidaten over: Rishi Sunak (kennelijk een afstammeling uit het voormalige Brits-Indië en Lizz Truss, die door sommigen gezien wordt als de nieuwe Margaret Thatcher. In de interne verkiezingen heeft Sunak tot nu toe een straatlengte voorsprong op Truss gehaald. In een Brits commentaar in The Guardian, las ik enkele weken geleden, dat de commentator Sunak de beste kandidaat vind, maar dat als hij tot hier zou winnen en de andere kandidaat is blank, dan zouden volgens hem de conservatieve partijleden, die nu moeten gaan kiezen tussen de laatste twee, voor de blanke kandidaat gaan. Het heeft even geduurd voordat die uitspraak goed tot me doordrong, maar nu begin ik het te snappen. Conservatieve partijleden willen in meerderheid gewoon geen ‘buitenlander’ en zeker ook geen ‘kleurling’ als premier, volgens deze commentator. Als dat zo is, en dat zou best eens kunnen, dan is de volgende premier dus Lizz Truss. Het is toch een merkwaardig soort democratie die de Britten hebben, waarbij niet de Britten bepalen wie de regering gaat leiden, maar de leden van een partij. We wachten het af.

Woensdag 20 juli 2022.

Gisteren werd het hier op de – voorlopig – warmste dag van het jaar 35,8 graden. In huis bleef het de hele dag 21,0 graden. Pas in de avond – na het koken – ging de temperatuur naar 21,5 graden en dat bleef hij ook de hele nacht en tot op dit moment, hoewel het de hele nacht buiten niet onder de 22 graden kwam en nu toch alweer 26,7 graden is. Al eerder heb ik experimenteel vastgesteld dat het verkeren van dit huis onder enorme bomen de stralingswarmte van de zon vrijwel helemaal wegneemt, en dat scheelt zeker 5 graden. Daarnaast is het huis goed geïsoleerd, met muren, ramen, dak en onder de vloer, en dat zorgt voor de rest van de beperking, in dit geval een graad of acht, omdat ook de zogenaamde geleidingswarmte, door de warme lucht, maar heel beperkt binnen komt. Als de hitte maar lang genoeg duurt gaat de temperatuur toch ook binnen wel omhoog, maar warmer dan 24 graden is het hier sinds de isolering nog nooit geweest. Ook vandaag wordt het nog warm, zo’n 30 graden, maar ook vandaag ga ik niet naar buiten. Morgen zou het hittegolfje dan weer over moeten zijn en kan ik weer naar de winkels.

Intussen blijf ik ook de buienradar in de gaten houden, en het zou hier komende nacht in de kleine uurtjes flink gaan plenzen. Als dat niet zo zou zijn had ik mijn verse plantjes water moeten geven.

Dinsdag 19 juli 2022.

Update: 14.10 uur: volgens het KNMI is het hier 33,7 graden, maximum 37,1 in Maastricht en in huis inmiddels toch ook al 21,0 graden. Ik heb dan bovendien nog het idee dat de stijging in huis meer te maken heeft met gebruik van het gas, warm water en apparaten, dan met de buitentemperatuur. Er wordt namelijk uiteraard vandaag geen warmte afgevoerd. Zou isolatie van je huis en daarna de ramen en deuren dicht nou echt helpen tegen de hitte in huis?

Update: om 11.00 uur is het hier volgens het KNMI 29,2 graden, met maximum 32,8 in Maastricht, en binnen nog altijd 20,5 graden. Zou isolatie van je huis en daarna ramen en deuren dicht nu wel of niet helpen tegen de hitte?

Het is hier, op wat voorlopig de warmste dag van het jaar lijkt te worden, om 09.40 uur al 25,9 graden, terwijl de hoogste temperatuur op hetzelfde moment in Hoek van Holland en Woensdrecht werd gemeten op 29,8 graden Celsius. In mijn huis wijst de thermometer nog altijd 20,5 graden aan, hetzelfde als gisteren de hele avond. Alle drie de temperaturen gaan nog (een stuk) verder omhoog vandaag.

Op www.invictusbv.nl heb ik zojuist mijn analyse geplaatst, wat werkgevers kunnen doen om een betere wervingspositie van personeel, waaraan intussen elke werkgever vandaag de dag mee lijkt te tobben, te krijgen. En dat is bepaald niet in de eerste plaats een hoger salaris of meer reclame maken.

Maandag 18 juli 2022.

Dan gaan we nu af op een forse hitte-impuls. Een hittegolf kun je het niet noemen, want woensdag en zeker donderdag is het alweer voorbij. Wel is de waterstand van de Rijn opmerkelijk laag, voor zo vroeg in het jaar, met op dit moment (09.00 uur) bij Lobith 7,09 meter en hij daalt nog verder. De laagste stand ooit (uit mijn hoofd) was 6,90 meter. Ik ben er nog niet zo lang geleden ook eens geweest, toen hij op 6,90 stond. Daar staan nog wel foto’s van op deze website. Voor een leek was er niet zoveel aan te zien, want hij stroomde op het oog nog gewoon door, was nog enorm breed, en schepen voeren ook nog heen en weer. Wel kwamen er toen berichten uit met name Duitsland dat de stand van de Rijn daar zo laag stond (het staat me bij bij Keulen) dat er zaken tevoorschijn kwamen die er decennia zo niet eeuwen onder water hadden gestaan. Aangezien de Rijn nog altijd zakt, kan dat zomaar opnieuw gebeuren. Verder worden het hier enkele rustige dagen, om het hittegolfje nog even goed te verwerken.

Zondag 17 juli 2022.

Vanaf morgen zouden hier dan enkele superwarme dagen moeten komen, met temperaturen boven de dertig graden. Ik ben erop voorbereid. Heb genoeg in huis en ik vertrouw op de temperatuur-regeling van mijn goed geïsoleerde huisje. Ga nog wel een keer op het warmste moment nog wel heel even naar buiten om vast te stellen of de bewoners nu wel begrepen hebben dat je met zulke hitte de ramen nu juist niet open moet zetten, als het huis goed geïsoleerd is. Want met open ramen wordt het uiteraard binnen net zo warm als buiten. En met gesloten ramen blijft het binnen tot wel tien graden koeler. Een jaar geleden schatte ik op het oog dat zeker driekwart van de bewoners het niet goed begrepen had en liever de traditie volgden, die ze een leven lang gewend waren.

Heb de laatste dagen toch weer enkele forse uitzoekklussen gekregen. Dus ook daar ben ik toch weer even zoet mee. Dat is dus een extra reden waarom ik voorlopig van de straat verdwijn.

Zaterdag 16 juli 2022.

Eens in de zoveel maanden weigert WordPress, de taal waarop- deze website draait, dienst. Dan weigert hij alle opdrachten, die de vorige dag en de maanden ervoor nog heel normaal waren en het altijd deden. En gisteren was weer zo’n dag. Zelfs mijn hostingbedrijf, dat me altijd vlot en goed helpt, kon er niet zo snel uitkomen en had als snelste en beste mogelijkheid de website van een etmaal eerder te herplaatsen en dat is ook goed gelukt. Dus de bijdrage van gisteren is daardoor vervallen. Daar zat onder andere een foto van een stukje van mijn nieuwe tuin bij, die hij met diverse vreemde en voor mij onbegrijpelijke meldingen weigerde. En vervolgens weigerde het systeem alles, wat ik ook probeerde.

Dan is de plaatsing van de gewraakte foto nu wel gelukt. Dit is natuurlijk maar een deel van de tuin, want de Dahlia, de Winterjasmijn en een enorme plant waarvan ik even de naam kwijt ben, staan er nog niet op. En er is dan ook nog plek voor zeker drie ander flinke planten, die er nog moeten komen. Het zijn hieronder allemaal prille plantjes, die nog moeten aanslaan. Mijn hulp die dit verzorgd heeft, is een groot dierenliefhebster. Vol trots meldde ze me dat achter de opstaande tegels zich een kikkerpaartje bevindt, die belangrijk zijn voor het bestrijden van weer andere dieren: de slakken.

Donderdag 14 juli 2022.

Sinds een jaar of zo zijn alle grote banken hier vertrokken: ING, ABNAMRO en Rabo. De enige bank die overbleef was SNS. Ik had in de loop van de jaren rekeningen bij ABNAMRO en ING en sinds nog niet zo lang bij SNS. Terwijl ik de andere rekeningen afslankte of zelfs opdoekte. Ik heb dat altijd heel raar beleid gevonden: het opheffen van bankkantoren. Dat is op grote schaal in het hele land gebeurd, en dat heeft ongetwijfeld veel kosten bespaard, maar die besparing heeft de klant niet teruggezien. Die hebben de aandeelhouders in hun zak gestoken. Gevolg is wel dat als ik al eens iets te regelen had, bijvoorbeeld met de app, terwijl ik niet zo’n app-nerd ben, dan was het altijd handig om even naar binnen te lopen. Wat me vooral bij ING altijd opviel was dat ik binnen nooit de enige klant was. Er waren altijd wachtenden voor me en dat dan de hele dag door. Ik kreeg wel eens een tip van ING-medewerker om niet op of tegen een heel uur zomaar naar binnen te lopen, omdat klanten met een afspraak dat vooral op een heel uur doen: bijvoorbeeld om 11 uur of om 14 uur. Kom dan liever op half uur, bijvoorbeeld om half twaalf of om half drie, dan zijn de wachttijden het kortst. Zulke afspraken hoef je niet te maken als het er altijd rustig was, maar het was er juist altijd druk. Maar zulke service is nu dus door ING bijna allemaal afgeschaft, want te duur. De opbrengst ging niet naar de klanten.

Gisteren liep ik dus even binnen bij SNS, waar dat nog wel kan, omdat ik weer eens in de knoop kwam met de app. Ik nam het code-apparaatje mee, dat het niet meer deed, en mijn legitimatie. De medewerker kreeg een glimlach om zijn mond bij het zien van het code-apparaatje: ‘dit is wel heel ouderwets’. Die gebruiken we tegenwoordig niet meer.’ Hoe moest ik dat weten? De app op mijn telefoon veranderen/aanpassen kon hij ook niet, dus besloot hij om de hele app maar te verwijderen en daarna opnieuw te installeren. En toen werkte inderdaad alles weer. Hoe had ik dat nou moeten oplossen als ik zoiets bij ING heb? Dan moet ik daarvoor met het openbaar vervoer naar de binnenstad van Groningen, want parkeerplaatsen bij die ING-bank zijn daar niet, en dan achterin de rij aansluiten.

Dat overkwam deze week een buurvrouw van me bij ING. Ook bij haar deed de app het niet meer, dus moest ze naar de binnenstad. Zij ging met de auto maar kon inderdaad nergens parkeren. Bij haar probleem kwam uiteindelijk, toen ze aan de beurt kwam, een heel klasje aan ING-nerds te pas, maar ze konden geen van allen het probleem oplossen en ze ging onverrichter zake weer naar huis. Vervolgens is ze naar een plaatselijke computerwinkel gestapt en de medewerker daar heeft het uiteindelijk allemaal opgelost. Dan moet je zoveel moeite doen om een bezoekje bij ING te regelen en dan kunnen ze je nog niet helpen. Op service en zeker op service in de buurt hoef je bij de grote banken niet meer te rekenen.

Woensdag 13 juli 2022.

Gisteren weer bezoek van een buurvrouw gehad, met een goed glas wijn: een Barbera. Zij – en ik bedoel haar, niet de wijn – is enkele jaren ouder dan ik, en ik vind het altijd weer leuk om ouder wordende mensen nog zo actief om me heen te zien. En ik ken daarvan toch wel een heel rijtje intussen! Zij is er zeker ook zo eentje. Met bezoekjes hier en uitstapjes daar, terwijl ik net zoiets doe, kost het soms moeite om een afspraak met elkaar te krijgen. Maar we vinden elkaar dan toch wel weer.

Verder de achterplaats verder opgeruimd, schoongemaakt en opgeknapt, want het lag toch het meest voor de hand dat we buiten zouden gaan zitten. Mijn achterplaatsje heeft er in vele jaren, misschien zelfs wel sinds mijn start hier in 2005, niet zo mooi, schoon en opgeruimd uitgezien. Het is nu natuurlijk nog de kunst om het ook zo te houden.

Dinsdag 12 juli 2022.

Gistermiddag, bij het wandelen langs de Blokker, zag ik een zojuist aangekomen lading verse gieters staan. Het dorp kan dus weer vooruit in de vaart der volkeren, met voorlopig, zeker meer dan een week, geen regen in zicht. Maar ik was dus al voorzien. Gisteren nog maar weer een keertje naar de Chinees, waar het opnieuw opmerkelijk druk was, met deze keer drie personen in de bediening. Zoveel bediening heb ik daar in jaren niet gezien. Blijkbaar is er toch echt een opleving van de Indisch/Chinese eetcultuur bezig, die vele jaren in het slop heeft gezeten. Ondanks dat vele tafeltjes bezet waren en met nog een rij bij de afhaal, werd ik toch heel vlot bediend. Merkwaardig toch dat zo’n tak van sport weer een nieuwe opleving krijgt. Ik houd het erop dat het toch ook met COVID te maken heeft, toen er hier niet zoveel maaltijden te halen waren, afgezien van pizza en de Chinees, en nieuwe groepen blijkbaar de Chinees hebben ontdekt.

Maandag 11 juli 2022.

Vanmorgen was weer eens zo’n zeldzame dag dat ik weer eens flink heb uitgeslapen. Om half tien werd ik pas wakker en mogelijk alleen maar omdat de CO-meter hing te piepen omdat de batterijen op waren.

Een keer goed uitslapen kan natuurlijk helemaal geen kwaad, maar ik loop natuurlijk dan wel de hele dag achter de feiten aan. Gelukkig heb ik geen belangrijke verplichtingen vandaag. Wel kwam gisteren het minituintje van me redelijk af, terwijl het zachtjes regende. Dat kwam iedereen ten goede, met inmiddels ook complimenten van de buren dat het stukje er nu een stuk beter uitziet, dan eerst met het oerwoud aan onkruid dat er stond. Ook meteen een gieter gekocht, zodat ik in geval van grote droogte, die er best wel eens kan aankomen, de plantjes toch nog wat water kan geven. In heel Haren bleek er echter nog slechts één gieter te koop en die heb ik dus maar meteen aangeschaft. Blijkbaar zien meer mensen hier de bui deze keer dus juist niet hangen en regelen ze hun eigen bui.

Zondag 10 juli 2022.

De tuinboer, of liever de ’tuinboerin’, heeft me een stuk wijzer gemaakt. Met zulke arme grond die ik blijkbaar naar haar oordeel heb, waarin geen worm zich thuisvoelt, duurt het enkele jaren voordat alles weer in orde is. Dat krijg je natuurlijk ook na 17 jaar verwaarlozing. Aan die verwaarlozing heb ik zelf ook bijgedragen, al was het maar omdat ik er weinig tot niks mee deed, maar is officieel zaak van de eigenaar van grond en huizen, omdat die ook verantwoordelijk is voor het onderhoud van de gemeenschappelijke tuin. Daar is qua onderhoud verder ook maar weinig aan gedaan. Dat beperkt zich al jaren voornamelijk tot het regelmatig maaien van het gras en het af en toe bijknippen van de heggen. De oppervlakte van het stukje dat ik intussen, qua onderhoud dan, bijhoud is 4,5 m2. Ik snap nu pas dat die arme grond eerst met compost moet worden vermengd en daarna moet worden bemest. En dat moet je dan een paar jaar volhouden, om echt mooie resultaten te halen. Eens kijken of me dat gaat lukken.

Verder viel me vanmorgen een foto op, van de Ministers van Buitenlandse Zaken van de V.S. en China, Blinken en Wang, gepubliceerd door China. Er staat een heel subtiele aanwijzing op van wat de heren na afloop zullen gaan doen. Kijk even helemaal rechts op de foto. Dansje?

Zaterdag 9 juli 2022.

En intussen begint mijn achtertuintje steeds meer vorm te krijgen. Nu is alle onkruid en verdere wildgroei weg, en kan de bodem worden verbeterd, al weet ik nog niet hoe, maar dat weet de vakman vlakbij vast wel. En moet ik nog het vele overschot afvoeren, maar dat kan vanaf maandag wel als ik ook weer een verse en lege container heb.

Verder heb ik weer enorme gaten gevuld, die mijn schoolopleiding op de HBS, bij me heeft achtergelaten. Die gaten betreffen wat hier nu gebeurde tussen het vertrek van de Romeinen in plm 270 nC en de komst van de eerste ‘Hollandse’ graaf, Gerulf, in 885. Wel 615 jaar vaderlandse geschiedenis heeft mijn docent Dr. A.W.E. Dek, gewoon weggelaten. Er gebeurde toen blijkbaar volgens hem toen helemaal niets wat de moeite van het vertellen in 1967 nog waard was om te vertellen. Zeker zijn de Merovingen van koning Clovis, hij bedoelde Chlodovech, aan de orde gekomen en natuurlijk ook de Karolinger Karel de Grote, maar die hebben in onze streken maar bitter weinig betekend. Wel voor Frankrijk en iets minder voor Duitsland, maar ik wilde juist weten wat de geschiedenis van ónze streken was: het huidige Nederland en een gedeelte van België, die er werkelijk de ‘baas’ waren. Op school kwam graaf Gerulf plots uit de lucht vallen of misschien zelfs pas zijn zoon en opvolger Dirk I, van het Hollandse Huis. Maar nu snap ik pas dat aan het Hollandse Huis, een aantal Deense graven en/of hertogen voorafging, als heersend over het huidige Holland. Zoals Rorik en Godfried. Die waren daar ook neergezet en/of gedoogd, door de diverse Karolingische vorsten. Vandaar natuurlijk ook dat er zoveel Scandinavisch bloed door d’aderen van zoveel Nederlanders en ook van mij vloeit, volgens de diverse DNA-onderzoekers.

Donderdag 7 juli 2022.

Gisteren de spannende etappe over de noordfranse kasseien in de Ronde van Frankrijk. Het was haast niet bij te houden, ook niet voor de deelnemers. Zoveel stof, lekke banden, valpartijen en ander ongemak dat het mij en hen ook, zoals me later bleek, duizelde.

Een ander voordeel van wonen op hoger gelegen zand, zo realiseerde ik me ineens, is de vrijwel volledige afwezigheid van muggen. Die zijn immers dol op stilstaand water en dat is in de wijde omtrek hier niet te vinden en de regen die valt zakt meteen weer weg. Ik heb in 2005 of zo, na mijn laatste verhuizing ook enkele bussen muggenbestrijders uit mijn vorige huis meegenomen en in mijn slaapkamer geplaatst. Na 17 jaar heb ik ze nog steeds, want ik heb ze vrijwel nooit gebruikt. Misschien zijn ze zelfs nog een stuk ouder. De meeste last van muggen had ik namelijk in mijn woning in Bodegraven, aan de Grutto 19. Dat was een eigen huis, tot 1 november 1988. In Bodegraven stond er permanent een laag water onder de vloer, en onmiddellijk rondom het huis vrijwel permanent diverse grote waterplassen. De ideale broedplaats in en om het huis van enorme zwermen muggen. Daar heb ik mijn grote liefde voor enorme slachtpartijen vorstelijk kunnen botvieren. Ik ben namelijk dol op dieren van allerlei soort, maar ze moeten me nu ook niet elke nacht wakker houden. Dan volgen er natuurlijk eerst nog enige duidelijke waarschuwingen en wie dan nog niet luisteren wil ………..

Woensdag 6 juli 2022.

Er zijn twee hoofdbronnen waar ik de titels vandaan van boeken die ik wil lezen. De eerste is de New York Times, die regelmatig boekrecensies heeft. De andere bron is Politico. Politico doet het anders, want die vraagt op gezette tijden aan (vooral Amerikaanse) politici of andere vooraanstaande lieden, zoals topmilitairen, welk boek ze aan het lezen zijn of binnenkort gaan lezen. Dat zegt natuurlijk ook wel iets over die politici of anderen. Dit keer koos ik het boek waar Newt Gingrich (voormalig Republikeins leider van het V.S. Huis van Afgevaardigden) mee bezig was: over een veldslag uit de 10e eeuw in Engeland: Never Greater Slaughter (Er was nooit een grotere slachtpartij). Ik ben zelf namelijk ook dol op grote slachtpartijen, en bovendien geïnteresseerd in de vroege middeleeuwen. Dus die keus was makkelijk.

Het andere boek werd gelezen door ex-generaal en ex-Directeur van de C.I.A. David Paetreus: The World According to China. Wij en zeker ik weten gewoon veel te weinig van China, dus het lijkt me interessant met de keus van een insider. Ik heb beide boeken dus besteld.

Dinsdag 5 juli 2022.

Het werken in de tuin, zelfs al is hij dan in postzegelformaat, zoals de mijne, is toch nog knap vermoeiend. We zitten hier dan ook nog eens op de Hondsrug (of de Drentse heuvelrug) en dat betekent: zand. Op zo’n zandbank wonen heeft diverse voordelen, hoewel ik meteen toegeef dat ik daar bij de keuze voor dit huis, geen seconde bij heb stilgestaan. Het eerste voordeel: nauwelijks tot geen kans op aardbevingen. Vooral huizen op veen- of kleigrond zijn daar hier veel gevoeliger voor. Ten tweede heb je hier nooit natte voeten. We zitten gewoon boven ANP, al is het niet veel, dus het water dat valt is zo weg, want gaat naar beneden, en het stromende water zal hier nooit komen, als we al ooit hier een overstroming krijgen. Maar met de stijgende zeespiegel weet je het maar nooit. Nadeel is natuurlijk wel dat er maar weinig planten op zand goed groeien, behalve o.a. helmgras, dus je moet om een plant te plaatsen eerst een stuk zand afgraven en vervolgens de boel weer flink opvullen met potgrond. En voor dat ene plantje, de winterjasmijn, ben ik toch de nodige uren bezig geweest. (het plaatje is niet mijn plant maar een stokfoto van een flink uitgegroeide winterjasmijn). Dan moet je het weggehaalde zand ook nog ergens laten, afvoeren dus, en bovendien nog de nodige tientallen liters verse potgrond aanvoeren. Grond gaat per liter, wist ik ook niet. Het meeste werk voor deze ene plant is nu wel gedaan, en vandaag of morgen komt het wel helemaal af.

Maandag 4 juli 2022.

De winterjasmijn is intussen geplant, na het weghalen van enkele tegels. Ook het stukje ‘eigen’ tuin bij mijn slaapkamerraam, is intussen flink opgeruimd, zodat daar binnenkort ook weer enkele fraaie planten kunnen staan. Ook het ’tuinmeubilair’ moet dringend worden vervangen. Dit is nu nog een restant van een vorig leven, waarbij ik met vier mensen (mijn oude eetclub) bij goed weer buiten wilde kunnen eten en dat ook enkele keren heb gedaan. Nu wil ik de inrichting om met enkelen buiten een drankje te kunnen nuttigen, eventueel met een klein hapje, maar de maaltijd binnen wil. Sinds de isolering van het huis is het binnen bij hitte ook veel aangenamer dan buiten. De grootste uitdaging is dan nu nog om het ook netjes te houden. Gelukkig heb ik een hulp met zeer groene vingers, die het ook leuk vindt om de plantjes te verzorgen. Maar ik zal toch ook zelf regelmatig aan de bak moeten.

Zondag 3 juli 2022.

En intussen is ook de hordeur aan de achterkant van mijn huisje weer gemaakt, zodat ik daar wat makkelijker in en uit kan. En ook ben ik weer eens langs het plaatselijke tuincentrum, vlakbij mijn huis gegaan, om te kijken of daar nog een plant van mijn gading bij stond. Voor het eerst sinds ik mijn huidige huis heb heb ik nu eens alle paadjes van dit tuincentrum afgelopen en veel gezien waar ik nog nooit eerder was. Nogal wat paadjes eindigen in een berg rommel, waar je niet verder kunt. Ik vond wel enkele planten die ik mooi vond, met een mooie kleur, maar ze waren eigenlijk allemaal al over hun bloei-hoogtepunt heen. Bij het allerlaatste paadje, bij een van de laatste planten, zag ik dan eindelijk een exemplaar dat ik wel mooi vond en ook de juiste kleur had: de winterjasmijn. Ik heb niet meteen alle details gelezen, maar hij leek me perfect voor mij.

Na thuiskomst heb ik eens op mijn gemakje nagezocht wat de bijzonderheden van deze plant nu precies zijn, qua gedrag en ook qua verzorging. En ik was verrast. De meeste keren was ik in zeer positieve zin verrast. Ten eerste is hij winterhard en verdraagt temperaturen tot – 26 graden celsius. Zo koud wordt het vast niet meer en als het toch nog een keer zou voorkomen moet ik hem beschermen. Ten tweede bleek zijn bloeitijd van december tot en met februari te zijn. Ik wist werkelijk niet dat er zulke planten bestonden. Dus midden in de winter een bloeiende tuin, zelfs bij vorst. Wat een verrassing! Nooit te oud om te leren. In de derde plaats bleek me dat ik hem wel heel voordelig heb aangeschaft: voor 8 euro een plant die er prima uitzag. Bij het googelen bleek precies dezelfde plant elders tussen de 12 en de 40 euro te kosten. Tjonge, ook qua prijs was ik dus een spekkoper. Hij kan ook nog eens goed tegen zowel zon als schaduw. Ik kocht hem in een vrij kleine pot, met de takken omhoog gebonden aan enkele in de pot geplaatste staken, met de plant zelf ongeveer 30 cm hoog. Ik las dat hij gemakkelijk tegen muren opkruipt of anders aan staken moet worden gebonden, zoals ik hem ook kreeg, en dat hij het eerste jaar zo’n 50 centimeter groeit. Ik zal hem dus niet langs de muur laten kruipen, want ik vrees dat de huiseigenaar hem dan op zekere dag zal slopen, in de onjuiste veronderstelling dat planten tegen muren de muur zouden beschadigen. Integendeel: planten tegen muren beschermen de muur juist. Het tweede jaar groeit hij dan nog eens een meter en hij wordt uiteindelijk 3 meter hoog. T.z.t. moet ik dus nog aan drie meter lange staken zien te komen, of liever nog een stuk langer, omdat ze ook nog eens een stuk de grond in moeten. Dat probleem is dus voor later. Laat ook de takken niet over de grond slingeren, want die schieten gemakkelijk wortel en dan gaat hij in je hele tuin woekeren. Tenzij je dat natuurlijk mooi vind: een in de winter bloeiende tuin.

Zaterdag 2 juli 2022.

Intussen is ook de Ronde van Frankrijk weer begonnen, dit keer in Kopenhagen. Toeval wil dat ik dezer dagen begonnen ben aan beide boeken die ik onlangs heb aangeschaft over de Vikingen, ook wel Noormannen genoemd. En al bij de eerste bladzijden bleek me dat volgens schrijver Van der Tuuk, voor wie ik veel ontzag heb, verreweg de meeste Noormannen die onze streken toen bezochten uit het huidige Denemarken kwamen. Ik blijf dat maar een van de meest interessante periodes uit onze geschiedenis vinden: tussen het vertrek van de Romeinen (ca. 270) en de komst van het Hollandse Huis, met vooral Dirk I (vanaf circa 896). Dat is een periode van meer dan 600 jaar waarvan we vrijwel niets weten, zeker niet van de eerste honderden jaren van die periode. Op de HBS moesten we leren dat na de val van het Romeinse rijk, in 486, ‘onze streken;’ werden bestuurd door de Merovingen, onder koning Clovis. Ik vraag me nog altijd af of die zinnen door mijn leraar Dek en het door hem gehanteerde lesboek, maar werden genoemd om er maar snel vanaf te zijn, of omdat er zoveel uit die periode nog onbekend was dat geen zinniger samenvatting te geven was. Alleen al het moeten leren van de naam van koning Clovis was een gotspe. Die koning heeft gewoon nooit bestaan en dat zal Dek toch moeten hebben geweten. In alle bronnen uit die tijd werd hij Chlodovech genoemd. En aangezien de Fransen en de Britten allebei geen fatsoenlijke g-klank kunnen uitbrengen en zeker niet twee vlak achter elkaar, hebben ze maar besloten om er een voor hen beter uitspreekbare naam van te maken: Clovis. En de Nederlanders zijn onder dat juk doorgegaan. In Duitse schoolboeken heet dezelfde persoon dan weer koning Chlodwig, want Duitsers kunnen wel een harde g uitspreken: de zogenaamde Ach-laut. Van der Tuuk is nu wel consequent. In oudere boeken van hem (plm 2000) wordt steeds verklaard waarom hij deze persoon Cholodovech noemde, ter vervanging van de naam Clovis. In zijn jongste boeken wordt die verklaring niet meer gegeven. Hij heette gewoon Chlodovech en niet anders. Bovendien heerste koning Chlodovech zelfs nooit over ‘onze streken’. Zover kwam hij gewoon nooit naar het noorden en ook zijn legers niet. Heel misschien met uitzondering van Maastricht. Maar Maastricht is van alles, maar hoort zeker niet tot ‘onze streken’, althans volgens de meeste Nederlanders. Nu dus de Noormannen, die onze streken ‘bezochten’ tussen plm 800 en plm 1000.

Vrijdag 1 juli 2022.

Vandaag – zoals elke maand – heb ik weer eens de meterstanden opgenomen van gas en licht. En waar vooral de gasstand me een maand geleden nog erg tegenviel, zo bevielen mij zowel de gas- als de lichtstand deze keer: duidelijk minder dan een jaar geleden. Er komt ook voor mij een moment, namelijk december 2023 als mijn huidige vaste contract afloopt, waarop ik aan een nieuwe werkelijkheid moet geloven en geen mens kan voorspellen hoe het dan met onze energietoestand of oorlogen zit. Dus dan bereid ik me toch maar liever een beetje voor. De hele maand juni had ik niet gestookt en het voornemen is omdat tenminste tot 1 oktober vol te houden. En dan gaat het goed, weet ik sinds vanmorgen.

Donderdag 30 juni 2022.

Twee voorvallen van het afgelopen etmaal. Het eerste vond plaats bij de wandeling op weg naar de kapper, met in mijn hand een lege boodschappentas. Halverwege kwam ik een buurvrouw tegen, ongeveer van mijn leeftijd, met wie ik al zeker 15 jaar in dit wijkje woon. En behalve een groet als we elkaar tegenkwamen en een vriendelijk praatje bij de glasbak of bij de brievenbus, over alledaagse dingen, hadden wij nooit intensiever contact. Ik kwam haar dus tegen in het winkelgebied en ze hield me even staande. ” Zo buurman, ga je boodschappen doen?” En ik: Ja, buuf en ik ga ook meteen even naar de kapper.” En zij weer: ” NEE, NIET NAAR DE KAPPER!! JE HAAR ZIT NOU NET ZO MOOI!!” En ik weet ook wel zeker dat ik met die volle witte haardos de waardering heb van heel wat mensen, vooral van veel vrouwen. Maar niemand zegt daar spontaan wat van, behalve als er een concrete aanleiding is. Na nog wat vriendelijkheden te hebben uitgewisseld, ben ik toch maar doorgelopen. Mijn probleem is niet zozeer dat ik een volle haardos niet mooi vind, mijn probleem is dat ik er met een kammetje haast niet meer doorheen kom, als ik het wil ordenen. Als ik nou eens iemand zou vinden die mijn haar dagelijks wil verzorgen, dan wil ik het best verder laten groeien.

Het andere voorval betreft een situatie waarbij weer eens bleek dat ik de tijdgeest vaak heel goed aanvoel. In dit geval over het afkalvende belang van het Frans, waarover ik kort geleden nog iets in deze rubriek schreef. In De Standaard, een Belgische krant, stond een ingezonden stuk afkomstig van een docent Nederlands ergens in Vlaanderen. Hij beklaagde zich over het slechte Nederlands, gelardeerd met leuke voorbeelden, waarmee Vlaamse leerlingen ook nog een voldoende en een diploma kunnen halen. Het beeld bij de vreemde talen, vooral het Duits en het Frans was volgens hem niet veel beter of zelfs slechter, aldus deze docent. Citaat uit het stuk: ” Frans mag dan voor het overgrote deel van de Vlaamse scholieren “een dode taal” zijn, (citaat van onze leerkrachten Frans), Couleur Café weten ze te vinden.”

Aha, het Frans als dode taal, net als het oud-Grieks en het Latijn dus, zo had ik het zelfs nog nooit gezien. Zo kun je het inderdaad wel zien, maar het Frans is helaas nog niet helemaal dood. Het woekert nog ergens in Zuid-Europa.

Woensdag 29 juni 2021.

Vandaag kappersbezoek, dat is nu een week of zeven geleden en het mag echt wel weer een keertje. Niet vanwege de tijdsduur, maar omdat ik haast niet meer op simpele wijze door het oerwoud kom. Laat staan dat het er dan ook nog toonbaar is.

Dinsdag 28 juni 2021.

Vanmorgen deed ik het weer eens heel anders dan anders. Gisteren al had ik enkele croissantjes gekocht en een verpakking met kleine bakjes jam. Ik kookte de eieren en deed de croissants in de oven, schonk een glaasje sinaasappelsap in en ik had ineens een soort vakantieontbijtje of in mijn geval: een reisontbijtje. Vele jaren ging ik toch minstens een week, maar vaker twee of drie weken met vakantie naar tevoren onbekende bestemmingen, terwijl ik dat de afgelopen jaren, vooral vanwege corona, dat niet deed, maar toch wel af en toe een nachtje in een hotelletje overbleef. En dan kreeg je toch ook zo’n soort ontbijt. Maar ook dat kwam er al een hele tijd niet van. Dus besloot ik geheel onverwacht mezelf eens te gaan trakteren. Ik neem me niet voor om dat veel vaker te gaan doen, maar een enkele keer mag dat wel van mezelf. En intussen is het wachten op de dingen die gaan komen. Na mijn diverse initiatieven van de afgelopen tijd, verwacht ik wel het een en ander.

Maandag 27 juni 2022.

Eerder dan in andere jaren ben ik nu al verzeild geraakt in de zomerperiode. Dat kwam vanwege verschuivingen in de diverse agenda’s. De eerste reguliere vergadering staat pas weer gepland in september. Dat heeft vooral tot gevolg, dat ik soms een beetje de dag van de week aan het kwijtraken ben, omdat de afspraken voor de komende week ook de ijkpunten zijn waaraan ik mijn agenda en kalender en andere activiteiten ophang. Enkele dagen vóór een afspraak begin ik me dan al voor te bereiden op die afspraak, zodat ik altijd goed beslagen ten ijs kom. Ik zorg dat op tijd de boodschappen in huis zijn en kleinere afspraakjes worden nagekomen. Vanmorgen bijvoorbeeld stond ik op in de stellige overtuiging dat het vandaag zondag was. En ik was dus vanmorgen compleet verrast toen ik voorbij mijn werkkamerraam ineens heel vroeg mijn buurvrouw zag langslopen. Wat is die vroeg voor een zondagmorgen, dacht ik nog. En het duurde uren voordat ik doorkreeg dat het vandaag maandag was en dat ze dus gewoon zoals op elke werkdag naar haar werk ging.

Er komt natuurlijk een dag dat ik geen verplichtingen meer heb en dan moet ik toch iets anders verzinnen om een zekere cadans te houden in mijn leven. Hoe zouden anderen dat oplossen? Gelukkig heb ik zeker nog enkele jaren om daar een nieuw evenwicht in te vinden. Eerst maar eens even deze zomerperiode tackelen.

Zondag 26 juni 2022.

Zoals iedereen die mij kent wel weet, heb ik al een leven lang een haat- liefdeverhouding met de Franse taal. Of eigenlijk is het alleen maar een haatverhouding geweest. Van enige liefde tussen mij en het Frans is eigenlijk nooit sprake geweest, zelfs niet na de lessen van eersteklas leraar Lamme.

Toen een aantal jaren geleden te Brussel de zogenaamde Witte Mars werd gehouden, ter herdenking van de daar misbruikte en vermoorde kinderen, en iedereen dus in het wit van de onschuld moest lopen, liepen er ook enkele mensen rond met een groot spandoek met een pleidooi voor het gebruik van het Frans. Want het Nederlands was toch maar ‘une langue si locale’: een plaatselijk taaltje. Waarom moest nou bij zo’n gelegenheid weer die hatelijke franstalige borstklopperij worden vertoond?

Sinds die dag beschouw ik het Frans ook maar als ‘één of ander Zuid-Europees streektaaltje’.

Met veel genoegen neem ik dus al jaren de teruggang van het Frans in de wereld waar, waar het Frans sinds decennia of zelfs eeuwen, de diplomatieke taal van de hele wereld was. Vanmorgen zag ik dus in het nieuws dat de Afrikaanse landen Togo en Gabon, Franstalige landen en samen goed voor ruim 10 miljoen inwoners, besloten hebben te breken met de Franstalige wereldgemeenschap en lid te worden van het Britse Gemenebest. Het lidmaatschap van de Franstalige wereldgemeenschap heeft ze nooit iets goeds gebracht, vinden ze, en ze verwachten van het Britse Gemenebest dan ook meer. Dan moeten ze natuurlijk nog wel Engels leren. Ik hoop het dus nog mee te maken: de algehele teloorgang van het Frans als verbindingstaal tussen de volkeren. We zijn al op de goede weg.

Vrijdag 24 juni 2022.

Op het nippertje besloot ik woensdagmorgen toch maar met de trein naar Enschede te gaan, hoewel de gehuurde auto al voor de deur stond. Ik had de voorafgaande nacht geen oog dichtgedaan en ik vreesde dat ik dan niet heelhuids terug zou kunnen komen. Ik zag mezelf al knikkebollend op die lange tweebaanswegen teruggaan. Slechts een seconde onoplettendheid had een vreselijk ongeluk teweeg kunnen brengen. Ik had de trein die mij ook netjes op tijd op de vergaderplaats in Enschede afleverde.

Ik wist al dat enkele leden van onze club die dag verhinderd waren. Twee vanwege medische redenen en een derde vanwege een belangrijke familieaangelegenheid. Dus we waren – getalsmatig – zeer zwak vertegenwoordigd voor ons doen, waarbij altijd iedereen of vrijwel iedereen er steeds is.

Niettemin hadden we een vruchtbare vergadering, zowel onderling als met De Woonplaats. De geplande eindtijd was half drie, maar het werd ongeveer half vier. En dat met minder dan het gebruikelijke aantal deelnemers.

De terugwandeling naar station Enschede ondernomen, alwaar ik vrijwel precies om 16.00 aankwam, mooi op tijd voor de om 16.04 vertrekkende trein naar Zwolle. De trein bleef echter nog enkele minuten staan en op een gedeeltelijk éénspoortraject is dat raar, want dan loopt de hele dienstregeling in de soep. Bij het tweede station – Hengelo – staakte echter de trein de strijd om ca. 16.15 uur, vanwege, zoals bleek, een wisselstoring. Zoals gebruikelijk weet men dan bij de NS, maar nu ook met Arriva, niet wat men dan moet doen. Het lijkt bij elke calamiteit wel alsof het voor het eerst gebeurt en men ter plekke gaat improviseren wie wat gaat doen en wat er dan aan de gestrande passagiers zal worden verteld. Vervangend vervoer zat in elk geval voorlopig niet in de planning. Ik overwoog nog de reguliere bus naar Almelo te neem, dan was ik alvast een klein stukje verder, maar bij het zien van de enorme mensenmassa bij die bus, zonk me de moed in de schoenen. Dus ik besloot dan maar de stad Hengelo in te gaan, op zoek naar een drankje en wellicht ook een hapje.

Ik ken uiteraard de weg in Hengelo totaal niet, want ik heb er geen enkele ervaring. Bij een vrij flink restaurant met stevig terras, was er nog wel plek, en ik bestelde een drankje. Intussen hield ik in de app de voortgang van de storing bij en ik ontdekte dat het nog tot zeker half zeven zou duren. Dus ik ging er toch ook maar een hapje eten. Het eten was redelijk, maar zeker ook niet meer dan dat. En het duurde ook lang, maar dat was in dit geval dus niet een probleem. Om kwart over zes kwam de melding dat er intussen treinvervangend vervoer was geregeld, en intussen was het tijdstip van herstel van de dienstregeling verschoven naar kwart voor zeven. Uit ervaring weet ik dan dat je bij treinvervangend vervoer op zijn minst op een extra half uur moet rekenen, dus mij ontging weer eens helemaal welk nut dan het treinvervangend vervoer had. De eerste bus zou vertrekken als ook de eerste trein weer vertrok. Ik sjokte op deze warme dag dus maar weer terug naar het station Hengelo en daar bleek dat de eerste trein richting Zwolle, zou vertrekken om 18.47 uur. En dat gebeurde ook echt. Dat was dus slechts ruim tweeëneenhalf uur vertraging te Hengelo. Te Zwolle haalde ik dan met gemak de stoptrein naar Groningen van 19.52 uur die aankwam om 20.49 uur. En intussen had ik dan alweer zeker 36 uur niet geslapen, dus ik tolde zowat de trein uit. Bij het station stond dan de huurauto er nog, daarmee eerst naar huis gereden om mijn spullen alvast af te leveren en vervolgens de auto naar de garage gebracht. Vanaf de garage, aankomst 21.15, is het naar de bushalte naar huis, bij maximale wandelsnelheid nog een half uur lopen, dus in de zwoele avond als ik tot 21.42 de tijd had, zag ik dat niet zitten. Bij langzaam lopen is er dan nog ruim een half uur wachten op de bus en dan zou ik om een uur of elf thuis kunnen zijn. Vanaf de garage naar station Europapark is het dan dik een kwartier flink doorlopen, naar de trein die vertrekt om 21.35 uur. Dat lukte op het nippertje, en ik was op deze manier om even na 22.00 uur thuis, compleet uitgewoond. Maar dan ook compleet. Wel heelhuids gelukkig. Nog op de bank viel ik als een blok in slaap en werd er om een uur of twee van wakker, en schoof meteen door naar bed. Tot de volgende morgen. ’s Morgens ontdekte ik dat ik zelfs mijn tanden niet had gepoetst, wat ik eigenlijk nooit oversla. Donderdag 23 juni heb ik dan de hele dag uitgetrokken om weer helemaal bij te komen. En nu kan ik er weer tegen.

Woensdag 22 juni 2022.

Boerenactiedag vandaag. Ben benieuwd of we er hier nog wat van merken. Ik vermoed van niet. De eerste stukken van een heel batterijtje is nu inderdaad de deur uit. Het begin is er dus.

Verder was prominent in het nieuws het overlijden op 83-jarige leeftijd, van Wim Dik, o.a. CEO van KPN, in de tijd dat ik er furore maakte met mijn jonge academiciproject (1989 – 1994). Zonder hem had ik dit nooit gerealiseerd, maar aan de andere kant was hij zonder mij ook minder succesvol geweest. Wij vonden elkaar en vulden elkaar aan op een historisch bijzonder moment. Ik zal altijd met dankbaarheid aan hem blijven terugdenken.

Dinsdag 21 juni 2022.

En zo liep ik ineens een voor mij weer nieuwe jonge hulpverlener tegen het lijf. Hij stelde zich aan mij voor met: “Ik ben Gerrit.”. En ik reageerde meteen verrast en reageerde met: ” … die van, ‘en ik steel als de raven.?’ . en hij meteen: ja, die bedoel ik. Het was precies die Gerrit (pseudoniem Gerrit Blokzijl, uit de zeventiger jaren), die zich in zijn liedje van toen ook precies zo voorstelde met ” Ik ben Gerrit, en ik steel als de raven. “. Nadat het liedje was afgelopen en de laatste klank weg was, kregen we na enkele seconden nog de zanger met opnieuw: “Ik ben Gerrit.” Ik vermoedde al dat iemand die Gerrit heet al door veel anderen zal zijn gewezen op het muzikale verleden van die naam. En hij reageerde ook meteen met herkenning, hoewel het liedje duidelijk van ver voor zijn tijd was. Als hij zich gewoon had voorgesteld met “Gerrit, aangenaam” of met “Ik heet Gerrit” dan had ik niet zo gereageerd. Maar precies zich voorstellen met de woorden: “Ik ben Gerrit”, lokte meteen mijn reactie uit. Het was overigens een prima behandelaar en we konden het ook verder goed met elkaar vinden.

Maandag 20 juni 2022.

Hoewel ik nog veel te doen had en heb, kwam ik er maar niet aan toe om zaken dit weekend ook echt even af te maken. Ik gunde mezelf blijkbaar gewoon eerst even een rustig weekendje. De boog kan niet altijd gespannen staan. Dat weekendje zit er nu weer op en nu zal ik toch echt weer aan de bak moeten. Em dat gaat ook zeker gebeuren.

Zondag 19 juni 2022.

Intussen is het weer flink afgekoeld, met een verwacht maximum vandaag van 16 graden. En met intussen ook een fikse regenbui. Goed voor de plantjes dus. Vanmorgen ook weer eens extra-vroeg op, vanwege de ongebruikelijk vroege komst van mijn hulp, maar alles zal op zijn pootjes terecht komen, verwacht ik. Gisteren ook nog even de nieuwe delicatessenwinkel bezocht en ook nog iets gekocht: een stukje 30+-kaas en een stukje notenpaté. En met alle respect voor deze ondernemers, die ik het allerbeste gun, ik vraag me dan wel af, of er hier wel plaats is voor nog zo’n winkel. We hebben er al een paar. En nog niet zo lang geleden heeft een andere ondernemer, zijn vestiging van zo’n winkel hier juist gesloten. De kaas is wel lekker, maar niet erg bijzonder en de notenpaté vond ik niet meer dan ‘gemiddeld’. Paté is ook een lastig product. Ik weet het want ik heb ze zelf ook gemaakt. Hij moet precies de juiste smeuiigheid hebben, en dan nog met een goed uitgebalanceerde smaak. Deze paté was heel redelijk maar een tikje te droog en de smaak een pietsie te flauw.

Zaterdag 18 juni 2022.

Er is weer eens een hete periode, tegen de dertig graden alhier, maar goed uit te houden in mijn goed geïsoleerde huisje. Bovendien is het morgen alweer allemaal voorbij. Gisteren ook weer nieuw bestelde boeken opgehaald, waarvan er nu alweer drie op het stapeltje ‘nog te lezen’ liggen. Intussen ben ik halverwege het boek over de Perzen. Nu heeft de schrijver toch ook de Scythen ontdekt, die onder Darius, een opvolger van Cyrus de Grote, een stevige strafexpeditie tegen de Scythen hebben uitgevoerd. In Perzische bronnen is over het resultaat van deze strafexpeditie echter niets te vinden. Terwijl alle heersers, zeker ook Darius, juist graag zichzelf op de borst kloppen, vanwege hun geweldige prestaties. Dus ook de schrijver neemt daardoor aan dat de strafexpeditie compleet mislukt is. In het boek over de Scythen, raakte ik al steeds meer onder de indruk van dit bijzondere volk. Merkwaardig toch dat ik daar nooit eerder iets over heb gelezen. Ze hebben achtereenvolgens eerst Cyrus de Grote een kopje kleiner gemaakt en vervolgens ook Darius de Grote in het zand laten bijten. En dat voor een nomadenvolk dat geen enkele stad had tegen de hoogontwikkelde Perzische samenleving. Het zal wel iets te maken hebben met de vooral vrouwelijke krijgslieden die de Scythen hebben aangevoerd. Ik vermoed dat dat als gevolg had dat de grote Perzische vorsten ze onderschat hebben. Dat moet je nooit doen bij vrouwen, weet ik ook inmiddels. Ook niet bij mannen trouwens.

Donderdag 16 juni 2022.

Gisteren hadden we weer een ’themadag’ in Enschede, met als centraal thema ‘leefbaarheid’. Zeker nuttig, maar kwam tot de conclusie dat, zoals met zoveel overheidsoperaties, er heel veel verschillende instanties over gaan, die elkaar niet of alleen maar heel moeilijk kunnen vinden. Ieder blijft toch maar het liefst op het eigen beleidsterrein. En als iedereen verantwoordelijk is, is niemand verantwoordelijk, zo stelde ik.

Verder valt me de laatste weken vaker op, dat ik aan het einde van zo’n lange dag, die al om 06.00 uur begint, echt moe ben. In de loop van de avond dreig ik dan in slaap te vallen. Dat had ik een jaar of meer geleden nog niet zo vaak.

Eerder heb ik ontdekt dat de gebruiksaanwijzing van de dahlia, die bij de plant was meegeleverd, een plaatje van een tuinschaar bevat die de bloemen erafknipt. Na wat verder gezocht te hebben blijkt nu dat je dat niet moet doen zodra ze opkomen en ook niet als de bloeiperiode voorbij is, eind oktober, maar zodra de bloem uitgebloeid is. Na de verpotting door mijn hulp knapte de plant zichtbaar op, maar het zou nog beter moeten gaan nu ik alle uitgebloeide bloemen eraf heb geknipt. Ik word zo nog een plantoloog, maar toch ook weer geen plantofiel.

De schrijver van De Perzen, laat koningin Tokyris van de Scythen met haar krijgers, niet doorlopen naar het Heilige Land, wat ze wel deed, maar besteedt de pagina’s liever aan de gevolgen van Cyrus’ dood. Verder ben ik in een deel van het boek aangekomen, dat een stuk leesbaarder is dan de eerste tientallen pagina’s, waar het vooral ging over wie wie is, verwant aan wie, en wat zijn politieke of culturele richting was. Daar duizelde het me af en toe wel wat.

Dinsdag 14 juni 2022.

De achterplaats is voorlopig af. Ben heel benieuwd of dat nu inderdaad tot gevolg heeft dat er veel minder bladeren op mij plaatsje worden verzameld. Ben bij De Perzen, nu bij het hoofdstuk aangekomen, waar Cyrus de Grote, in oorlog kwam met de Scythen, onder een vrouw als legeraanvoerder, koningin Tokyris, die ook meteen Cyrus de Grote een maatje kleiner maakte, 530 vChr. In het boek over de Scythen staat dan dat zij, de Scythen, vervolgens doorliepen naar de Middellandse Zee, waar hun ontmoetingen met de mensen die daar toen woonden, de Bijbel hebben gehaald. Maar dit kan in de loop van deze avond nog wel toegevoegd worden.

Maandag 13 juni 2022.

In het nieuwe boek over de Perzen, meldt de auteur Lloyd Llewellyn-Jones (met 6 l-en, en ik heb met één L al moeite genoeg), dat eindelijk een boek over de Perzen verschijnt, bezien vanuit de Perzen zelf. Alle andere boeken over de Perzen geschreven door westerlingen, gaan uit van westerse bronnen, die Aziatische volkeren en landen doorgaans maar minderwaardig achten. Ik heb zo mijn twijfels over deze analyse. Ik geloof dat vrij algemeen erkend wordt dat de Chinezen juist behoorlijk voorlijk ten opzichte van het Westen waren en zijn. De Chinezen vonden veel eerder dan de Westerlingen de boekdrukkunst en het buskruit uit en nog veel meer. Probleem van het beschrijven van een volk door het volk zelf is juist, dat voor je het weet sprake is van borstklopperij. Als je Poetin een geschiedenis van Oekraïne of Rusland laat schrijven, een westerling of Zelenski heb ik mijn twijfels of het exemplaar van de hand van Poetin wel het meest betrouwbaar van deze drie zal zijn. Voorlopig, na een bladzijde of 50, is het opnieuw een boek met ontzettend veel namen van volkeren, stammen en de bijbehorende personen, waardoor ik soms door de bomen het bos niet meer zie.

Zondag 12 juni 2022.

De afrastering is af. Nu moeten nog de planten goed worden gepot en geordend, en dat zal vandaag of morgen gebeuren, en daarna volgt er hier een foto.

Ik heb jaren ervaring met het selecteren van universiteitsverlaters, maar als je op persoonlijke kwaliteiten selecteert, wat ik steeds deed, dan moet die persoon uiteraard al veel eerder dan het eind van zijn studie herkenbaar zijn. Dus je zou de selectie ook op jongere leeftijd kunnen doen, met in principe hetzelfde resultaat. Als illustratie de volgende foto:

Wat interpersoonlijke kwaliteiten betreft heeft deze jonge kandidaat wat mij betreft de norm wel gehaald. Die zal het vast wel nog ver schoppen.

Zaterdag 11 juni 2022.

De paaltjes voor de nieuwe afrastering staan er nu in. Vandaag de rest is het plan. Gisteren eer een boek gekocht, dit keer over de Perzen en twee volgende besteld. Daarbij een boek over de opvolgingsprocessen na respectievelijk Stalin en Mao in de Sovjet-Unie en China. Kremlinwatchen met terugwerkende kracht dus.

Vanmorgen kwam ik twee nieuwe boeken van Luit van der Tuuk tegen, die ik ook ga aanschaffen. Deze Luit van der Tuuk, van wie ik meer boeken al heb, heeft mij een stuk ‘Nederlandse’ geschiedenis helder gemaakt wat mijn schooltijd niet heeft kunnen oplossen. Op de HBS, van de onvolprezen Dek, leerde ik dat na het vertrek van de Romeinen alhier de Merovingen aan de macht kwamen, en in het bijzonder een zekere Clovis, koning der Franken. Aangezien volgens hetzelfde schoolboek het Romeinse Rijk eindigde in 486 met de laatste keizer Romulus Augustulus, ging ik er gemakshalve van uit dat toen ook de Romeinen uit onze gebieden verdwenen, opgevolgd door de Merovingen, en met name Clovis. Tot ik eens door park Arentsburgh in Voorburg liep, waar blijkbaar het Romeinse Voorburg was, en op informatieborden stond vermeld dat de Romeinen al plm 270 vertrokken. Bovendien regeerde Clovis, niet en mogelijk zelfs nooit over delen van wat nu Nederland is. Er is dus een flink gat tussen het vertrek van de Romeinen in 270 en de vestiging van iets van een bestuur alhier en dan nog alleen in Zuid-Nederland. Zelfs de Karolinger Karel Martel verloor nog de slag tegen de Friese koning Radbod in 716 bij Keulen. Pas daarna en zelfs pas onder Karel de Grote, plm 800, werden de Friezen definitief onderworpen. Helaas hebben de Friezen van die tijd nooit iets op schrift vastgelegd en wat nog bewaard is gebleven. Dus dik 500 jaar van ‘ons’ verleden is in feite nog in nevelen gehuld, anders dan Dek ons deed geloven, en Luit van der Tuuk komt de eer toe dat hij heeft gepoogd die geschiedenis, ondanks de weinige bronnen toch te reconstrueren. Met nu zijn boeken over de Vikingen die vanaf plm 800 onze streken hebben geteisterd, wordt weer een stukje ingevuld. Ook als het gaat om de herkomst van onze namen. Mijn eigen voorgeslacht zou voor zeker 30% uit Scandinavië zijn gekomen, en wie weet word ik daar ook nog wat wijzer over.

Donderdag 9 juni 2022.l

Gisteren inderdaad alle stukken over 2020 weggebracht naar de administrateur, maar nog niet aan 2021 begonnen. Dat blijft nog even een goed voornemen. Wel de rand van golfplaat (25 cm hoog) voor mijn achterplaatsje, dinsdag gekocht bij Tuinland, aangevuld met paaltjes en spijkers, plus een metaalboortje. Nu kan ik het dus helemaal afmaken. En kijken of het allemaal helpt. Dat weten we natuurlijk pas als de blaadjes van de bomen vallen en duurt nog even. En verder kersen gekocht, die ik weer voor het eerst zag, naast de verse kapucijners, die ik zo vaak neem als redelijk mogelijk, zolang ze er vers zijn. Alles bij de echte groenteboer.

Dinsdag 7 juni 2022.

De feestdagen zijn weer voorbij, voorlopig tot Sinterklaas. Vorig jaar waren de oliebollen in de aparte oliebollenkraam alweer verkrijgbaar vanaf 1 oktober, maar in Zuidlaren al vanaf medio augustus. Dus ik verwacht dat dit hier ook toch wel wat vroeger dan anders al zijn. Uiteindelijk zijn ze er gewoon het hele jaar, verwacht ik. Vanaf nu zal ik toch eens gaan opletten in de diverse winkels.

Gisteren heb ik een groot deel van de dag besteed aan de diverse zakelijke belastingaangiftes, en ik ben inderdaad een heel eind gekomen. Vandaag wil ik proberen daarmee weer helemaal bij te zijn. Dan kan ik ook meteen het jaar 2021 meenemen, al hoeft dat nog niet, maar dan ben ik wel weer helemaal bij.

Maandag 6 juni 2022, Tweede Pinksterdag, tevens D-Day.

De afgelopen twee jaar waren er in Normandië maar heel minimale herdenkingen van de geallieerde langdingen in Normandie op 6 juni 1944, als gevolg van de COVID-epidemie. Dit jaar kan het dus weer, maar ik vroeg me wel af hoe lang deze herdenkingen nog zullen doorgaan. De officiële minimale leeftijdsgrens, zowel bij de Duitsers als bij de geallieerden was toen 18 jaar, met uitzondering van de soldaten van de Duitse 12e SS-panzerdivisie, genaamd Hitler Jugend, waar jongens al op hun 17e officieel terecht konden. Maar die divisie deed op 6 juni 1944 nog niet aan de strijd aldaar mee. Aan beide zijden waren er overigens wel jongere jongens aan de strijd bezig, want geen leger controleerde toen heel grondig de precieze leeftijd van zijn soldaten. Dus de jongsten van 6 juni 1944, voor bijna allemaal zou dat dus toen 18 geweest moeten zijn, zijn op 6 juni 2022 dus onvermijdelijk tenminste 96 jaar. In geen enkele van de ongeveer 15 internationale bladen die ik elke dag bijhoud, wordt vanmorgen een woord aan D-day 1944 gewijd. Dat was wel eens anders. Ik moest dus wel even zoeken of er sowieso in Normandie vandaag wel herdenkingen zijn, en dat bleek inderdaad wel het geval. Vele tientallen zelfs in de eerst helft van juni, en vandaag alleen al ongeveer 10. De enige bijeenkomst van veteranen uit die tijd die ik zo snel kon vinden, betrof een bijeenkomst vandaag met circa 20 personen. Dan heb ik meteen de gedachte: dat was het plan van enige tijd terug. Maar hoeveel zouden het er echt geweest zijn aan het eind van deze dag? Wie weet vernemen we dat nog wel in de loop van deze dag. En we kunnen 100% zeker zijn dat dat er elk jaar minder zullen zijn.

Verder heb ik gisteren het lang uitgestelde opruim- en schoonmaakprogramma van mijn achterplaatsje gedaan. Eerst heb ik in mijn buurt een mogelijke afscheiding van het algemene gedeelte van de tuin geprobeerd te vinden, om te voorkomen dat de wind steeds weer de afgevallen bladeren precies op mijn plaatsje deponeert. Ik vond ze niet. Winkels verwezen naar elkaar maar geen van alle had iets. Dus trok ik de stoute schoenen aan (sinds kort heb ik hiervan meer keus) en ben naar de firma Tuinland te Groningen gaan, met twee bussen. Daar was ik nog nooit eerder, hoewel het het bij mij dichtstbijzijnde grotere tuincentrum is. Daar slaagde ik wel, maar nu moet ik nog bevestigingsmaterialen hebben en die hebben ze hier wel. En liefst ook nog ergens een moker versieren, om de drie paaltjes die ik heb bedacht de grond in te krijgen. Het was overigens een gigantische tuinwinkel, en dan ben ik binnen enkele tientallen meters compleet de weg kwijt. Van een behulpzame medewerker begreep ik dat het idee van de winkel is, dat je een vaste looproute volgt, die begint en eindigt bij de ingang, tevens uitgang. Net als bij IKEA het geval is. Maar als ik al eens bij IKEA kwam, dan kwam ik niet de complete winkel bezoeken, maar precies voor dat ene dingetje dat ik wilde hebben. En dan verplicht IKEA je, om de hele winkel te bezoeken, en geen stukje over te slaan. Daarom kom ik niet meer bij IKEA en mogelijk ook niet meer bij Tuinland. Tijdens de lange wandeling (de Chinezen noemen dit de Lange Mars) kwam ik ook potten met schitterende Dahlia’s tegen. En ik heb daarvan dus toch maar een pot aangeschaft, hoewel ik geen idee had, hoe ik het gevaarte thuis zou kunnen krijgen. De winkelservice was vervolgens groot. Een speciaal daarvoor opgeroepen medewerkster ging de pot zo verpakken dat hij voor mij draagbaar werd. ‘Met een knupske’, aldus de zeer jeugdige medewerkster. Met een knupske nog wel. Wat wil een mens nou nog meer in een tuincentrum? Het lukte allemaal baaie goed.

Heel handig zo’n gebruiksaanwijzing. Bloeit tot en met oktober, dat is niet niks. Boven van links naar rechts: moet in de zon staan, één keer per week twee druppels water, eenmaal per twee maanden een dopje pokon, je moet de bloemen er steeds uitknippen, vermoedelijk toch pas eind oktober, en je moet de plant niet met mes en vork eten, doch alleen uit het vuistje.

Zaterdag 4 juni 2022.

Het afgelopen etmaal vooral gebruikt om ‘achterstallig onderhoud’ bij te werken. Dat loopt bij mij vanzelf op als ik eens enkele dagen wat anders doe. En ook nu nog moet ik nog enkele zaken doen, die nog zijn blijven liggen. Die komen de volgende dagen wel aan de beurt. Met genealogie loop ik eigenlijk altijd achter de feiten aan. Ik heb nog tientallen berichten van allerlei aard, die ik nog wil en moet uitpluizen. Daar kom ik maar niet aan toe. Ik weet ook nog niet hoe en wanneer ik dat ga oplossen. Soms bekruipt het mij dat ik dat wel ga doen als ik de andere onderwerpen kan laten rusten. Maar dat kan nog jaren duren. Tegelijk houd ik alle algemene nieuws over genealogie wel bij.

Vrijdag 3 juni 2022.

En dat was weer eens een bezoekje aan Aalten. Het was een apart dagje, voor speciaal de Achterhoek, een soort brainstormsessie. Daarvoor waren de burgemeesters, wethouders en andere verantwoordelijkheden in die regio uitgenodigd. Ik was er samen met een ander lid van ons platformbestuur. Binnenkort is er nog zo’n sessie voor Twente en dan zullen andere vertegenwoordigers van ons bestuur aanwezig zijn. Ook een politiepersoon was present. Ik heb het vooral gebruikt om mij goed te informeren over wat de verantwoordelijken nu ervaren als de problemen in de regio, in relatie met de huisvesting. Ik heb er heel wat van opgestoken en ik verwacht dat we het goed kunnen gebruiken voor onze komende standpunten.

Voor het eerst in misschien wel twee jaar was ik er weer eens met de trein. Dat kwam omdat de bijeenkomst aanving om 14.00 uur, en om pakweg half vijf weer was afgelopen. Dus ik kon het ruim halen met de trein van 10.39 uur en was om pakweg half negen weer thuis, na bezoek aan de Chinees. De treinen zelf liepen weer perfect op tijd, zodat als volgens plan verliep. Veel anders heb ik de dag niet kunnen doen.

Donderdag 2 juni 2022.

De verrassendste ontdekking van het afgelopen etmaal is wel dat ik vanmorgen ontdekte dat er de laatste 24 uur 294 bezoekers op mijn websites zijn geweest. Hoewel ik niet de dagelijkse standen bewaar, maar wel de maandelijkse staten, kan ik me toch niet herinneren dat ik wel eens zoveel bezoekers op één dag heb gehad. Ergens in de honderd op een dag was tot nu toe wel het hoogste. Die eenmalige stand zegt overigens weinig tot niets over de toekomst, want de grilligheid blijft tot nu toe steeds. Toch heb ik nog maar een jaar geleden of zo ook wel eens een totaal van kort over de 300 gehad voor een hele maand gehad, dus bijzonder is het wel.

Verder ben ik sinds gisteren nu echt begonnen met “To Risk it All” van James Stavridis, en het lijkt bij het eerste hoofdstuk al veelbelovend.

Woensdag 1 juni 2022.

Alweer een nieuwe maand. Het houdt maar niet op.

In de maand mei 2022 had ik bij elkaar 2.359 bezoekers op mijn websites. Dat is een nieuw maandrecord vanaf herfst 1999 voor het aantal bezoekers, zonder dat ik ergens reclame voor heb gemaakt. Er zijn nu nog vier maanden met meer bezoekers, maar in alle vier maanden heb ik daarvoor ook reclame gemaakt. Zelfs enige tijd radioreclame. Op de vierde plaats staat nu maart 2001, met 2.461 bezoekers, maar dit was dus een maand mét reclame. Het verschil is dus nog maar 102 bezoekers ofwel iets meer dan 4% en dat zal ook wel een keer worden gehaald, al is niet te voorspellen wanneer dan. Het is geen rechtdoor omhoog lopende lijn, en er zijn steeds pieken en dalen, maar de algemene tendens is wel omhoog. Ik streef ook niet echt naar nieuwe records, want ik kan de reacties nu mooi behappen en als het bijvoorbeeld twee keer zoveel bezoekers zouden worden, krijg ik ook twee keer zoveel reacties, en daar moet ik even niet aan denken. Dus dit is mooi zo.

Dinsdag 31 mei 2022.

Gisteren nog even bij de huisarts geweest, waar ik een vervangster trof, niet voor iets speciaals, maar ter afronding van enkele zaken uit het verleden, waaronder de komende fiets. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om enkele nieuwsgierigheidsvraagjes te stellen. Sinds kort vroeg ik me namelijk af of je gewrichtstbc kunt krijgen (zoals ik gehad heb) zonder ooit longtbc te hebben gehad, of dat gewrichtstbc altijd wordt voorafgegaan door of samengaat met longtbc. Ze had nog een longfoto van mij uit 2019 (waarvan ik nog wel weet dat die gemaakt is, maar ik weet niet meer waarom) en daarvan meldde de radioloog, dat daarop niets te zien was. Maar of dat nu betekent dat ik nooit longtbc heb gehad, of dat dat zo goed genezen kan, dat dat later op een röntgenfoto niet meer zichtbaar is, wist ze niet. Dat zou ik aan een longarts moeten vragen. Aangezien ik destijds voor de tbc ‘geholpen’ werd door een dokter die overduidelijk niet bevoegd was en bovendien andere kwalijke eigenschappen had, vroeg ik me al terugwandelend af of ik dan eigenlijk wel tbc heb gehad. Gewrichts- of long-. Dat gaan we later misschien nog wel eens oplossen. In elk geval zijn mijn longen nu wel helemaal brandschoon en dat is een drankje waard. Nu ik er toch was vroeg ik meteen maar even aan de dokter of ze kon nagaan of er iets mis zou kunnen zijn met mijn prostaat, die bij veel oudere mannen immers opspeelt. Ik was er nu toch. Dat deed ze en ze stelde vast dat de prostaat er zeer florissant bijzat. Ze had geen enkele groei waargenomen. Mooi zo. Ik kan dus op veel terreinen weer een tijdje mee, en verder voel ik me ook opperbest dus ik kan er voorlopig weer tegen.

Maandag 30 mei 2022.

Afgelopen zaterdag moest ik al vroeg de deur uit voor mijn jaarlijkse lunch afspraak met oude vriend Hans Esveld in Rijswijk. Daardoor had ik geen gelegenheid meer om deze rubriek bij te houden, terwijl ik na deze lunch, na de nodige omzwervingen, uiteindelijk terechtkwam bij mijn broer in Maasluis. Zondag na het ontbijt weer andere omzwervingen door het land gemaakt en toen weer naar huis, maar deze keer werden mijn reizen voortdurend ‘gedwarsboomd’ door het noodlot, omdat het een aaneenschakeling werd van op seconden na gemiste aansluitingen, serieuze vertragingen, en tenslotte nog een trein die niet verder ging, vanwege de te hoog opgelopen vertraging, waarna de volgende trein gewoon veel te druk bezet was, hetgeen ik liever mijd. Daardoor het slotdeel van de reis afgelegd per bus, waarna ik maar net op tijd bij mijn favoriete Chinees kwam. Daar koos ik een combinatie van gerechten die ik er nog nooit eerder had, maar me voortreffelijk smaakten. Die keus ga ik nog vaker maken. Het was overigens de zoveelste keer na corona, dat deze Chinees weer eens heel druk bezet was. Niet alleen kwam ik op het nippertje binnen, maar er was wederom slechts één tafeltje beschikbaar. Na jarenlange magere bezettingen is de Chinese sector alhier blijkbaar met een nieuwe opleving bezig. Ik gun het ze, want ze maken overheerlijk eten. Wordt nog vervolgd, maar nu eerst even iets anders.

Vrijdag 27 mei 2022.

Eerst even nog een update van het tandartsbezoek van gisteren. Op het moment dat deze rubriek gisteren werd bijgewerkt, wist ik het volgende nog niet. Tijdens het tandartsbezoek, en het behandelen van een kies, maakte de mij onbekende tandarts, want een vervangster, gebruik van ‘lapjes’, zoals ze zei. Ik had uiteraard geen idee hoe die lapjes er uitzagen, want dat kon ik natuurlijk niet zien. Wel ‘flabberden’ er steeds allerlei ‘velletjes’ rondom mijn mond, maar ik kreeg toch geen beeld van wat er nu precies aan de hand was. Wel gingen er uiteraard al in de stoel allerlei gedachten door me heen, over wat voor soorten lapjes ik eigenlijk kende. En behalve ‘speklapjes’ wilde me niets te binnen schieten. En dan kende ik nog de uitdrukking ‘iemand voor het lapje houden’, maar ik kreeg ook hierbij geen beeld aan wat voor soort lapje ik dan moest denken.

Na de behandeling deelde ik nog even mijn overpeinzingen over ‘lapjes’ met de tandarts en haar assistente. Ik meldde dat ik toch eens ging opzoeken waar nu de uitdrukking ‘iemand voor het lapje houden’ vandaan komt. De tandarts vroeg meteen om, als ik dat ontdekt had, ook haar nog even de oorsprong wilde melden. Dat beloofde ik.

Gistermiddag meteen nog maar even de oorsprong opgezocht en er bleken twee mogelijke verklaringen te zijn. En dat heb ik haar toch maar even bericht met het volgende. Na de herinnering aan onze afspraak volgt dan:

“Er zijn twee mogelijke verklaringen. De eerste stamt uit de 17e eeuw, onze Gouden Eeuw dus. Een ‘lapje’ was toen een sukkel, gek of domoor. ‘Iemand voor het lapje houden’, is dan hetzelfde als ‘iemand voor de gek houden.’

De tweede mogelijke verklaring gaat het om een lapje (van stof neem ik aan) dat voor een stier wordt gebonden, om te voorkomen dat hij een koe zou bevruchten. Ik kan me daar eerlijk gezegd niet zo’n goed beeld bij vormen. Ik heb bijvoorbeeld geen idee hoe groot dan dat lapje zou moeten zijn. Ik zou voor alle zekerheid een flinke lap nemen.

Maar ik heb me ook nog nooit verdiept in het liefdesleven van runderen, dus een runder-deskundige zou hier meer licht op kunnen werpen. Het idee is dan blijkbaar dat de stier in verwarring wordt gebracht en dus ook ‘voor het lapje’ wordt gehouden. Het probleem van deze uitleg is volgens mij, dat de stier niet vóór maar juist achter het lapje moet worden gehouden.

Kortom: ik houd het erop dat de eerste verklaring de meest voor de hand liggende is.

Met vriendelijke groet…”.

Donderdag 26 mei 2022. Hemelvaartsdag.

Vanmorgen bleek dat we deze maand nu definitief met het aantal bezoekers op mijn websites de top-tien aller tijden aan het beklimmen zijn. Sinds het najaar van 1999 (helaas heb ik de precieze datum nog niet gevonden) heb ik websites en bezoekers. En we staan nu dus met de maand mei 2022 op de achtste plaats aller tijden. En dan hebben we uiteraard in mei 2022 nog bijna zes dagen te gaan. De bovenste vier plaatsen zijn allemaal uit de eerste helft van 2000 en de hogere aantallen van toen werden alle bereikt met allerlei reclames. Van de maanden zonder reclame staat mei 2022 intussen op de vierde plaats. En dat kan best in de komende dagen nog één of enkele plaatsen stijgen. Het aantal reacties houdt daarmee gelijke tred, maar dat zijn er nog altijd overzichtelijk weinig, deze maand alleen had ik er al vier. Toch voor mijn doen veel voor nog geen maand.

Verder waren er bij het bezoek aan de tandarts geen grote bijzonderheden en heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer eens langs mijn favoriete groenteboer en visboer te gaan. Bij de laatste hadden ze weer verse kapucijners en verse doperwten en dat is elk jaar opnieuw en feestje. De kapucijners zijn inmiddels alweer verdwenen.

Woensdag 25 mei 2022.

Geen bijzonderheden, wel binnenkort een bezoek aan zowel huisarts als tandarts. Ik verwacht daar geen bijzonderheden van, maar je weet het maar nooit.

Dinsdag 24 mei 2022.

De temperatuur is inmiddels weer duidelijk onder de twintig graden max gedaald en zover het oog reikt blijft dat – zeker een dag of tien – ook zo. Eigenlijk te laag om nog helemaal zonder verwarming te kunnen, dus ik heb af en toe de neiging om toch maar wel te doen. Al ben ik nog niet bezweken. Dat alles heeft te maken met de opwarming van de aarde, zoals bekend. We zullen er aan moeten wennen.

Verder is mijn actuele visleverancier weer van vakantie terug, dus ik kan mijn schade weer wat inlopen. En bovendien staan er weer wat boeken op stapel en in bestelling. Eén daarvan is “To Risk it All” van James Stavridis, een admiraal en voormalige baas van de NATO. Ik volg zijn commentaren over allerlei militaire ontwikkelingen regelmatig, o.a. op Twitter, en hij verbaast me steeds weer over de combinatie van nuchterheid, feitelijkheid en gevoel voor humor, die hij steeds combineert. Zijn stukken en bijdragen vind ik altijd goed leesbaar.

Zondag 22 mei 2022.

Heb even getwijfeld, maar meldt hier toch maar een ontdekking uit een ver verleden van gisteren. Omdat hij nogal wat zegt over mijn jeugd en groot worden. We hebben het over maximaal de periode 1939 – 1967, maar waarschijnlijker 1939 – 1960. Ik kan me nog goed herinneren dat moeder hoog in een kast een rijtje blikjes of potjes had staan, waarin ze wekelijks (inkomen ging toen per week) geld deed, voor de diverse schuldeisers: o.a. gas, licht, water, huur, maar ook een blikje waarop ‘Boelens’ stond. Ik wist ook dat Boelens een meneer was die verzekeringspremies inde. Toen, net als bijna alles, aan de deur. Dat ging toen over de uitvaartverzekering die voor ons gesloten was en ook dat was mij bekend. Ik weet weer niet of dat erg gebruikelijk bij andere mensen was, maar bij ons was dat in elk geval wel zo.

Pas laatst, toen ik weer eens bij broer Jan langs ging, kwam deze werkwijze tussen ons ter sprake. Ter illustratie haalde Jan uit een ordner enkele polissen, vier stuks, tevoorschijn, over wat er toen voor ons verzekerd was. De polissen werden later premievrij gemaakt. Bij elk van die vier polissen ging het om een bedrag van 1000,– gulden. Dat zou dan nu, na onderzoek, na al die jaren, zo’n € 4.500 per stuk moet opleveren. Samen dus zo’n 18.000 euro. Hij kreeg ze van moeder mee, toen hij uit huis vertrok.

Dat leverde dus de vraag bij me op, wat ik dan eigenlijk heb meegekregen toen ik uit huis vertrok. Dat was een la vol met Douwe Egbertspunten, waarvoor je dan na een flink aantal jaren doorsparen, een ‘zwaar verzilverd’ theelepeltje kon kopen, voor de somma van fl. 4,95. Een verzekeringspolis kreeg ik niet mee.

Vervolgens heb ik mijn andere broer gebeld met de vraag wat híj́ dan voor begrafenispolissen had meegekregen toen hij het ouderlijk huis verliet. Antwoord: eentje.

Mijn moeder heb ik altijd een heel bijzondere vrouw gevonden, die op tal van terreinen heel aparte opvattingen had. Zo zeg ik het maar eens vriendelijk. Maar ze maakte wel met alle buren die we op verschillende adressen gehad hebben, ruzie. En een mij sterk bijgebleven ervaring van toen was, dat zij bij het eten en op tal van andere terreinen onze middelste broer altijd voortrok. Hij kreeg het grootste stuk vlees, de meeste aardbeien en ga zo maar door. Vele keren ben ik daarvoor ruzie aangegaan. En ík was dus toen het probleemkind, want de anderen maakten daar geen probleem van. En pas na 65 jaar of zo, kom ik tot de ontdekking dat moeder toch een enorm verschil had gemaakt tussen haar drie kinderen. De oudste één polis voor 1000 gulden, de middelste kreeg vier polissen met dezelfde waarde, en de jongste, ik dus, helemaal niets. Hier kunnen de broers van nu uiteraard niets aan doen en ook niets aan veranderen. Het is slechts een schets van hoe ik groot geworden ben, en hoe je daar na zoveel jaren alsnog de bewijzen van vindt.

Ik heb bij de huidige verzekeraar, omdat die van toen daarin is opgegaan, nog even gecheckt of zij daar dan op mijn naam ook nog een polis hebben staan. Voor alle zekerheid. Je weet het maar nooit.

Zaterdag 21 mei 2022.

Gelukkig blijft het nog steeds dragelijk weer. Alsof mijn wensen daarover zijn verhoord. De regenellende van elders bleef ons hier gelukkig bespaard. De planten die ik in bescherming heb genomen tegen de regen, kan ik weer wat meer in de zon, voor zover aanwezig, zetten.

Het is de laatste weken opmerkelijk hoe vaak mijn website www.deidentiteitsvinders.nl wordt bezocht. Het is natuurlijk nog wat vroeg om al iets over de maand mei te gaan voorspellen, maar als de tendens zich zo doorzet dan zou het wel eens een nieuw maandrecord kunnen gaan opleveren. Zoals gebruikelijk heb ik weer geen enkel idee van de oorzaak.

Vrijdag 20 mei 2022.

Gisteren zag ik met enig geluk kans om precies tussen de buien door te lopen en ging ik dus droog weg en kwam ik ook droog weer terug. En vandaag lijkt weer zo’n dag te gaan worden, dat het kan gaan plenzen. Maar vandaag hoef ik de deur niet uit, dus zal ik hoogstwaarschijnlijk opnieuw grotendeels droog blijven. Het gaat dus nog steeds goed met mij.

Het blijft een jaar met een hele hoop ellende om me heen. Dat krijg je natuurlijk ook als je ouder wordt. Ik realiseerde me vanmorgen pas goed, dat je zolang je werkt, je je nauwelijks afvraagt of je collega, je baas of je klant nu ouder of jonger is dan jij of van ongeveer dezelfde leeftijd. Het is nooit bij me opgekomen, behalve misschien als je een schoolverlater treft of een persoon die vlak voor zijn pensioen staat. En zelfs bij die laatste categorie trof het me pas als hijzelf of een collega erover begon wat hij voor zijn afscheid zou moeten hebben. Dat was voor mij vrijwel altijd een verrassing. Ik ontdek dus geleidelijk dat zeker voormalige bazen, maar toch ook nogal wat ex-collega’s inmiddels zijn overleden. Of onlangs of mogelijk binnenkort het tijdelijke voor het eeuwige gaan verwisselen.

Ik merk en merkte dat ook daarom niet, omdat mijn jaarlijks bijgewerkte lijst relaties en bekenden in de afgelopen jaren ongeveer even lang is gebleven: plm 45 personen. Je zou verwachten dat die lijst in de loop der jaren steeds korter gaat worden, maar dat is bij mij (nog) niet het geval. Dat komt uiteraard omdat ik op diverse maatschappelijke terreinen en op het internet nog actief ben. Tegenover iedere afvaller komt er zo ongeveer steeds een nieuwe persoon bij.

Dat zal nog wel een aantal jaren zo doorgaan, maar gelukkig weet geen mens wanneer dat een keer gaat verminderen en uiteindelijk stopt.

Donderdag 19 mei 2022.

Vanmorgen al in alle vroegte mijn Allinsonbrood voor de komende weken opgehaald. Met de bus heen en met de bus ook weer terug. En meteen in pakjes van twee boterhammen ingevroren. Ik was maar net een gietbui voor. Het zou een voorbijdrijvende buitenlijn moeten zijn, want ik ik wil vanmiddag toch ook nog voor enkele boodschappen even weg. Gisteren heb ik ook weer eens voor het eerst in jaren nieuwe kleren gekocht. Een T-shirt. Het enige dat ik de afgelopen misschien wel vijf jaar aan kleren heb gekocht betrof ondergoed en sokken. Ik stel in de ogen van de kledingwinkels dan ook extreem hoge eisen, dus dan mislukt het vaak. Mijn belangrijkste en bijna enige eis is dat het bovengoed een borstzakje heeft. Van de paar honderd T-shirts en poloshirts die ik gisteren in de winkels voorbij zag komen, hadden er zegge en schrijve twee een borstzakje. Het ene exemplaar droeg oranje randen en een oranje kraag en dat leek me bijzonder geschikt voor een Koningsdag. Maar dan moet ik natuurlijk nog wel bijna een jaar wachten voordat ik het aankan. Bovendien ben ik helemaal niet zo koningsgezind, en dat wordt de laatste tijd alleen maar minder, dus ik weet niet of ik het ooit zal dragen. Dus heb ik het enig overblijvende exemplaar maar gekocht. Met een beetje een saaie kleur, maar je moet toch wát. En kon ik het meest versleten exemplaar in mijn bezit van de sterkte afvoeren. Ik ga toch nog eens terug naar de winkel in Rijswijk, waar ik bijna alle shirts die ik nu bezit ooit heb gekocht. Het duurt alleen nog even voordat ik daar weer eens ben.

Woensdag 18 mei 2022.

Eigenlijk zou het vandaag weer een dagje Enschede zijn, voor een zogenaamde ’themadag’. Dat doen we één of twee keer per jaar, waarbij we niet een agenda met lopende kwesties afwerken, maar bij een concreet onderwerp eens wat langer stilstaan. Die dag stond al vast sinds eind vorig jaar, maar ongelukkigerwijs hadden onze gesprekspartners de datum verkeerd in hun agenda’s genoteerd, zodat de bijeenkomst niet door kon gaan. De simpelste oplossing om het maar een volle week op te schuiven, werkte ook niet, omdat toen aan onze kant meerdere deelnemers verhinderd zouden zijn. Dus nu wordt gezocht naar een bijeenkomst ergens in juni. Je maakt bewust al heel vroeg de afspraken, dat is een van mijn klussen, zodat iedereen het tijdig weet en er rekening mee kan houden. Als die dag verkeerd genoteerd wordt wordt het een probleem om op korte termijn een vervanging te regelen. Ook dit wordt wel weer opgelost.

Verder heb ik mijn boek over de Horde uit, van mevrouw Marie Favereau en ik heb weer heel wat opgestoken. Het blijft toch bijzonder dat een nomadisch volk, zonder steden dus, en met een meereizende administratie, een zo groot gebied heeft weten te besturen, waarin vaak wel steden lagen. Zo hebben ze eeuwenlang o.a. Rusland bezet, van het ontstaan plm 1200 tot 1480. Daar hoorde soms wel en soms niet ook Kiew bij, maar dat bepaalden de Russen niet, maar juist de Mongolen, of andere buren zoals Polen/Litauen of het Byzantijnse Rijk. Ook was voor mij een verrassing dat vanaf 1547 de eerste Russische Tsaar Iwan IV (de Verschrikkelijke), 1530 – 1584, was. Tsaren waren er eerder van Bulgarije heb ik nu geleerd. Pas vanaf 1480 konden de Russen zelf bepalen, al dan niet met behulp van oorlogen, hoe groot hun rijk precies was.

Dinsdag 17 mei 2022.

De eerste zomerse dag is gisteren niet gelukt en ook vandaag zit het er niet in en voorlopig hierna ook niet. Ik treur niet. Weliswaar heb ik een prima geïsoleerde woning, zodat het binnen zelden warmer dan 22 graden wordt, maar elke boodschap die me naar buiten brengt wordt dan een opgave. En zeker als het iets verder weg is. Ik voel me gewoon het lekkerst bij temperaturen tussen 20 en 23 graden, ook nog in de zon. Dat mag dus van mij zo blijven tot aan de Kerst, met graag nog een optie voor verlenging tot medio april volgend jaar.

Bij de schier eindeloze soap rondom mijn nieuwe fiets, ben ik eens te rade gegaan bij de fabrikant, de firma Hase in Duitsland. Dat deed ik omdat de gemeente weigert te melden wanneer ik de fiets mag verwachten, en ook de feitelijke leverancier ’t Mannetje in Haarlem niet reageert op een vraag over de leveringstermijn van zo’n fiets. Tussenleverancier Welzorg vraag ik het niet eens, want die willen zeker niet zowel de gemeente als de eindleverancier voor de voeten lopen, verwacht ik. Maar de Firma Hase kent de Nederlandse soap niet, en heeft alleen maar belang bij de levering, dus die meldt gewoon de levertijd als je dat vraagt, dacht ik. En dat klopte ook precies. De levertijd van de gewenste fiets is volgens de fabrikant, de Duitse firma Hase 16 weken. Dus als hij deze week besteld zou worden, kun je de levering in tweede helft van september verwachten. Ik hoef dus voorlopig mijn berging nog niet op te ruimen, waar hij moet worden gestald. En het is ook nog de vraag wanneer hij dan besteld wordt, want een beetje Groningse ambtenaar kan nog wel enkele vertragende factoren bedenken. Ik heb er een rotsvast vertrouwen in, gegeven mijn ervaringen vanaf 26 maart 2019, toen deze soap begon, dat ze nog wel verdere vertraging kunnen regelen.

Maandag 16 mei 2022.

Zou het nu ook hier de eerste zomer dag gaan worden? Nog even afwachten. Op dit moment is het 16,6 graden.

Op de een of andere manier vind ik de giro dit jaar minder interessant dan de afgelopen jaren. Misschien dat de Lage Landers niet zo presteren als anders, of minder dan ik hoop en/of verwacht. Misschien is er wat onrust in mijn lijf, gegeven de vele mensen in mijn omgeving die diep in de problemen zitten, meestal van gezondheidsaard. Het zal wel een combinatie van factoren zijn. Vandaag is in elk geval een rustdag, zodat ik niet word afgeleid.

Verder ben ik weer eens in de Oostwijk geweest, o.a. voor mijn favoriete groenteboer. Er bleken verse doperwten en verse tuinbonen te zijn, die ik zoals altijd niet bij de supermarkt zie. Dus ik heb weer zitten smullen. De visboer moet me al een tijdje missen. Die is daar alleen op woensdag, maar de afgelopen drie woensdagen waren of zij of ik er niet. Ook deze week zit het er niet in, dus dat wordt pas volgende week woensdag. Dan moet ik meteen maar een inhaalslag maken, anders krijg ik nog een visdeficiëntie. Merkwaardigerwijs kent de automatische spellingcorrector dat moeilijke woord, want hij keurt het goed.

Zaterdag 14 mei 2022.

En weer kreeg ik een nieuwe kapster, in dezelfde zaak als ik altijd kom, met wie het overigens ook goed klikte. Ze had van mijn vaste kapster instructies over mij meegekregen. Dat kan ik wel waarderen. Heel vaak ben ik juist in een totaal nieuwe situatie verzeild geraakt, niet alleen bij de kap(p)(st)ers trouwens, dat ik weer van voorafaan kan beginnen met het opbouwen van een relatie. Overdracht van werkzaamheden in heel wat bedrijven is in mijn ervaring eerder uitzondering dan regel. Ik snap ook niet waarom dat nou zo moeilijk is om je vaste klanten te houden.

Verder ben ik weer bezig geweest met de soap rondom het bestellen van mijn nieuwe fiets. Daar komt ook maar geen eind aan.

En tenslotte is vermeldenswaard dat ik op de een of andere manier in een periode ben verzeild geraakt, waarin nogal wat mensen: familie, vrienden en in mijn buurt, in de knoop of in het ziekenhuis liggen, waarvan het nog maar de vraag is of ze het allemaal zullen redden. Hopelijk wel, uiteraard, maar voor sommigen vrees ik toch wel het ergste. Deze periodes komen in mijn ervaring met horten en stoten. Als het komt is het met een aantal mensen tegelijk en daarna blijft het weer een hele tijd helemaal stil op dit ‘front’. Het kost in elk geval veel tijd om aandacht aan de personen en/of hun directe omgeving te geven. En dat moet uiteraard, maar veel zinnigs komt er dan niet uit je handen. Met mijzelf gaat het intussen uitstekend. Ik mankeer al heel veel jaren helemaal niks en anders dan ik vaak meemaak bij anderen en leeftijdsgenoten, gebruik ik al even lang geen enkel medicijn. Ook aan deze periode komt ongetwijfeld een keer een eind, maar dat is aan de horizon nog niet in zicht.

Vrijdag 13 mei 2022.

Na de lange dag van woensdag, volgde een veel rustiger dag op donderdag. Dat was meteen te merken aan hoe fit ik me de hele avond voelde. Woensdag was ik na het avondeten compleet afgedraaid, maar donderdag kon ik de hele wereld weer aan. Dan kan ik weer allerlei ‘achterstallig onderhoud’ doen, waaronder een bezoek aan de kapper. En het huishouden krijgt weer eens de volle aandacht: diverse wassen en de schoonmaak van de komende dagen voorbereiden, zodat de hulp overal goed bij en terecht kan. Ook kwam ik tot de conclusie dat alcohol inderdaad met mate moet worden genuttigd. Zeker als ik alleen ben. In gezelschap kan het ietsje meer zijn. Nu ook weer plannen maken voor de komende dagen en weken: genoeg ideeën.

Donderdag 12 mei 2022.

Dat was weer een dagje Dinxperlo, met vroeg vertrek en late thuiskomst, dus dat betekende dat gisteren deze blog niet werd bijgehouden. Het verliep er zoals vanouds: probleemloos, in een heel goede sfeer en met goede afspraken. Dit gaat al vele jaren zo, en soms vraag ik me wel eens af wanneer dit stopt, want het kan uiteraard niet eeuwig doorgaan. Ik zie daarvoor op dit moment overigens nog geen vuiltje aan de lucht.

Verder kreeg ik gisteren weer twee reacties op deze website. De ene over mijn eerste min of meer bewuste levensperiode: mijn verblijf in Huis ter Drift in Doorn, rondom 1950. Deze persoon was er zelfs nog eerder dan ik geweest en is dus ook een aantal jaren ouder dan ik. Wel een heel leuk contact. Dit is het tweede contact uit deze periode. De andere reactie was van een persoon uit mijn tijd bij het Grotius Lyceum, 1960 – 1967. Zij was er pas meteen na mijn vertrek, dat moet dan 1968 of daaromtrent geweest zijn, en latere jaren, maar zij maakte voor een belangrijk deel wel dezelfde docenten mee, als ik heb meegemaakt. Op de klassenfoto, op deze website, herkende ze ook diverse van deze docenten. Belooft ook een leuk contact te zijn. Ook dit contact over het Grotius is het tweede contact uit deze periode dat ik met deze website heb gekregen.

Dinsdag 10 mei 2022.Mijn verwachting van gisteren over de toespraak van Poetin kwam precies uit: enige bombarie maar geen inhoud. Dit ongetwijfeld tot teleurstelling van veel andere Kremlinwatchers, die van alles en nog wat verwachtten en voorspelden. De conclusie is dus nu definitief: Poetin heeft geen opties meer. Zich terugtrekken is voor hem uitgesloten, want dat zou voor hemzelf en voor Rusland, zoals hij dat ziet, een enorm gezichtsverlies betekenen. Maar escaleren – op welke manier dan ook – zit er voor hem ook niet in: hij zou ook niet weten hoe. Een kernoorlog beginnen betekent ook meteen zelfmoord voor hemzelf en de Russen, dus dat zal hij ook niet doen. Er zit maar één ding voor hem op: doormodderen zoals nu en maar afwachten tot het weer of iets ander beter wordt. Of terugtreden zodat een opvolger (maar wie is dat dan?) zich wel decent kan terugtrekken. Hoe dan ook is het een interessante tijd. Verder hoop ik vanaf vandaag met stoken gestopt te zijn. Al heel snel in de morgen is het namelijk buiten net zo warm als ik het binnen stookte (20,0 graden), dus dat moet verder te overleven zijn, tot aan de volgende winter.