Blog

Vrijdag 3 februari 2023.

Gisteren een op 30 januari j.l. door de Duitse TV uitgezonden documentaire gekeken, die de titel had: De eerste 100 dagen. Tegenwoordig wordt elke regering na 100 dagen beoordeeld op de vraag hoe het nu met het land gaat. Maakt een nieuwe regering dan eigenlijk wel wat uit? Maar bij de genoemde Duitse documentaire ging het dan over de eerste 100 dagen van de ‘regering van Hitler, die begon op 30 januari 1933. Ik wist al dat Hitler op democratische wijze aan de macht zou zijn gekomen, hoewel hij nooit meer dan 50% van de stemmen haalde. Maximaal 44%, maar dat was nog niet op 30 januari 1933 het geval. Maar hoe je dan nog democratisch aan de macht kunt komen heb ik nog nooit eerder gehoord of gelezen. In de documentaire begreep ik dat dat kwam door de het aannemen in het Duitse Parlement, de Reichstag, van die tijd van de zogenaamde Ermächtigungsgesetz op 24 maart 1933, waardoor Hitler in de praktijk alleen kon regeren. Maar hoe die wet dan kon worden aangenomen, als Hitler niet de helft van de stemmen had, wordt ook in deze documentaire niet uitgelegd. Dan moet hij daarvoor toch medestanders hebben gehad buiten zijn eigen partij, de NSDAP? Dat maakt me dan nieuwsgierig en dan wil ik dat gewoon weten. En na enig graven op het internet, ontdekte ik dat de Reichstag toen 647 zetels had, waarvan 288 van de NSDAP. Dus inderdaad heel ruim onder dan de helft. Er zaten nog tien andere partijen in dat parlement, waarvan er niet minder dan acht unaniem meestemden met de Ermachtigungsgesetz, en daarmee zichzelf voor jaren buiten spel zetten. Zo werd de wet aangenomen met 444 stemmen vóór, 94 tegen en 109 onthoudingen. De tegenstemmen waren allemaal SPD-ers, en de onthoudingen kwamen van zowel communisten als SPD-ers. Hierdoor kon de regering (lees: Hitler) zonder instemming van het parlement wetten veranderen en uitvaardigen, en was ook de handtekening van de President (Hindenburg) niet nodig. Zo kwam dus de dictatuur van Hitler tot stand, met ruime meerderheid gesteund door het parlement. Bijna niemand van de niet-NSDAP-ers in dat parlement zou uiteindelijk de oorlog overleven. Hoe voorkom je nou zoiets? Door in de Grondwet (die je niet zo simpel kunt wijzigen) op te nemen dat zoiets niet meer kan, en een kiesdrempel in te voeren, in Duitsland van 5%. Want in die oude Reichstag zaten ook partijen met 1 of 2 zetels. Ik ben niet zo zeker of dat voor altijd genoeg is.

Donderdag 2 februari 2023.

En dat was dus weer een dagje Enschede. Aangezien er allerlei stakingsdreigingen van spoor- en busmaatschappij Arriva in de lucht hingen, zelfs al voor morgen en de hele volgende week, besloot ik op de terugweg van Enschede maar even langs Weener in Duitsland te gaan voor mijn periodieke boodschappen. Mijn soepjes waren schoon op, en allerlei andere zaken waren al aardig aan het slinken. Met een auto als eigen vervoer was het uiteraard meteen goed geregeld en ik hoefde me ook niet voor het gewicht geremd te voelen. Eerst naar huis om uit te laden, dan weer naar de garage om de auto weg te brengen en tenslotte nog een keer naar huis via de Chinees, die er nog altijd is. Ik heb al in oktober begrepen dat onze Chinees er begin van dit jaar mee zou ophouden, maar ik zie nog geen enkele aankondiging daarvan in de winkel. Dus ik nam maar het gerecht dat ik altijd het lekkerst vond en ik me niet zo gauw ergens anders of thuis zie eten. O.a. hun zure soep. Om een uur of acht was ik weer thuis en ik ben vrijwel meteen op de bank ingestort. Het was ook een lange dag met permanent opletten of sjouwen. Toch sliep ik ook daarna nog ‘normaal’ in mijn bed, maar nu ben ik dus weer zo fris als een hoentje.

Woensdag 1 februari 2023.

De CV-ketel kreeg weer zijn jaarlijkse beurt. Het eerste wat de monteur vaststelde was dat het expansievat op was. Die schijnen gemiddeld zo’n zeven jaar mee te kunnen en de mijne was van 2012. Het meest opmerkelijke was wel dat hij hem nauwelijks aanraakte om die conclusie te trekken. Of het was een heel licht klopje. De kast die er onder staat was echter volgens hem te hoog voor een nieuw expansievat, want nieuwe zijn blijkbaar een stuk dikker. Dus ik begon al na te denken over wat ik daaraan moest doen, maar de monteur zei, aanvoelende wat ik zou denken, dat hij eerst zou proberen nog een ‘dun’ exemplaar te bemachtigen. Hij had geen idee hoe lang dat kon duren, maar een kapot expansievat is geen levensbedreigende situatie, aldus de monteur. Dus dat heeft geen haast. Ik ga me toch maar eens verdiepen waar nou toch een expansievat voor dient, en waarom het geen probleem is als hij kapot is. Ik leer nog elke dag nieuwe dingen.

Dinsdag 31 januari 2023.

En meteen heb ik maar de daad bij het woord gevoegd en ben nogmaals naar dezelfde kledingwinkel gegaan. En ben opnieuw ruim geslaagd. Om echt alles of bijna alles van de afgelopen twintig jaar te gaan vervangen zal ik nog zeker twee keer terug moeten gaan. Maar niet meteen, omdat ik eerst even pauze neem, om de winkel de gelegenheid te geven zijn voorraden weer wat aan te vullen. En als dat achter de rug is, dan zit ik voor de volgende twintig jaar weer gebeiteld. Voorlopig kan ik weer ergens verschijnen.

Maandag 30 januari 2023.

De dag stond weer eens in het teken van opruimen en weggooien. Dat krijg je natuurlijk als je voor het eerst in lange tijd een rijtje nieuwe kleren hebt aangeschaft. Nogal wat kleren van me zijn nu toch echt wel versleten of hebben op zijn minst hun beste tijd wel gehad. Ik kreeg sterk de neiging om meer weg te gooien dan ik nieuw had gekocht en dat was vooral het signaal dat ik nog een keer naar die winkel terug zal moeten. Wat kledingwinkels betreft ben ik ontzettend honkvast. Zo kocht ik tientallen jaren lang vrijwel uitsluitend mijn kleren bij een winkel die ‘Special Sizes’ heette, maar plotseling uit de binnenstad van Groningen verdween. Pas kort geleden kwam ik tot de ontdekking dat ze intussen in Slochteren opgedoken zijn. Waarom nou toch Slochteren? Middenin het aardbevingsgebied! Wellicht omdat de huizenprijzen daar nu hoogstwaarschijnlijk erg laag zullen zijn. Wie wil daar nou wonen of zijn nering bedrijven? En met openbaar vervoer wordt het ook een ploetertocht. Ze zijn ook gevestigd in Tilburg en Antwerpen, maar om daar nou mijn kleren te gaan kopen is me toch ook wat. Special Sizes had en heeft ongetwijfeld nog steeds heel goede spullen, maar ze zijn daarbij ook bijzonder duur. In een tijd dat ik nog elke dag naar kantoor moest was daar nog iets voor te zeggen, maar vandaag de dag is nette vrijetijdskleding negen van de tien dagen toch echt wel genoeg, vind ik. Dus ga ik nog maar een keer terug naar waar ik eergisteren was en als ik nu weer slaag, wordt dat voortaan mijn vaste winkel.

Zondag 29 januari 2023.

Zeker tien jaar geleden heb ik me voor het laatst helemaal in het nieuw gestoken. De laatste losse aanschaf was wel een jaar of twee geleden, met een T-shirt, dat achteraf na het wassen veel te kort bleek. Iedereen mag van mij een naveltruitje kopen, maar zelf hou ik er niet zo van. Dus dat was een miskoop. Nog weer enkele jaren eerder kocht ik er nog een spijkerbroek. Maar hiervan begaf zich gisteren de rits, en voor de verandering deed ik nog maar een jasje aan en ben rechtstreeks naar de broekenboer gelopen. Daar eenmaal aangekomen kocht ik er meteen maar twee, zodat ik weer even vooruit kan. Toen ik er toch was liet ik me ook maar even langs de T-shirts en de poloshirts geleiden en daar slaagde ik alweer met een tweetal nieuwe shirts. Op de terugweg naar de kassa, liep ik met de verkoper nog langs de vesten en stond daar opnieuw stil. Ik trof er een naar mijn smaak eersteklas exemplaar aan en heb die meteen ook maar aangeschaft. Bij de kassa aangekomen, vertelde de handelaar dat hij dat vest pas de vorige avond had binnengekregen. Dat is ook mijn lot als ik toch eens naar een klerenboer ga: ik pik er met genadeloze precisie altijd meteen uit elk rek het allerduurste exemplaar uit. Daar heb ik een speciaal oog voor en het werkt altijd, zodra ik zo’n winkel binnenstap. Het was dus alles bij elkaar een onverwachte rib uit het lijf, maar nu heb ik ook wat.

Zaterdag 28 januari 2023.

Weer eens een avondje uit eten met een zoon. Er valt altijd een hoop bij te praten. Dus die tijd is altijd goed besteed. De uitgekozen tent had prima voedsel en een heel goede bediening, maar het was er wel vrij lawaaiig. Zie verder bij: (uit) eten en drinken. Voor een avondje bijpraten is deze tent dus wat minder geschikt. Alle verbindingen heen en weer klopten ook, dus al met al was het wel een geslaagde avond.

Vrijdag 27 januari 2023.

Tamelijk onverwacht nog een bezoekje aan Winterswijk. Omdat de afspraak om 13.00 uur was, was de beste keus: de trein. Dan kon ik relatief uitslapen en was ik met etenstijd ook weer thuis. En het liep inderdaad op rolletjes. En het was tegelijk ook nog een goed geslaagd bezoek. Al met al ben je dan toch een hele werkdag kwijt, waarop je ook niet veel anders kunt doen.

Donderdag 26 januari 2023.

Dat was zelfs nog een dagje thuis, en weer niet met tegenzin. Ik moet er toch echt weer eens uit, al was het maar voor boodschappen.

Woensdag 25 januari 2023.

Dat was weer een dagje thuis, en weer niet met tegenzin. Ik kreeg het nog niet voor elkaar om alvast met het verdere uitruimen te gaan beginnen, want ik had de geest niet. Bovendien had ik nog de uitvlucht dat mijn container vol is, omdat ik vergeten was deze afgelopen zondag buiten te zetten. Nu is mijn berging erg leeg, dus daar kan heel wat ’troep’ staan dus een sterk uitvlucht was het niet. Maar de dag zal komen en is ook niet meer zover weg. Verder kreeg ik een uitnodiging voor weer een volgende bijeenkomst van de zogenaamde ‘klankbordgroep’ van mijn pensioenfonds, voor ergens eind maart, doorgaans in Rotterdam, met de vraag of ik nog iets geagendeerd zou willen zien. Ja dat had ik en ik heb het ook meteen maar even opgegeven. Dat is de ‘uitlegbaarheid’ van het komende pensioensysteem. Dat was, mede op mijn verzoek, een hele tijd terug al een criterium waarop het nieuwe systeem door de gepensioneerden mede beoordeeld zou moeten worden en het wordt dus naar mijn mening tijd dat we dat gaan invullen. Ik weet eigenlijk wel zeker dat van de plm twintig leden van deze club er hooguit een enkeling zal zijn die dat kan op Jip-en-Jannekeniveau. Ik ben dat in elk geval niet. Het is me de afgelopen weken en maanden ook opgevallen dat geen enkele krant of ander medium een zinnige samenvatting heeft kunnen geven. Ook de meeste journalisten snappen het niet en kunnen het niet uitleggen. Hardnekkig is bijvoorbeeld de versimpeling van de meesten, dat straks iedereen zijn eigen persoonlijke pensioenpotje krijgt. Dat was ooit wel eens het (wat mij betreft onzalige) plan, maar dat gaat het in elk geval niet worden.

Dinsdag 24 januari 2023.

Elke keer vind ik het weer een feestje als mijn hulp weer door mijn huis is geraasd. En dat was opnieuw het geval.

Na de opruimwoede van de afgelopen paar jaar, waarbij ik wel een verhuiswagen vol met ’troep’ heb afgevoerd, ben ik sinds enkele dagen in een volgende fase beland. Weer mede dankzij mijn hulp. Haar stelregel is dat wat je een jaar lang niet hebt gebruikt je net zo goed kunt weggooien. Ik weet nog niet of ik deze stelregel ook echt ga doorvoeren, want aan sommige spullen ben je toch gehecht, zonder dat daar een echte reden voor is. Bij de eetspullen (borden, bestek e.d. ) ben ik nog maar een jaar geleden teruggegaan van 12 stuks per item, naar de helft: zes borden etc. van alles. En intussen ben ik zover dat ik ook terugkan naar vier, zonder dat ik of iemand anders iets tekort zal komen. Allerlei schotels, dekschalen enzovoorts heb ik een jaar niet gebruikt, en die kunnen dus (bijna) allemaal ook weg. Een eetclub ga ik echt niet meer beginnen. En als er nog eens een dag komt dat ik een extra dekschaal of zo nodig zou hebben, kan ik hem kopen. Ook andere kasten en lades ga ik weer langs om verder uit te dunnen. Dat doe ik allemaal niet omdat ik dan zelf een beter leven zal hebben, maar voor mijn nabestaanden, die na mijn heengaan dan niet zo’n enorme troep moeten doorworstelen. Bovendien is een opgeruimd huis, ook makkelijker schoon te houden en dus hygiënischer.

Maandag 23 januari 2023.

En er is weer een weekend voorbij en ook weer een betaaldag voor pensioen en AOW. Dus ik kan weer boodschappen doen. Gisteren de veldrit in Benidorm in Spanje, maar werd niet, ondanks de aangekondigde programma’s rechtstreeks uitgezonden. Dat kwam vanwege het uitgezonden tennis. Tennis is een sport waarbij het vaak niet is te voorspellen hoe lang de partij gaat duren. Ik heb geen verstand van tennis, want ik vind het geen interessante sport, maak ik begrijp ervan dat sommige partijen in een half uur voorbij kunnen zijn en andere meerdere uren kunnen duren. Bovendien is niet erg lang tevoren bekend wie er tegen wie op welk tijdstip speelt, want dat is uiteraard afhankelijk van de voorafgaande partijen. Gevolg is dat – wat de redactie een interessante tennispartij vindt – helemaal wordt uitgezonden, terwijl de geplande andere sportuitzendingen dan zonder verre aankondiging gewoon in hun geheel komen te vervallen. Sporten die wel netjes redelijk voorspelbaar zijn qua duur, leggen het dan automatisch af tegen (o.a.) tennis. Pas bij de Belg kwam er na afloop van alles een samenvatting van de beide wedstrijden. En het waren allebei (m en v) erg spannende partijen. Jammer dat we maar korte stukjes kregen, want dit had ik wel heel graag willen zien.

Zondag 22 januari 2022.

We zitten in een rustigere periode. Ik ben zo’n beetje door al mijn taken heen, en wat ik nog moet doen kan volgende week ook nog wel. En zoals altijd verveel ik me geen seconde. Er is altijd wat te doen. En ook als ik even niks doe, verveel ik me nog steeds niet. Het zal alles met mijn jonge jaren te maken hebben, toen ik jarenlang op geen enkele dag iets mocht doen: rust en frisse lucht was het enige wat men wist te doen aan het bestrijden van tbc. Medicijnen waren er nog niet. En ik had de pech dat ik een ‘geneesheer’ trof, die die opvatting zeer streng doorvoerde. Dat zag ik toen anders, maar nu heb ik er voordeel bij. Straks een veldrit in Benidorm. Dat moet volgens mij ergens in Spanje liggen. Bijzonder dus, want driekwart van de veldritten zijn in België en het overige kwart is in Nederland. Heel af en toe is er eens een veldrit in en ander land. Een keer in de V.S. zelfs, en van een keer in Tsjechië kan ik me herinneren. Dus wie weet kunnen Spanjaarden ook een interessante route ontwerpen In elk geval rijden vanmiddag bij de mannen de ‘grote drie’ ook mee: Pidcock, Van der Poel en Van Aert. Kan best leuk worden.

Zaterdag 21 januari 2023.

Vanmorgen deed ik weer eens een ontdekking van een soort die ik maar eens per zoveel jaar doe. En dat dankzij de Facebookgroep van ene Annemieke van Straaten uit Volendam waarvan ik lid ben. Ik ken haar overigens niet persoonlijk en dat ben ik ook niet van plan. Ik ben lid van haar club, omdat ze een fervent strijdster is tegen de wolf. Ik ben ook al vanaf het moment dat ik vernam dat er wolven in Nederland in de vrije natuur rondlopen, een even fervent tegenstander hiervan. Wolven zijn wilde dieren, en in het bijzonder ook roofdieren, die ook niet te temmen zijn. Al eerder meldde ik mijn weerzin hiertegen. Sinds ik het weet ga ik ook niet meer in de vrije natuur wandelen, wat ik ook altijd graag deed, omdat ik niet – op een plek ver van alle mensen, waar ik dan graag kom – verrast wil worden door een wolf of zelfs een hele wolvenfamilie. De voorstanders menen dat een wolf geen mens zal aanvallen, en dat je dus rustig kunt blijven wandelen. Als je de strooptochten van een wolf alleen al in Nederland volgt, merk je dat er met grote regelmaat tot tientallen schapen worden vermoord door doorgaans een enkele wolf. Dat wolven moorden om te kunnen eten is ook al zo’n fabeltje. Een keer waren er 26 vermoorde schapen door een elke wolf. Dat is dus niet om te eten. Wolven moorden om te moorden. Ook andere vooral kleinere dieren zijn vaak het slachtoffer. Ik begreep dat er in heel Europa in een jaar niet meer dan zes mensen het slachtoffer worden van een aanval door een wolf. Het zijn er voor mij zes teveel. En ik wil daar zeker niet bij gaan horen. In een door genoemde Annemieke geplaatst filmpje van een zaaltje met enkele tientallen mensen, stelt een van de aanwezigen aan wolvenkenner (en blijkbaar ook wolvenvoorstander) Marc Wilbers de vraag hoe het kan dat onlangs in Duitsland een Trakhener (een soort paard) door een wolf is aangevallen en vermoord, terwijl dit paard een schofthoogte van 1,73 zou hebben gehad. Marc legde het geduldig uit: Ja, een wolf valt ook grote prooien aan, als deze prooi een zichtbaar onderliggend lijden heeft. En dat is dus de waarheid en nu weet ik ook hoe terecht het is, wat ik intuïtief al aanvoelde, om niet meer in de vrije natuur te wandelen. Ik ben namelijk zelf ook een grote prooi met duidelijk zichtbaar onderliggend lijden. En dat zijn andere zichtbaar gehandicapten ook, en kinderen zijn uiteraard geen grote prooi, maar worden doorgaans niet aangevallen als ze in gezelschap van groteren zijn. Waarom mogen zichtbaar gehandicapten niet meer in de vrije natuur komen? Is er een wolvenkenner die me dit kan uitleggen?

Vrijdag 20 januari 2023.

En dat zou het dan vandaag moeten worden: een sneeuwdag. Maar volgens de jongste prognoses dan toch niet in deze streken. Nogmaals ontsnappen we dus hoogstwaarschijnlijk. Volgens de meteorologische winter (1.12 – 1.3) zijn we dan nu toch echt al wel voorbij de helft. En volgens de laatste langetermijnprognose is hier ook de komende tien dagen geen vorst van enige betekenis te verwachten. Maar het kan nog dus we geven de moed nog niet op. We kunnen dus voorlopig nog alle noodzakelijke boodschappen normaal in huis halen en onze andere gebruikelijke buitenhuizige dingen doen.

Donderdag 19 januari 2023.

Met een staking van het busvervoer op vandaag en morgen in het vooruitzicht, besloot ik woensdag toch enigszins hals-over-kop nog even naar de Wibra te trekken, voor de broodnodige schoonmaakmiddelen, voor als mijn hulp komend weekend weer langskomt. Van die soorten (antikalk en wc-reiniger) heb ik nu weer voor zeker enkele maanden genoeg. Met het voorjaar, als ik weer ga, wordt het en plezier-fietstochtje. Gisteren was me dat toch echt nog te jouker. Jouker is ook weer zo’n woord dat mijn moeder gebruikte om aan te geven dat ze iets te duur vond. Ik weet nog altijd niet of dat haar fantasie was, of een echt woord, dat nu niet meer bestaat of gebruikt wordt. Nu is fietsen natuurlijk niet duur, maar ik breid de betekenis gewoon wat uit, doordat ik het nu ook ‘onbereikbaar’ of zo noem. Een ander woord dat ik nooit kon thuisbrengen was als moeder zich ergens groen aan geel ergerde, en dat gebeurde nogal eens. Dan zat ze ‘haar tim op te vreten’. Als ik het woord al goed verstaan heb met ’tim’. Wat een tim of iemands tim is, heb ik nog altijd geen idee van. Ik had toen niet de tegenwoordigheid van geest om het haar te vragen. Net zo min als mijn broers trouwens.

Woensdag 18 januari 2023.

Een favoriete serie van me is “The Curse of Oak Island” op History Channel. Die draait al een aantal jaren en gisteravond begon dan de zoveelste serie, als ik het goed heb de tiende. De laatste drie of vier series heb ik dan al gevolgd. Oak Island is een eiland in de Atlantische Oceaan, aan de Canadese kust. Daar worden al sinds 1795 opgravingen gedaan naar een schat die er begraven zou liggen. Er zijn sindsdien al zes mensen bij dit graafwerk overleden. Het voordeel van deze tijd is dat ze allerlei hightech apparatuur kunnen inschakelen, zoals grondpenetrerende radar, allerlei andere scans, met onuitspreekbare technische namen, waaronder LIDAR, ze boren tientallen gaten, van meer dan 30 meter, en komen dan zo diep onder de grond van alles tegen aan voorwerpen en ondergrondse gangenstelsels, die ze dan weer met camera’s en vervolgens met sonar ingaan. Er wordt op plaatsen goud en zilver in het grondwater vastgesteld, dat daar van nature niet voorkomt. Ze laten allerlei bepalingen van ouderdom van de diverse constructies en voorwerpen doen, met diverse methodes, zoals o.a. c14-koolstof, dendrinologie (jaarringen). Een hele stoet aan allerlei deskundigen met hun apparatuur komt steeds langs. Nog los van de technische mogelijkheden, stellen de vondsten daar de onderzoekers steeds weer voor raadsels. Er worden voorwerpen en delen van houten constructies gevonden, die duidelijk van na maar ook veel van vóór 1492 zijn en van allerlei oorsprong: Portugees, Frans, Spaans, Brits. Symbolen van de Tempeliers, de Vrijmetselaars en nog anderen komen volop aan het licht, en de raadsels stapelen zich steeds maar op. Ik hou wel van dit soort programma’s en kan ook meedenken hoe daar in vredesnaam een X uit het jaar Y van het land Z terecht kan zijn gekomen.

Dinsdag 17 januari 2023.

Mijn hulp heeft weer norm haar best gedaan en ik ben dus ook weer blij. Verder de dag besteed aan het bijwerken van allerlei informatie, en het lezen van de diverse stukken voor de verschillende clubs waarvan ik lid ben.

Maandag 16 januari 2023.

Gisteren dan de heren zowel in België als in Nederland, en dat werd dan twee programma’s tegelijk bekijken. Het ene op de tv en het andere op mijn telefoon. Vooral in Nederland was het een modderpoel. Het werd verreden in Zaltbommel, terwijl de rivieren ter plaatse hoog staan en sommige daar ook uit hun oevers traden.

Vanmorgen heb ik me dan weer eens een keertje verslapen. En dat nog wel op een dag dat mijn hulp er zeker zal zijn. Bovendien ging het het al in de morgen flink gieten, zodat ik er gauw nog even uit wilde om de dingen te halen die ik nog wilde hebben. Vanaf morgen zou het dan droog moeten worden. Dus ik had vanmorgen over de hele linie flinke tijdnood, maar inmiddels is alles weer op zijn pootjes terecht gekomen.

Gisteravond dan op de Belg (VRT) de eerste aflevering van een serie die gaat over Vlaanderen in de ‘donkere middeleeuwen’: de periode van het vertrek van de Romeinen, tot pakweg het jaar 1000. Een van de boeiendste periodes – vind ik – uit ‘onze’ geschiedenis. En ook in Vlaanderen heersen, voor een deel, dezelfde misverstanden die ik al vanaf mijn schooltijd over deze periode ben tegengekomen. Het vertrek van de Romeinen wordt er ook gesteld op 476 na Christus, maar dat is het jaar waarin het West-Romeinse Rijk ten onderging. Het vertrek van de Romeinen uit Vlaanderen houd ik toch ook op ongeveer het jaar 270 voor Vlaanderen en ook in dit Vlaamse verhaal van gisteravond wordt zomaar 200 jaar geschiedenis gewoon overgeslagen, en verder genegeerd, net als in zoveel Nederlandse boeken. Voor Nederland blijft voorlopig de vraag of de Romeinen ook toen al uit Maastricht vertrokken, want ook hier drogen vanaf plm 270 ook alle bronnen op, totdat in het begin van de volgende eeuw er weer Romeinen door Maastricht liepen. Voor het Belgische gebied heb ik dezelfde aarzeling nog voor Tongeren, want ook hier weet ik het fijne nog niet van, maar Tongeren ligt in elk geval niet in Vlaanderen, zeker toen niet, dus dat hoort ook eigenlijk niet in hun programma. Hun geschiedenis van Vlaanderen begin dan met Amandus, die bij ons Amandus van Maastricht heet, en die rond 650 al bekerend en met ook volgens hemzelf, zeer wisselend succes, door Vlaanderen trok. In dit programma wordt dan de periode tussen 270 (vertrek van de Romeinen) en de komst van Amandus (plm 650) zo’n 380 jaar gewoon overgeslagen. Er gebeurde toen blijkbaar niets. De daarop volgende periode was met de komst van Boudewijn I (met de IJzeren Arm), de eerste Vlaamse graaf, met zijn vrouw Judith, dochter van Keizer Karel de Kale. Daar weet ik dan heel weinig van dus ik heb meteen een boek hierover genoteerd en intussen besteld. Men zou zelfs nog te Gent de schedel van deze dame hebben. Op een vraag van de presentator of niet met behulp van DNA kan worden vastgesteld of deze schedel, die wel uit haar tijd stamt, echt van Judith is, kwam een goed antwoord: dan moeten de Duitsers het goedvinden om ook DNA te ontnemen van Karel de Grote, die te Aken begraven ligt en dat vinden de Duitsers vast geen goed idee. Ik geef ze geen ongelijk. Ben benieuwd naar de volgende afleveringen.

Zondag 15 januari 2023.

Gisteren dan het Belgisch kampioenschap veldrijden voor elite-vrouwen, zoals ze daar heten, in een compleet verregend terrein, zoals ik het ook graag zie, met als niet-verrassende winnares Sanne Cant. Niet-verrassend, want dat werd ze al voor de 13e of 14e keer. Vandaag dus het Belgisch kampioenschap voor elite-heren, en het Nederlands kampioenschap voor zowel de dames als de heren. Ik was blij dat ik gisteren de deur niet uithoefde, op die totaal verregende dag. Vandaag wil ik toch weer even snel naar de supermarkt. Liefst tussen de buien door.

Gisteren heb ik ook weer een boek verkocht. Het verrast me steeds weer dat ik maar boeken blijf verkopen, terwijl toch het criterium steeds was dat ik eerst de minder courante boeken op de website zet, tot nu toe ruim 200, en daarna de boeken die volgens mij (wat) meer waard zijn. Deze klant wilde beslist het boek mét stofomslag hebben, zoals het ook op de website stond vermeld. Welnu dat kan uiteraard. Het betrof een boek van een onbekend jaartal, maar qua spelling tenminste uit de dertiger jaren van de vorige eeuw komend. En wellicht wel (een stuk) ouder. De klant was een verzamelaar van de serie waar dit boek deel van uitmaakte. Na ontvangst kreeg ik een e-mail van de klant dat dit een van de mooiste exemplaren uit de serie die hij al bezat was. Complimenten dus voor mijn bewaarwijze. Nu heb ik sinds het verwerven van deze boeken, pak hem beet ongeveer 1965, en toen waren ze vaak al oud, deze boeken nauwelijks aangeraakt, alleen bij verhuizing, maar pas de laatste paar jaar ben ik ze bewust op een zekere droogte en temperatuur gaan bewaren. Voor mij zijn het gewoon oude boeken, maar voor de verzamelaar zijn het soms juweeltjes. De klant was overduidelijk zeer blij met zijn aanschaf, en het geeft altijd een fijn gevoel als je iemand weer een beetje blij hebt kunnen maken. En dan moet ik toch eindelijk eens tijd gaan vrijmaken om de overige plm 2000 boeken op de site te gaan zetten.

Zaterdag 14 januari 2023.

Hij smaakte weer als vanouds: de hutspot met klapstuk. En ik heb nog genoeg over voor vanavond nog een keer. Het verveelt me niet snel. Verder heb ik een nieuw toetje ontdekt: aardbeienyoghurt met echte aardbeien erbij. Die echte aardbeien komen dan uit de diepvries, en na het bereiden van het toetje moet je het eerst tegen een uur laten staan, zodat alles wel gesmolten is, maar nog wel ijskoud. Vandaag is het dus een dag met volop regen. En dan maar hopen dat mijn hulp niet onverwacht voor de deur staat, wat ze eigenlijk nooit doet. Want dan zal ik toch door de regen moeten als ze nog iets nodig heeft. Maar voor mijn hulp heb ik (bijna) alles over.

Vrijdag 13 januari 2023.

Voor vanavond staat er dan voor het eerst in lange tijd weer eens hutspot met klapstuk op tafel. Het is toch een oer-Hollands gerecht, maar geen supermarkt verkoopt bijvoorbeeld klapstuk. En al heel lang niet. Dus dan wordt het hutspot met rookworst, riblappen of zoiets, maar dat is niet hetzelfde. En persoonlijk vind ik het ook minder. Ook bij mijn meukvrije slager heb ik klapstuk nog niet in het assortiment zien staan, dus daarvoor moet ik dan toch weer eens naar onze enige echte slager. Gelukkig stond daar een medewerkster die er al jaren werkt, dus die kijkt niet vreemd op als ik om klapstuk vraag. Als daar een jong meisje staat dat nog niet zoveel van het leven gezien heeft, kijken ze me – als ik om klapstuk vraag – altijd aan alsof ik een oneerbaar voorstel doe. Hetzelfde had ik een keer toen ik naar ‘broekspek’ vroeg. De jongedame reageerde daarop helemaal niet, en bleef me maar zwijgend aanstaren. Zoiets als: wie het eerste met zijn ogen knippert of in de lach schiet. Maar ik bleef uiteraard zeer serieus, zodat ze uiteindelijk toch maar naar achteren riep, terwijl ze me intussen bleef aankijken: “Martin (de slager), hebben we ook broekspek?” Waarop Martin terugriep: “Hoeveel?” Toen was voor haar pas duidelijk dat het een serieuze vraag was en begon ze naar me te glimlachen en kreeg ik mijn broekspek. Klapstuk is voor bij de hutspot en broekspek gebruik je om paté smeerbaar te maken, anders blijft hij te hard en te brokkelig.

Donderdag 12 januari 2023.

Gisteren was het weer een dagje Aalten, en dat betekende weer eens erg vroeg op. En dus ook weinig tijd voor mijn dagelijkse rituelen, waaronder het bijwerken van deze rubriek. Hoewel ik dacht vroeg genoeg te zijn weggegaan, kwam ik maar net op tijd aan. We waren ook al heel lang niet meer in Aalten geweest, althans niet overdag op de gebruikelijke vergaderlocatie, misschien alweer enkele jaren niet, en dan vloeit de routine langzaam weg. Het was duidelijk dat ook de bestrating en de belijning intussen waren veranderd, en ik moest stevig schakelen: waar was het nou ook alweer? Maar goed ik was in elk geval wel op tijd al was letterlijk iedereen (nog zeven mensen) er eerder dan ik, en dat is toch niet mijn gewone ervaring. De terugweg liep helemaal volgens plan en ik kwam mooi op tijd terug in huis. De avond verliep verder rustig.

Dinsdag 10 januari 2023.

Het werd dus eindelijk wel de nasi. Maar ik geef onmiddellijk toe dat ik het goede recept hiervoor nog altijd niet – na al die jaren- heb ontdekt. Het is best wel eetbaar en het is ook zo gezond mogelijk, en bij vlagen heeft het ook nog iets lekkers, maar de typische kruidenmelange die de echte kenners er instoppen, heb ik nog niet gevonden. Toch kan het niet enorm moeilijk zijn, al zou je dat na tientallen jaren proberen, toch wel verwachten. Gisteren werd mijn huisje weer spic en spanschoon, en dat vier ik elke keer weer. Ik blijf dit nog steeds mijn beste levensbeslissing van de afgelopen ruim 30 jaar vinden. Het is nauwelijks denkbaar dat ik nóg een keer iets nóg belangrijkers zal beslissen. Als dat toch gebeurt zal ik het hier zeker melden.

Maandag 9 januari 2023.

Het werd dus gisteren geen nasi, maar een zelf gebrouwen stevige groentesoep. Een stuk gezonder dus ook nog eens. Hoewel nasi-liefhebbers dat hoogstwaarschijnlijk wel zullen betwisten. Mogelijk vanavond dan toch nog nasi. Het opladen van de accu’s van mijn fiets met de zaterdag opnieuw ontvangen oplader, derde variant, lukte goed. Zodat ik vanaf vandaag dan eindelijk de fiets kan gaan gebruiken zoals en waarvoor hij bedoeld was. Mag ook wel eens, drie jaar en tien maanden na de aanvraag hiervan en precies 10 maanden na de rechterlijke uitspraak daarover.

Zondag 8 januari 2023.

Gisteren een drukke dag met zowel het EK Langebaanschaatsen te Hamar in Noorwegen, als een veldrit in Gullegem (België). Gelukkig had ik de avondmaaltijd al vroeg grotendeels voorbereid (rodekool, met goudreinet en hachee), zodat ik om een uur of zes toch relatief snel kon eten. Voor vandaag staat nog zoiets op het tv-programma, al is het dan wat minder druk, omdat het EK sprint al is afgelopen. Voor vanavond staat dan nasi op het menu, dus dat moet ik dan toch ook maar weer zoveel mogelijk voorbereiden. Kortom : ik heb opnieuw een drukke dag.

Zaterdag 7 januari 2023.

Vanmorgen, bij het dagelijkse nalopen van de nieuw gepubliceerde geneologische bronnen, was er een nieuwe bron, met kranten vanaf 1800 tot zelfs heden, in het Hart van Holland, waar ik van 1982 tot ongeveer 1 december 1989 gewoond heb, toen ik naar Haren verhuisde. Nu was ik in die periode ook gemeenteraadslid van Bodegraven, en kwam ik weleens in de lokale en regionale pers. Een enkele keer haalde ik ook de landelijke pers, maar daar gaat deze website niet over. In het zoeksysteem heb ik maar eens mijn volledige (roep)naam “Koos van Leeuwen” geplaatst en keek wat het opleverde. En er kwamen 34 hits. Er bleek als snel dat er te Gouda in die jaren ook nog een andere “Koos van Leeuwen” leefde, die in 1989 niet minder dan 101 werd. Dat was ik uiteraard niet, want zover ik ben ik zelfs nu nog niet en toen uiteraard nog helemaal niet. Maar het overgrote deel van de andere vermeldingen moesten wel om mij gaan. Er wordt dan met een deel van een zin gewerkt, van een woord of tien, met vermelding van de naam van de krant, de datum en het paginanummer. De betreffende link kun je dan aanklikken en dan krijg je een overzicht met 4 of 5 links in welk regionaal archief je die krant dan kunt vinden. Kijk, daar heb je nou wat aan. Niet de krant zelf komt dus tevoorschijn, zodat je het hele artikel kunt lezen, maar een verwijzing naar een fysiek archief. Een mooi initiatief is dit dus. Zo hou je de reisbewegingen in stand, het brandstofverbruik en het openbaar vervoer. Want brandstofleveranciers en ov-bestuurders hebben natuurlijk ook recht op een goed leven. En nu moet ik nog een keer een programma maken om die archieven een keer allemaal langs te lopen, als ik nog een keer een boek wil uitgeven met de ‘verzamelde toespraken van Koos van Leeuwen’. Ik mag aannemen dat ik overal bij was, dus dat het geen verrassing zal opleveren. Maar boeiend vond ik wel een bijdrage van 14 december 1989, toen ik daar dus al weg was, maar waar ook mijn naam genoemd werd. Dat was ter gelegenheid van de installatie in de Raad van Bodegraven, van mijn opvolger. Daar viel mijn naam, en ik ben toch wel benieuwd wat men achteraf nog over mij gezegd heeft. Ik hoop natuurlijk zoiets als, bij de installatie van mijn opvolger: “het zal voor u niet meevallen om de illustere Koos van Leeuwen op hetzelfde niveau te vervangen. Wij wensen u daarbij heel veel succes.” Maar misschien was het wel het tegenovergestelde, zoiets als: ” Wij hopen dat met uw installatie er straks een wat minder warrige figuur dan uw voorganger Koos van Leeuwen, aan het woord zal komen.” Ik wil dat toch nog een keer in Gouda gaan uitzoeken.

Vrijdag 6 januari 2023. Driekoningen.

Al jaren weet ik dat dit de dag is om je kerstboom af te tuigen en op te ruimen, en ik ken uiteraard het verhaal van drie koningen ook wel, maar wat er nu precies vandaag gevierd wordt en door wie is me nog niet duidelijk. Ik moet nog veel leren, zoveel is in elk geval wel duidelijk.

Verder wil ik hier even melden wat mijn langetermijndoelstellingen zijn. Dagen waar ik om zeer uiteenlopende redenen naar uitkijk. De eerste datum in de lange termijn moet dan december 2024 zijn. Dan is voorzien dat de trein van Groningen naar Leer weer gaat rijden, sinds hij stilligt vanaf 3 december 2015, omdat de brug over de Ems toen werd kapotgevaren. Het lijkt me wel wat om weer eens een treinreis naar een nadere bestemming in Duitsland te gaan, in december 2024, tegen de Kerst bijvoorbeeld. In Leer kun je overstappen op andere treinen voor het hele Duitse spoornetwerk. Het volgende langetermijndoel is dan maart 2025, als mijn huidige termijn als bestuurslid van het Huurdersplatform te Enschede afloopt. Zoals ik me nu voel zou dat mogelijk wel eens mijn afscheid van deze ‘baan’ kunnen zijn, die ik al vervul vanaf 2011. Het kan misschien ook wel wat eerder zijn, afhankelijk van de situatie daar en mijn verdere plannen. Dan heb ik plots veel meer tijd om mijn andere hobby’s zoals de genealogie en mijn boekenverkoop mee bezig te gaan. Het volgende langetermijndoel is dan december 2029, als ik de laatste termijn van de aflossing van de studieschuld van mijn oudste zoon zou moeten betalen. Ik heb zelfs nog een volgend langetermijndoel, dat ik in september 2031 nog wil bereiken, maar daar bericht ik later vast nog wel eens over.

Donderdag 5 januari 2023.

Sinds enkele dagen heb ik een pijnlijke linkervoet. Ik heb geen idee hoe dat zo gekomen is, maar het voelt nog het meeste alsof ik me een keer keihard heb gestoten. Toch kan ik me dat totaal niet herinneren. Al enkele dagen verdraag ik dus geen schoenen meer, en zelfs mijn orthopedische pantoffels zitten niet echt lekker. Na enkele dagen op sokken, voelt de voet wel weer wat beter, maar ik wil toch vandaag proberen weer wat boodschappen te halen. Het zal vast wel weer een keer overgaan. Liever dat dan iets in je ingewanden of je hoofd.

Woensdag 4 januari 2023.

De soap van de fiets is nog altijd niet afgelopen. De fiets is nog altijd niet in gebruik, omdat het wachten is op een geschikt stekkertje om de accu’s te kunnen opladen. En anderzijds is de kostenvergoeding ook nog altijd niet geregeld. De eerste deadline, waar de gemeente waarschijnlijk naar streeft, wordt 11 maart aanstaande. Dan is het precies een jaar geleden dat de rechtbank uitspraak deed in mijn voordeel: de fiets moest geleverd worden. Na zo’n uitspraak moet je toch tenminste een jaar wachten, voordat hij door de overheid wordt nagekomen. De tweede streefdatum zou 19 maart kunnen zijn. Dan is het precies vier jaar geleden dat ik de aanvraag deed. Dat zijn vanaf nu dus nog respectievelijk 66 en en 74 nachtjes slapen.

Dinsdag 3 januari 2023.

Ik ben er toch maar even uit geweest. Al was het maar om weer verse boodschappen in huis te halen. Het valt me al een aantal maanden op, dat ik minder eet. De verrukkelijke soepjes van Langman, die ik af en toe uit Duitsland haalde en haal, gebruikte ik doorgaans als voorafje. Tegenwoordig laat ik het erbij. En gisteren dus zelfs zonder toetje, met in plaats daarvan een mandarijntje. Dat was alles. Ik ga mezelf nu wel ‘dwingen’ toch maar weer over te gaan op een gewone maaltijd, en dat moet dan vanavond gaan gebeuren. Je eet niet omdat je trek hebt, maar omdat het tijd is. Daar moet ik ook nog iets op verzinnen.

Maandag 2 januari 2023.

Alle lezers van deze blog wens ik nog een gelukkig en succesvol 2023.

Al enkele dagen ben ik inhuizig, als dat het tegenovergestelde is van uithuizig. En het bevalt me prima. Zelfs toen ik gisteren vaststelde dat ik geen toetje meer in huis had, want op, kreeg ik geen aanvechting om het meteen maar even te gaan halen. Dan maar een keer niet. Ook de nieuwsgierigheid om eens te kijken wat de jaarwisseling op straat allemaal had achtergelaten, won het niet. Er is geen fijner plekje dan thuis. Gisteren las ik nog een artikel over nog een element dat belangrijk is bij het ouder worden. En dat is stress. Mensen zijn al sinds heel oude tijden nu eenmaal gewend aan stress. Een rustig en gevarenvrij leven was er voor onze voorouders gewoon niet. Er was altijd de dreiging van de natuur met zijn wispelturigheden, van wilde beesten die je wilden opeten, van vijandige buren, die je ook graag een kopje kleiner wilden maken, naast de andere stressfactoren die er gewoon ook nu nog zijn: binnen de familie, emotionele en relationele problemen en zelfs de simpele bestaanszekerheid als je door van alles en nog wat bedreigd werd. Al die ellende heb ik bewust uitgebannen, want ik zit niet op problemen te wachten. Maar dat zou toch niet zo natuurlijk en gezond zijn. Maar zelfs als ik dat erken, kostte het me moeite om stressfactoren in mijn leven te gaan inbouwen. Ik kon en kan het nog niet zo snel bedenken.

Zondag 1 januari 2023.

Er was weliswaar, onder het ‘bewind’ van de nieuwe bewonerscommissie een bijeenkomst ter viering van de jaarwisseling georganiseerd, maar ik ben daar toch maar niet heengegaan. Ik heb nog wel even getwijfeld. Maar toen om 23.00 uur vanaf de afgesproken plek en tijd vuurwerk werd ontstoken wist ik het definitief: ik ga niet. Ik heb al zolang ik me er bewust van was, de jaarwisseling 1957/1958, toen ik net 11 was, weerstand tegen het knallen gehad. Ik zag daar totaal de lol niet van in en het leek me eerder knap gevaarlijk. Ik was vanaf half december 1957 uit het sanatorium ontslagen, dus ik wist nog maar amper hoe de gewonemensenwereld eruit zag, of er werd geknald bij de jaarwisseling. Ik zag dat totaal niet zitten. Van mijn moeder ‘moest’ ik min of meer ook meedoen en ik kreeg een sterretje in mijn hand gedrukt, dat aangestoken werd. Het werd een trauma. Ik weet zelfs nog dat ik ermee op de drempel van onze buitendeur stond en na afloop van mijn sterretje ik gauw weer naar binnen ging. Ik had geen stap op straat gezet. Buiten was het een kabaal van rotjes, voetzoekers en gillende keukenmeiden. Ik weet zelfs niet of die dingen nu ook nog bestaan, want ik hoor er al jaren nooit meer wat over, maar toen heetten ze zo. En ook in volgende jaren ben ik bij de jaarwisseling nooit buiten geweest. Op één uitzondering na, enkele jaren geleden, toen ik mij door enkele buren heb laten verleiden om kort na middernacht even op de Rijksstraatweg te gaan kijken. Daar was inderdaad een soort vuurwerkshowtje aan de gang, op het terrein van het benzinestation, en dat leek me ook inderdaad verreweg de veiligste plek om zoiets te doen. Het was wel zeker 100 meter van me vandaan, dus het leek me voor mij niet direct gevaarlijk. De andere kant opkijkend, richting Assen, zag ik heel in de verte wel wat flitsen, maar ik kon zelfs niet schatten hoe ver weg dat was. En dat waren dan echt al mijn avonturen met vuurwerk met oudjaar. Ik was dit keer niet van plan deze waardevolle traditie te breken.

Voor oudere bijdragen verwijs ik naar het jaaroverzicht 2022 en voorgaande jaren, alsmede voor de meer ‘smakelijke’ verhalen uit die tijd naar de diverse ‘overpeinzingen en ervaringen’-pagina’s uit 2022 (en voorgaande jaren).