Blog

Vrijdag 20 mei 2022.

Gisteren zag ik met enig geluk kans om precies tussen de buien door te lopen en ging ik dus droog weg en kwam ik ook droog weer terug. En vandaag lijkt weer zo’n dag te gaan worden, dat het kan gaan plenzen. Maar vandaag hoef ik de deur niet uit, dus zal ik hoogstwaarschijnlijk opnieuw grotendeels droog blijven. Het gaat dus nog steeds goed met mij.

Het blijft een jaar met een hele hoop ellende om me heen. Dat krijg je natuurlijk ook als je ouder wordt. Ik realiseerde me vanmorgen pas goed, dat je zolang je werkt, je je nauwelijks afvraagt of je collega, je baas of je klant nu ouder of jonger is dan jij of van ongeveer dezelfde leeftijd. Het is nooit bij me opgekomen, behalve misschien als je een schoolverlater treft of een persoon die vlak voor zijn pensioen staat. En zelfs bij die laatste categorie trof het me pas als hijzelf of een collega erover begon wat hij voor zijn afscheid zou moeten hebben. Dat was voor mij vrijwel altijd een verrassing. Ik ontdek dus geleidelijk dat zeker voormalige bazen, maar toch ook nogal wat ex-collega’s inmiddels zijn overleden. Of onlangs of mogelijk binnenkort het tijdelijke voor het eeuwige gaan verwisselen.

Ik merk en merkte dat ook daarom niet, omdat mijn jaarlijks bijgewerkte lijst relaties en bekenden in de afgelopen jaren ongeveer even lang is gebleven: plm 45 personen. Je zou verwachten dat die lijst in de loop der jaren steeds korter gaat worden, maar dat is bij mij (nog) niet het geval. Dat komt uiteraard omdat ik op diverse maatschappelijke terreinen en op het internet nog actief ben. Tegenover iedere afvaller komt er zo ongeveer steeds een nieuwe persoon bij.

Dat zal nog wel een aantal jaren zo doorgaan, maar gelukkig weet geen mens wanneer dat een keer gaat verminderen en uiteindelijk stopt.

Donderdag 19 mei 2022.

Vanmorgen al in alle vroegte mijn Allinsonbrood voor de komende weken opgehaald. Met de bus heen en met de bus ook weer terug. En meteen in pakjes van twee boterhammen ingevroren. Ik was maar net een gietbui voor. Het zou een voorbijdrijvende buitenlijn moeten zijn, want ik ik wil vanmiddag toch ook nog voor enkele boodschappen even weg. Gisteren heb ik ook weer eens voor het eerst in jaren nieuwe kleren gekocht. Een T-shirt. Het enige dat ik de afgelopen misschien wel vijf jaar aan kleren heb gekocht betrof ondergoed en sokken. Ik stel in de ogen van de kledingwinkels dan ook extreem hoge eisen, dus dan mislukt het vaak. Mijn belangrijkste en bijna enige eis is dat het bovengoed een borstzakje heeft. Van de paar honderd T-shirts en poloshirts die ik gisteren in de winkels voorbij zag komen, hadden er zegge en schrijve twee een borstzakje. Het ene exemplaar droeg oranje randen en een oranje kraag en dat leek me bijzonder geschikt voor een Koningsdag. Maar dan moet ik natuurlijk nog wel bijna een jaar wachten voordat ik het aankan. Bovendien ben ik helemaal niet zo koningsgezind, en dat wordt de laatste tijd alleen maar minder, dus ik weet niet of ik het ooit zal dragen. Dus heb ik het enig overblijvende exemplaar maar gekocht. Met een beetje een saaie kleur, maar je moet toch wát. En kon ik het meest versleten exemplaar in mijn bezit van de sterkte afvoeren. Ik ga toch nog eens terug naar de winkel in Rijswijk, waar ik bijna alle shirts die ik nu bezit ooit heb gekocht. Het duurt alleen nog even voordat ik daar weer eens ben.

Woensdag 18 mei 2022.

Eigenlijk zou het vandaag weer een dagje Enschede zijn, voor een zogenaamde ’themadag’. Dat doen we één of twee keer per jaar, waarbij we niet een agenda met lopende kwesties afwerken, maar bij een concreet onderwerp eens wat langer stilstaan. Die dag stond al vast sinds eind vorig jaar, maar ongelukkigerwijs hadden onze gesprekspartners de datum verkeerd in hun agenda’s genoteerd, zodat de bijeenkomst niet door kon gaan. De simpelste oplossing om het maar een volle week op te schuiven, werkte ook niet, omdat toen aan onze kant meerdere deelnemers verhinderd zouden zijn. Dus nu wordt gezocht naar een bijeenkomst ergens in juni. Je maakt bewust al heel vroeg de afspraken, dat is een van mijn klussen, zodat iedereen het tijdig weet en er rekening mee kan houden. Als die dag verkeerd genoteerd wordt wordt het een probleem om op korte termijn een vervanging te regelen. Ook dit wordt wel weer opgelost.

Verder heb ik mijn boek over de Horde uit, van mevrouw Marie Favereau en ik heb weer heel wat opgestoken. Het blijft toch bijzonder dat een nomadisch volk, zonder steden dus, en met een meereizende administratie, een zo groot gebied heeft weten te besturen, waarin vaak wel steden lagen. Zo hebben ze eeuwenlang o.a. Rusland bezet, van het ontstaan plm 1200 tot 1480. Daar hoorde soms wel en soms niet ook Kiew bij, maar dat bepaalden de Russen niet, maar juist de Mongolen, of andere buren zoals Polen/Litauen of het Byzantijnse Rijk. Ook was voor mij een verrassing dat vanaf 1547 de eerste Russische Tsaar Iwan IV (de Verschrikkelijke), 1530 – 1584, was. Tsaren waren er eerder van Bulgarije heb ik nu geleerd. Pas vanaf 1480 konden de Russen zelf bepalen, al dan niet met behulp van oorlogen, hoe groot hun rijk precies was.

Dinsdag 17 mei 2022.

De eerste zomerse dag is gisteren niet gelukt en ook vandaag zit het er niet in en voorlopig hierna ook niet. Ik treur niet. Weliswaar heb ik een prima geïsoleerde woning, zodat het binnen zelden warmer dan 22 graden wordt, maar elke boodschap die me naar buiten brengt wordt dan een opgave. En zeker als het iets verder weg is. Ik voel me gewoon het lekkerst bij temperaturen tussen 20 en 23 graden, ook nog in de zon. Dat mag dus van mij zo blijven tot aan de Kerst, met graag nog een optie voor verlenging tot medio april volgend jaar.

Bij de schier eindeloze soap rondom mijn nieuwe fiets, ben ik eens te rade gegaan bij de fabrikant, de firma Hase in Duitsland. Dat deed ik omdat de gemeente weigert te melden wanneer ik de fiets mag verwachten, en ook de feitelijke leverancier ’t Mannetje in Haarlem niet reageert op een vraag over de leveringstermijn van zo’n fiets. Tussenleverancier Welzorg vraag ik het niet eens, want die willen zeker niet zowel de gemeente als de eindleverancier voor de voeten lopen, verwacht ik. Maar de Firma Hase kent de Nederlandse soap niet, en heeft alleen maar belang bij de levering, dus die meldt gewoon de levertijd als je dat vraagt, dacht ik. En dat klopte ook precies. De levertijd van de gewenste fiets is volgens de fabrikant, de Duitse firma Hase 16 weken. Dus als hij deze week besteld zou worden, kun je de levering in tweede helft van september verwachten. Ik hoef dus voorlopig mijn berging nog niet op te ruimen, waar hij moet worden gestald. En het is ook nog de vraag wanneer hij dan besteld wordt, want een beetje Groningse ambtenaar kan nog wel enkele vertragende factoren bedenken. Ik heb er een rotsvast vertrouwen in, gegeven mijn ervaringen vanaf 26 maart 2019, toen deze soap begon, dat ze nog wel verdere vertraging kunnen regelen.

Maandag 16 mei 2022.

Zou het nu ook hier de eerste zomer dag gaan worden? Nog even afwachten. Op dit moment is het 16,6 graden.

Op de een of andere manier vind ik de giro dit jaar minder interessant dan de afgelopen jaren. Misschien dat de Lage Landers niet zo presteren als anders, of minder dan ik hoop en/of verwacht. Misschien is er wat onrust in mijn lijf, gegeven de vele mensen in mijn omgeving die diep in de problemen zitten, meestal van gezondheidsaard. Het zal wel een combinatie van factoren zijn. Vandaag is in elk geval een rustdag, zodat ik niet word afgeleid.

Verder ben ik weer eens in de Oostwijk geweest, o.a. voor mijn favoriete groenteboer. Er bleken verse doperwten en verse tuinbonen te zijn, die ik zoals altijd niet bij de supermarkt zie. Dus ik heb weer zitten smullen. De visboer moet me al een tijdje missen. Die is daar alleen op woensdag, maar de afgelopen drie woensdagen waren of zij of ik er niet. Ook deze week zit het er niet in, dus dat wordt pas volgende week woensdag. Dan moet ik meteen maar een inhaalslag maken, anders krijg ik nog een visdeficiëntie. Merkwaardigerwijs kent de automatische spellingcorrector dat moeilijke woord, want hij keurt het goed.

Zaterdag 14 mei 2022.

En weer kreeg ik een nieuwe kapster, in dezelfde zaak als ik altijd kom, met wie het overigens ook goed klikte. Ze had van mijn vaste kapster instructies over mij meegekregen. Dat kan ik wel waarderen. Heel vaak ben ik juist in een totaal nieuwe situatie verzeild geraakt, niet alleen bij de kap(p)(st)ers trouwens, dat ik weer van voorafaan kan beginnen met het opbouwen van een relatie. Overdracht van werkzaamheden in heel wat bedrijven is in mijn ervaring eerder uitzondering dan regel. Ik snap ook niet waarom dat nou zo moeilijk is om je vaste klanten te houden.

Verder ben ik weer bezig geweest met de soap rondom het bestellen van mijn nieuwe fiets. Daar komt ook maar geen eind aan.

En tenslotte is vermeldenswaard dat ik op de een of andere manier in een periode ben verzeild geraakt, waarin nogal wat mensen: familie, vrienden en in mijn buurt, in de knoop of in het ziekenhuis liggen, waarvan het nog maar de vraag is of ze het allemaal zullen redden. Hopelijk wel, uiteraard, maar voor sommigen vrees ik toch wel het ergste. Deze periodes komen in mijn ervaring met horten en stoten. Als het komt is het met een aantal mensen tegelijk en daarna blijft het weer een hele tijd helemaal stil op dit ‘front’. Het kost in elk geval veel tijd om aandacht aan de personen en/of hun directe omgeving te geven. En dat moet uiteraard, maar veel zinnigs komt er dan niet uit je handen. Met mijzelf gaat het intussen uitstekend. Ik mankeer al heel veel jaren helemaal niks en anders dan ik vaak meemaak bij anderen en leeftijdsgenoten, gebruik ik al even lang geen enkel medicijn. Ook aan deze periode komt ongetwijfeld een keer een eind, maar dat is aan de horizon nog niet in zicht.

Vrijdag 13 mei 2022.

Na de lange dag van woensdag, volgde een veel rustiger dag op donderdag. Dat was meteen te merken aan hoe fit ik me de hele avond voelde. Woensdag was ik na het avondeten compleet afgedraaid, maar donderdag kon ik de hele wereld weer aan. Dan kan ik weer allerlei ‘achterstallig onderhoud’ doen, waaronder een bezoek aan de kapper. En het huishouden krijgt weer eens de volle aandacht: diverse wassen en de schoonmaak van de komende dagen voorbereiden, zodat de hulp overal goed bij en terecht kan. Ook kwam ik tot de conclusie dat alcohol inderdaad met mate moet worden genuttigd. Zeker als ik alleen ben. In gezelschap kan het ietsje meer zijn. Nu ook weer plannen maken voor de komende dagen en weken: genoeg ideeën.

Donderdag 12 mei 2022.

Dat was weer een dagje Dinxperlo, met vroeg vertrek en late thuiskomst, dus dat betekende dat gisteren deze blog niet werd bijgehouden. Het verliep er zoals vanouds: probleemloos, in een heel goede sfeer en met goede afspraken. Dit gaat al vele jaren zo, en soms vraag ik me wel eens af wanneer dit stopt, want het kan uiteraard niet eeuwig doorgaan. Ik zie daarvoor op dit moment overigens nog geen vuiltje aan de lucht.

Verder kreeg ik gisteren weer twee reacties op deze website. De ene over mijn eerste min of meer bewuste levensperiode: mijn verblijf in Huis ter Drift in Doorn, rondom 1950. Deze persoon was er zelfs nog eerder dan ik geweest en is dus ook een aantal jaren ouder dan ik. Wel een heel leuk contact. Dit is het tweede contact uit deze periode. De andere reactie was van een persoon uit mijn tijd bij het Grotius Lyceum, 1960 – 1967. Zij was er pas meteen na mijn vertrek, dat moet dan 1968 of daaromtrent geweest zijn, en latere jaren, maar zij maakte voor een belangrijk deel wel dezelfde docenten mee, als ik heb meegemaakt. Op de klassenfoto, op deze website, herkende ze ook diverse van deze docenten. Belooft ook een leuk contact te zijn. Ook dit contact over het Grotius is het tweede contact uit deze periode dat ik met deze website heb gekregen.

Dinsdag 10 mei 2022.

Mijn verwachting van gisteren over de toespraak van Poetin kwam precies uit: enige bombarie maar geen inhoud. Dit ongetwijfeld tot teleurstelling van veel andere Kremlinwatchers, die van alles en nog wat verwachtten en voorspelden. De conclusie is dus nu definitief: Poetin heeft geen opties meer. Zich terugtrekken is voor hem uitgesloten, want dat zou voor hemzelf en voor Rusland, zoals hij dat ziet, een enorm gezichtsverlies betekenen. Maar escaleren – op welke manier dan ook – zit er voor hem ook niet in: hij zou ook niet weten hoe. Een kernoorlog beginnen betekent ook meteen zelfmoord voor hemzelf en de Russen, dus dat zal hij ook niet doen. Er zit maar één ding voor hem op: doormodderen zoals nu en maar afwachten tot het weer of iets ander beter wordt. Of terugtreden zodat een opvolger (maar wie is dat dan?) zich wel decent kan terugtrekken. Hoe dan ook is het een interessante tijd.

Verder hoop ik vanaf vandaag met stoken gestopt te zijn. Al heel snel in de morgen is het namelijk buiten net zo warm als ik het binnen stookte (20,0 graden), dus dat moet verder te overleven zijn, tot aan de volgende winter.

Maandag 9 mei 2022.

Alle ogen zijn vandaag gericht op Moskou, waar president Poetin zijn jaarlijkse toespraak houdt ter gelegenheid van de viering van het einde van de Tweede Wereldoorlog. Ik zelf, als doorgewinterde Kremlinwatcher, tevens geroutineerd waarzegger, verwacht er niet zoveel van. Hij kan ook niet zoveel, behalve dan een dramatische verslechtering voor iedereen aanbieden. Maar om verschillende redenen geloof ik daar niet in. Terwijl hij met elke ‘mildere’ aanpak alleen maar het risico loopt, dat het nog slechter voor Rusland kan uitpakken, dan het toch al voor ze is. Alles opgeven zou verreweg het verstandigst zijn, maar dat ligt ook al niet in zijn karakter. Kortom: ik verwacht veel bombarie maar weinig concrete maatregelen.

Zondag 8 mei 2022.

In het westen is het vandaag V-E-dag (Victory in Europe): het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa in 1945, nu alweer 77 jaar geleden. In Rusland vieren ze die dag op 9 mei, met een militaire parade. Van dat verschil over het einde van die oorlog hebben sommige Duitse legereenheden toen geprofiteerd. Dan wilde een Duitse divisie zich op 8 mei overgeven aan de Russen, maar die Russische commandant weigerde de overgave, omdat voor hem het staakt het vuren pas de volgende dag was. Vervolgens vertrok diezelfde 8e mei de hele Duitse divisie, met achterlating van alle spullen, zodra het donker was, lopend naar het westelijk front, dat toen doorgaans enkele tientallen kilometers ver was, om zich de volgende dag over te geven aan de Britten of de Amerikanen. De Amerikanen stuurden ze dan terug naar de Russen en ze moesten dan 10 jaar in krijgsgevangenschap in Rusland, maar de Britten lieten ze dan meestal binnen de kortste keren vrij, zodat ze naar huis konden of naar wat daar nog van over was.

Zaterdag 7 mei 2022.

Dat waren weer enkele dagen buitenshuis, waardoor ik ook geen goede gelegenheid had om deze rubriek bij te werken. De rit ging woensdag eerst naar mijn broer Jan in Maassluis. We wilden weer een keer van alles bijwerken, wat wij in het verleden hadden afgesproken. Hijzelf heeft een – naar ik verwacht – tijdelijke kwaal, waardoor hij eventjes niet goed ter been is. Maar hij was nog goed genoeg om in de avond naar ons favoriete restaurant De Lantaern in Maassluis te gaan en het was er weer uit de kunst, zoals altijd. Ook de volgende dag verbleef ik er nog en kwam er zelfs nog een restaurantbezoek, dit keer bij Kevin. Ook heel goed. Ik probeer bij dit soort reizen altijd station Schiedam te vermijden, ook al kost dat meer tijd dan nodig. Ik vind het een onaangenaam station. Ik ben er menig keer verdwaald omdat het ov (trein, bus en metro) er op meerdere niveaus is en in mijn ogen zo rommelig geregeld is. Midden op een leeg plein bijvoorbeeld stond er eens een soort huisje, wat een lift naar beneden bleek te zijn, zonder bericht of aanwijzing waar je dan terecht komt. Als je er de weg weet en de aanwijzingen niet nodig hebt dan kun je overal komen. Dus maak ik wel eens vanuit Maassluis omwegen met de bus, doorgaans via het Westland, Delft of Rijswijk-station. Dus ook deze keer ontsnapte ik voor de zoveelste keer aan de ingewikkelde OV-wegen in en rond het Westland en via de stations Rijswijk en Voorburg kwam ik uiteindelijk aan in Leusden, bij ‘neef Piet’ en zijn vrouw. Ook daar was het weer gezellig, konden we goed bijpraten en samen nog een lekker maaltje nuttigen. In de loop van de vrijdagavond kwam ik dan weer thuis en heb meteen de was gedaan. Weg is maar weg en schoon is maar weer schoon.

Woensdag 4 mei 2022.

Afgelopen herfst heb ik mijn eerste gele buitenplant gekocht. De naam is mij even ontschoten. Hij deed het aanvankelijk heel goed, misschien wel een beetje té goed, want hij groeide als kool. Hij werd wekelijks verzorgd door mijn hulp, die zeer groene vingers heeft, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Maar al zijn die vingers nog zo groen, ze kan ook het weer een week vooruit niet overzien, dus ze stonden toch vaak te lang in de regen en/of te kort in de zon. Daar kon die plant niet tegen. Dus enkele weken geleden stelde ik vast dat van die plant helemaal niets meer over was: niets groens en zelfs geen takje. Dus ik wou alles alweer wegmikken als zoveelste mislukt experiment met planten van me. Maar ik had niet op de groene vingers gerekend. Toen ik mijn voornemen kenbaar maakte zei ze streng: nee, niks aan doen en zo laten. Die plant komt echt wel weer tevoorschijn. Het is namelijk een vaste plant. Dat verband ontging me totaal, maar ik heb er ook even totaal geen verstand van. Wie schetste dus gisteren – bij het volgende bezoek van mijn hulp – mijn verbazing toen zij vaststelde dat de plant inderdaad weer tevoorschijn was gekomen. Ik zag vanuit het raam nog helemaal niks, maar vanmorgen zag ik inderdaad een groen blaadje tevoorschijn gekomen. Hoe is het mogelijk. Als er een bloem volgt komt er hier een foto.

Dinsdag 3 mei 2022.

Ben intussen aan een volgend boek begonnen: The Horde.

Ik heb pas 20 van de ruim 300 pagina’s gehad en het lijkt me nu al erg interessant. Het gaat over Djengis Khan en zijn vier zonen die in de 13e en 14e eeuw grote delen van de wereld hebben bezet, tot en met Hongarije toe. Zo kwamen ze ook in wat nu Rusland is, en kwamen daar de eerste vorst (van Moskou) tegen, een zekere Vladimir. Hoe is het mogelijk. Schijfster beweert dat het vooral deze Mongolen zijn geweest die aan de wieg hebben gestaan van het huidige Rusland. Trouwens ook van Oekraïne. Dat is dus heel iets anders dan Poetin beweerde: dat Oekraïne nooit een echt land is geweest. Hij bedoelde waarschijnlijk: sinds het ontstaan van de Sovjet-Unie.

Djengis was getrouwd met een zekere Börte en met haar kreeg hij vier zonen. De oudste was Jochi: een boom van een kerel. Vreemd eigenlijk dat dat hier maar zo weinig bekend is.

Maandag 2 mei 2022.

Wat een heerlijke dag vandaag. Niet zo heel erg warm, maar dat heeft van mij ook niet, een zonnetje en weinig wind. Genieten maar.

En ik heb alweer een boek uit, eigenlijk iets voor op het schema, want het aansluitende boek is er nog niet, maar verwacht ik pas dezer dagen. Het boek dat uit is, gaat over de geschiedenis van de zevende Duitse pantserdivisie, 1938 – 1945. Dat is de divisie die – tijdens de veldtocht tegen het westen in mei en juni 1940 – onder bevel stond van generaal Erwin Rommel. Misschien wel de meest gelauwerde en zelfs ook in het Westen meest geprezen Duitse generaal uit die tijd. Hij was in die veldtocht zijn collega-divisies steeds kilometers vooruit tot wel honderd kilometer aan toe. Na die veldtocht werd hij begin 1941 benoemd tot aanvoerder van het Duitse leger in Noord-Afrika en werd in 1943 verantwoordelijk voor de organisatie van de Atlantikwall, om de komende invasie van de geallieerden te proberen tegen te houden. Hij zat vervolgens ook in het complot tegen Hitler op 20 juli 1944. Hij kreeg de keus: of zelfmoord plegen en een volwaardige staatsbegrafenis krijgen met alle toeters en bellen, en tegelijk konden zijn vrouw en kinderen rekenen op levenslange ondersteuning door de Duitse staat, of een ‘rechtszaak’ met nagenoeg zeker de kogel en vrouw en kinderen naar een concentratiekamp. Het was een cynisme waar zelfs Poetin nog wat van kan leren. Hij koos voor zelfmoord en kreeg zijn staatsbegrafenis en vrouw en kinderen kregen de beloofde ondersteuning. Zijn zoon Manfred Rommel werd na de oorlog nog heel lang burgemeester van Stuttgart en bleef daar erg populair tot ergens in de negentiger jaren.

Ook interessant in dit boek is de strijd van deze divisie tegen de Russen in de Oekraïne aan het eind van die oorlog. Ik zag daar dezelfde plaatsen voorbijkomen die ook weer vandaag de dag in het nieuws zijn. De Russen deden het toen een stuk beter en vooral sneller tegen de Duitsers als tegenwoordig tegen de Oekraïners.

Zondag 1 mei 2022.

Alweer een maand voorbij en het is nog steeds geen zomer, zelfs amper lente. Wel wordt het nu tijd om eens aan de plantjes aan mijn achterkant te denken. Dus ik neem me voor in de komende week (of wellicht ook twee weken) weer eens een uitgebreid tuincentrum te bezoeken. Ik heb aan aantal wensplantjes bij elkaar gezocht. Ik ben er na al die jaren inmiddels achtergekomen, dat je voor nieuwe planten in het voorjaar moet zijn en voor je het weet is het voorjaar alweer voorbij. Vorig jaar kwam ik in augustus en toen werd ik met grote ogen aangekeken, wat voor zot zich nu weer had gemeld. Ik neem me ook voor om een foto van elk nieuw plantje hier te gaan plaatsen.

Gisteren deed ik opnieuw een ontdekking over de producten van de vaderlandse chemische industrie. Blikjes Tonijn van Jumbo. Die zijn er in verschillende varianten, in zonnebloemolie, in olijfolie, in water, of met groenten.

B

Ik koos dus deze: met groenten. Bij het openen had ik alleen moeite om de tonijn te vinden. Ruim meer dan de helft van het blikje werd ingenomen, door de groenten en de saus, maar met enig zoeken kwam ik dan toch ook nog wat tonijn tegen. Het is natuurlijk ook logisch, vanuit de fabrikant gezien. Groenten zijn ongetwijfeld een heel stuk goedkoper dan tonijn, dat scheelt enorm in de kosten, terwijl je toch meer kunt vragen dan voor alleen tonijn. Je krijgt immers iets extra. Let ook even op de lettergroottes op het blikje. Tonijn heeft het grootste lettertype gekregen, het woord ‘stukken’ heeft een iets kleiner lettertype, terwijl ‘met groenten’ het kleinste type kreeg. Eerlijke informatie zou zijn, dat het zoiets moet worden als:

GROENTEN

Met stukjes

Tonijn

Fiets meenemen.

Die laatste toevoeging had van mijn moeder kunnen zijn, als ze weer eens ontdekte dat er weer veel minder van een ingrediënt in een product zat dan er op de verpakking was beloofd of gesuggereerd.

Zaterdag 30 april 2022.

Eindelijk mijn sloffen. En ze zien er weer prima uit. Na twee rustige dagen, kan ik er nu dus weer op uit. Plannen genoeg, maar ik heb ook nog meer dan voldoende huiswerk. Ik vraag me nog steeds af hoe lang dit nog gaat duren, dat ik elke dag begin met een waslijstje aan te verrichten zaken, dat ik ook bijna nooit helemaal afmaak en ten dele verschuif naar de volgende dag, als er ook weer nieuwe zaken bijkomen. Hoe heb ik dat toch ooit allemaal gedaan terwijl ik nog een (vaak meer dan) fulltime baan had? Intussen gaat 90% van de Nederlanders weer met vakantie, zo las ik, maar ik zit daar opnieuw niet bij. Ik mis het ook niet.

Vrijdag 29 april 2022.

Ook gisteren werden mijn sloffen dus niet bezorgd, ook niet bij het verzamelpunt. Dus dat betekent nog een dagje thuis, tenminste totdat de besteller geweest is. Gisteren een volgend boek besteld, dus dat houdt ook maar niet op. Dat moet uit Krefeld in Duitsland komen, dus dat is er ook weer niet morgen, maar begin volgende week zou het wel moeten kunnen. Verder is blijkbaar het vierde en voorlopig weer laatste huis van mijn ‘blokje van vier’ bezet en zie ik de spullen naar binnen gedragen worden. Wel supernetjes dat de toekomstige bewoner mij even kwam melden dat de komende dag of dagen er heel veel gesjouwd gaat worden rondom mij heen. Er bestaan gelukkig nog nette mensen op de wereld, al zou je met al het vreselijke nieuws van elke dag gaan geloven dat de soort is uitgestorven.

Donderdag 28 april 2022.

Gisteren tussen twee beurten in een spelletje met de buurvrouw ook maar meteen even de aangifte Inkomstenbelasting 2021 gedaan. Dat is bij mij zo gepiept. Ik moet namelijk gewoon de volle mep aan belastingen betalen, omdat ik geen aftrekposten heb. Ik heb geen ziektekosten, want ik ben niet en nooit ziek, ik heb geen eigen huis, geen studiekosten en geen andere al dan niet ingewikkelde aftrekposten. De opgaven van de fiscus kloppen altijd met wat ik er al zelf van weet, dus overal kan ik meteen ja, nee, of niets invullen en het is binnen enkele minuten weer gepiept. Dus ik zie te zijner tijd de aanslag wel verschijnen. Die kan ik ook altijd meteen betalen, dus over enkele maanden ben ik overal weer voor een tijd vanaf, totdat het ritueel zich volgend jaar herhaalt.

Op Koningsdag, gisteren dus, heb ik wel enkele boodschappen gedaan, en ik verbaas me er dan steeds weer over hoeveel mensen dan zo zot lopen of staan te doen. Wat een drukte. Ik ben ook niet koningsgezind, want mij ontgaat compleet de logica van een – erfelijk nog wel – koningschap. Ik voel juist veel meer voor nog meer verkiezingen. Wie niet mee wil kiezen doet het dan maar niet, deste belangrijker is mijn stem. In de V.S. kiezen ze – behalve burgemeesters en allerlei plaatselijke en landelijke afgevaardigden – zelfs ook nog de bazen van de politie, de openbare aanklagers en mogelijk nog meer. En dan al die moeite die je moet doen en tijd die het kost om desgewenst van zo’n koningschap weer af te komen.

De logica van de post- en pakketbezorging op deze dagen ontgaat me. Dinsdag werd ik gebeld dat mijn sloffen gerepareerd en klaar zijn en gegeven mijn vele plannen voor uithuizigheid van de komende dagen vroeg ik of ze ze niet konden opsturen. Dat zou dezelfde dag nog gebeuren. Maar of ze dan ook op Koningsdag bezorgd worden, kon niemand me vertellen. De zaak waar ik het pakje moet afhalen als ik niet thuis ben, vertelde aan het eind van de dag dat op Koningsdag geen pakketjes worden bezorgd, en dat ze ook niets voor mij ontvangen hadden, omdat ik niet thuis was. Dus zal het dan vandaag wel komen. Maar vandaag kan ik dus de deur niet uit, totdat de bode is geweest.

Woensdag 27 april 2022, Koningsdag.

Gisteren was dus de eerste drukke dag. Eerst met de bus naar Assen, die er een minuut of veertig over doet, dus dat viel nog mee. Daar enkele boodschappen gedaan. Om 10 over twaalf in Assen op de bus naar Leeuwarden gestapt, die daar om 2 minuten over 2 aankwam. Een kleine twee uur dus. Dan een flink eind lopen, omdat ik in een soort industriewijk moest zijn, waar het openbaar vervoer nu eenmaal schaars is. Het betrof de winkel van www.olielamp.nl omdat ik een glas nodig had voor een stokoude olielamp die ik had gekregen. Hiervoor was ik al in vele winkels in de provincie Groningen geweest, van antiekzaken tot scheepvaartwinkels en gespecialiseerde zaken in huishoudelijke artikelen, maar nergens hadden ze zoiets en ze wisten ook nooit wie het dan wel zou kunnen hebben. Ik liet het gebroken oude glas zien aan de neringdoende en deze zei meteen: ‘ah, een tussenmaatje’. Dan merk je meteen dat je bij de vakman staat. Iemand die op alleen het gezicht kan vaststellen welke maat het precies is en ook kan zien dat het een incourante maat is, waar modernere glazen blijkbaar of een pietsie groter of juist een klein beetje kleiner zijn. Zijn vervolg: “Deze maat wordt al heel lang niet meer gemaakt, maar wij hebben ze nog wel. Dit moet wel van een heel oude lamp zijn”. En ik weer: “Naar ik begrepen heb stamt hij uit rond 1900”. Hij gaf daar geen reactie op. Ofwel hij was het ermee eens, of hij wilde niet in discussie gaan met zo’n overduidelijke leek als ik. Begrijpelijk. Het was in elk geval een firma die al heel lang bestaat en met een vakman die al heel lang in het vak zit. Ik kocht er dus meteen maar twee, dan kan ik er gerust nog eentje breken.

Naast het pinapparaat lag een wandtegeltje met de tekst: “Doe geen lampolie in een olielamp.”. Een advies dat mij wel aansprak, omdat ik zelf zeer van onlogisch lijkende adviezen hou en ze zelf ook regelmatig geef. Ik wilde uiteraard ook weten waarom dan niet, en wat er dan wel in moet. De deskundige: “Als je lampolie in een olielamp doet, gaat de lont branden. Effect is dat de lont dan steeds korter wordt en je de lont regelmatig een stukje omhoog moet draaien, omdat de vlam steeds kleiner wordt. Nog los van mogelijke walm, moet je dan regelmatig nieuw lont gebruiken. Als je petroleum gebruikt, brandt niet de lont maar de petroleum en gaat de lont ‘eeuwig’ mee. En hij liet zowel een lont zien die met lampolie gebruikt was als en een lont die met petroleum had gebrand. Is dat dezelfde petroleum die moeder vroeger gebruikte om suddervlees mee te maken? De deskundige: ja, in principe wel, maar tegenwoordig kun je ook gezuiverde petroleum kopen. Die ruikt minder dan de ouderwetse. Waar kun je dan die gezuiverde petroleum kopen? Antwoord: geen idee, maar hier hebben we die wel. Dus heb ik meteen maar een fles gezuiverde petroleum gekocht en een extra lont. Want ik had geen idee hoe de oude lont er bij mij uitzag. En dan nog een keer de vakman: ” Bij dit glas, hoort deze lont.” En hij knipte van diverse rollen met verschillende breedtes aan linten de juiste breedte af. Ik had dat met geen enkele fantasie kunnen bedenken.

Vervolgens ben ik na weer een stuk lopen op de trein naar Groningen gestapt en in Groningen op de bus naar huis, waar ik tegen etenstijd aankwam. Na even bijgekomen te zijn ging ik vervolgens naar onze Chinees, want ik had geen puf meer om nog eten te gaan koken en ik had er ook niks uitgelegd. Daar kwam de volgende verrassing: ik had het er nog nooit zo druk gezien. Alle tafeltjes op één na waren bezet en die nam ik dus in gebruik en bovendien stond er een hele rij mensen om af te halen. Er was de gebruikelijke bediening: de eigenaresse en een extra medewerkster. Ik bedacht al snel dat dit niet goed kon gaan, met misschien wel veertig klanten tegelijk. Toen ik na precies een kwartier zelfs nog geen kaart had gekregen en mij geen blik van herkenning was waardig gegund, terwijl ik er toch regelmatig kom en ze me goed kennen, besloot ik eieren voor mijn geld te kiezen en schuin aan de overkant naar de Italiaan te gaan. Daar was het ook even druk, terwijl zij nog wat meer tafeltjes en plaatsen hebben dan de Chinees, en ook hier had ik nog precies het laatste tafeltje. Alsof het zo moest zijn. Verschil met de Chinees was dat ik al direct na binnenkomst zeker zes bedienende personeelsleden telde en daarnaast ook de eigenaar zelf meedeed in de bediening of het afruimen van de tafels. Het ging dus vrij vlot allemaal. Ik had dus de bospaddestoelensoep, en daarna de varkenshaas met brie in een cognacsaus met bijlagen. Heerlijk.

Eén van de bedienende jongedames, sprak me aan. “Ik zie u regelmatig op de Rijksstraatweg lopen, en volgens mij loopt u dan helemaal van het ene naar het andere einde.” Ja, dat klopte. Bewegen is gezond. Dat beaamde ze. Het was te druk voor een uitgebreider praatje, maar dat had ze zeker gedaan, voelde ik. Het is al de zoveelste dame in de afgelopen jaren – van allerlei leeftijden – die me hierover aansprak. Blijkbaar vinden ze dat toch heel bijzonder. Ze liep weer door, maar niet nadat ik nog even vroeg: “Volgende keer even zwaaien hè?” Ze lachte en zei: zal ik doen. Als ze het ooit zal doen weet ik toch niet welke bekende dit dan weer is. Want die belofte is al door meerdere mensen gedaan.

Dinsdag 26 april 2022.

Ik heb weer eens een hoop te doen in het vooruitzicht. Ook buitenshuis. Op dit moment kan ik er nog niet veel over kwijt, maar het betekent in elk geval dat deze rubriek wellicht wat onregelmatiger wordt ingevuld dan ik gewend ben.

Zondag 24 april 2022.

Heb ik toch zomaar gisteren Sint Jorisdag overgeslagen. Het is een van de vele raadsels uit mijn verleden. Hoewel de padvindersgroep waarvan ik deel uitmaakte, de Van Laergroep, een zogenaamde Gi-groep was, dus van protestants-christelijke snit, vierden we dit ‘feest’ toch elk jaar met diverse plechtigheden en met veel groepen tegelijk. Ook op het Haagse Binnenhof bijvoorbeeld, met honderden tegelijk. Terwijl heiligenverering toch echt een typische R.K.-aangelegenheid was en is. Het staat me ook niet bij dat de KV (Katholieke Verkenners) aan deze plechtigheden meededen. Ik vraag me zelfs af of het überhaupt nog wel gevierd wordt. Zelfs op de website van de St. Jorisgroep kom ik het niet tegen. Ik zal niet alles oplossen van wat ik in het leven ben tegengekomen. Dit is daar ook een voorbeeld van.

Vrijdag 22 april 2022.

Ik zal – net als iedereen – ongetwijfeld veel dromen, waarschijnlijk zelfs elke nacht, maar het is maar heel zelden dat ik me een droom bij het wakker worden nog herinner. En al die herinnerde dromen zijn even bizar en onverklaarbaar als onuitlegbaar. Al is het een hele bedrijfstak, die poogt aan dromenuitleg te doen, en ook al probeer ik dat zelf in voorkomend geval meestal ook. Sigmund is er ooit mee begonnen, de dromenuitleg een wetenschappelijk sausje te geven, en ik heb zelfs nog een boek van zijn hand hierover. Uit een tijd dat ik zelf ook nog de illusie had dat dromen op wetenschappelijke wijze uitgelegd moeten kunnen worden. Dat geloof ik nu niet meer, zoals ik zoveel wetenschappelijks van Sigmund niet meer geloof.

Vanmorgen was het weer eens zover. Bij het ontwaken wist ik mijn droom in hoofdtrekken nog.

Ik verkeerde in een beschaafd gezelschap, van ongeveer 35 personen. De enige andere persoon die ik hiervan – uit de media uiteraard – kende was onze premier Rutte. Het is mij in de hele droom niet duidelijk geworden wat voor soort gezelschap dit nu precies was, noch begreep ik waarom we bij elkaar waren. Een inhoudelijk onderwerp is niet besproken. We zaten in een ruimte rondom een stuk of zes of zeven tafeltjes voor elk 4 tot 6 personen.

Op zeker moment wordt er door de bediening een schaal met kroketten naar binnen gedragen, alsmede een kleiner schaaltje met mosterd. Er was ruim voldoende voor iedereen. Met de verdeling van de kroketten en de mosterd over de tafeltjes liep het bijzonder rommelig. Het was mij een raadsel wie daarin wat deed en waarom. Na de verdeling hadden wij aan het tafeltje waaraan ik zat nog geen kroket of mosterd gezien, terwijl bij andere tafeltjes gemord werd dat het er voor dat tafeltje te weinig waren. Tegelijk waren er genoeg kroketten over.

Premier Rutte greep in. Samen met enkele hem bekenden, die ik uiteraard niet kende, ging hij naar een aparte tafel waar hij op een groot vel papier tekeningen begon te maken. Hij tekende evenveel cirkels als er tafeltjes waren en schreef rondom elke cirkel namen. Die namen rond die cirkels – zo bleek mij later van anderen in het gezelschap – hadden overigens niets te maken met de werkelijke tafelbezetting van dat moment. Op voor mij en anderen onnavolgbare wijze werden vervolgens de overgebleven kroketten (en de mosterd) herverdeeld over degenen die nog niets hadden gehad.

Toen dit achter de rug was hadden ik en enkele anderen nog altijd geen kroket of mosterd gekregen. Ik ging dus naar Rutte toe en kreeg de kans om even naast hem te komen zitten. Ik legde hem geduldig uit dat ook na de herverdeling van kroketten en mosterd, er nog altijd deelnemers waren, waaronder ik, die nog altijd geen kroket of mosterd hadden gekregen. Hij antwoordde mij daarop, met de van hem zo bekende glimlach:”Maar de bijeenkomst is nu afgelopen.”. Ik reageerde nog met de opmerking dat dat het formele antwoord was, maar dat dat het probleem van de niet goed verdeelde kroketten niet oploste. En op dat moment werd ik wakker.

Voor wie toch wil proberen een uitleg te bedenken: ik heb niets met kroketten, ik eet ze hoogst zelden. Hetzelfde geldt voor de mosterd. Ik heb ook niets tegen premier Rutte, al kan ik ook bij hem wel zaken aanwijzen waarmee ik het oneens ben. Maar dat geldt voor bijna iedereen. Ik had ook geen bijzondere trek bij het wakker worden.

Donderdag 21 april 2022.

Vanmorgen was het weer een vroegertje. Het ‘nadeel’ van Allinsonbrood, dat ik altijd gebruik, is dat het niet lang vers blijft. Allinsonbrood is niets anders dan volkorenmeel, gist en water. Aan ander brood worden altijd vele chemicaliën toegevoegd, door de chemische industrie o.a. ‘broodverbeteraars’ genoemd. Dan blijft het brood langer vers, is mooier bruin, knapperiger, minder kruimelig, etc. etc. etc. Al die toevoegingen ontbreken in Allinsonbrood, vandaar dat het sneller oud is, snel droog wordt, kruimelig is en minder mooi bruin, etc. Als je het brood dan ook nog eens in papieren boterhamzakjes doet, in plaats van in die van plastic, gaat het verouderings- en verdrogingsproces nog sneller. Na veertien dagen in de vriezer is het brood hoogbejaard geworden.

Toen ik enkele weken geleden ’s morgens vroeg de huurauto terugbracht, om een uur of acht al, kwam ik ‘vanzelf’ langs de gezondheidswinkel waar ik steeds mijn brood van betrek en ik toevallig ook twee Allinsonbroden in de bestelling had. Hoewel de winkel officieel om 09.00 uur pas opengaat, en ik er al om kwart voor negen langs liep, zag ik dat net de broden uit een bestelauto werden uitgeladen en kon ik zomaar toch de winkel in. Ik nam mijn broden mee, die ik inderdaad nog nooit zo vers heb gehad. Bij thuiskomst deed ik ze meteen in de papieren zakjes, per twee stuks tegelijk. En het was erg opvallend dat de boterhammen zo ontzettend vers waren. Zo vers had ik ze nog nooit. Meestal haalde ik de bestelde broden af in de loop van de middag en dan zijn ze inmiddels al oud geworden. Dus vanmorgen ging ik met opzet al heel vroeg langs de winkel om mijn broden op te halen en meteen in de vriezer te stoppen. In de vriezer worden ze overigens toch wel oud, maar dan heb ik ze in elk geval zo vers mogelijk.

Woensdag 20 april 2022.

Vandaag is dan de 133e geboortedag van wijlen Adolf. Vraag me af, hoeveel mensen in Nederland dit nu nog vieren. Je hoort daar al jaren niks meer over. Ik weet dat allemaal zo goed, omdat mijn broer Jan vandaag ook jarig is, en geboren in 1941. 20 april 1941 was de eerste verjaardag van de Führer die in Nederland gevierd is, na de bezetting in mei 1940. En precies op die dag werd mijn broer geboren. Het verhaal ging dat alle jongens die op deze dag geboren werden en Adolf werden genoemd, een mooi geschenk van de Führer zouden krijgen. Ik heb dit verhaal, buiten onze familie, nog nergens bevestigd gezien, maar ik heb er ook niet erg grondig naar gezocht.

Dinsdag 19 april 2022.

Voor het eerst dit jaar heb ik gisteren het grootste deel van de dag de achterdeur open gehad, met hor ervoor uiteraard. En geen moment heb ik me te koud gevoeld.

Mijn vader werd 82 jaar, 11 maanden en 12 dagen. Van alle rechtstreekse voorouders van mij van de afgelopen 100 jaar had hij tot voor kort de derde plaats. In maart 2022 werd mijn oudste broer namelijk 83 en die heeft nu dus het stokje van de derde plaats van hem overgenomen. Het is de vraag of hij zich dat wel heeft gerealiseerd, maar dat ga ik hem nog wel vertellen.

De tweede plaats op deze erelijst is voor onze moeder. Die bereikte de leeftijd van 93 jaar, 7 maanden en 28 dagen. Arie is nog meer dan tien jaar bezig voordat hij die tweede plaats kan veroveren, maar hij heeft uiteraard nog alle tijd.

De hoofdprijs is voorlopig nog altijd weggelegd voor onze opa van vaderskant, die de leeftijd van 95 jaar, 10 maanden en 11 dagen bereikte.

Uiteraard hobbelen mijn andere broer en ik nog een hele eind achter deze familie-coryfeeën aan. Hoewel Jan, die nu nog vijfde staat, begin april 2024 al de vierde plaats kan krijgen. Mijn eigen positie op deze lijst is uiteraard nu nog onbetekenend. Ik heb zelfs nog geen zin om mijn precieze plek te gaan uitrekenen.

Voor de eerste plaats heb ik nog meer dan 20 jaar nodig!! Dus dat duurt echt nog wel even.

We moeten nu nog alleen voor de eerste drie plaatsen een passende onderscheiding bedenken. Goud, zilver en brons zijn wat te afgezaagd. Dat moet creatiever kunnen.

Maandag, 18 april 2022, Tweede Paasdag .

Niet veel landen vieren Tweede Paasdag en een vrije dag hiervoor komt al helemaal weinig voor. Toch voel ik er helemaal niets voor om Tweede Paasdag af te schaffen en al helemaal niet om die te vervangen door een feestdag van een ander geloof of om een andere reden. De discussie hierover doet me vaak denken aan de discussie wat allemaal aan schoolkinderen zou moeten worden geleerd. Dat hangt ervan af welke belangengroep je raadpleegt. Zo moeten kinderen op de basisschool al seksuele voorlichting krijgen, zwemles, verkeersles, emancipatieles, democratieles, maatschappijles, en voorlichtingsprogramma’s krijgen over alcoholgebruik, drugs en nog een hoop andere uiterst belangrijke zaken die kinderen allemaal moeten weten, zoals de belangrijkste zaken en feestdagen van alle wereldgeloven. Op een keer bleek het schoolprogramma voor basisschoolkinderen zo overbeladen, dat er helaas nog maar weinig ruimte over was om ze taal (lezen en schrijven) en rekenen te leren. Voor zaken als aardrijkskunde en geschiedenis was dus helaas echt geen tijd meer beschikbaar. En inmiddels dalen we elk jaar steeds verder af op de ladder van landen waar de taal- en rekenvaardigheid van kinderen wordt gemeten. We zitten daar bij de laatste meting al lager dan menig ontwikkelingsland. Corona speelt uiteraard hierbij ook nog een rol, maar dat probleem was er in alle andere landen ook, dus dat beïnvloedde de onderlinge verhoudingen niet zo erg. Kinderen moeten naar school om te leren lezen, schrijven en rekenen. Als er tijd over is moet er enige ruimte voor aardrijkskunde en geschiedenis zijn. Voor alle overige zaken kan onmogelijk de basisschool (en andere scholen) worden ingezet. Dat moet de politiek nou eens oplossen en niet gemakshalve maar alles op het bordje van het onderwijs schuiven. Want dat brengt ons als maatschappij alleen maar achteruit.

Zondag, 17 april 2022, Eerste Paasdag.

Voor het eerst zijn vele jaren heb ik weer eens een ouderwets Paasontbijt genoten. Het eerste dat me opviel was dat de diepvries-croissants van Délifrance, die toch volgens mij altijd nog de beste en lekkerste zijn, in mijn super niet meer te koop waren. Het is weer het zoveelste voorbeeld van een product dat ik verkies boven alle andere, gelijksoortige, dat kort na mijn ontdekking uit het assortiment wordt genomen. Ik weet nog altijd niet zeker waarom. Het zal niet mijn persoon zijn, want de producten worden niet op naam verkocht. Waarschijnlijk is de winstmarge voor goede en zuivere producten, zonder chemicaliën te klein, en worden de grondstoffen daarom vervangen door soortgelijke producten voor dezelfde prijs, maar met lagere productiekosten, omdat in plaats van de oorspronkelijke grondstoffen vulmiddelen en andere chemicaliën worden toegevoegd die goedkoper zijn. Bij dezelfde prijs wordt de winstmarge dan hoger. Het werd dus nog een heel gezoek om het beste equivalent te vinden. Helaas kon ik geen croissants vinden zonder toegevoegde chemicaliën, dus heb ik die gekocht die dan minder viespeukerij bevatten. Vervolgens natuurlijk de eieren, geverfd en wel, een klein potje jam, dit keer van Franse makelij en tenslotte nog versgeperst sinaasappelsap. Het was allemaal wel lekker en apart, en ook voor herhaling vatbaar: maar over ongeveer een jaar.

Gisteren dan de tweede aflevering voor dames van Parijs – Robaais, ook wel ‘de hel van het Noorden’ genoemd. Helaas regende het niet en het was eerder stoffig, dus de dames bleven allemaal goed herkenbaar. Ook vandaag, als de heren gaan, is er opnieuw geen regen. Die van vorig jaar blijft dus voorlopig de mooiste: iedere strijder kwam volledig bedekt in een laag modder de eindstreep over en er moest eerst een brandspuit aan te pas komen, voordat men wist wie eigenlijk de winnaar was geworden. Dat zal vandaag geen probleem opleveren.

Zaterdag 16 april 2022, Goede Vrijdag.

En ik heb genoten. En daarna heb ik nog eens twee uitvoeringen gevonden, die ik ook maar meteen heb vastgelegd. De Portugese versie als eerste. De kledingkeuze was eersteklas. Dat viel zelfs mij, beroemd om mijn onkunde terzake, erg op. De dames in een elegant koperkleurig ensemble, de heren in klassiek zwart en het kinderkoor in prachtige bordeauxrode jurken. Ook de jongens volgens mij. Verder viel op dat het kinderkoor, dat alleen maar een rol heeft in de eerste helft, aan het begin en aan het eind daarvan, gedurende de hele eerste helft bleef staan. Een uur lang. In Nederland mogen ze intussen iets voor zichzelf doen, maar in Portugal was er nog het ouderwetse wachten. Ik heb ook zelf als kind heel vaak gewacht, vaak zonder te weten waarom en waarop. Die ouderwetse tuchtregel wordt in Portugal dus nog steeds gehanteerd. Dat kan ik wel waarderen. Het was zeker herkenbaar als Matheus Passion, maar de verstaanbaarheid, zeker bij de koren was maar matig. Ze zijn uiteraard ook niet gewend om Duits te spreken. De Nederlandse versie van Jan Koopmans was meteen een stuk duidelijker en werd ook met meer passie gebracht. Dat kun je natuurlijk ook wel aan Koopmans overlaten. De Donner en Blitze spatten dan ook van het scherm. De solisten vond ik van Jan Koopmans ook beter. Vooral de Evangelist en de sopraan speelden het ook goed. De Jezuspartij was qua zangkwaliteit voortreffelijk, maar wij stellen ons toch niet Jezus voor als een kalende oudere man, ook al was er niks mis met zijn zingen.

Verder heb ik nu eindelijk ontdekt, waar het eieren eten met Pasen vandaan komt: uit de Matheus. In onderdeel 13 zingt de sopraan:

Ich will mich in dir versenken,

ist dir gleich die Welt zu klein,

ei, so sollst du mir allein,

mehr als Welt und Himmel sein.

Daar staat het ei dan. Dat moet ik meer dan 50 jaar weten, maar deze keer viel het me pas op. Probleem opgelost. Nu moet ik nog ontdekken waar de paashaas vandaan komt. Maar daar kom ik ook nog wel achter.

Vrijdag 15 april 2022, Goede Vrijdag.

Vandaag dus weer de traditionele uitvoering van de Matheus Passion, door mij al bezocht of beluisterd vanaf 1965 of 1966, toen ik hem voor het eerst aanhoorde. Deze keer – 2022 – heb ik zelfs twee uitvoeringen gevonden: eentje op StingRay Classic die begint om 10.00 uur en duurt tot 12.40 en de andere begint om 12.20 en duurt tot 15.00 uur. De eerste komt uit Portugal, een gekend land waar het gaat om de beste uitvoering van de Matheus Passion, terwijl de andere uitvoering van het Amsterdam Baroque Orchestra & Choir is, onder leiding van Bachkenner Ton Koopman. Die laatste variant heeft het bezwaar dat het Amsterdams is, maar Baroque op barokke wijze spellen kan ik dan wel weer waarderen. En de autoriteit van Ton Koopmans is bovendien boven elke twijfel verheven. Ben benieuwd.

Donderdag 14 april 2022.

Al een aantal jaren ben ik op zoek naar een kerststol met Kerstmis en een Paasstol met Pasen. Maar daar doen de (meeste?) grootbakkers en supermarkten niet aan. Ik kan ze althans hier in de buurt niet verkrijgen. Wel overal rond die feestdagen de zogenaamde feeststollen. (typisch dat mijn spellingcorrector de feeststol helemaal niet kent, maar wel het feestatol, wat dat ook mag zijn, en feeststol dus automatisch verandert in het feestatol). Die aanpassing is gebeurd, zo liet ik mij vertellen, omdat aan Pasen en Kerstmis sommige ingezetenen van ons land aanstoot nemen. Een wonderlijk argument. Als ik omgekeerd aanstoot neem aan het gedrag van sommige anderen ben ik een racist of erger. Dus voor mij met Pasen en Kerstmis geen feeststol, terwijl een kerststol en een paasstol hier niet verkrijgbaar zijn. Ik ben zelfs een keer, enkele jaren geleden, in Duitsland op zoek gegaan naar een authentieke Kerststol en er ook eentje gevonden in de stad Leer. Geen andere bakker had ze zo kort voor Kerstmis. Ze zijn in Europa uitgestorven, dankzij onze immigratiepolitiek, concludeerde ik al.

Gisteren kwamen er dan enkele kinderen aan de deur, een stuk of drie of vier jongens van een jaar of zeven of acht, die – zo bleek – voor hun voetbalclub, waarvan hij en ik de naam niet konden uitspreken, dus het zal wel onvervalst Gronings zijn, met een verkoopactie met: Paasstollen. Jawel. De echte. Toen kon ik het ook niet laten om er eentje te kopen. Originele Paasstol lust ik wel. Ten bewijze hieronder de foto:

Weliswaar met de gebruikelijke lawine aan toegevoegde chemicaliën en ‘brood- of meelverbeteraars”, maar je kunt niet alles hebben.

Dinsdag 12 april 2022.

Vandaag moet het dan voor het eerst dit jaar weer boven de 20 graden uitkomen, en daar heeft menigeen, waaronder ik, al een tijdje reikhalzend naar uitgekeken. Dat betekent meer en langer luchten van mijn huis, minder vesten en truien aan en minder stoken. De betere tijden breken dus aan.

Gisteren met een buur het eens geworden over het beluisteren door mij van de Matheus Passion van Bach aanstaande vrijdag, Goede Vrijdag. Ik probeer haar steeds zoveel mogelijk te ontzien met geluiden, want daar is ze gevoelig voor. Maar de Matheus kun je nu eenmaal – naar mijn mening – niet op fluistertoon ten gehore brengen. Dan gaan alle effecten van dit monumentale werk verloren. En binnen enkele minuten werden we het eens: ik kan in die periode (komende vrijdag van 12.18 tot 15.00 uur) de geluidsknop een stuk verder omhoog draaien dan ik gewend ben. Voor alle zekerheid ook nog maar even gevraagd of ze van mij nog wel eens geluidsoverlast heeft, en dat was niet het geval. Kijk, zo kan het dus ook: rekening met elkaar houden: zowel geven als een keertje nemen, als het maar in goed onderling overleg gaat. Ik heb geen last van haar en zij niet van mij.

Maandag 11 april 2022.

Afgelopen week kreeg ik weer eens de geest om een rijtje aanvragen te doen bij het CBG, voor de persoonskaart (of -lijst) van na 1938 overleden mensen, van wie ik de verdere data nog niet ken. Ik zet daar ook steeds een handjevol mensen, vooral aanverwanten, bij, van wie ik weet dat ze de plm 75 jaar gepasseerd zijn, en die ik in de afgelopen decennia kwijt ben geraakt: ik heb geen idee meer waar en hoe ik ze kan vinden. Dan weet ik in elk geval dat ze al dan niet nog in leven zijn. Dan moet ik natuurlijk nog wel hun precieze voor- en achterna(a)m(en) kennen en tenminste ook hun geboortedatum. Het voorjaar is voor zo’n aanvraag de beste tijd, want dan neem je in elk geval ook het eventuele overlijden in het voorafgaande jaar mee. 2021 in dit geval. Uiteraard geef ik ook achterneef Piet de gelegenheid zich aan te sluiten, voor als hij ook nog aanvragen bij het CBG zou willen doen. Gewapend met een flink waslijstje aan persoonsnamen, ging ik – voor alle zekerheid – toch eerst nog even naar de CBG-website. Je weet immers vandaag de dag niet wat de nieuwste ontwikkelingen zijn op genealogisch gebied, want de tijd – met digitalisering bijvoorbeeld – staat uiteraard niet stil.

Tot mijn verrassing bleek toen dat het CGB al vanaf eind oktober 2021 en tot 1 mei 2022 helemaal geen aanvragen in behandeling neemt. Dat komt omdat men nu eerst en groot aantal van deze kaarten en lijsten aan het digitaliseren is, zoals vaker, voor een deel met hulp van een professioneel bedrijf en voor een deel met hulp van vrijwilligers. Dat zou er toe moeten leiden, dat aanvragen, waar je tot nu toe altijd enkele maanden op moet wachten, veel sneller behandeld kunnen worden. Nu is de periode tot 1 mei niet zo lang, dus we moeten de actie nog even een paar weken uitstellen.

Zondag 10 april 2022.

Volgens een krantenbericht, is de laatste tijd het karten bij meisjes erg populair. Ik heb het zelf ooit ook wel eens gedaan. Het is een soort veredeld botsautootje op een binnenbaan. Mogelijk toch ook wel op een buitenbaan. Max Verstappen is ooit ook zo begonnen. Een directeur van zo’n baan vermeldde dat het hem vooral opviel dat meisjes veel preciezer kartrijden dan jongens. En dat is precies wat mijn ervaring met meisjes en vrouwen ook is. Er is hier in de buurt een rotonde, die volgens mij met de kleinst mogelijke afmetingen gebouwd is, zodat ook de grootste toegelaten vrachtauto’s en uiteraard ook bussen daar nog net precies overheen kunnen. De bus die ik regelmatig neem, moet daar dus ook overheen. Rondom het middenpleintje van die rotonde liggen langs de rand verhogingen, waarvan het niet de bedoeling is dat verkeer daar overheen rijdt. De maten van die rotonde zijn zo krap, dat het de meeste buschauffeurs niet lukt om die rotonde zonder zo’n hobbeltje met een achterwiel mee te pakken, kunnen passeren. Je voelt dat ook als je in die bus zit. Bijna elke keer dat er een vrouw achter het stuur van de bus zit, lukt het haar wel om die rotonde te passeren zonder een hobbeltje te nemen, terwijl van de mannelijke chauffeurs – inschattend uiteraard – zo’n 70 tot 80% dat niet lukt. Ik vraag me dus al lang af, hoe dat toch komt. Vrouwen rijden preciezer en mannen rijden slordiger is al lang mijn conclusie. Nu hoorde ik het ook eens van iemand anders.

Zaterdag 9 april 2022.

Inderdaad is de muis niet geleverd en heb ik zelfs nog niet het beloofde e-mailtje ontvangen. Weer een naam bij de lijst van onbetrouwbare en liegende leveranciers. Van Telegraaf en Consumentenbond nog geen reactie gehad, maar het is dan ook weekend. We geven ze nog even.

Zo ongeveer de hele week verkeerde ik in de veronderstelling dat dit weekend Paasweekend zou zijn en dus gisteren Goede Vrijdag. En ik begreep maar niet waarom er dit jaar dan geen Mattheus Passion op de TV te zien was. Totdat ik op een helder moment doorkreeg dat ik me een volle week vergist heb. Pas volgend weekend is het Pasen en kan ik toch nog uitkijken naar de Mattheus.

Verder ziet het ernaar uit dat het vanaf komende dinsdag toch echt voorjaar gaat worden en wordt het gasverbruik echt drastisch minder.

Vrijdag 8 april 2022.

De schoenmaker heeft even nodig om de sloffen weer in topconditie te krijgen, dus dat moet dan maar.

Intussen ben ik tegen de volgende loze belofte van een bedrijf aangelopen. Dit keer is het AMAC, de belangrijkste dealer van Apple. Vorige week dinsdag bestelde ik een muis die ze niet in voorraad hadden en mij werd verteld dat ik moest rekenen op 5 tot 8 werkdagen levertijd. Ik zou tevoren het gebruikelijke e-mailtje krijgen wanneer het precies wordt geleverd. Welnu met een bestelling van vorige week dinsdag is het vandaag toch echt de achtste werkdag. En hoewel het in theorie nog vandaag kan, wordt het met de minuut onwaarschijnlijker. Ook de e-mail heb ik namelijk nog niet ontvangen en die krijg je doorgaans toch een dag tevoren, omdat het pakje dan echt pas voor verzending wordt aangeboden. Ik blijf het maar raadselachtig vinden waarom bedrijven zo vaak vaste beloften doen en vervolgens niet nakomen. AMAC is voor mij nu ook al een liegende onderneming. De door mij niet gevraagde maar spontaan aangeboden belofte was immers niet waar, dus een leugen, zo weet ik nu. Ook al zou het probleem bij Apple liggen, dan nog is volgens staand handelsgebruik AMAC verantwoordelijk.

Wat ik nog niet eerder heb gemeld is dat ik bij diverse bronnen, waaronder de Consumentenbond, heb gevraagd of zij ook weten welke ondernemingen nu nog steeds alle of de meeste commerciële contacten met Rusland hebben gehandhaafd. Dan weet ik ook beter of ik een bepaald product, al dan niet moet laten liggen, in de super. Dat moet iedereen natuurlijk helemaal zelf weten, maar ik wil graag die keus kunnen maken. Bij de Consumentenbond zeggen ze dat niet bij te houden, terwijl ik op de vraag of zij weten wie het dan eventueel wel bijhoudt geen antwoord krijg. Ook heb ik Unilever gevraagd naar hun reactie. Daarop kreeg ik wel een ontvangstbevestiging, maar geen inhoudelijk antwoord meer.

En intussen meldt de onvolprezen New York Times, wel wat ik nou zo graag wil weten. Dit is de link: https://www.nytimes.com/interactive/2022/04/07/opinion/companies-ukraine-boycott.html Als je aan het begin van het bericht de kleine link ‘data’ aanklikt komt de hele lijst, ook met alle gradaties. Soms worden namelijk alleen nieuwe investeringen gestopt, soms alle handel en zijn er daarin diverse gradaties. Bij de bedrijven die nog (bijna) alles met Rusland doen horen in elk geval – volgens deze lijst dan – Campina (Italiaans), Bonduelle (Frans), Unilever (Brits), Lacoste, Lenovo, M&M, Red Bull en DSM. Voor het complete overzicht verwijs ik u hier opnieuw naar de complete lijst, die ik hierboven heb aangeduid. Nu weet ik veel beter of en wat ik dan in de super liever laat liggen. Dit mag u van anderen niet weten. Ik heb meteen aan de Consumentenbond en de Telegraaf deze link ook maar doorgestuurd en ben benieuwd wat zij er mee doen.

Donderdag 7 april 2022.

Ik ga maar eens terug naar de leverancier van de sloffen. Het klittenband van de sluitingen is op twee van de zes plaatsen van de schoen losgekomen. Nadat ik bij mijn voorlaatste paar hoge schoenen, na verloop van enige tijd moest vaststellen, dat een oogje van de schoen loskwam, en ik inmiddels aan het zesde of zevende losse oogje ben toegekomen, dacht ik met klittenband een meer duurzame sluiting van een schoen te hebben. Niet dus. Ik ga nu toch eens een grondig gewetensonderzoek doen bij de betreffende schoenmaker. Hij moet als vakman toch weten waarom de sluiting bij mij zo gaat als hij gaat en wat er dan aan te doen is. U hoort t.z.t. de uitkomst wel.

Intussen las ik vanmorgen dat er een wolf in een woonwijk in Amersfoort is gesignaleerd, en ook eentje, mogelijk dezelfde, in Leusden. Ik ga al een tijdje niet meer wandelen op de Veluwe, wat ik zo graag deed en ook de Drentse bossen zijn voor mij taboe, om dezelfde reden. Nu zijn ze ook al in woonwijken, mogelijk zelfs eentje waar ik af en toe kom. Het moet niet gekker worden. Kan ik straks nog veilig boodschappen doen? Wat zijn het voor halve zolen die vinden dat de wolf een dier is dat bij ons thuishoort? Dezelfde halve zolen die beweren dat roofdieren, zoals wolven, alleen doden om te kunnen eten en dat mede daarom mensen er niet bang voor hoeven te zijn. Hoe komt het dan in een weiland onlangs 26 dode schapen zijn aangetroffen? Allemaal door één wolf. Bestaat een wolvenmaaltijd dan uit 26 schapen, of uit 6 reeën, op een andere plek? Wie gelooft dat nu nog? Een ander bericht geeft aan dat in heel Europa het afgelopen jaar slechts zes mensen aan een wolvenaanval zijn bezweken. Dat valt dus ontzettend mee, zeggen dan de voorstanders. Ik wil toch echt niet graag dit jaar bij de volgende zes horen.

Woensdag 6 april 2022.

Ik ben niet zo’n bierdrinker. Ik heb ook geen familie, vrienden of vriendinnen en die bij mij thuiskomen, die bierdrinkers zijn. Eigenlijk maak ik daar slechts één uitzondering op en dat is een pilsje bij Indisch eten. En dat zowel bij de Chinees als thuis. Dus ik heb altijd wel één of twee pilsjes in huis. Nooit meer dan twee. Gisteren besloot ik op de valreep weer eens Indisch te eten en maakte ik mijn kostje klaar. Tegen de tijd van opdienen, wilde ik uiteraard ook mijn pilsje uit de koelkast halen. Tot mijn niet geringe verbazing bleek er echter geen pilsje meer in de koelkast te liggen. Op. Dus voor het eerst in tijden had ik wel nasi met van alles erop en eraan, maar zonder de pils. Dat wil ik toch niet meer. Mogelijk dat ik dus straks voor de verandering eens drie flesjes ga halen.

Bij de super ontdekte ik gisteren een ijsverpakking die mij wel beviel. Consumptieijs met één smaak (bijvoorbeeld vanille, chocola of aardbeien) is er alleen in literverpakkingen. Die literpakken zijn er van Hertog, maar al vaker heb ik hier betoogd dat dat een typisch A-merk betreft: veel reclame maar weinig inhoud. De betreffende smaaktoevoeging (aardbei, nootjes of anders) gaat er slechts in minimale hoeveelheden (of liever nog in minuscule hoeveelheden) en de kleur en smaak worden aangebracht met kleur-, -smaak en andere stoffen. Bij aardbeienmerengue (mooie commerciële naam, dat wel) bijvoorbeeld, gaat er volgens mij slechts een klein schilfertje aardbei in een liter en voor de rest zijn het kleur- en smaakstoffen. Je reinste boerenbedrog. Ik verdenk de supers ervan dat ze hun eigen merken toch ook bij Hertog laten maken en dus alleen een andere verpakking hebben. Kleine verpakkingen met ijs zijn er ook wel, o.a. van Ben and Jerry’s maar dat zijn dan weer verpakkingen met 36 smaken door elkaar en hiervan heb ik nooit de moeite genomen wat er nu eigenlijk precies inzit. Ik wil gewoon een bepaalde smaak proeven, of wellicht twee en tegelijk weten dat de smaakbrengende stof(en) er ook werkelijk inzit en dat ik niet vooral of zelfs alleen kunst- en hulpstoffen eet.

Gisteren ontdekte ik dan bekers ijs van Jumbo zelf (?) van een halve liter met één smaak (framboos in dit geval) met de naam ‘sorbetijs’ en dus zonder de room, volgens de verpakking. Is dat dan wat ik bedoel? Heb meteen maar een verpakking gekocht die ik dan op mijn gemak dan thuis eens kan gaan bestuderen. En wat bleek bij thuiskomst? Er zitten niet minder dan 5 verschillende E-nummers in waaronder het beruchte E451, door alle voedseladviseurs op het internet afgeraden. Dat heeft zelfs Hertog nog niet voor elkaar gekregen. De hele consumptie-ijs-industrie is gewoon een tranendal. En juist bij ijs, dat toch altijd bevroren is, is toch zoveel troep helemaal niet nodig? Het blijft ook zo wel goed, omdat het bevroren is. Het wordt dus voortaan of Van Leeuwen Icecream uit de V.S. (wellicht in licentie) of zelf ijs maken met een machine. Dan kunnen de liefhebbers bij mij bestellen.

Dinsdag 5 april 2022.

Voor het eerst in tijden heb ik weer eens boodschappen gedaan in volle regen. En daarvoor had ik zelfs een soort regenjasje aangetrokken, hetgeen ook in vele jaren niet gebeurd is. Ik had ook geen keus, omdat het tot ver na zes uur zou blijven regenen. Dus dan toch maar. In regen kan ik in elk geval niet snel uitglijden en vallen, dus dat was dan weer wel het voordeel.

Gisteren had ik weer eens staaltje dat meerdere mensen die – vorige week nog – bij dezelfde bijeenkomst aanwezig waren geweest, een verschillende herinnering hadden, van wat daar nu gebeurd en besloten was. Dat komt wel eens voor en die kans is ook groter, weet ik nu, als het om een virtuele vergadering gaat. Immers achter een beeldscherm mis je veel van de mimiek en de lichaamstaal van de anderen, en dan kun je een bericht verschillend gaan interpreteren. Van wat er gezegd is en de bedoeling daarachter. Het komt vast wel weer op zijn pootjes terecht, want erg groot waren die verschillen nu ook weer niet, maar leerzaam was het in elk geval wel.

Maandag 4 april 2022.

Dat was weer een relatief rustig weekend, met schoonmaakonderhoud. Wel ging ik nu eens voor het eerst proberen na te gaan, of de nieuwe CEO van KPN Telecom nu wel of niet uit mijn selectieproces bij KPN (1989 – 1994) is voortgekomen. De persoon, mr. Farwerck, had toen ik het voor het eerst las zo’n aparte naam, dat ik meteen al vermoedde dat hij niet van ‘mijn’ selectieproces afkomst was. Zo’n naam had ik me vast wel herinnerd. Bovendien was het een jurist en in die tijd nam ik maar heel weinig juristen aan. Een stuk of vijf, maar meer dan tien waren het er in die bijna zes jaar vast niet. Dat maakte de kans zelfs nog kleiner dat hij uit ‘mijn’ procedure kwam. De bedoeling van dat proces dat ik vanaf december 1988 geheel naar eigen smaak had ontwikkeld, ingericht en gerealiseerd, was om – uiteindelijk – toekomstige leden van de Raad van Bestuur voort te brengen, en uiteindelijk ook de CEO. Juristen waren toen in mijn analyse, meestal niet zo geschikt voor zo’n positie, en voor de uitzonderlijke jurist die het wel zou kunnen worden, en die waren er ongetwijfeld, was de doelgroep van alle jaarlijks afstuderende juristen, circa 3.000 per jaar, voor mij te groot om die enkele witte raaf te kunnen vinden: het zou veel werk voor te weinig resultaat betekenen. In veel ander doelgroepen, zoals techneuten en bepaalde economen, lag die verhouding veel gunstiger. Maar het selectieproces was toen op geen enkele manier discriminatoir, want iedereen die aan de eisen voldeed en voor wie we een startplek konden vinden werd in de procedure opgenomen, ongeacht de studierichting. Dus zaten er ook wel juristen bij of bijvoorbeeld een historicus en een politicoloog, hoewel die studierichtingen ook niet bij KPN gevraagd werden. En toch haalden ze dan soms de hele procedure en werden dan ook aangenomen. Verschil was dat we ons in de werving niet op ‘bedrijfsvreemde’ studierichtingen richtten.

Gisteren ging ik dan weer eens verder met het eeuwigdurende proces van opruimen van oude papieren en andere rommel, en daar kwam ik nog aantekeningen uit die tijd tegen, waaruit zonneklaar bleek dat ene mr. J.F.E. Farwerck wel degelijk in ‘mijn’ selectieprocedure bij KPN heeft gezeten. En het moet ook zeker dezelfde zijn, die in 2019 CEO is geworden. Van PostNL weet ik al langer dat CEO Herna Verhagen ook in dezelfde selectieprocedure heeft gezeten. En nu weet ik dus zeker dat de opdracht die ik december 1988 kreeg, en waaraan ik door diverse bazen in die tijd ook steeds werd herinnerd, niet één maar zelfs twee CEO’s van KPN heeft opgeleverd, nadat het bedrijf van toen is gesplitst in KPN Telecom en PostNL. Mijn belangrijkste en moeilijkste taak die ik ooit kreeg en volbracht, blijkt een compleet succes te zijn geworden. Daar kom je dan meer dan 30 jaar later achter.

Vrijdag 1 april 2022.

En weer had ik een aantal spannende dagen.Woensdagmiddag eerst nog kappersbezoek en daarna een auto opgehaald. Donderdag al heel vroeg uit de veren, want ik had weer eens een combinatie van activiteiten verzonnen, waarvan ik me steeds weer afvroeg of dit wel in tijd en plaats te combineren was. Om half negen stond, geheel volgens afspraak, een zoon voor de deur die ik zou begeleiden naar een voor hem belangrijke afspraak in Zeist. Van half tien tot tien had ik dan zelf een TEAMSbijeenkomst met het Huurdersplatform, waarvan ik wist dat dat dus ergens onderweg moest gebeuren en met de iPhone in plaats van met de pc. Ik had mij ervan vergewist dat TEAMS met de iPhone moest kunnen, maar had dat nog nooit eerder gedaan. Zoon zelf had ook onderweg zo zijn zakelijke contacten, maar omdat het vervelend, druilerig weer was en tamelijk druk, schoot het maar niet op. De geplande parkeerplaats zou ik zeker niet meer om half tien halen, dus ging ik tegen half tien op de bonnefooi in de buurt van Staphorst de snelweg af en tot mijn verrassing was er snel onderaan de snelweg een ruime parkeerplek. Tot vooral mijn zelfs nog grotere verbazing bleek de aansluiting op de TEAMSvergadering vrij makkelijk te lukken en kon ik aansluiten bij de vergadering. Dit was dus weer zo’n zeldzame gelegenheid dat de planning, de techniek, het weer en het verkeer een keertje heel goed samenwerkten. Meestal gaat dan alles tegelijk verkeerd, maar deze keer dus niet. Na afloop van de TEAMSbijeenkomst zijn we dan na een koffie, de rit gaan vervolgen naar Zeist, waar we perfect op tijd aankwamen voor zijn afspraak. Ik was nu even vrij en ging op weg naar mijn geplande lunch, waarvoor ik de Kabouterhut had uitgekozen. Daar aangekomen kon ik op mijn gemak kiezen en gebruiken wat ik wilde. Enkele dagen terug was me bij de Paalkoepel overkomen dat een bedienende jongedame op mijn vraag waar het toilet was, eerst naar een steile trap naar beneden had verwezen en me vervolgens vertelde, na blijkbaar een angstige blik van mij, spontaan vertelde dat er ook een toilet was, zonder trapgebruik. Dat kon ik zeer waarderen. Nu bij de Kabouterhut, wees een uiteraard geheel andere jongedame op mijn vraag hun toilet ook naar een steile trap naar beneden. En ook zij vulde dat na een blik van mij aan met de mededeling dat er ook een toilet zonder trap was. Ik heb dus blijkbaar de juiste blik hiervoor gevonden, want hij werkte nu al twee keer, maar ik zou toch niet weten hoe ik dat een derde keer zou moeten doen.

Op de terugweg naar zoonlief, kwam ik nog een wegpiraat tegen. Of liever hij mij. Ik reed in een stadje en naar zijn smaak blijkbaar veel te langzaam en hij besloot om met een manoeuvre via de stoep mij rechts in te halen. Ik schrok me een hoepel. Wat een idioten zijn er toch op deze wereld. Dat we elkaar niet raakten mocht wel een wonder genoemd worden. Mijn beschermengeltjes hadden weer goed voor me gezorgd. Opnieuw was ik precies op tijd op de afspraak voor de terugweg, maar inmiddels was het weer verslechterd.

Tevoren had ik via de diverse websites gegoogeld, wanneer en waar en hoeveel sneeuw er zou vallen, maar ze spraken elkaar allemaal fors tegen. Bij de ene zou het onafgebroken fors sneeuwen van Zeist naar Groningen, volgens een andere website zou het eerst wel sneeuwen, maar in de tweede helft van de rit bijna helemaal niet meer en volgens weer een andere ‘radar’ zou het helemaal niet sneeuwen. Je had daar dus geen bal aan. Het eerste deel tot even voorbij Amersfoort was het wel een beetje druilerig, maar sneeuw heb ik niet gezien. Vanaf even voorbij Amersfoort tot voorbij Zwolle was het een doffe ellende. Eerst diverse files die maar niet wilden oplossen, bij lichte sneeuwval. Toen het eenmaal bij Nunspeet wat ging oplossen werd de sneeuwval steeds dichter en had je niet alleen vaak weinig zicht, maar reed je in een compleet witte wereld. Ik neem dan de snelheid terug totdat ik het min of meer veilig vind, maar ik weet uit ervaring dat er dan genoeg automobilisten zijn en vooral veel vrachtautochauffeurs die dat allemaal veel te langzaam vinden gaan en het liefst op de normale snelheid willen doorrijden. Tijd is geld immers.

Even voorbij Zwolle klaarde het dan plots op, en konden we na enige tijd zelfs op de gewone maximumsnelheid gaan rijden (100 of 120). We kwamen uiteindelijk veilig aan en gingen ook nog even naar de plaatselijke Chinees. Ik was eerst nog van plan om meteen nog even de auto weg te brengen, maar deed dat toch maar niet en deed dat meteen vanmorgen. Deze avonturen zijn dus ook allemaal goed uitgepakt.

Woensdag 30 maart 2022.

Gisteren geprobeerd wat accessoires van Apple te kopen, maar in Haren lukte dat niet, dus toog ik maar naar Groningen, waar ik de Apple-winkel een groter assortiment van Apple-acessoires toedichtte. Dat viel tegen. Slechts één van de drie gewenste accessoires bleek er in voorraad, de tweede kon ik bij de MediaMarkt kopen en de derde – een originele Applemuis – moest besteld worden. Op tijd terug om een kappersafspraak te maken, en ‘gewone’ boodschappen te doen. In de avond nog een bestuursvergadering van de Bewonerscommissie.

Dinsdag 29 maart 2022.

Toen ik zondag met de bus naar Assen ging, voor zomaar een uurtje vanwege het mooie weer, kwam er in de bus na enkele haltes al, een enorme heisa op gang. Een zwarte vrouw, van rond de dertig zette een enorme keel op, met gillen en schreeuwen, waar de honden geen brood van lustten. Het gemiddelde magere speenvarken had er vreemd van opgekeken. Ik zat te ver weg om te zien wat er nu aan de hand was, maar het werd me duidelijk dat een eveneens zwarte man met haar ‘bezig’ was. Ik had eerst het idee dat deze man haar aanviel of zo, want anders zou ze toch niet zo’n enorme keel opzetten. Maar naarmate de seconden verstreken werd het me duidelijk dat hij haar juist probeerde te kalmeren. Er was ook nog een kind van een jaar of 5 bij. De chauffeur zette de bus stil langs de kant van de weg en ging poolshoogte nemen. Eerst probeerde hij de man te helpen met het tot bedaren brengen van de vrouw, maar zag blijkbaar snel in dat dat naar zijn mening zinloos was en ontfermde zich vervolgens over het kind dat er wat zielloos bij stond. Hij leidde het kind af en dat leek me een goede handeling. Hij belde ook, naar ik aannam met de politie. Maar u snapt wel hoe het dan gaat. Op de vroege zondagmiddag heeft de politie uiteraard andere prioriteiten, net als op andere dagen en momenten, en ik begreep al meteen dat die niet snel zou komen, of misschien zelfs wel helemaal niet. Met min of meer zachte hand, werkte de chauffeur samen met de man, de vrouw die maar bleef gillen en krijsen, samen met het kind en een buggy, naar buiten. Hij bleef nog even kijken naar het tafereeltje op de stoep, en het leek wel een beetje te kalmeren, maar stil en rustig heb ik het niet gezien. Na enkele minuten besloot de chauffeur dan toch maar verder te gaan rijden, want wachten op de politie is in die situatie een tamelijk zinloze bezigheid. Dan zou hier de ene na de andere bus gaan stranden, zonder dat er hulp kwam. En met alle respect voor buschauffeurs, hun specialiteit ligt toch ergens anders, dan bij het tot rust brengen van overduidelijk onrustige patiënten. Het totale oponthoud was ongeveer een kwartier en we kwamen dan ook iets te laat op de bestemming aan. Ik had een overvloed aan tijd, dus het maakte me niets uit en ik heb dus mijn wandelingetje gemaakt en op een terrasje een drankje genoten, voordat ik weer terug naar huis ging.

Maandag 28 maart 2022.

Mijn moeder had een voor ons, haar kinderen, onbegrijpelijke voorkeur of afkeur van artiesten die op de radio of later op de tv verschenen. Het was of helemaal niks, maar dan ook helemaal, of het was de absolute top, maar dan ook absoluut. Zo behoorden vader en dochter Alberti (Willy en Willeke) tot het absolute nulpunt, maar waren Maria Callas en Edith Piaf de absolute top. Ik heb wel eens geprobeerd te achterhalen wat voor haar redenen waren voor nul punten of het maximum, maar ik ben daar nooit achter gekomen. Het is de vraag of ze het zelf wel wist. Zo zei ze eens dat een zanger of zangeres met zijn of haar stem niet mocht vibreren (trillen) en dat het anders foute boel was, maar Edith Piaf was nu juist de vleesgeworden trilling, en stond bij haar toch helemaal aan de top.

Ik moest hieraan denken toen ik kennis nam van de gebeurtenissen in de afgelopen nacht bij de Oscar-uitreiking. Acteur Will Smith gaf presentator Chris Rock een stevige dreun op het gezicht op het podium, toen de laatste een opmerking maakte over de vrouw van Smith. Ik heb Will Smith nooit gemogen. Ik heb geen enkele film van hem gezien en zodra ik zijn naam bij spelers zie, kijk ik niet, ook niet als ik bij iemand anders ben. Ik heb daar geen enkele reden voor. Hij zal vast wel een goed acteur zijn, want hij gaat al jaren mee en wint daarvoor ook prijzen, zoals vannacht een Oscar. Maar ik heb hem altijd gemeden, al weet ik zelf niet waarom. Van andere acteurs, zoals onder andere Morgan Freeman en Denzel Washington, ken ik zelfs alle films en heb ze vaak meerdere keren gezien. Behalve dan als ook Will Smith meespeelt, want dan zie ik die film niet, ook niet als er wel een door mij wel gewaardeerde acteur meespeelt.

Die voor- of afkeur zit hem dus niet in het spel, maar moet wel in de persoon zitten, al kan ik die factor of factoren niet noemen. Dat is dus blijkbaar toch iets dat ik van mijn moeder heb geërfd. En de afgelopen nacht kwam dan die klap van Smith. Voor mij een brug te ver, ik haat geweld, maar ook het vervolg was voor mij onacceptabel. Hij maakte excuses aan de organisatoren en zijn mede-genomineerden, maar niet aan slachtoffer Chris Rock. Als je moet slaan om je gelijk te krijgen ben je voor mij een minderwaardig mens, en als je daar geen afstand van kunt nemen, deug je niet. Ik hoef dus ook verder geen film met Will Smith te zien, maar die zag ik dus toch al niet. Nu weet ik ook waarom.

Zondag 27 maart 2022.

De zomertijd is weer ingegaan en ik was niet voorbereid. Bij het wakker worden had ik niet meteen door dat de tijd was veranderd. Pas bij het oppakken van mijn iPhone realiseerde ik me dat ik enkele klokken handmatig moest verzetten. Dat is inmiddels gebeurd. Ook vanmorgen was de situatie van mijn verwondingen nog niet in enige mate veranderd, hoewel ik gisteravond voor het eerst weer mijn pistache-nootjes met beide handen kon ontschillen. Dat ging zelfs compleet ongemerkt en pas halverwege merkte ik dat ik weer iets kon dat een etmaal terug nog niet mogelijk was. Het wordt dus toch langzaamaan beter, maar voorlopig nog wel met de nadruk op langzaamaan. Ook het doen van de was en het weer opruimen daarvan ging goed.

Zaterdag 26 maart 2022.

Gisteren was het dan zover dat ik voor het eerst weer buiten kwam. De voorafgaande dagen had ik de hele dag slechts een pyama aan, en was alles gericht op genezing. Ben zelfs nog met een zoon iets gaan drinken aan het meer. Het was immers je reinste lente. Op de terugweg boodschappen gehaald. De hand is in een soort stabiliteit gekomen. Al zeker 48 uur merk ik niets van een duidelijke verbetering. Hetzelfde geldt trouwens ook voor de knie. Ik kan nog steeds geen kracht zetten en opstaan vanaf een bank kost moeite. Zo goed als ik jaren binnenshuis het stoten van mijn voeten weet te vermijden, zo slecht lukt het me dat met de knie. Het was vanmorgen al de tweede keer dat ik mijn knie keihard stootte en het jodelen weer eens flink heb beoefend. Gelukkig ging hij beide keren niet bloeden, dus dat is weer een pluspunt. Ik heb nog altijd zeker een rustige week voor me, waarbij ik niet weg hoef, dus het genezen zal dan toch wel verder gaan, ga ik van uit.

Donderdag 24 maart 2022.

Vervolg van het relaas van gisteren: Om 17.12 uur struikelde ik, over ik weet niet wat, mogelijk mijn eigen voeten, en viel op mijn rechterhand en linkerknie. Ik stond vrijwel meteen weer op en liep verder. Gelukkig merkte ik dat de ingang van de trein die ik moest hebben precies boven de trap van aankomst op het perron was, en stapte naar binnen, terwijl de deuren vlak achter me en me zelfs nog licht rakende dichtscheerden. Een dame na mij kon nog net haar hand tussen de deuren steken, maar trok die toch maar terug. Ik was de allerlaatste die mee kon. Het heeft geen meter gescheeld. Ik moest staan, want de trein was eivol. En gedurende de rit naar Delft, had ik ook nauwelijks of geen last van rechterhand en linkerknie. Vanwege de adrenaline vermoed ik. Aangekomen in Delft moest ik verder met de bus en dat liep verder soepeltjes, overstappen op station Maassluis-Centrum ging ook volgens plan en bij broer Jan aangekomen om precies 18.30 uur. Een uur later dan de oorspronkelijke bedoeling. Pas toen ik eenmaal bij hem op de bank zat begon vooral de hand goed op te spelen en in mindere mate ook de knie. De hand zwol ook sterk op en ik kon er vrijwel niets meer mee doen. Ik bleef dus maar bij Jan slapen. De hele nacht heb ik geen oog dichtgedaan.

De volgende dag, dinsdag 22 maart, ben ik dan toch maar heel langzaam, onderweg naar huis gegaan, alwaar ik om ongeveer half vier aankwam. Thuis gekomen heb ik eerst naar even per e-mail, de gereserveerde auto afgebeld en vervolgens volgens mezelf afgemeld voor de ALV te Aalten van 23 maart. Wel heb ik nog op verzoek per e-mail mijn bijdrage voor de vergadering gemaakt en opgestuurd. Zolang ik maar met één hand kon en kan tikken lukt het wel. Maar voor bijzondere tekens, waarvoor ik twee handen nodig heb gaat dat niet. En inmiddels vanaf vanmorgen weer wel, met mate. De nacht van dinsdag op woensdag heb ik toch nog enkele uren geslapen, en dat was al een enorme verbetering ten opzichte van de voorgaande nacht.

Gelukkig heb ik heel veel voedsel en drinken in huis, dus ik hoefde en hoef de deur niet uit. En heb me ook nauwelijks aangekleed. De afgelopen nacht sliep ik nog weer beter en was mijn nacht weer bijna normaal. Gisteren had ik me voorgenomen om vandaag weer boodschappen te gaan doen, maar ik stel het toch nog maar een dag uit, besloot ik zojuist. Ik kom niks tekort. Gelukkig heb ik voorlopig geen verplichtingen buitenshuis, dus het zal allemaal wel goedkomen. Ik kan alweer een leeg kopje verplaatsen, een bladzijde omslaan en een deur openduwen en ander licht werk doen. Opstaan van een bank of het bed, kost me nog wel veel moeite, maar als ik eenmaal sta lukt weer veel. Gisteravond ging zelfs naar bed, terwijl alles weer was afgewassen. Straks een was proberen.

Woensdag 23 maart 2022.

Maandagmorgen ben ik dan per trein vertrokken naar Leiden, voor een bezoek aan mijn oudste broer. Ik kwam perfect op tijd om 14.00 uur aan. Ik wist dat hij nog een bezoek van de huisarts verwachtte, of in dit geval een leerling-huisarts, en die kwam ook, maar duidelijk later dan de afgesproken tijd. En die nam alle tijd, zoals het ook hoort. Dan kon ik natuurlijk niet halverwege het gesprek opstaan en weglopen en dan wacht je beleefdheidshalve toch even totdat het gehele consult is afgelopen. Het was overigens niets bijzonders, voor zover ik kon beoordelen. In elk geval niets waar hij of ik erg ongerust van werden.

Door deze vertraging zou ik dus ook later bij mijn andere broer in Maassluis aankomen en dan probeer ik toch de schade nog zoveel mogelijk te beperken. Bij een overstaptijd van 4 minuten te Leiden (17.11 – 17.15) wordt dat dus spannend, aangezien de perrons te Leiden de maximaal mogelijke lengte hebben, die ook geheel door de Spoorwegen worden benut. Alleen het aankomstperron helemaal teruglopen tot waar je er vanaf kon kostte al ongeveer twee minuten. Dan de trap naar beneden en een stukje verder weer omhoog en dan stond de volgende trein meteen boven aan de trap. Dat laatste viel dus weer erg mee, maar dat kun je niet weten als je met de wandeling begint. Voor hetzelfde geld moet je dan weer een heel lang perron teruglopen en dan mis je die trein geheid. Dus besloot ik – intuïtief – om dan toch maar vanaf de start iets sneller te lopen dan ik anders zou doen. Temeer ook omdat ik toch al zo vertraagd was. En halverwege het eerste loopperron gebeurde het.

Maandag 21 maart 2022.

En dan hebben we toch ook weer de astronomische lente gehaald. En ook nog eens met heel mooi weer. Hoewel het ook gisteren de hele dag mooi weer was, ben ik er toch maar nauwelijks uit geweest. Voor twee boodschappen om precies te zijn. Dat kwam ook omdat ik nu toch na diverse pogingen eindelijk mijn ideale aardappelsalade heb gemaakt. Aardappels, fijn gesneden augurkjes, mayonaise, een handje peterselie en een handje uitgebakken spekjes. En een snufje zout natuurlijk. Dit is bij elke super volop kant en klaar te koop, ook in meerdere varianten, maar dan krijg je er ongevraagd ook enkele handjes chemicaliën bij, conserveringsmiddelen, stabilisatoren, altijd ook suikers en/of zoetstoffen, want dat eet beter dus het verkoopt ook beter, kleurstoffen en weet ik wat nog meer voor ellende. Mijn aardappelsalade bewaar ik dan ook nooit langer dan een etmaal, en zoveel mogelijk in de koelkast. Maar het fijnste van het eigen maaksel is toch wel dat ik 100% zeker weet dat er geen ongevraagde rotzooi in zit.

Zondag 20 maart 2022.

En opnieuw is het een zonnige dag. Voorafgaand aan de levering van mijn nieuwe fiets, moet ik dan de berging opruimen. Het enige dat daarvoor nog ontbrak was dat ik mijn laatste computer, een Apple, weer terug moest zetten op de fabrieksinstellingen. Want hoewel ik daar niets onoirbaars of wederrechtelijks mee heb gedaan, heb ik toch maar liever dat hij helemaal leeg is. Je weet het maar nooit of ik toch niet een keer een woordje op heb geschreven, dat voor iemand niet helemaal aardig is. Daar is inderdaad dus aardig goed gelukt: hij is nu leeg. En nu heb ik dus een puntgave Applecomputer, weliswaar oud, maar er mankeerde toen ik hem afschafte helemaal niks aan. Wie weet vind ik er nog een goede bestemming voor. Komt vast wel goed.

Zaterdag 19 maart 2022.

De lente lijkt alweer enkele dagen aangebroken, want hoewel het nog niet echt goed boven de 15 graden is gekomen, schijnt wel al dagenlang volop de zon en dat lijkt ook zo te blijven in tenminste de komende week. Dus wordt het ook wat makkelijker om het huis eens goed door te luchten, wat ik overigens ook gedurende de winter regelmatig, maar dan wat korter, deed. Gisteren dan ook meteen mijn tweede boosterprik gehaald. En in tegenstelling tot de vorige keer bij de eerste boosterprik, toen het hele gebouw zo leeg was, was het er deze keer vrij druk. Zeker bij mijn vertrek stond er zelfs een redelijke file. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om maar weer eens naar de binnenstad te gaan, waar ik aan het Damsterdiep, als het daar zo heet, zowaar een tweede ‘rappe schoenlapper’ tegenkwam, waardoor ik meteen ook een losgeraakt knopje aan een schoen kon laten repareren. Handig dus, dat ik nu twee ‘rappe schoenlappers’ ken die snel een schoenreparatie kunnen uitvoeren. Ze hebben overigens niets met elkaar te maken, begreep ik, wellicht alleen in de geschiedenis. Zo kom ik beslist deze week aan een fiks aantal loopkilometers. Hoe ik dat nu ga doen als ik straks de fiets heb, weet ik nog niet. Dat zien we later wel. Waarschijnlijk wordt het een soort mix tussen been- en armoefeningen. Zo blijft het hele lijf enigszins soepel.

Vrijdag 18 maart 2022.

In 1992, kort na mijn feitelijke scheiding, ging ik alleen op vakantie. Ik had mij voorgenomen nog een keer naar Odessa, Oekraïne te gaan, waar ik al eerder geweest was. De Sovjet-Unie was eind 1991, kort tevoren dus, ingestort, en Oekraïne was dus al een onafhankelijk land. Ik ging met de auto eerst naar Roemenië, Boekarest, waar ik eerder ook al goede herinneringen aan had. De Roemeense Lev was weinig waard. Bij een bank in Boekarest wisselde ik een vrij klein bedrag, zeg 100 gulden, in voor Roemeense Lev. En ik kreeg me toch een hoop bankbiljetten mee, die ook niet meer in een gewone boodschappentas pasten. Dus ik moest een koffer laten aanrukken. Enigszins misnoegd zei ik tegen de bankmedewerkster dat ik met zoveel geld de straat op moest en dat ik naar niet blij van werd. Waarop de medewerkster geheel ad rem zei: ‘Zoveel geld, en nog niet gelukkig.’ Het was een van die zeldzame keren dat ik niet meteen een antwoord paraat had en met een mond vol tanden stond.

Na enkele dagen in Boekarest ging ik door naar Oekraïne. Op de vele kaarten die ik bij me had, internet bestond uiteraard nog niet, werd me duidelijk, dat in vogelvlucht de kortste weg, tussen het zuiden van Moldavie en de Zwarte Zee, niet mogelijk was. Daar liep de 900 meter brede Donau en er waren ook nog andere wateren, maar bruggen waren er niet en er was dus geen doorgaande weg. Dus ik had geen andere keus dan via Moldavië te gaan. Ook Moldavië was een voormalige sovjet-republiek en nu onafhankelijk. Aan de grens met Roemenië ging het nog redelijk soepel, maar ik moest me wel verplicht laten verzekeren. Dat kon niet aan de grens en daarvoor moest ik dus naar de hoofdstad Chisinau. Dus tussen de grens en Chisinau reed ik onverzekerd rond. In Chisinau moest ik naar een kolossaal oud gebouw, sovjet-stijl, en moest er naar de negende verdieping, waar ik werd ontvangen door een ambtenaar. Het werd geregeld en ik kon verder.

Vervolgens reed ik verder naar het oosten en kwam terecht op de grens, waarvan me pas later bleek dat dat de grens van Moldavië met Transnistrië was. Daar was nog tot voor zeer kort gevochten, en de tanks en het geschut stonden nog onverzoenlijk tegenover elkaar. Moldaviërs tegenover Russen. Die situatie bestaat nu nog steeds. Het was een raadsel waarom ik, na stevige controle uiteraard, door mocht rijden. Daarna kwam dan de grens met Oekraïne. En vanaf hier ging het weer soepeltjes naar Odessa. De enige verrassing was nog wel, dat mijn credit-cards in Oekraïne niet gebruikt konden worden. Toen Oekraïne nog Sovjet-Unie was, ging dat wel, maar nu het een kapitalistische land was geworden ging dat niet meer.

Enkele dagen geleden keek ik naar CNN en daar stond een Amerikaanse journalist op een weidse betonnen vlakte, een soort mega-parkeerplaats, met hier en daar een gebouwtje, verslag te doen van de vluchtelingenstroom uit Oekraïne naar Roemenië. De enorme parkeerplaats was daarbij helemaal leeg: geen mens en geen voertuig te zien. Het terrein moest Roemenië voorstellen vlak bij de grens met Oekraïne. De aangegeven plaats in de bovenhoek bleek Isaccea te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord en dan ga ik dus opzoeken waar dat plaatsje ligt en zo mogelijk nog andere info ophalen over dit plaatsje. Het plaatsje bleek inderdaad in Roemenië vlakbij de grens met Oekraïne te liggen, aan de Donau. Aan de andere kant van de Donau was dan Oekraïne, maar over de Donau was en is geen brug. Het was precies het gebied tussen Moldavië en de Zwarte Zee, waarvan ik al in 1992 wist dat daar geen doorgaande weg was en dus ook geen brug. Die brug is er dus nog steeds niet. Na verder zoeken bleek dat het plaatsje minder dan 5000 inwoners heeft, en dat er weliswaar geen brug was, maar wel een veerpont over de Donau. Deze veerboot, genaamd Ol-Tissoru-3, en dan weet je het wel, gaat er elk uur en heeft een dagelijks capaciteit van 150 vrachtauto’s, 350 personenauto’s en 1000 personen. Er worden vooral ontbijtgranen en stenen mee vervoerd. En er komen nu ook werkelijk dagelijks zo’n 1000 vluchtelingen mee naar Roemenië, bijna allemaal vrouwen en kinderen. Ze blijven dan blijkbaar niet hangen in Isaccea, want daar is niets anders te beleven dan ontbijtgranen en stenen, en gaan meteen door. Vandaar dat de ruimte daar zo groot en vooral erg leeg was. Maar waarom CNN dan uitgerekend vanuit dit plaatsje verslag doet, is me nog niet duidelijk geworden.

Donderdag 17 maart 2022.

Vanmorgen van de gemeente telefonisch bericht gehad, dat ze zich neerlegt bij de uitspraak van de Rechtbank en dus niet in beroep zal gaan. Daardoor moet er nu eerst nog een nieuwe passing plaatsvinden (alle precieze details van de instelingen van de fiets voor perfect zit- en rijcomfort), hetgeen binnen veertien dagen wordt verwacht, en dan is de levertijd een week of zes, zodat ik half mei eindelijk kan gaan fietsen. Dan eerst nog even oefenen en daarna kan ik Nederland onveilig gaan maken. Eerst nog even alleen Noord-Nederland natuurlijk.

Woensdag 16 maart 2022.

Aangezien gisteren weer een Twentse dag was, zag ik zo vroeg geen kans een bijdrage te maken voor deze rubriek. Daardoor kon ik ook nog niet kwijt dat ik maandagmiddag het bericht kreeg – via mijn advocaat – dat ik de rechtszaak tegen de gemeente Groningen over de driewielfiets met elektrische ondersteuning heb gewonnen. Daarbij is de gemeente ook veroordeeld tot het betalen van de proceskosten (bedrag niet genoemd in het vonnis, maar daar zal een norm voor zijn), mijn advocaatskosten (ruim € 1.600) en mijn griffierecht van € 49,00. Wel heeft de gemeente nu nog 6 weken om desgewenst nog naar de Centrale Raad van Beroep te gaan, dus zolang kan ze nog wachten met het mij te melden en afspraken te maken over de levering. De procedure liep al vanaf 26 maart 2019, dus uiteindelijk is het toch nog allemaal behoorlijk snel verlopen. In een ambtelijke omgeving kunnen namelijk procedures zoals o.a. deze makkelijk nog vele jaren meer tijd kosten. Dan is er nog de levertijd en die staat ook op een week of zes, naar ik meen. Dus op zijn snelst kan ik dan eind mei al gaan fietsen. Tenzij natuurlijk de gemeente nog naar de Centrale Raad voor Beroep gaat, want dan duurt het natuurlijk nog enkele jaren langer. Tenslotte, als alles in mijn voordeel is afgewikkeld volgt nog een procedure van mij voor schadevergoeding en smartengeld. Ook daar zijn in dit mooie land van ons, regels en normen voor. Het is toch een mooi idee om Nederlander te zijn. Hier heerst tenminste recht en orde. Dat kun je helaas van veel andere landen niet zeggen.

Maandag 14 maart 2022.

Op de een of andere manier voel ik aan mijn theewater dat het zo langzaam aan tijd wordt voor nieuwe uitdagingen. Sinds 2007 zit ik in het bestuur van de bewonerscommissie van mijn wijkje, meestentijds als voorzitter en vanaf kort na die tijd ben ik lid van platformbestuur van De Woonplaats in Enschede. Ik heb dus alle cycli in beide clubs al meerdere keren meegemaakt en veel nieuws zit er voor mij niet meer in. Ik ben echt toe aan een nieuwe uitdaging, al heb ik nog niet bedacht wat dat dan zou moeten zijn. Misschien is het wel tuinieren. In het stichtingsbestuur van mijn wijkje is er geen vaste benoemingsperiode, dus daar zou ik elk moment mee kunnen stoppen, maar ik zal dat uiteraard niet meteen doen. Maar als ik kans zie een geschikte opvolger te vinden, dan is mijn tijd voor deze club geweest. Dat kan best nog wel even duren, maar de wissel in mijn hoofd heb ik dus gezet. In de Enschedese club, vele malen groter dan het clubje in mijn wijkje, en meer dan 15.000 huurders overkoepelend, is ook het bestuur een stuk groter en is er wel een aftredingsschema. Deze maand nog is mijn herbenoeming aan de orde in de Algemene Leden Vergadering. Gelukkig heb ik, alsof ik het voelde aankomen, binnen het bestuur al kenbaar gemaakt, dat ik niet zo zeker wist of ik het wel een nieuwe periode van nog eens vier jaar helemaal zal volhouden. Dat vond geen enkele collega een probleem. De grote meerderheid van het bestuur is ook al, vaak geruime tijd al, gepensioneerd, dus iedereen beseft dat het leven niet oneindig is. Nu moet ik dat ook nog aan de ALV melden, maar ik heb tegelijk nog geen datum of zelfs nog geen jaar voor de geest wanneer ik dan ga stoppen. Ik moet me trouwens ook nog eerst verdiepen in de andere mogelijkheden, waarin ik mijn ei kwijt kan. En dat zal zeker nog wel even gaan duren.

Zondag 13 maart 2022.

Het is al een tijdje zonnig weer en hoewel we nog niet de 15 graden hebben gehaald ben ik gisteren toch maar wel aan het schoonmaken van de buitenboel begonnen. Dat mocht ook wel een keertje en ik heb toch zeker vijf keer mijn water moeten verversen, zoveel troep eraf kwam. Maar nu glimt het me dan ook allemaal tegemoet. Een buurvrouw die langs kwam, gaf me meteen complimenten en vond ook dat het ineens allemaal zo fris rook. Ik heb meteen maar, nu ik toch bezig was, ook een stukje van haar terrein even meegnomen. Nu nog de achterkant van het huis. Dat is veel meer werk, al was het maar omdat het door de draaiingen van de wind, in de praktijk een verzamelbak is van overtollig bladafval. Dat levert op zijn beurt weer allerlei insecten op, vooral veel spinnen, die het daar prima naar hun zin hebben. Dus was het gisteren hooguit twee uur, voor de achterkant moet ik wel ten minste het dubbele uittrekken. En dan wordt het een kwestie van regelmatig bijhouden. Daar moet ik nog een systeem voor bedenken. Maar dat komt er ook wel. En dat allemaal is het gevolg van de hulp die zo keurig netjes mijn huisje van binnen bijhoudt. Zij stimuleert me, onbedoeld, om toch ook aan de buitenboel te denken.

Zaterdag 12 maart 2022.

Als vandaag de dag iets duidelijk is geworden, is dat het onmogelijk is om de toekomst te voorspellen. Hoewel we nu, sinds de 24e februari, de invasie van de Oekraïne door Poetin, een stuk meer weten dan op de 23e februari, kan niemand nog iets zeggen wat er de komende dagen gaat gebeuren, laat staan waar we over een week, een maand of een jaar staan. Politiek, militair, financieel of op een nog heel ander gebied.

En dan het stemmen dat we de komende dagen (zouden) moeten doen. Ik heb al sinds 2000, toen ik afscheid nam van D66, bij elke volgende verkiezing op een andere partij gestemd, en had bijna elke keer binnen de kortste keren spijt van mijn keus. Nu meende ik het toch – nog maar een paar dagen geleden – zeker te weten: het wordt de Partij van het Noorden. En ook dat is nu onzeker. Want de Partij van het Noorden heeft geen enkel internationaal standpunt en wie weet zou dat nu toch ook moeten meetellen. Maar als ik dat element zou laten meewegen, dan kom ik al snel tot de conclusie, dat alle andere – landelijke – partijen zo ongeveer hetzelfde standpunt hebben. Met uitzondering dan van PVV en FvD, maar die partijen kan ik toch niet echt serieus nemen. Of toch wel, in dit geval? Kortom: ik weet het pas volgende week woensdag, en de eventuele spijt kan er al donderdag zijn.

Vrijdag 11 maart 2022.

Bij het naar bed gaan afgelopen avond, merkte ik enigszins tot mijn verbazing, dat ik na het boodschappen doen, gistermiddag, de verwarming niet meer hoger had gezet. En ik heb het de hele avond ook niet doorgehad. Het kan dus inderdaad echt wel een graadje minder. Ik heb zelfs nog niet eens een dekentje op de bank nodig gehad. Het heeft vast ook iets te maken met de in principe zeer goede isolatie van onze huizen hier. Zodoende houden mijn buren het ook bij mij wel warm genoeg. Na enkele jaren ervaring met de isolatie begin ik wel door te krijgen, dat de isolatie alleen de buitenmuren, de daken en de benedenvloeren heeft betroffen. Dus niet de tussenmuren en plafonds/vloeren tussen de woningen in. Dat maakt dus dat we hier elkaar wel blijven verwarmen, en elkaar ook nog even duidelijk kunnen horen als vóór de isolatie het geval is geweest. Het zal mogelijk ook wel technisch lastig geweest zijn om ook de tussenmuren te isoleren. Of het kon wellicht niet gesubsidieerd worden. Hoe dan ook ben ik nog altijd blij met mijn huisje, waar ook de energiekosten binnen de perken kunnen blijven, als je je er maar voor inzet.

Donderdag 10 maart 2022.

De 15e dag van de oorlog in Oekraïne. Ik heb het nog even nagezocht, maar de Duitsers stonden, gestart op de 10e mei in 1940, in precies eveneens in 15 dagen aan de Kanaalkust, op de 25e mei 1940. En tegenover de Duitsers stonden toen meer dan 100 modern en zwaar bewapende Franse divisies, met nog een aantal Britse. Tegen de Russen hadden ze in 1941 de eerste 15 dagen al honderdduizenden gevangenen gemaakt en stonden ze al voorbij Minsk. Je kunt dus niet volhouden dat het huidige offensief van de Russen nu zo voortvarend en succesvol is. Zelfs het tegendeel is duidelijker: het Russisch offensief lijkt compleet mislukt. Het menselijk leed is er overigens niet minder door, eerder erger dan toen in die fase.

Ik probeer ook op mijn manier een heel klein steentje bij te dragen. Ik zet de verwarming steeds lager als ik voor boodschappen of een langere wandeling de deur uit moet. Niet uit zuinigheidsoverwegingen, want ik kan de gasrekening nog altijd goed betalen. Het toeval is me daarbij wel te hulp gekomen, of ik had toch een voorspellende geest. Doorhalen wat niet van toepassing is. In december afgelopen jaar heb ik mijn gastarief voor 3 jaar vastgezet. Dat was zelfs geen bewuste keus, maar eerder het laten verlopen van de termijn om te reageren. Toen koos blijkbaar de leverancier voor het voor hen op dat moment gunstigste tarief: voor drie jaar vast. Onlangs kreeg ik nog de bevestiging dat mijn gastarief tot 23 december 2023 vastligt. Dus ik kan nog zeker twee kerst- en oudejaarsvieringen ongestoord en ongeremd – qua gasverbruik dan – doorbrengen. Mijn portie pech komt vast later wel, al is nog onbekend op welk terrein dan.

Woensdag 9 maart 2022.

Gisteren werd dan eindelijk de knoop doorgehakt in een door mij al lang verwachte kwestie: de Schotse regering heeft excuses aangeboden voor de heksenprocessen en -verbrandingen aldaar die van 1563 tot 1736 daar hebben plaatsgevonden. Het betrof zo’n 4000 mensen, bijna allemaal vrouwen, die tevoren eerst uitgebreid werden gemarteld, vooral om namen van andere heksen te verkrijgen, om vervolgens op de brandstapel te worden gezet. Na de oproepen in allerlei landen, ook in Nederland, voor excuses voor de ellende die de slavernij heeft veroorzaakt, verwachtte ik al dat de heksenverbrandingen toch als goede tweede voor excuses in aanmerking moesten komen. Na de excuses over de heksenprocessen volgen dan natuurlijk de schadevergoedingen en smartengelden aan de nabestaanden, al zegt de berichtgeving daar op dit moment nog niets over. Ik verdenk een van mijn buren er al jaren van, dat zijn voorouders betrokken waren bij de verbranding van een van mijn voorouders. Het wordt tijd dat dat nu ook eens wordt rechtgezet. En dan komen de volgende ongerechtigheden stuk voor stuk aan de orde, verwacht ik. Zo hebben we met de Spanjaarden, Fransen, Britten en Duitsers nog steeds een appeltje te schillen. Zelfs de Belgen gaan niet helemaal vrijuit. Denk aan 1830 – 1831! En wat wil je nog weten van de Scandinaviërs, die – als Vikings -vanaf de achtste eeuw onze streken ook vreselijk hebben geteisterd. De R.K. – kerk is ook nog een gegadigde, in verband met de vreselijke inquisitie, die eeuwenlang heeft gewoed. En tenslotte vraag ik nog aandacht voor de afschuwelijke Drenthen, voor wat die allemaal bij de Groningers hebben aangericht in de 12e eeuw met de diverse Drenths – Groningse oorlogen. Wie dit wil weten moet maar eens in de kronieken van de abdij de Bloemhof te Wittewierum kijken, bij wat abt Emo daar allemaal over te vertellen heeft. Ik verwacht dus nog een stevig groeiende bankrekening, al moet ik waarschijnlijk nog wel even op wachten, omdat dit soort procedures nu eenmaal veel tijd kosten.

Dinsdag 8 maart 2022.

Gisteren ben ik dan toch bevallen van het concept-advies voor ons bestuur over de huurverhogingen 2022. Daar heb ik wel enkele dagen achteraan gehikt. In deze onzekere tijden, waar niemand weet waar we over een half jaar of een jaar staan, is het best lastig om een verstandig advies hierover te maken voor het komende jaar. Dat gaat niet over één cijfer, maar over verschillende cijfers en percentages, afhankelijk van de objecten en ook de financierbaarheid van de corporatie speelt uiteraard een rol. Maar toen het af was, en ik het voor commentaar aan mijn medebestuursleden had gestuurd, was ik toch wel tevreden. Nu nog even de commentaren afwachten en dan kan de definitieve versie worden gemaakt.

Verder lijkt er toch wel een soort lente aan te komen.

In de Oekraïne is de uitkomst nog altijd ongewis. Wel hoorde ik in een podcast een commentaar van een zeker Bill Roggio, van het centre for the defence of democracies, dat het wel eens helemaal niet zo slecht zou kunnen gaan voor de Russen. Hoewel ik hem altijd hoog had en heb zitten met zijn analyses over Afghanistan, Syrië, Jemen en nog zo wat, waar hij me steeds weer verrast met zijn enorme feitenkennis, deel ik zijn mening over Oekraïne niet. Of in elk geval niet helemaal. Als ik de opmars in dertien dagen nu van de Russen in Oekraïne vergelijk met de Blitzkrieg en dezelfde periode van Hitler tegen de Polen, de Fransen of de Russen, dan gaat de huidige aanval op Oekraïne zelfs heel erg traag. De uitkomst is uiteraard nog altijd compleet ongewist, maar ik geef de Oekraïners nu toch wel een kans. En dat zou ik bij de start op 24 februari nooit gezegd hebben.

Maandag 7 maart 2022.

Voor het eerst zag ik vanmorgen op de langetermijnverwachting de 15 graden voor deze streek in het zicht komen. Dat is nog wel een week of meer wachten, maar het komt.

Verder heb ik het boek over het Pontische rijk uit. Ook dit was weer een heel bijzonder boek, over de periode grofweg 300 voor Christus tot ca 6o voor Christus. Het ging ten onder in de stijd tegen de Romeinen, zoals dat voor zoveel volkeren in die tijd heeft gegolden. Omdat het geheel zich rondom de Zwarte Zee afspeelde, kwamen ze vele andere volkeren tegen, waaronder de Scythen, waarover mijn vorige boek ging. Bij de laatste triomftocht van de Romeinen in Rome, de grootste triomftocht die er ooit zou zijn geweest, hoewel ze veel van dit soort happenings hebben gehouden, werden onder andere ook ‘enkele Scytische koninginnen’ meegevoerd. Opmerkelijk omdat in het boek over de Scythen dit helemaal niet voorkomt en overigens geen enkel contact met de Romeinen. Het is wel duidelijk dat de beide schrijvers van de boeken elkaar niet kennen en ook elkaars werk niet, want op vele plaatsen kom ik tegenstrijdigheden tegen. Dat de Ponten bijvoorbeeld geen of nauwelijks goud hadden, of zelfs kenden, en de Scythen blijkbaar zoveel overvloed daaraan hadden, maar dat blijkbaar van elkaar niet wisten, hoewel ze buren waren gedurende honderden jaren. Vele namen van de Scythische aanvoerders lezen we in het boek over de Ponten, maar nauwelijks in het boek over de Scythen. Van die oude geschiedenis is nog heel veel niet bekend of heel erg onvolledig. Het volgende boek gaat over de (Mongoolse) Horde, dat uiteraard heel veel later speelt, in de 12e, 13e en 14e eeuw. Ben benieuwd.

Zondag 6 maart 2022.

Elke dag volg ik een twintigtal media. Daar zitten wel o.a. enkele Arabische websites, The Times of Israel en Xinhuanet (van de Chinese overheid) bij maar bijvoorbeeld geen Russisch medium, zoals Moscow Times of Russia Today. Ik heb het ook geen moment overwogen en doe dat trouwens nog steeds niet. De reden daarvoor is – achteraf bedacht – dat Russische media alleen daarom al niet interessant zijn, omdat je van de vermelde ‘feiten’ geen idee hebt wat waarheid is en wat leugen. Ieder medium en ieder land moet je natuurlijk met een grotere of kleinere korrel zout nemen, maar juist in het lezen van de verschillen kom je in de buurt van de waarheid. Xinhuanet vind ik bijvoorbeeld doorgaans, hoewel uiteraard zwaar gekleurd, toch met de feiten vaak goed betrouwbaar. Aanvankelijk brachten ze bijvoorbeeld de Oekraïense crisis vrij uitgebreid in tekst en in beeld, met vele links, en met eigen verslaggevers ter plaatse, zoals je die ook bij bijvoorbeeld The Guardian of de New York Times kunt vinden. Maar vrijwel van de ene op de andere dag, was die uitgebreide informatie verdwenen. Ze publiceren nog wel iets daarover, maar je moet op hun website dan wel goed zoeken. Eerst helemaal naar onderen op hun homepage, dan in een lawine aan links, het linkje ‘Europa’ aanklikken en vervolgens tussen nog een hoop links ‘Ukraine’. En zelfs dan kun je nog maar kennisnemen van wat – bij wijze van spreken – er in Zimbabwe van wordt gedacht. De Chinezen zitten er duidelijk heel erg mee in hun maag.

Zaterdag 5 maart 2022.

Het is het weekend van het WK Allround Langebaanschaatsen, dus ik ben weer even onder pannen. Als ik het goed weet zijn er volgend weekend nog wedstrijden in Heerenveen, met voor het eerst weer volle tribunes, en dan is het schaatsseizoen alweer voorbij. Dit is zo ongeveer de oudste sport waar ik aan ‘verslaafd’ ben geraakt, al vanaf de zestiger jaren. Ik geloof niet dat ik ooit een jaar heb overgeslagen. De eerste tientallen jaren nog met papier en blocnote op schoot, waarbij ik elk rondje noteerde, om de atleten met elkaar te kunnen vergelijken. Dat doe ik al een aantal jaren niet meer, omdat de elektronica, me beter en vooral sneller helpt dan ik het op papier kan. Maar de ‘verslaving’ is er niet minder van geworden. Ik vind het WK allround zelfs interessanter dan de Olympische Spelen, en het echte schaatshoogtepunt van het jaar, omdat het om een competitie met voor iedere deelnemer vier afstanden gaat, in plaats van een medaille voor elke afstand. Zoals een schaatsfan zei: ‘Allrounden is ook een specialisme’. En zo zie ik het ook.

Vrijdag 4 maart 2022.

Alle achterstanden zijn intussen weer ingelopen, zodat ik kan gaan denken aan volgende taken. De eerste is wel de papieren rompslomp weer eens grondig gaan schonen. Dat is niet zo’n enorme taak, maar moet af en toe wel gebeuren. Het is me ook nog niet warm genoeg, om de buitenboel eens flink onder handen te nemen. Doel was en is hier ook dat het dan wel ten minste15 graden moet zijn, en daar ziet het voorlopig niet naar huis.

Verder las ik dat niet minder 74% van de Nederlanders de verwarming lager gaat zetten, om de afhankelijkheid van Rusland voor gas te verkleinen. Ik had dat al vanaf 1 december 2021 gedaan, blijkbaar met een voorzienende geest, en ik ben nog even niet van plan daar nog een schepje bovenop te doen. Ook heb ik me georiënteerd op de vraag welke producten die in de winkel liggen nu eigenlijk Russisch zijn en ik beter zou moeten vermijden. Dat zijn dan Russische elektronica (computers e.d.), maar daar heb ik nog nooit iets van gekocht en was het ook niet van plan. De wereldberoemde wodka natuurlijk, al wordt die ook in andere landen gemaakt. Zeker een jaar of twee geleden heb ik de laatste fles wodka, waar ik sowieso maar nauwelijks iets van gebruikte, afgeschaft. Ook hier had ik blijkbaar een voorzienende geest. Bij tarwe blijken zowel Rusland als de Oekraïne topleveranciers voor de wereld zijn. Opmerkelijk, want uit de tijd van het communisme weet ik nog goed dat de tarweoogst van de Sovjet-Unie jaar op jaar mislukte. In Noord-Korea is dat ook nu nog en al vele jaren het geval. Blijkbaar gaan communisme en tarweteelt niet goed samen. Nu eet ik maar twee kleine boterhammetjes per dag, dus daar valt niet veel op te bezuinigingen. Dan blijken Rusland en de Oekraïne samen zeker 80% van de wereldmarkt van zonnebloemolie in bezit te hebben. Het laatste flesje met zonnebloemolie heb ik – zelfs nog gedeeltelijk gevuld – al anderhalf jaar geleden weggemikt. Ik heb het sowieso maar heel weinig gebruikt, en al een hele tijd helemaal niet meer. Kortom: ik heb al jaren blijkbaar voorzien dat ik beter geen Russische producten moest kopen, en ik was mijn tijd dus weer eens ver vooruit. Ik hoef dus ook nu niets extra’s te doen.

Donderdag 3 maart 2022.

Gisteren had ik weer een vergaderdag, dit keer in Dinxperlo, waardoor ik vroeg van huis moest en weer laat thuis. Daarom was er gisteren geen bijdrage voor deze rubriek. Het zijn sowieso drukke tijden voor me. Er gebeurt steeds van alles en nog wat en ook het nieuws staat vandaag de dag bol van de informatie en de analyses, dat/die ik toch ook min of meer wil bijhouden.

Op het wooncorporatiefront heeft het bestuur besloten om mij opnieuw aan de Algemene Leden Vergadering voor te dragen voor een volgende periode. Dat gaat in de loop van deze maand ook gebeuren. Dat is toch wel mooi voor het daardoor gegeven vertrouwen. Bij navraag bleek het te gaan om een volgende periode van opnieuw 4 jaar en daar hikte ik toch wel wat tegenaan. Dan ben ik op een oortje na 80 jaar en ik heb uiteraard geen idee hoe ik me tegen die tijd voel. Geestelijk zal het nog wel meevallen, hopelijk, maar lichamelijk met steeds van die relatief verre reizen kan ik het gewoon niet voorspellen. Hoogstwaarschijnlijk zal het toch wel mijn laatste termijn zijn.

Op het Oekraïnefront gaan de ontwikkelingen nu razendsnel en voor het het eerst las ik een analyse waarbij de tegenwoordig behoorlijk grote toestroom van wapentuig, via alle grenzen van Oekraïne met de NATO, wel eens een probleem met de Russen kan gaan worden. Misschien zelfs wel een casus belli. Tegelijk kan ik me maar niet voorstellen dat de Russen dit werkelijk als een casus belli zullen opvatten, want je begeeft je dan wel meteen op het pad van een mogelijke nucleaire oorlog, als je je dreigement hard wil maken. Ik zie steeds de overeenkomsten met gifgas voor me. In WO I werd door beide kampen gifgas gebruikt. Maar in WO II door geen enkele partij, ook niet in elks grootste moment van wanhoop. Iedere deelnemer had na WO I geleerd dat je dit strijdmiddel beter niet kon inzetten, omdat het meer bezwaren had, ook voor de eigen troepen, dan voordelen. En hoewel WO II begonnen werd met een forse voorraad gifgas in beide kampen, is het in WO II nooit gebruikt. Hetzelfde maar dan zelfs nog veel sterker, geldt nu volgens mij met de kernwapens. Ieder die hiermee begint roept de eigen vernietiging over zich af. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand, met welk bescheiden verstand dan ook, nog ooit op die knop zal drukken. Maar van een Vietnamscenario voor de Russen, zoals ik verwacht, heb ik nog steeds niets gelezen.

Mijn persoonlijke bijdrage aan het boycotten van de Russen.

Ik koop al jaren geen Russische producten en hoogstwaarschijnlijk heb ik dat zelfs nooit gedaan. Van een mij onbekend merk, probeer ik eerst het land van oorsprong te achterhalen. En als bleek dat het uit Rusland of ook China kwam legde ik het meteen terzijde. Zelfs Zuid-Koreaans of Japans meed ik. Ik heb dan ook nooit in zo’n auto gereden, computer, wasmachine, brandstof of wat dan ook gekocht. Ook Franse producten heb een levenslang gemeden. Dat kwam dan vooral omdat ik geen enkele gebruiksaanwijzing in het Frans kan lezen, of op zijn Frans service kan inroepen. En ik gewoon een hekel heb, vooral vanwege de taal, aan alles dat Frans is. De enige uitzondering is dan inderdaad het gas. Ik begreep zojuist dat we ook niet van Russisch gas afkunnen, omdat de Europese mededingingsregels nog van toepassing zijn, omdat die Russische firma’s een Nederlandse of Europese identiteit hebben. Dus ode t ok volgende contracten kunnen nog Russisch zijn. Dat moet Europa nog veranderen.

Wel stelde ik op 1 maart geheel per ongeluk vast dat in vanaf 1 december tot 1 maart wel 24% minder gas heb verbruikt ten opzichte van een jaar eerder. En tegelijk wel zo’n 10% meer elektriciteit. Verklaringen: ik stook een halve graad minder dan de vorige winter, in december werden mijn nieuwe gevoerde sloffen afgeleverd, en vooral februari was extreem zacht. Dus zo werkte ik geheel per ongeluk mee aan het boycotten van de Russen. Dat zet ik dus nu verder.

Dinsdag 1 maart 2022.

We zijn vandaag alweer de meteorologische winter uit en met de meteorologische lente begonnen. Daar is met het weer niets van te merken, maar we blijven uiteraard hoopvol. Alles sal regkom, als elkeen sy plig doen, zeiden oude aanverwanten al. En daar vertrouw ik dan maar op.

Vandaag is weer zo’n dag waarop van alles tegelijk gebeurt, van voortgang in de rechtszaak tegen de gemeente, waarop ik plots op van alles moet reageren, ontwikkelingen bij de bewonersclub, ziekte de familie, en nog wat kleinigheden daar omheen.

Maandag 28 februari 2022.

Eén van de vele gevolgen van de huidige Oekrainecrisis, is dat veel mensen de actuele ontwikkelingen op internet en op radio en tv volgen. Ik doe dat uiteraard zelf ook. Effect is dus ook dat ze op andere websites minder vaak zullen zijn. Logisch. En dat zie ik dan ook terug in de bezoekcijfers van mijn websites. Die zijn zeldzaam laag. Het afgelopen etmaal waren er zelfs maar 17 bezoekers. Het zal ook nog wel even aanhouden. Gelukkig hoef ik er geen boterham minder van te eten.

Het volgende boek waar ik mee bezig ben is dan “Empire of the Black Sea.” van Duane W. Roller. Het speelt zich af in de laatste drie eeuwen voor Christus vooral aan de noordkust van het huidige Turkije. Maar bij hun uitbreiding hadden ze uiteindelijk vrijwel de hele Zwarte Zee omringd, alsmede aan de linkerkant stukjes van de Grieken, waaronder het eiland Delos. Er heersten slechts acht koningen, zes van hen heette Mithridates, voordat het rijk ten onderging. Het betrof het Pontische rijk. Ze hadden dus ook contacten met de eerder door mij bestudeerde Scythen, maar zover ben ik nog niet. Kunstwerken heb ik nog nauwelijks van ze gezien, uitgezonderd hun munten. Ze hadden ook geen goud, terwijl de aangrenzende Scythen daarvan nu juist zoveel hadden. De vrouwennaam Laodike was er populair, ook in het koningshuis, waarvan ze er in die pakweg 250 jaar er niet minder dan 18 van hadden, in het boek netjes genummerd van Loadike I tot en met Loadike XVIII. Ik heb toch al zoveel moeite met namen uit elkaar houden, dus 18 Laodike’s van elkaar onderscheiden is gewoon teveel voor mij. Ongeveer tegelijkertijd waren er in Egypte de beroemde Cleopatra’s, waarvan Cleopatra VII de beroemdste was en die zeven kan ik ook al nauwelijks uit elkaar houden. Ze hadden dus ook in zekere periode het (thans Griekse) eiland Delos, waar toen een kleine 30.000 mensen op woonden. Het was in die tijd het centrum van de plaatselijke slavenhandel, waarvan er toen tot wel zo’n 10.000 per dag werden verhandeld. Nog even heb ik met Google het huidige eiland Delos opgezocht. Er blijken nu nog 24 vaste bewoners van dat eiland te zijn. En het is nu vooral een toeristische bestemming. Er zal met thans 24 bewoners en ooit tegen de 40.000 vast nog wel ergens een lapje grond voor een huisje zijn. Goed weer verzekerd en metaaldetector meenemen.

Zondag 27 februari 2022.

Met de doorgaande oorlog om Oekraïne, lees ik me krom aan tal van commentaren uit vele bronnen. Wat ik nog niet las is dat volgens mij Putin in elk geval op termijn tegen het Vietnamscenario oploopt, waar de Amerikanen zulke slechte ervaringen mee hadden. In Vietnam – zestiger en begin zeventiger jaren – konden de (Noord)Vietnamezen voor hun aanvoer van spullen steeds gebruik maken van de ‘Ho-Chi-Minroute” door Laos en Cambodja, waar de Amerikanen vaak maar moeilijk bij konden komen. Daarom moesten ze de ruim 3000 kilometer landgrens gaan bewaken en daar was uiteraard geen beginnen aan. Straks – aannemende dat op termijn Putin Oekraïne zal hebben veroverd – kijkt Putin aan tegen een eveneens duizenden kilometers lange landgrens, waarachter de NAVO ligt. Ook voor Putin zal het niet te doen zijn om ook die grens helemaal te gaan bewaken. En voordat daar een muur staat zijn we vele jaren verder, en bovendien kun je daar onderdoor. Het wordt voor Putin dus sowieso een nachtmerrie, nu al, maar zeker op termijn. De Amerikanen kunnen daar over meepraten.

Zaterdag 26 februari 2022.

Met alle vreselijke nieuws dat ons al dagen in een constante stroom uit de Oekraïne toekomt, kwam ik ook een opmerkelijk bericht tegen. In zowel de Guardian als de New York Times, maar niet in een Nederlands medium. Dat is het bericht dat bij de aan Rusland opgelegde sancties een uitzondering zal worden gemaakt voor o.a. Belgische diamanten en Italiaanse luxe-goederen. Ik moest toch even de ogen uitwrijven. We vinden dus als EU dat de Russen er nog altijd er goed verzorgd bij moeten lopen. Dat is EU-topprioriteit. Ik ga er toch wel van uit, dat ook onze premier Rutte hierbij pal heeft gestaan voor de Nederlandse waarden en tradities. Het minste is wel dat ook de Nederlandse klompenindustrie, die het toch al zo moeilijk heeft, wordt ontzien. Ik heb daar nog niets van gelezen, helaas.

Vrijdag 25 februari 2022.

Sinds ik in 2000 of daar nabij, mijn banden met D66 heb verbroken, nadat ik daar vele jaren actief voor was als raadslid, statenlid en bestuurder, ben ik partijloos. En heb ik ook niet meer op D66 gestemd. Wel bleef ik altijd stemmen, want dat voelde ik toch als een democratische plicht. En al die jaren sinds 2000 tot heden nam ik bij elke verkiezing de geldende ‘stemwijzer’ (of dergelijke titel) door om vast te stellen waarop deze keer het beste kon stemmen. Daar kwamen de gekste partijen uit, waarop ik dan vervolgens toch niet stemde. Een ander fenomeen was, dat D66 daar eigenlijk nooit hoog eindigde en zelfs in de afgelopen jaren elk jaar weer een beetje verder naar beneden schoof. Blijkbaar kwam er dus steeds meer afstand tussen mij en D66. Volgens mij lag dat niet aan mij. Ik heb in de loop der jaren steeds nadrukkelijker vastgesteld, dat D66 steeds verder van de roots kwam, waardoor ik D66-er werd. Die reden was voor mij dat die partij toen (plm 1970) naar eigen zeggen, niet ideologisch was en dus niet links of rechts, maar dat ze voor praktische problemen naar praktische en uitvoerbare oplossingen zocht. Met twee voeten op de grond dus. Dat was mijn partij.

De afgelopen 22 jaar heb ik dus geen vaste partij meer gehad waarop ik steeds of zelfs maar vaker gestemd heb. Ik kwam bij al die tests nooit uit bij een partij die meer 50% van mijn vragen op hetzelfde antwoord als ik kwam. Bijna steeds maakte ik pas in het stemhokje een keus, waar ik dan vaak binnen een etmaal alweer spijt van had.

Tot vanmorgen dan. Vanmorgen kort na het wakker worden, besloot ik dan toch maar eens te gaan naar de Groningse stemwijzer voor de komende verkiezingen. Een ritueel dat ik bij elke verkiezing toch door moet. Dus dan heb ik dat maar vast gehad. Er bleken niet minder dan 16 partijen mee te gaan doen met de komende verkiezingen. En na het beantwoorden van enkele tientallen vragen en het daarna nog extra aanstippen van de onderwerpen die voor mij het belangrijkst zijn, kwam tevoorschijn als mijn favoriete keus: Partij van het Noorden, met zelfs 69% gelijke antwoorden als ik zelf voorstond. Zo hoog scoorde voor mij in geen 22 jaar nog geen enkele partij. En bij de zes antwoorden die voor mij het belangrijkst waren scoorde de Partij van het Noorden zelfs alle zes precies gelijk aan mijn mening. Dus voor het eerst in 22 jaar weet ik met behoorlijke overtuiging wat deze keer mijn keus op het stembiljet zal zijn. Voor de volledigheid: D66 scoorde op mijn voorkeurslijst deze keer een verdienstelijke 12e plaats van de 16 partijen. Dus die partij zal het ook deze keer in elk geval niet worden.

Donderdag 24 februari 2022.

Vanmorgen ben ik al vroeg voor mijn doen, om pakweg half zes al, wakker geworden met het nieuws dat Rusland nu werkelijk Oekraïne heeft aangevallen. Oorlog!! Wat een ellende. En ik was al jaren zo blij dat ik – geboren in 1946 – tot de generatie hoorde die oorlog in Europa nooit heeft meegemaakt. Dat kunnen maar weinig generaties in de voorbije zoveel eeuwen me nazeggen. Dus toch. We kunnen nu alleen maar hopen dat de oorlog beperkt blijft tot het grondgebied van Oekraïne, maar dat is volgens mij allesbehalve zeker. Alle oorlogen die ik heb bestudeerd kennen – vanaf de start al – compleet irrationele handelingen die niemand kon voorspellen en het zou een uitzondering zijn als deze zo beperkt blijft. Van mij mag dat uiteraard. In elk geval zal Rusland in vele jaren die gaan komen, nog de paria van de wereld zijn en blijven. Tenminste zolang Putin aan de macht is. Zelfs China kan zich nog geen houding geven. Gisteren nog verklaarde een Chinese regeringsvertegenwoordiger dat het grondgebied van Oekraïne voor China onaantastbaar is. En vanmorgen meldde China (op de vijfde plaats van boven op hun voorblad) ervan uit te gaan dat Rusland niet blijvend Oekraïne zal gaan bezetten. Ik help het ze hopen. Putin maakt dus vanaf de start al meteen dezelfde denkfout als diverse potentaten vóór hem, die zo nodig oorlog moesten gaan voeren: probeer dan toch je enige echte vriend ook te vriend te houden. Of mijn motto te nemen: als je snode plannen hebt, zorg dan dat je medeplichtigen hebt. En tegen mijn werkomgeving zei ik dan daaropvolgend: en ik wil graag je medeplichtige zijn. Dan verzekerde ik me ervan dat ik niet ineens verrast werd door een te vergaande opvatting of handeling van een medewerker, bleef ik op de hoogte van alle ontwikkelingen en konden mensen altijd op me terugvallen als ze het me verteld hadden. Dan was ik het er mee eens met wat ze zouden gaan doen, en waren zij gedekt en ik geïnformeerd.

Blijkbaar zit er dus een soort knop of blok in elke agressieve potentaat, die verhindert dat hij door zijn omgeving, maar ook door zijn vrienden nog kan worden tegengehouden. Als Hitler met zijn Japanse vrienden had afgesproken dat ze samen de Sovjet-Unie zouden gaan aanvallen en ook niet de V.S. de oorlog hadden verklaard, was die oorlog hoogstwaarschijnlijk heel anders verlopen. Gelukkig maar dat dit soort potentaten steeds belangrijke strategische fouten maakt.

Tenslotte: mijn voorspelling dat 2.2.22 voor Putin de ideale datum zou zijn, had ik dus fout.

Woensdag 23 februari 2022.

Vandaag kwam Sint Salarius weer langs, zoals we dat vroeger noemden. Dus we kunnen de rekeningen weer betalen. Verder lijkt het opnieuw een periode van ‘stilte voor de storm’ te worden, met nogal wat afspraken en verplichtingen in de komende paar weken. Intussen gaat alles zijn gangetje. Boodschapjes, genealogie bijwerken, wandelen en een app-spelletje met de buuf.

Verder kan ik nog melden dat ik inmiddels het kalenderjaar 2021 op deze website helemaal heb afgemaakt en met het jaar 2022 ben begonnen. Daardoor kon deze blogrubriek, naar beneden stralend, eindigen bij 2 januari 2022. Dat was ook een klusje waar ik vaak tegenop zie, maar dat is dan ook maar weer gebeurd.

Dinsdag 22 februari 2022, oftewel 22.2.2022.

Onze vriend Putin, de Russische president, is volgens mij een liefhebber van getallen, net als ik. Maar daarbij houdt de vergelijking ook meteen op. Op 8.8.2008 beval hij namelijk de intocht in Georgië, met een vijfdaagse oorlog tot gevolg, met als gevolg de bezetting van een deel van Georgië door de Russen. Gisteren kwam dan de inval van Russische troepen in de ‘republieken’ Luhkansk en Donbas. En hij heeft dus inderdaad de afloop van de Olympische Spelen afgewacht. Als hij ook getallentrouw is, net als de vorige keer, zal dan vandaag, 2.2.22 de inval in Oekraïne moeten gaan beginnen. Een nog mooiere dag zou natuurlijk 2.2.2222 zijn, maar die dag maken we waarschijnlijk bij leven niet meer mee en zo lang wilde hij toch ook niet wachten. Opmerkelijk vond ik de Chinese reactie in de Veiligheidsraad van de V.N., de afgelopen nacht, waarbij de Chinese ambassadeur alle partijen opriep niets te doen wat de situatie kan verergeren. Al eerder betoogde China dat grenzen, ook die van Oekraïne, door iedereen gerespecteerd moeten worden.
Terwijl Rusland en China vrijwel altijd precies hetzelfde stemmen. Deze keer dus niet.

Verder was het rondom mij gisteren een rustig dagje. Mijn huis werd weer schoon en ik deed wat boodschappen.

Maandag 21 februari 2022.

Het was vermoedelijk voor het eerst dat ik gisteren de sluitingsceremonie van de O.S. grotendeels zag. Ik sla die openings- en sluitingsceremoniën met die vlaggendragers en toespraken, gepaard aan prachtige tv-beelden eigenlijk altijd over. Niet interessant. Maar deze keer, op weg naar de laatste veldrit van het seizoen, bleef ik bij het zappen toch even hangen. En de les voor een volgende keer is: niet interessant.

Gisteravond was het dan ingevroren zelfgemaakte boerenkool met worst. Het was de laatste hele maaltijd die ik nog ingevroren had staan. Dus in de komende dagen zal ik er toch weer aan moeten geloven: enkele tientallen maaltijden maken en invriezen. Ik kijk er nog niet naar uit, maar dat zal nog wel komen. Ik had nog niet gemeld dat ik sinds enkele weken een nieuw toetje heb: stoofpeertjes met yoghurt. De stoofpeertjes uit een pot. Twee halve peertjes per keer, klein gesneden, beetje sap en dan de yoghurt erbij. Genieten. Voor een tijdje dan, want deze bui gaat ook wel weer een keer over.

Zondag 20 februari 2022.

Het werden inderdaad sliptongetjes, en deze keer met de Hollandse Saus van Jumbo. Die had ik nog niet eerder ontdekt, en die zit – net als die van Knorr – redelijk goed met de chemicaliën. Die van Knorr vind ik nog het lekkerst, maar er is weinig verschil.

Deze keer was ik wel buiten en ook buiten viel de stormschade enorm mee. Ik beoordeel die schade dan aan de hand van de dikte van de takken die op en naast de paden liggen. Niet zozeer het aantal, want die zijn niet goed te tellen. En ik heb op de grond geen tak dikker dan enkele centimeters doorsnee gezien, en ook nog eens vrij weinig van die dikte, en dat was bij andere stormen wel anders. Het kan uiteraard lokaal zijn. Het zegt uiteraard weinig over de schade elders.

Zodadelijk vindt dan de sluitingsceremonie van de Olympische Winterspelen te Beijing plaats, in aanwezigheid van het Chinese opperhoofd Xi. Van een dreigende oorlog in Oekraïne die volgens bronnen ‘elk ogenblik kan losbarsten’ zeg ik al weken dat Poetin echt wel de sluiting van de O.S. zal afwachten, want hij wil zijn vriend Xi niet voor het hoofd stoten. Poetin wil ook niet meemaken dat bij de sluitingsceremonie Russische deelnemers worden uitgefloten of dat andere vertegenwoordigers politieke statements zullen gaan uitbrengen. Dat alles zou Xi zeker heel vervelend vinden. Die Spelen moeten juist het toonbeeld van de Chinese organisatiekunst en gastheerschap benadrukken. Dus op zijn allervroegst kan die oorlog vanmiddag nog uitbreken, of anders morgen of overmorgen. Daarna zal hij niet meer komen. Vanuit de Russische staatsvisie bezien, is blijkbaar die oorlog onvermijdelijk, en ik begrijp wel wat ze denken, al ben ik het er uiteraard totaal mee oneens. Dus naar mijn inschatting zitten we in de komende 48 uur in een Europese oorlog zoals we die sinds 1945 niet meer hebben meegemaakt. Als dat maar goed gaat.

Zaterdag 19 februari 2022.

De grote storm Eunice viel heel erg mee. Binnenshuis dan. Buiten ben ik nog niet geweest, dus dat kan ik nog niet beoordelen. Zojuist de derde gouden medaille op de O.S. voor Irene Schouten gezien en het was opnieuw indrukwekkend. Het is toch voor het langebaanschaatsen een bijzonder jaar. Afscheid van de grote iconen Sven Kramer en Ireen Wüst en de grote opkomst van Ireen Schouten, die de komende jaren zal moeten dragen. Bij de mannen heb ik nog geen opvolger van Sven Kramer gezien, maar misschien komt die wel over veertien dagen in het zicht bij het WK Langebaanschaatsen in Hamar, meen ik. Gisteren weer zelfgemaakte Fou Yong Hai, en het was weer niet verkeerd. Voor vanavond moet ik nog een keus maken. Een visje ligt het meest voor de hand op dit moment.

Vrijdag 18 februari 2022.

De storm Eunice komt vandaag. Ben benieuwd. In deze boomrijke omgeving levert elke storm het nodige takkenwerk op de paden op, dus als dit de zwaarste van deze eeuw moet worden, dan kunnen we nog wat beleven. Op dit moment (11.30 uur) is er nog niets van te merken, maar het ergste wordt ook pas na 14 of zelfs na 16 uur verwacht. Ik ga in elk geval voorlopig de deur niet uit. Ik heb gelukkig ook alles in huis, dus ik kom absoluut niets te kort.

Donderdag 17 februari 2022.

Het afgelopen etmaal was weer een bijkomdag: bijkomen van de inspanningen van de afgelopen dagen. Toch ben ik ook nog naar de Oosterwijk gegaan, vooral voor mijn wekelijkse voorraad vis en de bijzondere producten van de groenteman aldaar. Straks nog de 1000 meter schaatsen voor de dames, en ik ben weer helemaal bij.

Woensdag 16 februari 2022.

Gistermiddag heb ik dan weer eens meer dan 10 kilometer gelopen, 12 om precies te zijn: heen en weer naar het Hoofdstation van Groningen. Ik moest me nog enigszins haasten, vanwege een op het oog zwaar regengebied dat me begon te naderen. Ik hield het dan ook niet helemaal droog tot aan de thuiskomst. Huilen moest ik nog net niet, maar de kleren werden toch flink nat. Dat gaf dus relatief veel gedoe met natte kleren, wasmachine en alles weer droog maken. De combinatie lang en snel wandelen werd me duidelijk iets te veel. Na het eten heb ik vrijwel de hele avond op de bank liggen slapen, en daar kwamen vannacht nog eens 7 uren bij. Ik had het nodig, zou mijn moeder gezegd hebben. Ik ben dus nu weer helemaal topfit.

Dinsdag 15 februari 2022.

Het ‘wonder’ beleef dus inderdaad gisteren uit, zoals ik ook al verwacht had. Wel heb ik weer een stevige wandeling gemaakt, met nog een nuttig kantje, namelijk om persoonlijk de Allinsonbroden voor de komende weken te bestellen. Dus hiermee heb ik ook alweer mijn goede gesternte op dit punt nog eens met een week of drie verlengd. De ploegenachtervolging, zojuist op de Spelen, is voor beide teams, de mannen en de vrouwen, op een teleurstelling uitgelopen. De mannen haalden niets en de vrouwen nog brons. In beide gevallen naar mijn mening omdat men het onderschat had. Met zoveel gouden medaillewinnaars en zoveel ervaring met schaatsen in ons midden, doen we dit er gewoon even bij. Niet dus. Ik begreep dat de Nederlanders – anders dan de meeste andere teams – ook nauwelijks tevoren hadden geoefend. En met alle respect voor de grote en vele verdiensten van Sven Kramer, had hij in dit onderdeel niet moeten worden opgesteld. Er komt een dag dat het voorbij is. En dat moet vaak iemand anders tegen je vertellen. Dat geldt ook voor mezelf. Wanneer stop ik met mijn vele activiteiten en wat dan? Ik heb zelfs geen flauw idee, ook niet van het jaar. En dat zal dus iemand anders me t.z.t. gaan vertellen.

Maandag 14 februari 2022, Valentijnsdag.

Dit is weer typisch zo’n dag die ik een leven lang niet heb gevierd, en me er zelfs niet bewust van was dat anderen hem wel eens zouden kunnen vieren. De dag ging elk jaar geruisloos voorbij. En van deze onbevangenheid van mij maakten anderen dan soms danig misbruik. Doordat bijvoorbeeld op die dag de ander verhinderd was voor een afspraak met mij, terwijl ik dan te beleefd was of niet nieuwsgierig genoeg, om te snappen waarom die ander was verhinderd. Respect voor de ander, heet dat. Maar het ‘misbruik’ kan op nog meer manieren. Die onbevangenheid heb ik nu wel verloren, maar dat dient nu verder geen doel meer, omdat ik mezelf intussen van de boosdoeners heb bevrijd. Maar bijvoorbeeld in vergaderschema’s of bij het maken van een afspraak ben ik me nu wel heel bewust van deze dag. Valentijnsdag is de ideale dag voor vreemdgangers. Ik heb voor vandaag in elk geval geen enkel plan voor een afspraak en het moet wel vreemd lopen als dat nog gaat gebeuren. Vandaag is in elk geval ook geen schaatsdag op de O.S. , dus ik kan weer het nodige doen aan zaken die nog zijn blijven liggen, of aan wandelen, of aan allebei.

Zondag 13 februari 2022.

Inmiddels heb ik alle schilderijen in mijn huis opgehangen, en ook een stuk steviger dan in de eerste ronde, waardoor onder andere de grote gangspiegel een keer naar beneden kwam. Dus een lichte aardbeving kunnen ze nu dus ook hebben. Niet dat die hier ooit geweest is, maar je weet maar nooit.

Ik nam me vanmorgen voor om als het weer het toelaat (droog en tenminste een graad of 15) de hele buitenboel weer eens onder handen te nemen. Ik zie nog steeds aan de bergingsdeur waar ik de vorige keer gebleven ben, en dat moet de volgende keer dus anders. Dan moet al het zichtbare en waar ik bijkan gedaan worden. Van binnen steeds zo schoon, dat moet van buiten ook kunnen.

Gisteren had ik weer eens raapstelen met spekblokjes en dit keer waren de spekblokjes van de Woeste Grond. En ik rook het al meteen nadat het op het vuur stond. Het is echt een wereld van verschil met de spekblokjes van de supermarkt. Deze ruiken vanaf vrijwel de start echt naar gerookte spekblokjes. En de smaak is ook een stuk echter. Ik heb geen idee hoe de spekblokjes in de supermarkt tot stand komen en waarom er zoveel minder geur en smaak aan zitten.

Zaterdag 12 februari 2022.

Het opvallendste nieuws (in de Telegraaf) vond ik wel dat de tegenwoordige minister Kuipers in zijn vorige baan als landelijk voorzitter van het Platform Patiëntenspreiding, een nieuw automatiseringssysteem wilde hebben en de opdracht daarvoor gaf aan hem bekenden. Tweemaal heb ik zelf aan de wieg gestaan van een groot landelijk informatiesysteem. Het eerste was in 1989 bij de start van het landelijke project Werving en Selectie voor KPN. Het was volstrekt uniek want ik wilde het combineren van alle mogelijke selectiegegevens van tienduizenden mensen en van waar ze vandaan kwamen en de daarbij behorende marketing. Geen van de mij voorgestelde bestaande pakketten voldeed aan wat ik wilde, zelfs niet bij benadering, dus het moest vanaf de bodem worden opgebouwd. Alle keuzes maakte ik hiervoor zelf, maar meteen waren alle mensen en bedrijven die ik al kende uitgesloten van welke inbreng of levering dan ook. Ik wilde op geen enkele manier geassocieerd worden met een opdracht aan een relatie. Het systeem werkte vanaf de dag van de implementatie en heeft altijd alles gedaan wat ik met de wildste fantasieën kon bedenken en bleef ook ruim binnen het daarvoor uitgetrokken budget. Een storing is er in de jaren daarna dat ik (en vele anderen) ermee heb gewerkt nooit geweest, zelfs geen kleintje. Ik was altijd helemaal dagvers op de hoogte van elke marktontwikkeling, zowel als met de interne bedrijfsontwikkeling en de procesontwikkeling. Het tweede grote project waarvan ik projectleider was, gebeurde rond het jaar 2000 bij de Hogeschool Holland. Het gold de administratie van de gehele studenten- en -docentenpopulatie. Ik werd projectleider op het moment dat de keuzes voor de levering van hardware en software en het ondersteunende bureau (PWC) al waren gemaakt. Daar zat geen enkel woord van mij tussen, dus eventuele keuzefouten waren in elk geval niet van mij. Maar ook dit project werd een groot succes. Het werd opgeleverd precies op 1 augustus (start van het nieuwe school/studiejaar) voor het geld dat ervoor begroot was en het systeem voldeed volledig aan het vanaf het begin geformuleerde programma van eisen. Zolang ik er verder daarna heb gewerkt heeft het systeem ook nooit een storing gehad.

Het is levensgevaarlijk, en al helemaal bij de overheid, om een automatiseringsproject aan een relatie te gunnen. Deze projecten, zeker bij de overheid, hebben ‘van nature’ de neiging om zowel financieel, bestuurlijk als in de tijd volledig uit de hand te lopen. Dat is bij het bovenvermelde systeem, voor patiëntenspreiding, althans volgens de Telegraaf, dan ook inderdaad gebeurd. Ook aan het eind deed het systeem nog altijd niet wat ervan was verwacht, alleen vermeldt het artikel nog niet of het ook financieel uit de hand liep. Ik verwacht van wel, overigens. Het falen straalt zonder de minste twijfel af op de eindverantwoordelijke: Kuipers. Het bewijst eens te meer, dat uitbesteden van dit soort taken aan een relatie wel fijn is voor de relationele sfeer bij bijeenkomsten, maar doorgaans niet ten goede komt aan het beoogde resultaat.

Donderdagmiddag 10 februari 2022.

Vanmiddag arriveerde dan inderdaad de megagrote bestelling aan vlees en vleeswaren en de lastigste klus is dan om alle artikelen in de diepvriezer te krijgen. Want je krijgt er ijskoude handen van, die je op zeker moment nauwelijks meer kunt bewegen met de fijne motoriek. En je kunt ook geen lange pauzes nemen, want dat is niet fijn voor bevroren spullen. Maar intussen is de hele operatie achter de rug. En ik heb dus voorlopig, zeker een week of vier, geen vlees- of vleeswaren meer nodig. De nieuwe vriezer puilt helemaal uit. Maar die vier weken zijn nominaal. Ik ga zeker ook wel eens uit eten, eet wel eens bij iemand anders of ik heb op zekere dag trek in iets dat niet bij de bestelling zat. Dus het worden er vast wel acht of zo. De winter komen we in elk geval met gemak door. Als ‘goedmakertje’ zat er een toegift bij. Dat was een zogenaamde Tomahawk. Ik had er nog nooit van gehoord en het stond denk ik ook niet in hun webshop. Het is een enorm stuk vlees, afkomstig van het rund, dat lijkt op een karbonade maar dan vier keer zo groot. Slachttechnisch zou het een ribeye zijn met het bot er nog aan. Wat er precies tussen mij en leverancier Eugenie moest worden goedgemaakt ben ik ook nog niet achter. Maar met de megabestelling die ik gedaan had wordt een stukje extra natuurlijk erg gewaardeerd en het zal vast een goede bestemming krijgen.

Donderdag 10 februari 2022.

De vleesbestelling was er nog niet, maar moet dan volgens plan vanmiddag worden afgeleverd. Gisteren heb ik dan toch maar weer eens een lange wandeling gemaakt, van precies 10 kilometer. Het was miezerig weer, en dat betekende dat ik stukjes afsneed van mijn oorspronkelijke plan, dat nog enkele kilometers meer was. Ik was ook niet dodelijk vermoeid bij thuiskomst, dus dat betekent dat ik nog altijd flink kan wandelen. Ik kom immers toch op een leeftijd dat de krachten zullen gaan afnemen, maar daar heb ik gelukkig tot nu toe nog niet veel van gemerkt. Verder was er geen langebaanschaatsen op de O.S. zodat ik ook daarom wat makkelijker langer van huis kon.

Woensdag 9 februari 2022.

Ook Kjeld Nuis haalde goud op de 1.500 meter. Het kon weer eens minder op de O.S. Enkele minuten stond Nederland zelfs helemaal bovenaan op de medaillespiegel. Kan me niet herinneren dat dat eerder al eens gebeurde. Intussen heb ik weer eens een megabestelling gedaan van vlees en vleeswaren bij de Woeste Grond, de meukvrije slager. Die bestelling zal, naar ik verwacht, vandaag of morgen worden afgeleverd. Dan kan ik weer vele weken vooruit, dus dan mag het gaan sneeuwen, wat mij betreft. Liever niet uiteraard! Deze winter overleef ik dus weer schadevrij, als ik maar blijf uitkijken bij het oversteken. Verder heb ik deze dag alle schilderijen op- en rechtgehangen. Nu kan ik gaan omzien naar de verlichting.

Dinsdag 8 februari 2022.

Gisteren dan het waanzinnige goud voor de vijfde maal in evenveel Olympische Spelen voor Ireen Wüst. En mijn hulp kwam op bezoek. Die is zoals bekend altijd welkom. Dus alles ging weer eens in de snelkoker. Er zat zelfs maar een klein wandelingetje in, want het was ook nog eens knap guur weer. Dat moet vandaag dus allemaal een stuk beter gaan.

Zondag 6 februari 2022.

Het zijn relatief drukke dagen voor me. Met sinds kort ook het dagelijks zetten van de wekker. Om 07.00 uur. Doorgaans ben ik enkele minuten voordat de wekker afgaat al wakker, ongeacht de gezette tijd. Dat wekkerzetten komt omdat het schaatsen bij de O.S. om half tien begint en ik voor die tijd alle gebruikelijke rituele handeling gedaan wil hebben. En dat vooral als ik mijn hulp verwacht. Dan kan ik na de lunch gewoon verder met wat ik al van plan was.

Verder valt het op dat het zelfs mij besmet als het vuilophaalregime in de gemeente verandert. Bij de gemeente Haren was er scheiding, werd je container gewogen, en betaalde je per kilo aangeleverd vuil. Bij de gemeente Groningen betaal je een vast bedrag en dat betekent dat het niet uitmaakt wat je aanbiedt, omdat je toch hetzelfde betaalt. Dus als het plenst en er moeten lege flessen worden afgevoerd, kan ik ze net zo goed in mijn container stoppen. Dat scheelt een nat pak en het kost me geen cent extra. Dat zou ik vroeger nooit gedaan hebben.

Zaterdag 5 februari 2022.

Soms vraag ik me af of iedereen van mijn leeftijd elke morgen opstaat met zo’n waslijst aan voornemens: dingen te doen. En wanneer dat dan ophoudt. Natuurlijk heb ik nog echte taken, zoals voor De Woonplaats in Enschede, maar dat is toch echt geen dagtaak en er gaan vele dagen voorbij zonder dat ik er een vinger voor uitsteek. Ook de lokale bewonersclub vraagt af en toe een taakje, maar hier kan ik nog minder van wakker liggen, qua aantal taken. Ik heb nog de naweeën van de herinrichting van mijn huis. Het laatste schilderij is er, maar moet ik nog ophangen en dan komt het organiseren en realiseren van de verlichting. Dan de UBO-regelingen voor de diverse rechtspersonen waarvoor ik verantwoordelijk ben, moeten ergens eind maart af. De diverse belastingaangiften, zakelijk en privé. De procedures die lopen met betrekking tot de fiets. Nu heb ik plots weer een nieuwe advocaat gekregen, die ik weer alles van te voren moet gaan uitleggen en ik op mijn hoede moet zijn bij elk papier wat van zijn kant komt. De vele media die ik consequent bijhoud en de vele statistieken over van alles en nog wat. Het wandelen waar ik mezelf steeds toe verplicht, de boodschappen die in huis moeten komen. En het onderhouden van de contacten met familie en vrienden. En dan de diverse sporten (langebaanschaatsen en veldrijden voorlopig alleen) die ik wil volgen. Als ik al eens een dag gewoon niks wil doen, moet ik het de volgende dag toch weer inhalen. Positief is natuurlijk dat ik wel elke dag lekker bezig ben en me geen moment verveel. Dat moet ik toch maar zo lang mogelijk proberen vol te houden.

Vrijdag 4 februari 2022.

Vandaag de opening van de Olympische Winterspelen in Beijing. Met een verwachte recordoogst van 22 medailles voor de Nederlandse ploeg. Ik doe doorgaans niet aan koffiedikkijken, dus ik waag me niet aan een voorspelling.

Vanmorgen in de Times of Israel, een onderzoek naar het effect van vitamine D – gebruik in relatie tot de ernst van de klachten na een Covid-besmetting. De link: https://www.timesofisrael.com/israeli-study-offers-strongest-proof-yet-of-vitamin-ds-power-to-fight-covid/

Van vitamine D is al lang bekend dat het sterk de weerstand bevordert, maar dat is nu blijkbaar bij een – naar het mij voorkomt – serieus onderzoek daarnaar ook vastgesteld als het om Covid-19 gaat. De doelgroep betrof weliswaar uitsluitend besmette mensen met de deltavariant (dus het onderzoek loopt blijkbaar wel lang), maar volgens een onderzoeker is er niets dat er op zou wijzen dat het niet zou gelden bij omikron. De standaardhoeveelheid vitamine D, ook uit een potje, voorkomt ernstige klachten na een besmetting met corona.

Vitamine D krijg je vooral van de zon. Dat werkt pas, zo las ik hier, vanaf uv-waarde 3. Vandaag is het dan nul. Dus daar heb je pas wat aan als het wat later in het jaar wordt. Ook volgens het artikel, maar ook algemeen bekend is, dat in islamitische landen vrouwen (veel) meer huid bedekken dan in westerse landen. Dat zou er dan volgens mij op moeten wijzen dat covid daar juist meer zou moeten huishouden, maar dat doet het nu juist niet. Ik kijk natuurlijk ook naar mijn eigen gedrag, met mijn vele gewandel.

In voedsel zit vitamine D dan vooral in vette vis: haring, makreel, paling en sardines. Laat ik nu al vele jaren die vissen bij voorkeur graag eten, zeker twee keer per week. Ook eierdooiers bevatten blijkbaar relatief veel vitamine D. Ook eieren zitten veel in mijn menu. Dus al dit wandel- en eetgedrag van me zorgen er blijkbaar mede voor dat ik (vrijwel) nooit ziek ben. Als ik al een dag ben uitgeschakeld, dan is het omdat ik iets verkeerd verteerd heb uit de zakjes-en-pakjes-voeding, die ik daarom ook zoveel mogelijk mijd.

Donderdag 3 februari 2022.

Gisteren was er dan weer eens voor het eerst in langere tijd een ‘live’-vergadering in Enschede. Iedere deelnemer van huurderszijde had zich te voren laten testen. De reis en de vergaderingen verliepen weer alas vanouds goed, al eindigde de laatste (de overlegvergadering) wel een stukje later dan normaal, vanwege recente ontwikkelingen. ’s Morgens in ons bestuursoverleg kregen we nog voorlichting van een vertegenwoordiger van de Woonbond over de WTBR en DUO. Het betreft aansprakelijkheid voor bestuursleden. Na afloop weer naar huis, na enkele omwegen om stukken en mensen te verplaatsen, en meteen, zoals zo vaak, eerst de auto weer weggebracht. Vervolgens naar onze Chinees waar ik ook weer sinds geruime tijd voor het eerst was. Kortom: het was weer een welgevulde en lange dag. En zoals ook weer vaker, sliep ik na thuiskomst op de bank meteen in. Desondanks volgde daarop toch een verkwikkende nachtrust. Ik kan er dus weer tegen. Dinsdag heb ik dan nog het schilderij opgehaald, dus dat kan vandaag toch ook weer hangen.

Dinsdag 1 februari 2022.

Voor het eerst sinds de pandemie uitbrak heb ik mij gisteren bij de apotheek thuistests aangeschaft. Dat was als gevolg van een verzoek van een bestuurslid of wij ons tevoren wilde testen, omdat ze een kwetsbare naaste had. Uiteraard was dat geen probleem, ook voor de anderen niet. Intussen ben ik zover dat ik de gebruiksaanwijzing heb gelezen. Zoiets moet ik tevoren meerdere keren doen, zodat ik geen fouten meer kan maken, of twee handen bezet heb en dan nog een derde hand blijk nodig te hebben. Het komt vast helemaal goed. Had het zo druk met allerlei kleine zaken, dat ik zelfs geen kans meer zag om mijn laatste schilderij op te halen. Vandaag een nieuwe poging.

Maandag 31 januari 2022.

Vandaag komen we dan op tweederde van de meteorologische winter, of zelfs iets er voorbij, en ik heb nog geen enkele sneeuw en vrijwel geen vorst of gladheid meegemaakt. Ook geen nachtvorst. Het kan natuurlijk nog, maar zover het oog reikt – een dikke twee weken – blijven de temperaturen zowel overdag als ’s nachts ruim boven nul. Niet alleen durf ik nu al de voorspelling aan dat we weer geen elfstedentocht zullen hebben, zelfs schaatsen in de natuur zit er hoogstwaarschijnlijk opnieuw niet in. Niet dat ik dat een probleem vind. Ik schaats sowieso niet, maar ik kan me van enkele jaren geleden herinneren dat de heel licht aflopende straat naar de Jumbo, voor mij onbegaanbaar werd, terwijl iedereen daar nog met groot gemak overheen liep. Heb het toch al glibberend gedaan, en kwam zelfs ook nog thuis, maar ik nam me toen heilig voor om nooit meer met zulke gladheid daar boodschappen te gaan doen. Het is ook niet meer nodig geweest en deze winter zal het hoogstwaarschijnlijk ook niet meer gebeuren.

Zondag 30 januari 2022.

Eindelijk is dan mijn laatste bestelde schilderij af. Heb het zelf gezien en hij was weer voortreffelijk. We hadden nu echter een nieuw probleem, namelijk dat de fotograaf/eigenaar van de winkel niet zelf aanwezig was, en zijn vervangster niet kon vinden wat hij zou moeten kosten. Ik wil dan zo’n medewerkster niet onder druk zetten, dus ik kom dan begin volgende week wel terug. Dan is dan eindelijk mijn wandversiering af. Volgens de plannen van inmiddels jaren geleden, is dan nu het moment dat ik ga nadenken over de juiste verlichting ervan. Ik ga daar dan komende week, bij leven en welzijn, daar toch maar eens een begin mee maken. Al was het maar met onderzoek.

Verder ben ik geheel per ongeluk gestuit op de Herman Cain Award. Een nep-prijs zoals bijvoorbeeld ook de igNobelprijs is. Op de CoVid-pagina de bijzonderheden.

Verder viel me het ondersneeuwen van het Amerikaanse (en Canadese) noordoosten op. Vorige week zag ik nog op CNN een Amerikaanse weerman uitleggen dat volgens Europese weervoorspellers dit weekend het noordoosten van de V.S. zou gaan ondersneeuwen, maar dat Amerikaanse weervoorspellers verwachtten dat de sneeuw vooral in de oceaan terecht zou komen en niet of nauwelijks op het vasteland. Inmiddels blijken de Europeanen het goed voorspeld te hebben. De boodschap is niet dat Europeanen hier beter in zijn, want ik houd het op toeval. Het betekent slechts dat weersverwachting nog altijd een gemankeerde wetenschap is. Wij krijgen in het Noorden van ons land dan het komende etmaal een storm, maar voor hetzelfde geld is die storm tot honderd kilometer noordelijker of zuidelijker, aldus een weerman.

Zaterdag 29 januari 2022.

De afgelopen paar maanden ben ik twee buren in mijn blokje kwijtgeraakt. Vandaag stelden zich mijn nieuwe buren aan mij voor. Even aanbellen, namen uitwisselen, aankondigen dat er geboord gaat worden, aanbieden dat ze je mogen benaderen met vragen en dat was het dan. Een beleefdheidsgebaar. Overal waar ik heb gewoond heb ik het zelf zo gedaan, maar ongeveer vanaf het moment dat ik hier woon, 2005 of zo, heeft in mijn herinnering dat verder niemand gedaan die mijn directe buur werd. Bij de laatste twee, die nu weer weg zijn, kwam het ene stel uit India en ik ken de Indiase beleefdheden niet zo goed. Dus wie weet had ik me wel moeten voorstellen. Het waren overigens alleraardigste, vriendelijke en ook spontaan behulpzame mensen. Vind het spijtig dat ze zijn vertrokken. De andere buren, die hier wel enkele jaren hebben gewoond, waren niet de meest sociaal vaardigste mensen, om het maar eens vriendelijk te zeggen. Het was er vaak een in- en uitgeloop van onduidelijk volk. De voordeur en/of mijn bergingsdeur was vaak volgebouwd met fietsen en zwaarder rollend materieel van hemzelf en zijn bezoek. Maar toen de hoofdbewoner eens aan mij vroeg ik voor hem een kurkentrekker had, heb ik hem die meteen gegeven. Ik blijf een behulpzame buur, ook al is dat niet altijd helemaal wederzijds. Deze mensen zijn nu ook weg en het is nu een stuk rustiger rondom mijn voordeur, en ik verwacht dat daar nou binnenkort ook weer nieuwe mensen komen te wonen.

Vrijdag 28 januari 2022.

Inderdaad heb ik gisteren weer een megawandeling gemaakt. En ik was ook knap moe toen ik eenmaal weer thuis was. Vandaag mogelijk wat rustiger, hoewel ik in elk geval wel boodschappen moet doen.

Vanmorgen, meteen na het wakker worden las ik op nu.nl dat de voorzitter van de Duitse zoetwarenbranche, DBSI, een zekere heer Carsten Bernoth, waarschuwde dat dit jaar er wel eens een krapte aan chocoladepaashazen zou kunnen zijn. Wel heb ik ooit. Na wat ons ontstolen is met de sinterklaasviering, de Kerst en het vuurwerk met de jaarwisseling is nu de Paashaas aan de beurt. Ik schatte eerder in dat dat wel eens kon komen omdat de Partij voor de Dieren bezwaar zou gaan maken tegen het mandje op de rug van de haas, want dat zou wel eens dierergonomisch onverantwoordelijk kunnen zijn en zou neerkomen op dierenmishandeling. Maar het gevaar blijkt in een andere hoek te zitten: schaarste aan grondstoffen op de wereldmarkt. Het maakt de PvdD waarschijnlijk niet uit, als de Paashaas maar verdwijnt.

Wie schetste mijn verbazing niet dat ik vanmorgen in de Telegraaf een artikel las dat de PvdD (samen met GL meen ik ) in de Amsterdamse gemeenteraad een motie heeft ingediend, om een eind te maken aan alle vermaak voor mensen waar een dier bij betrokken is. Desgevraagd bleek daar ook het paard van Sinterklaas onder te vallen. Burgemeester Halsema reageerde met de mening dat zolang zij burgemeester is Sinterklaas in Amsterdam op een paard zal zitten. En wat nu als de meerderheid van de gemeenteraad vindt dat dat niet moet gebeuren?

Woensdag 26 januari 2022.

En opnieuw is WordPress voor mij bij de laatste update grondig veranderd, zodat het flink zoeken is welke knoppen nu waarvoor zijn. Van de lettergrootte bijvoorbeeld. Ik ben daar sowieso maar redelijk handig in en zeker niet superhandig. We zullen er wel weer uitkomen.

De laatste dagen kwam er weinig van wandelen, maar gisteren was het weer een keer zover. En ook voor vandaag heb ik goede voornemens op dit punt. Het boek over de Skythen heb ik nu uit en het is een van de bijzonderste boeken die ik heb of ken. Een volk dat een duizend jaar heeft bestaan, de schijfkunst niet machtig was, maar wel de meest fantastische kunstwerken schiep. Ik zal het vast nog vaker doorbladeren, hetgeen ik meestal niet doe.

Ik weet nog dat ik mijn jonge jaren, bij moeder thuis, als vlees bij het warme eten speklapjes, gehaktbal, karbonade of gebakken lever kreeg. En af en toe ook een scholletje. Ook op padvinderij waren dit de belangrijkste bij het warme eten, hoewel ik me daar geen schol kan herinneren. De gehaktbal, de schol en de speklappen ben ik ook als volwassene tot de dag van vandaag op gezette tijden blijven eten, maar meteen na mijn vertrek uit huis in september 1967 ben ik met de karbonades en de gebakken lever gestopt. Vraag me niet waarom, want daar heb ik het begin van een antwoord niet op. Het was zeker niet omdat ik het niet lekker vond, want dat vond en vind ik het juist wel. Dus gisteren was het weer eens zover sinds september 1967 (54 jaar geleden!) dat ik een karbonade had. En hij smaakte nog precies zo, zoals ik hem mij van zolang geleden herinnerde. Dat ga ik dus zonder enige twijfel vaker doen.

Dinsdag 25 januari 2022.

Vanavond wordt naar aller verwachting Nederland’ weer ‘losgegooid’ en kunnen de restaurants weer open (tot 22.00 uur), de voetbalstadions weer gevuld (tot eenderde) en ook de cultuursector kan weer los (tot 22.00 uur). Ook de supers mogen voortaan weer openblijven tot 22.00 uur. Het is wat ik al eerder schetste: de slinger ging geheel ten onrechte helemaal de ene kant uit, met de lockdown en winkels en restaurants dicht, gebaseerd op foute cijfers (delta in plaats van de heersende omikronvariant). Nu gaat de slinger weer precies de andere kant uit. En alles met als enige reden dat de ziekenhuizen weer meer bezetting kunnen hebben, want de besmettingscijfers boeken het ene record na het andere.

Op de coronapagina meer details, ook over de omringende landen.

Verder was het een dag en is het een tijd, voor allerlei klusjes die zijn blijven liggen.

Maandag 24 januari 2022.

Alsof zenders en sportbonden over de grens heen het zo hadden afgesproken. Mijn favoriete sportuitzendingen van veldrijden en langebaanschaatsen, sloten gisteren naadloos op elkaar aan en ik hoefde dus niets op te nemen. Heb dus ook geen seconde van elke strijd gemist.

Verder kwam er niet veel nuttigs uit mijn handen.

Zondag 23 januari 2022.

Het is dit weekend weer lastig kiezen. Met zowel het NK Langebaanschaatsen als veldritten op de tv. Gisteren kwam ik er nog wel uit, maar vandaag wordt het echt lastig. Mijn favoriete 10 kilometer valt dan samen met de elite-veldrijders in Hoogerheide. Ook dat zullen we wel weer oplossen, al weet ik op dit moment nog niet hoe precies.

Zaterdag 22 januari 2022.

De mediastorm over TVOH ging nog niet liggen. En ik zal er hier maar verder niet meer bij stilstaan, al gaat elke nieuwsuitzending en zeker elk praatprogramma, (die ik zelf vrijwel nooit volg) er over. Verder gaat mijn leven zijn gangetje. Gelukkig zit ik nergens meer in een positie dat van mij een standpunt of zelfs handelen wordt verwacht. Die posities heb ik uiteraard wel gehad. Als er dan weer eens een mediastorm kwam, moest ik me ook steeds afvragen: ‘hebben wij daar wel beleid voor en zo ja, wat staat daar dan precies in en moet dat niet anders’.

Het deed me ook steeds denken aan de oprichting door mij van Werving en Selectie bij KPN, eind 1988. Ik had de ervaring bij de Rijks Psychologische Dienst (RPD) al, dat er met regelmaat Kamervragen werden gesteld of vragen van journalisten kwamen, of het allemaal wel zuiver op de graad was met het onderzoek dat we deden. Ik vind nog altijd dat daarop door de toenmalige leiding van de RPD niet goed is gereageerd. Is de Rohrschach-test (of zijn andere ‘projectietests’) wel koosjer? Ik vond toen al, dat je dat niet moest verdedigen, maar gewoon radicaal moest afschaffen. Daar koos men niet voor, met als gevolg dat de kritiek maar steeds aan bleef houden, en dat resulteerde uiteindelijk in het complete opheffen van de RPD. Dat was nergens voor nodig geweest, als men zich maar had weten te beperken tot de tests waarvan onomstotelijk wetenschappelijk was aangetoond dat ze werken.

Toen ik dus een soortgelijke tent voor KPN moest gaan oprichten (KPN was toen net zo groot als de hele Rijksoverheid) heb ik mij niet alleen beperkt tot de intelligentietests, maar mij ook voorzien van deskundige bijstand, zodat we elke vraag snel en met wetenschappelijke betrouwbaarheid konden beantwoorden. Die vragen aan ons zijn er overigens nooit gekomen.

Ik had ook een imagoverantwoordelijkheid en een imagodoelstelling, en niets is zo schadelijk voor je imago als voortdurend in het oog van de mediastorm te moeten liggen. De imagodoelstellingen (o.a. bij de top-5 van de Nederlandse werkgevers geraken) hebben we ruimschoots gehaald en zelfs fors overschreden. Bij mijn vertrek was KPN de populairste werkgever bij alle beroepen en opleidingen die voor KPN van belang waren.

Vrijdag 21 januari 2022.

Gistermiddag was ik om precies vier uur klaar met allerlei klusjes en keek ik op de klok. Ik realiseerde me dat precies op dat moment de aangekondigde YouTube-uitzending moest beginnen, van Tim Hofmans BOOS-programma over de misstanden bij The Voice of Holland. Alsof ik het zo had gepland, wat niet het geval was. Dus besloot ik toch maar ‘even’ te gaan kijken. En inderdaad vond ik het schokkend. Ik wist uiteraard wel dat er een categorie mannen is die zijn handen niet thuis kan houden en ook ongepaste opmerkingen maakt, maar doorgaans – is mijn ervaring – blijft dat lang of zelfs voor altijd ‘onder de pet’. Wat we gisteren zagen is volgens mij maar het topje van de ijsberg. De reactie van John de Mol vond ik onbevredigend. Hij leek zelfs niet te begrijpen dat hij niet alleen een mening over de vrouwen moest hebben, maar vooral ook over die mannen.

Gelukkig heb ik op dit punt zelf een brandschoon geweten. Ik heb nog nooit een vrouw (of man of kind) onheus bejegend en zeker niet ongewenst aangeraakt of (al dan niet seksueel getinte) initiatieven genomen. In mijn geval was er eerder sprake van het omgekeerde: dat vrouwen mij benaderden met verhulde of minder verhulde suggesties. Ik moest ook meteen denken aan wat journalist Jeroen Pauw eens op de tv vertelde. Namelijk dat hij met zo’n 800 vrouwen de lakens had gedeeld. Ik geloofde het meteen. En toch is dit nooit een schandaal geworden. Geen enkele van die plm 800 vrouwen heeft bij mijn weten ooit aangifte gedaan. Dat komt ongetwijfeld omdat Jeroen Pauw nooit het initiatief nam of hoefde te nemen. En hij elke vrouw met respect behandelde en ook nooit over haar grenzen ging. Als je dat wel doet, loop je meteen het risico op een schandpaal. Dat is wat de gisteren besproken mannen niet begrepen. Ze zitten op zo’n centrale positie en krijgen op de tv een miljoenenpubliek, dat er zonder enige twijfel vrouwen zat moeten zijn geweest die hen hebben benaderd. En toch konden ze het niet laten om grenzen van (vaak te jonge) vrouwen op te zoeken en vooral ook om over die grenzen heen te gaan. De mannen die dit niet kunnen laten moet je volgens mij verder elke toegang tot de tv en daaromheen blokkeren. Wat mij betreft zelfs levenslang. Ze leren er namelijk niets van.

Donderdag 20 januari 2022.

Het been en de heup zijn nu weer 100% volgens mij, al moet dat natuurlijk nog wel een keer proefondervindelijk bewezen worden. Dat zit er nog heel even niet in, maar dat gaat ongetwijfeld gebeuren.

Inmiddels begin ik te vermoeden waardoor er de laatste weken zoveel bezoek was aan deze website. Toen ik bericht kreeg dat Hilde-Mieke zou zijn overleden, heb ik ook mijn best gedaan, om na te gaan of één van de ‘clubs’ waarvoor zij actief was, haar overlijden had gemeld. Dat bleek niet het geval. Maar bij dat zoeken kwam ik tot de conclusie dat slechts twee ervan haar überhaupt kenden: haar parochie en de school waar zij een werkzaam leven lang had gewerkt. Maar beide instellingen meldden haar overlijden niet. De andere ‘clubs’ waar zij – bij mijn weten – actief was of was geweest, twee padvindersgroepen en een zwemvereniging meldden helemaal niets. Haar naam was er zelfs niet op te vinden, noch op hun websites, noch op hun facebook-pagina. Wel kwam ik steeds weer bij de zoekresultaten deze website tegen. Anderen, die iets over haar leven hebben opgezocht, zullen dezelfde ervaring hebben gehad. En zo toch ook even op deze website hebben gekeken. Aangezien half Kamerik bij haar in de klas moet hebben gezeten en ook nog andere groepen aldaar en daarbuiten haar kenden of hebben gekend, moeten heel veel mensen haar gekend hebben. Precies vanaf vandaag zakten de bezoekersaantallen weer tot het niveau van vóór haar overlijden.

Woensdag 19 januari 2022.

Dankzij een welwillende lezeres van deze rubriek, die ik verder niet ken, maar wier actie ik zeer heb gewaardeerd, heb ik nu definitief vastgesteld dat Hilde-Mieke Gielen inderdaad is overleden en wel op 4 januari 2022. Ik heb de advertentie van haar gekregen, waarvoor mijn grote dank.

Opnieuw valt me bij dit overlijden op dat ook heel goede mensen, sieraad voor de mensheid, door Magere Hein niet worden ontzien. Hilde-Mieke was zeker niet volmaakt en we klikten uiteindelijk onvoldoende met elkaar, maar overigens was het een eerlijk, betrouwbaar en goed mens, op wie je kon rekenen.

De Scythen waren een volk dat leefde van plm 800 vC tot plm. 50 vC ten Noorden van de Zwarte zee, waar nu Oekraïne en Rusland liggen. Ze kwamen uit het Oosten, tegen de grens met Mongolië aan en breidden hun aanwezigheid uit naar het westen: in het huidige Roemenië. Hongarije, Polen en Duitsland. Ook dit volk was de schrijfkunst niet machtig: er is niets geschreven van hen bewaard gebleven. We kennen dit volk dus op schrift alleen van hun buren: De Grieken, de Assyriërs, de Babyloniërs en uit de Bijbel. Maar anders dan de Friezen, hebben de Scythen wel enorme (kunst)schatten achtergelaten in meer dan vijfduizend graven, verspreid tussen Stuttgart en Mongolië. En deze schatten zijn spectaculair. Gemaakt met een fijnzinnigheid en een detaillering, veelal in goud, waar onze oude meesters uit de 17e eeuw nog wat van hadden kunnen leren. Omdat een deel van hun graven ook lag en ligt in wat nu ‘permafrost’-gebied in Siberië is, zijn ook kleding en de stoffelijke resten zelf, vaak heel goed bewaard gebleven. De vrouwen, volgens hun buren dan, mochten pas trouwen, als ze eerst één (volgens een andere bron: drie) tegenstander(s) hadden gedood. In de gevonden graven is ongeveer 20% van de vrouwen begraven, met een complete strijduitrusting: pijl en boog, zwaarden, messen en strijdbijlen, alsook in de bijbehorende beschermende kleding, met hun paard(en). Voorts zijn er talloze andere bijzonderheden te vertellen, vooral ook waar het de behandeling van hun paarden aangaat, teveel om hier op te noemen. Opmerkelijk is onder andere dat bij zowel de mannelijke als de vrouwelijke strijders meebegraven paarden, het uitsluitend ging om ruinen. Nooit een hengst of een merrie. Een van de meest spectaculaire en interessante boeken die ik ooit heb gelezen.

Dinsdag 18 januari 2022.

De afspraak van komende donderdag te Aalten is nu toch ook dankzij Corona afgezegd, en daardoor heb ik de rest van de week geen verplichtingen meer en kan ik dus helemaal herstellen van mijn kleine loopongemak.

Dat geeft me ruimte om iets te vertellen over het boek The Scythians, dat ik nu voor driekwart uit heb. Het is één van de bijzonderste boeken die ik ooit gelezen heb. De tegenstelling met wat de oude Friezen hebben gepresteerd wordt met elke bladzijde groter, hoewel beide volkeren ook veel gemeen hadden. De Friezen kwamen plm 150 vC uit wat nu Denemarken is, in ons huidige grondgebied aan en breidden hun gebied geleidelijk uit, naar waar toen de Rijn liep (Arnhem – Utrecht – Woerden – Bodegraven – Alphen – Leiden en Valkenburg) waar hij in zee stroomde. De genoemde plaatsten bestonden toen uiteraard nog niet. Plm 50 vC kwamen ze daar de Romeinen tegen, die onder Julius Caesar zojuist Gallië (thans Frankrijk) hadden veroverd en onderweg naar het noorden waren. In plm 270 na Christus verdwenen de Romeinen weer uit ‘Nederland’, wellicht met uitzondering van Maastricht. De Friezen bleven achter de Rijn. Het duurde enkele honderden jaren voordat de volgende machthebbers achter de Rijn verschenen en wel de Merovingen, ruim na het jaar 500. Pas onder Karel de Grote (plm 800) werd het hele gebied van wat nu Nederland is, door de Karolingen veroverd en werden de Friezen verslagen en gekerstend. Opmerkelijk is dat deze Friezen die eerste 950 jaar van hun verblijf alhier, geen enkel geschreven stuk hebben nagelaten. Alles dat we van ze weten weten we van degenen die ze hebben ontmoet: de Romeinen, de Merovingen en de Karolingen. Er zijn met een tekstje enkele muntjes gevonden met de naam van hun koning erop. De bekendste daarvan werd Radbod. Ze lieten niet alleen (vrijwel) geen schrift na, ook hun nagelaten goederen stelden, bij de huidige stand van de archeologie, niet zo veel voor. Een persoon werd begraven samen met een varkensbot, waarin een gat was aangebracht. Waar zou dat bot voor dienen? Men kwam eruit. Als je het bot met een touwtje ronddraaide boven je hoofd kwam er ‘muziek’ uit. De huidige Friezen zijn daar maar wat trots op. Een hoge artistieke waarde kun je er helaas niet aan toekennen. Morgen de vergelijking met de Scythen.

Maandag 17 januari 2022.

Dat was weer het halfjaarlijkse tandartsbezoek en voor de zoveelste keer: geen gaatjes of andere ellende. Het lopen ging vrij goed, al voelde ik het linkerbovenbeen af en toe nog wel. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om via de Oosterwijk, nog even wat extra boodschappen in huis te halen, dan kan ik opnieuw enkele dagen helemaal thuis blijven, totdat ik donderdag weer weg moet. Maar aan het eind van de terugweg voelde ik het bovenbeen toch weer wat meer. Maar nu komen er dan ook 48 uur rust aan. Dan zou het toch helemaal weg moeten zijn. Verder loopt alles volgens plan en voel ik me prima.

Zondag 16 januari 2022.

De dag rust heeft me inderdaad goed gedaan. Ik ben de deur niet uit geweest. Maar hoewel ik een heel stuk makkelijker liep, kon gaan zitten en weer opstaan, dan de dag ervoor, was de kwaal nog bepaald niet over. Ook vandaag is er dus nog weer een dag rust. Morgen moet ik naar de tandarts, die voor mij tegenwoordig op een ongemakkelijke plaats zit: bij het station. Dat is dus toch weer twee keer anderhalve kilometer lopen. Tot voor kort zat ze vlak bij mijn huis, maar nu dus ver weg. Daarna zie ik zo snel geen verplichtingen meer, dus ik wil wel proberen weer helemaal de oude te worden, met nog meer rust, voordat ik weer in mijn gewone doen kom.

Verrassend in de laatste weken is het toegenomen bezoek aan mijn websites. Dat lag hem eerst vooral aan ‘deindentiteitsvinders’, maar dat geldt nu toch vooral deze website. Ik kan me niet herinneren dat ik wel eens eerder halverwege de maand al 1000 bezoekers heb gehad. Er komt vast wel een keer een teruggang of acties die ik me nu nog niet kan voorstellen.

Zaterdag 15 januari 2022.

Gisteren heb ik me dan toch geforceerd. De eerste tocht ging naar mijn schoenmaker aan de Pop Dijkemaweg. Daar moest ik mijn iets aangepaste pantoffels en eveneens iets aangepaste nieuwe zwarte schoenen weer ophalen. Dat verliep voorspoedig en bekende ook niet zoveel kilometers, wellicht 2 of 3. De volgende wandeling ging naar de Super, en dat is toch gauw ook dik 2 kilometer heen en weer. Om half vijf moest ik bij de lokale schoenmaker zijn, voor het afhalen van nog een paar schoenen die nieuwe zolen en hakken kregen. Dat kon ook niet eerder of later, want deze firma heeft een bepaalde gebruiksaanwijzing. De vierde wandeling ging naar de markt voor een verse voorraad nootjes. Ik heb nog wel even overwogen om dat aansluitend aan het schoenmakersbezoek te doen, maar de moed zonk me meteen in de schoenen, toen ik de enorme rijen bij de notenboer zag. Sinds de week voor Kerst was hij niet meer op de markt geweest, en je zag meteen de gevolgen: enorme rijen. Deze firma verkoopt nu eenmaal supernootjes, waar geen supermarkt tegenop kan. Dus zat er niet anders op dan dat ik ’s avonds tegen half acht weer ging. Twee redenen: tegen het einde van de dag worden de rijen er steeds korter, en bovendien was er tegelijk de persconferentie van de regering over de nieuwe versoepelingen, waardoor tallozen aan de buis waren gekluisterd. Toen ik bij de notenboer aankwam was er zegge en schrijven slechts één klant voor me, die ook meteen vertrok, zodra ik aan de counter verscheen. Ik heb het nog nooit zo rustig daar gezien. Die vier wandelingen van elk tussen twee en drie kilometer, hadden gevolgen. Ik kwam later op de avond nog maar met moeite overeind. Alles deed pijn, maar vooral de streek rondom de linkerheup. Ik moet nu toch echt het lijf rust gunnen en geven. Zeker vandaag, maar waarschijnlijk ook wel morgen, kom ik de deur niet uit.

Vrijdag 14 januari 2022.

Een rustiger dagje. Zelfs van wandelen kwam niets. Twee nachten geleden heb ik blijkbaar in een ongelukkige houding gelegen en dat had een pijnlijke linkerheup tot gevolg. Lopen ging nog wel redelijk, maar vooral opstaan en weer gaan zitten was heel lastig. Vanmorgen was het toch weer behoorlijk afgezwakt en hoewel nog niet weg, gaat het nu met elk dagdeel beter. Gelukkig heb ik dan van alles steeds genoeg in huis, zeker in de wintermaanden, dus ik kwam intussen niets tekort. Verder heb ik voor vandaag niet echt nieuws te melden. Morgen vast wel weer.

Donderdag 13 januari 2022.

En toen werden gisteren al mijn websites afgesloten. Het bleek dat er in korte tijd meer dan 50.000 inlogpogingen waren gedaan en dat moest een oorzaak hebben. Dat is dus het internet van vandaag. Bij zoveel pogingen gaat het niet om een persoon, maar dat moest ergens een systeemfout betreffen. Samen met de voortreffelijke mensen van mijn hostingbedrijf hebben we alles weer opnieuw ingesteld, waar hun systemen aangaven dat er blijkbaar iets mis was en daarna kon alles weer open. Hoewel de sites ruim 24 uur onbereikbaar waren, was dat aan de bezoekersaantallen in twee dagen niet te merken. Het bleef en blijft maar toelopen.

In de kerk-website van Hilde-Mieke trof ik sinds vanmorgen wel aan dat ze is opgenomen in de lijst van ‘gebedsintenties’ en daar zelfs bovenaan staat. Dat laatste zal zijn omdat het gewoon de laatste toegevoegde is, maar bij een ‘gebedsintentie’ kan het natuurlijk ook nog gaan om een ernstig ziek persoon. De gebedsintenties gelden in elk geval tot het einde van deze maand. In elk geval staat ze ook nog altijd als contactpersoon op diezelfde website vermeld, voor het beheer van een of het gebouw, en als secretaris van het kerkbestuur. Dus het laatste woord is er nog niet over gezegd.

Dinsdag 11 januari 2022.

Inmiddels ben ik bij het boek The Scythians aangekomen op blz 100 van de 383 en moet ik dus nu nog toevoegen dat ook de Assyriërs en later de Babyloniërs over dit volk hebben geschreven, alsmede dat het ook in de Bijbel voorkomt, onder andere in Jeremias 6:22 – 3.25 Daar wordt de naam van het volk niet genoemd, wel dat ze ‘uit het noorden kwamen’ en op basis van andere beschrijvingen en archeologische opgravingen, kan het niet anders of het moet daar ook over de Skyten gaan.

Verder is er nog altijd geen bevestiging van het overlijden van beide eerder genoemde vrouwen. En blijf ik daar dus naar zoeken.

Maandag 10 januari 2022.

Intussen ben ik begonnen met een volgend boek: The Scythians. Ofwel de Skyten, in het Nederlands. Dat was een volk dat je moet zoeken tussen ongeveer 800 vC en plm 80 vC. in de regio vanaf de noordkust van de Zwarte Zee tot een flink stuk in Siberië en Azië. Het bijzondere van dit volk is dat het geen eigen schrift had en ze hebben dan ook niets op schift nagelaten dat bewaard is gebleven. Tegelijk hadden en hebben ze wel een enorme nalatenschap aan fantastische, zeg maar spectaculaire kunstvoorwerpen, vaak van goud, aangetroffen in de zeer vele graven die ze in dit ruime gebied hebben achtergelaten. Een volk van kunstenaars, dat een hekel had aan schrijven. Het deed me denken aan onze Friezen (niet de huidige uiteraard), zoals ze plm 150 vC uit Denemarken afzakten naar onze gebieden en tegen de grote rivieren werden aangetroffen door de Romeinen en later door de Merovingen. Pas Karel de Grote slaagde er plm 800 nC in om ze te onderwerpen. En in die hele tijd van bijna duizend jaar was er geen enkele geschreven bron van Friese zijde. Met uitzondering van enkele gevonden muntjes met de naam van enkele van hun koningen erop. Wat we van ze weten is afkomstig van Romeinse, Merovingische en Karolingische schrijvers. Maar anders dan de Skyten hadden deze Friezen bij mijn weten ook geen belangrijke stoffelijke nalatenschap. We kennen de Skyten dus ook van hun buren. De eerste zou Herodotus geweest zijn die ze beschreef in zijn “Historiën”. De Schrijver van het boek veronderstelt dan dat de lezer dat boek wel kent, hetgeen in mijn geval niet zo is. Homerus had het er ook over en verder diverse andere Griekse schrijvers. De Griekse koloniën aan de noordkant van de Zwarte Zee, waren buren van de Skyten. Veel van hun nalatenschap is hervonden, omdat grafrovers in die streken nogal wat hebben laten liggen en vaak ook niet verder keken dan de grafkamer lang was. Bovendien zijn hun graven ook gevonden in het Siberische deel van hun rijk, die terecht kwamen in een streek waar Permafrost heerste. Die graven en zelfs lichamen waren dus uitstekend geconserveerd. Het is een prachtig uitgevoerd boek, met schitterende fotografie en heel mooi kaartenmateriaal: een lust voor het oog.

Zondag 9 januari 2022.

Ook na twee etmalen zoeken, heb ik van beide overlijdens nog geen betrouwbare berichtgeving gevonden. Maar nog altijd zijn alle door mij geraadpleegde bronnen, na de jaarwisseling nog niet bijgewerkt.

En weer is mijn huisje tip-top schoongemaakt. Ik blijf dat toch het beste moment van elke week vinden, als niet alleen mijn huisje schoon is, maar ik tegelijk ook ervoor zorg dat de was is gedaan en alles weer netjes in de diverse kasten ligt en staat.

Gisteren is dan eindelijk het boek Geschichte der HGruG (mei 44 – mei 45) uitgekomen. HGruG staat dan voor Heeresgruppe G. Die Duitse legergroep met een stuk of 12 divisies stond in augustus 1944 in Zuid-Frankrijk, toen de invasie in Normandie net was doorgebroken richting Parijs en verder, en de Amerikanen landden in Zuid-Frankrijk. De hele legergroep trok zich als een haas terug richting Duitsland en bouwde opnieuw verzet op om alsnog te proberen de Elzas te behouden. Uiteindelijk gaf de groep, steeds verder teruggeslagen, zich in delen in mei 1945 over in vooral Oostenrijk en Tsjechië. Het boek telt bijna 1000 pagina’s, was vooral ook groot en had onafgebroken tekst, in een vrij kleine letter, zonder ook maar één foto, plaatje of schets. Je kunt het niet met één hand optillen zonder of je pols te verzwikken of het te laten vallen. Juist omdat er geen kaartjes bijzaten en in de tekst wel duizenden plaatsen werden vermeld waar werd gestreden, wil ik dan vaak weten waar het zich afspeelde, zodat ik vaak tijdens het lezen opzocht waar de plaats lag en ligt. Dan schiet het lezen uiteraard nog minder op. Meer dan tien bladzijden lezen op een dag kwam zelden voor.

Er staan talloze verhalen van moed, verraad, misleiding, misdaad en bijna alle andere menselijke goede en slechte eigenschappen in. Helemaal aan het eind, gisteravond, een opmerkelijk verhaal. Namens de HGruG voerde in mei 1945 generaal Hermann Froetsch de gesprekken over de overgave met de Amerikaanse generaal Dever. Tijdens deze gesprekken komen twee Amerikaanse officieren de onderhandelingsruimte binnen met elk een boek in hun hand. Het bleek het boek van Hermann Froetsch te zijn, van vóór WO II, met de titel “Kriegskunst Heute und Morgen.” Zij vroegen of Froetsch de boeken wilde signeren. En dat deed hij ook. Ze kwamen in gesprek over het boek. De Amerikanen vertelden dat ze tijdens de oorlog heel veel aan het boek hebben gehad, en veel van de gegeven adviezen ook tijdens de strijd tegen de Duitsers hadden opgevolgd. Ze waren alleen wel verrast dat juist de Duitsers en ook Froetsch zelf dat totaal niet hadden gedaan. Dat kwam natuurlijk omdat Froetsch een baas had, een voormalige korporaal, die het allemaal veel beter wist. Maar de grootste verrassing voor mij kwam toen ik nog even het betreffende boek in Google opzocht. Het moet toch wel een bijzonder boek zijn geweest. We kennen de militaire theorie van Clausewitz in het boek “Vom Kriege.”, maar van de militaire strateeg Hermann Froetsch had ik nog nooit gehoord. En het boek bleek inderdaad nog steeds te bestaan en is zelfs nog te koop bij bol.com onder andere. Ik ga dat ook maar eens aanschaffen.

Ook Hermann Froetsch werd na de oorlog aangeklaagd voor allerlei oorlogsmisdaden, maar hij werd uiteindelijk van alle aanklachten volledig vrijgesproken. Dat is niet veel aangeklaagde Duitste militairen overkomen.

Vrijdag 7 januari 2022.

Driekoningen voorbij en de kerstversiering en -verlichting opgeruimd. Dat gaf meteen aanleiding om het betreffende kastje eens grondig uit te mesten en op te ruimen. Zo is weer een stukje van mijn huis lichter geworden.

In mijn leven heb ik met twee vrouwen, in verschillende periodes samengewoond. De eerste was Hilde-Mieke Gielen, zoals elders op deze website is beschreven. Die samenwoning – in de zeventiger jaren – heeft bij elkaar ongeveer tweeëneenhalf jaar geduurd. Mij bereikte het bericht dat Hilde-Mieke zou zijn overleden. Nu heb ik sinds eind zeventiger jaren met haar geen enkel contact meer gehad en het ligt dus niet erg voor de hand dat ik hier een officieel bericht van zou of zal krijgen. Hoewel de bron een doorgaans zeer betrouwbaar contact is, viel het niet mee om een officiële bevestiging te krijgen en het is me dan ook niet gelukt. Tot en met vanmorgen meldt geen enkele website of Facebookbijdrage waar zij deel van heeft uitgemaakt het, maar het zijn allemaal internetpagina’s die overduidelijk niet erg frequent worden bijgehouden. Ik heb aan Hilde-Mieke zeer overwegend heel goede herinneringen. Ik heb haar ervaren als een goudeerlijk mens, die altijd voor anderen klaar stond. Ze heeft mij nooit belogen, bedrogen of bestolen en dat kan ik helaas niet van iedereen die ik in mijn leven ben tegengekomen zeggen. Ze was een geweldige leidster, dat heb ik vastgesteld op haar werk als onderwijzeres, in de zwembaden waar ze zwemles gaf en op de de padvindersgroep, waar ze uiteindelijk de legendarische Kerner als akela opvolgde. Als zij sprak of zelfs maar keek, dan zwegen de kinderen. Iemand met natuurlijk gezag. Ze was alleen heel erg jaloers en zelfs een bezoek aan mijn moeder wantrouwde ze. Dat was ook de aanleiding van onze breuk. Ze rookte ook als de spreekwoordelijke schoorsteen en ik heb die akelige gewoonte ook van haar overgenomen, ongeveer in 1974. Het heeft bij mij tot het jaar 2000 geduurd voordat ik er radicaal mee stopte. Maar zij is daarmee, zover ik begreep, wel mee doorgegaan.

Een andere overledene zou volgens dezelfde bron Ria Götz – Wegner zijn. Ook haar heb ik goed gekend, maar ik had nooit een belangrijke relatie met haar. Zij was verantwoordelijk leidster van de meisjesafdeling van de Wegelaergroep, in elk geval vanaf 1972. Haar heb ik voor het laatst nog gesproken in of rondom 2015. Ook zij was een goudeerlijk en fijn mens.

Woensdag 5 januari 2022.

Vandaag zal dus voorlopig voor het laatst in volle glorie mijn kerstverlichting branden. Want morgen – Driekoningen – ga ik alles zeker afbreken. En dan moeten we weer tot 6 december wachten. Ga vanavond zelfs voor het eerst waarschijnlijk even buiten kijken. De indruk moet ik immers bewaren.

Gisteren voor het eerst mijn nieuwe hoge schoenen ‘nieuwe stijl’, die ik al heb vanaf begin 2019 of zo, naar de schoenreparateur gebracht voor nieuwe hakken en zolen. Ik weet nog goed, dat toen ik voor het eerst schoenen kreeg, die uiteraard ook al orthopedische maatschoenen waren, het moet in 1958 geweest zijn, die schoenen zelfs elke veertien dagen van nieuwe zolen en hakken moesten worden voorzien. En dat kon dan echt niet langer wachten. Dat kon dan niet door de verzekering worden betaald, omdat immers iedereen zijn schoenen slijt. We hadden het niet breed, maar de schoenmaker had daar wat op gevonden. Hij gaf de rekening met daarop ‘verandering orthopedische schoenen’ en dan kwam het wél voor vergoeding in aanmerking. Het was niet eens onwaar. In de afgelopen 63 jaar is mijn schoenslijtpatroon dus gewijzigd van eens per veertien dagen naar eens per drie jaar. En ook nu was het echt wel nodig. Ik moest deze keer zo vreselijk lang op mijn volgende schoenen wachten, dat ik langer doorliep dan ik eigenlijk had gewild. Nu moet ik eigenlijk ook nieuwe kleren hebben, maar dat is met de huidige lockdown niet fysiek mogelijk. De gok om een maat en model via internet aan te schaffen, neem ik liever niet.

Dinsdag 4 januari 2022.

Het belangrijkste nieuws van vanmorgen is wel dat de V.S. een nieuw wereldrecord hebben gevestigd met het aantal coronabesmettingen op één dag, met meer dan een miljoen gevallen. Het is vooral opvallend dat het op een dinsdag gemeld werd, omdat de dinsdagen – wereldwijd – niet de dagen zijn met de meeste besmettingen. Dat voorrecht is er eerder voor de woensdagen en donderdagen. Dus wat dat dan voor morgen en overmorgen gaat betekenen weet nog niemand. Ook weten we nog niet wat dat enorme getal gaat betekenen voor de ziekenhuizen in de V.S. Het duurt uiteraard enkele dagen voordat de besmettingen van vandaag in een ziekenhuis terecht kunnen komen en overlijdensgevallen gebeuren dan nog weer enkele dagen later. Ik was altijd al redelijk somber en dat is er vanmorgen niet beter op geworden. Meer details op de coronapagina.

Hier ben ik vooral blij dat er nog geen winter is en ook in de verte niet in aantocht. Ik zit in deze tijd al jaren in de modus dat ik voor een aantal dagen vers voedsel in huis moet hebben, voor het geval dat ik onverwacht de deur niet uitkan. Vandaag ga ik dus alles weer aanvullen van groenten en fruit en morgen is er dan weer verse vis. Het beloofde rapport van de specialist over mijn komende fiets, dat eind vorig jaar zou verschijnen, is er nog niet en dat is dus perfect volgens de verwachting. Dit soort beloftes en mogelijke verwachtingen wordt gewoon nooit waargemaakt, immers.

Zondag 2 januari 2022.

Zo, de feestdagen zitten er weer voor een tijdje op, al vieren we traditiegetrouw ook nog een klein beetje 6 januari, Driekoningen, omdat we dan de kerstboom naar buiten kunnen brengen.

Pas vanaf morgen gaan de zaken weer zoals vanouds, uiteraard, omdat dat de eerste werkdag is. Daar zullen veel winkels niet veel van merken, omdat in elk geval tot de veertiende januari veel winkels gesloten zullen blijven. Dan is voorlopig het plan dat op 10 januari het nieuwe kabinet beëdigd zal worden, dus dan heeft de nieuwe minister van VWS, naar verluid zou dat Ernst Kuipers van D66 zijn, drie dagen om zich in te werken. Het zal hem wel lukken, omdat hij immers nu al lid van het OMT is en verantwoordelijk voor de spreiding over de ziekenhuizen.

Ook dit jaar heb ik, net als de voorafgaande vele tientallen jaren, geen goede voornemens voor het nieuwe jaar gemaakt. Dat doe ik nooit of misschien wel juist elke dag. Ik begin elke dag met mij een idee te vormen over wat ik die dag allemaal wil of moet doen. En doorgaans lukt dat ook wel. In de gevallen dat dat niet lukt heeft verder daar niemand last van.

Zaterdag 1 januari 2022. Nieuwjaarsdag.

Iedere lezer wens ik een succesvol en vooral gezond 2022 toe. Er waren weer de traditionele oliebollen en om half één was alle vuurwerk, dat sowieso in heel Nederland verboden was, weer verstomd. Ik sliep op de gebruikelijke tijd in. Met mijn hulp heb ik de vaste afspraak voor de zaterdagmorgen, maar zij moet dat ook tussen haar andere werkzaamheden inpassen en dan wil het ook wel eens zondag of maandag worden. En aangezien ik haar de maximale ruimte wil geven, merk ik wel wanneer ze komt. Tussen zaterdag en maandag ben ik zelden uit huis en als het eens wel gebeurt dan weet ik dat en dan meld ik dat haar ook ruim tevoren. Deze afspraak heeft wel tot gevolg dat ik vanaf zaterdagmorgen het huis aan kant wil hebben, en de was en afwas wil hebben gedaan, want ik wil natuurlijk wel dat ze in een opgeruimd huis komt. Soms is dat ‘voor niks’ zoals mogelijk vandaag, maar het ergste wat er dan gebeurt is dat ik mijn huis dan twee keer of zelfs drie keer in een week moet opruimen. Dat lijkt me hoe dan ook geen overbodige luxe.

Voor oudere bijdragen zie de rubrieken ‘het jaar 2021” ‘anekdotes deel II’ en ‘eten en drinken,’